ଆର୍ତସ୍ଵରଂ ହନ୍ଯମାନଂ ହତଂ ଚ ଵିକୀର୍ଣକେଶାସ୍ଥିକପାଲସଙ୍ଘମ୍। ପ୍ରଜାପତେଃ କର୍ମ ଯଥାର୍ଥନିଷ୍ଠିତଂ ତଦା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତପ୍ସ୍ଯତି ମନ୍ଦବୁଦ୍ଧିଃ
ଯେତେବେଳେ ସେ ଦେଖିବେ ଯେ, ସେମାନେ ବେଦନାରେ ଚିତ୍କାର କରୁଛନ୍ତି, ମରୁଛନ୍ତି, ଚୁଲି, ହାଡ଼, ଖୋପଡ଼ି ଛିଟିଯାଇଛି, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପୂରଣ ହେଉଛି, ସେତେବେଳେ ମୂଢ଼ ସେ ଦୁଃଖ ପାଇବ।
ଯଦା ରଥେ ଗାଣ୍ଡିଵଂ ଵାସୁଦେଵଂ ଦିଵ୍ଯଂ ଶଙ୍ଖଂ ପାଞ୍ଚଜନ୍ଯଂ ହଯାଂଶ୍ଚ। ତୂଣାଵକ୍ଷଯ୍ଯୌ ଦେଵଦତ୍ତଂ ଚ ମାଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯୁଦ୍ଧେ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୋଽନ୍ଵତପ୍ସ୍ଯତ୍
ଯେତେବେଳେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ର ଯୁଦ୍ଧରେ ରଥରେ ଗାଣ୍ଡୀବ, ବାସୁଦେବ, ଦିବ୍ୟ ପାଞ୍ଚଜନ୍ୟ ଶଂଖ, ଅକ୍ଷୟ ତୁଣୀ, ଦେବଦତ୍ତ ଓ ମୋତେ ଦେଖିବ, ସେତେବେଳେ ସେ ଯୁଦ୍ଧର ତାପ ଅନୁଭବିବେ।
ଉଦ୍ଵର୍ତଯନ୍ଦସ୍ଯୁସଙ୍ଘାନ୍ସମେତାନ୍ ପ୍ରଵର୍ତଯନ୍ଯୁଗମନ୍ଯଦ୍ଯୁଗାନ୍ତେ। ଯଦା ଧକ୍ଷ୍ଯାମ୍ଯଗ୍ନିଵତ୍କୌରଵେଯାଂ- ସ୍ତଦା ତପ୍ତା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଃ ସପୁତ୍ରଃ
ମୁଁ ଯେପରି ଯୁଗାନ୍ତରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ଉପରେ ଆକ୍ରମଣ କରି, ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ ଦଳକୁ ଭାଗାଇ ଦେବି, ଏବଂ କୌରବମାନେ ଉପରେ ଅଗ୍ନି ପରି ଦାହ କରିଦେବି, ସେତେବେଳେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ଓ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ରମାନେ ତାପିତ ହେବେ।
ସଭ୍ରାତା ଵୈ ସହସୈନ୍ଯଃ ସଭୃତ୍ଯୋ ଭ୍ରଷ୍ଟୈଶ୍ଵର୍ଯଃ କ୍ରୋଧଵଶୋଽଲ୍ପଚେତାଃ। ଦର୍ପସ୍ଯାନ୍ତେ ନିହତୋ ଵେପମାନଃ ପଶ୍ଚାନ୍ମନ୍ଦସ୍ତପ୍ସ୍ଯତି ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଃ
ଭାଇ, ସେନା ଓ ଦାସମାନେ ସହିତ, ରାଜ୍ୟ ହରାଇ, କ୍ରୋଧରେ ଅନ୍ଧ, ଅବିବେକୀ, କମ୍ପିତ ଓ ଅହଂକାର ଶେଷରେ ମୃତ, ମୂଢ଼ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପୁତ୍ର ପଛରୁ ଦୁଃଖ ପାଇବ।
ପୂର୍ଵାହ୍ଣେ ମାଂ କୃତଜପ୍ଯଂ କଦାଚି- ଦ୍ଵିପ୍ରଃ ପ୍ରୋଵାଚୋଦକାନ୍ତେ ମନୋଜ୍ଞମ୍। କର୍ତଵ୍ଯଂ ତେ ଦୁଷ୍କରଂ କର୍ମ ପାର୍ଥ ଯୋଦ୍ଧଵ୍ଯଂ କତେ ଶତ୍ରୁଭିଃ ସଵ୍ଯସାଚିନ୍
ଏକଥର ସକାଳେ ମୁଁ ଜପ କରି ନଦୀପାରେ ବସିଥିଲି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ମୋତେ କହିଲେ, 'ପାର୍ଥ, ତୋର ପାଇଁ ଏକ କଠିନ କାମ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ହୋଇଛି; ତୁମେ ଏହି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ, ସବ୍ୟସାଚୀ।'
ଇନ୍ଦ୍ରୋ ଵା ତେ ହରିଵାନ୍ଵଜ୍ରହସ୍ତଃ ପୁରସ୍ତାଦ୍ଯାତୁ ସମରେଽରୀନ୍ଵିନିଘ୍ନନ୍। ସୁଗ୍ରୀଵଯୁକ୍ତେନ ରଥେନ ଵା ତେ ପଶ୍ଚାତ୍କୃଷ୍ଣୋ ରକ୍ଷତୁ ଵାସୁଦେଵଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଇନ୍ଦ୍ର, ଯିଏ ଭଜ୍ରଧାରୀ, ତୁମ ପୂର୍ବରୁ ଯାଉନ୍ତୁ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ବିଧ୍ୱଂସ କରନ୍ତୁ, କିମ୍ବା ଉତ୍ତମ ଘୋଡ଼ା ଯୁକ୍ତ ରଥରେ ତୁମେ ଯାଉ; ପଛରୁ ବାସୁଦେବ କୃଷ୍ଣ ତୁମକୁ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଵଜ୍ରେ ଚାହଂ ଵଜ୍ରହସ୍ତାନ୍ମହେନ୍ଦ୍ରା- ଦସ୍ମିନ୍ଯୁଦ୍ଧେ ଵାସୁଦେଵଂ ସହାଯମ୍। ସ ମେ ଲବ୍ଧୋ ଦସ୍ଯୁଵଧାଯ କୃଷ୍ଣୋ ମନ୍ଯେ ଚେତଦ୍ଵିହିତଂ ଦୈଵତେର୍ମେ
ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଁ ଭଜ୍ରଧାରୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭଜ୍ର ସମାନ, ବାସୁଦେବ ମୋ ସହଯୋଗୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ପରି। କୃଷ୍ଣ ମୋ ପାଖରେ ଶତ୍ରୁ ନାଶ ପାଇଁ ମିଳିଛନ୍ତି; ମୁଁ ଭାବୁଛି ଏହା ଦେବତାମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା।
ଅଯୁଦ୍ଧ୍ଯମାନୋ ମନସାପି ଯସ୍ଯ ଜଯଂ କୃଷ୍ଣଃ ପୁରୁଷସ୍ଯାଭିନନ୍ଦେତ୍। ଏଵଂ ସର୍ଵାନ୍ସ ଵ୍ଯତୀଯାଦମିତ୍ରାନ୍ ସେନ୍ଦ୍ରାନ୍ଦେଵାନ୍ମାନୁଷେ ନାସ୍ତି ଚିନ୍ତା
ଯାହା ପାଇଁ କୃଷ୍ଣ ଜୟ ଚାହାନ୍ତି, ସେ ଯଦି ଯୁଦ୍ଧ କରିନଥିବେ କିମ୍ବା ମନରେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧ ଚିନ୍ତା କରିନଥିବେ, ସେ ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁ, ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଦେବତାମାନଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଜିତିପାରିବେ; ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ସ ବାହୁଭ୍ଯାଂ ସାଗରମୁତ୍ତିତୀର୍ଷେ- ନ୍ମହୋଦଧିଂ ସଲିଲସ୍ଯାପ୍ରମେଯମ୍। ତେଜସ୍ଵିନଂ କୃଷ୍ଣମତ୍ଯନ୍ତଶୂରଂ ଯୁଦ୍ଧେନ ଯୋ ଵାସୁଦେଵଂ ଜିଗୀଷେତ୍
ଯିଏ ନିଜ ବାହୁଦ୍ୱାରା ସମୁଦ୍ର ପାର କରିବାକୁ ଚାହେ, କିମ୍ବା ଯୁଦ୍ଧରେ ଅତିଶୟ ପ୍ରବଳ ଓ ଶୂର କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ—
ଗିରିଂ ଯ ଇଚ୍ଛେତ୍ତୁ ତଲେନ ଭେତ୍ତୁଂ ଶିଲୋଚ୍ଚଯଂ ଶ୍ଵେତମତିପ୍ରମାଣମ୍। ତସ୍ଯୈଵ ପାଣିଃ ସନଖୋ ଵିଶୀର୍ଯେ- ନ୍ନ ଚାପି କିଞ୍ଚିତ୍ସ ଗିରେସ୍ତୁ କୁର୍ଯାତ୍
ଯିଏ ନିଜ ହାତରେ ବଡ଼ ଧଳା ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିବାକୁ ଚାହେ, ତାଙ୍କର ଆଙ୍ଗୁଠି ଭାଙ୍ଗିଯିବ, କିନ୍ତୁ ପାହାଡ଼କୁ କିଛି ହେବ ନାହିଁ।
ଅଗ୍ନିଂ ସମିଦ୍ଧଂ ଶମଯେଦ୍ଭୁଜାଭ୍ଯାଂ ଚନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ସୂର୍ଯଂ ଚ ନିଵାରଯେତ। ହରେଦ୍ଦେଵାନାମମୃତଂ ପ୍ରସହ୍ଯ ଯୁଦ୍ଧେନ ଯୋ ଵାସୁଦେଵଂ ଜିଗୀଷେତ୍
ଯିଏ ନିଜ ବାହୁଦ୍ୱାରା ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ନିବାଇବାକୁ, କିମ୍ବା ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ରୋକିବାକୁ, କିମ୍ବା ଦେବତାମାନଙ୍କର ଅମୃତ ବଳେ ହରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ—ସେଠିପାଇଁ ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ।
ଯୋ ରୁକ୍ମିଣୀମେକରଥେନ ଭୋଜ- ନୁତ୍ସାଦ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ସମରେ ପ୍ରସହ୍ଯ। ଉଵାହ ଭାର୍ଯାଂ ଯଶସା ଜ୍ଵଲନ୍ତୀଂ ଯସ୍ଯାଂ ଜଜ୍ଞେ ରୌକ୍ମିଣେଯୋ ମହାତ୍ମା
ଯିଏ ଏକ ମାତ୍ର ରଥରେ ଭୋଜ ଓ ରାଜାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇ, ଯଶସ୍ୱୀ ରୁକ୍ମିଣୀଙ୍କୁ ବଳେ ନେଇଯାଇଥିଲେ, ଯାହାଠାରୁ ମହାତ୍ମା ରୌକ୍ମିଣେୟ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ—
ଅଯଂ ଗାନ୍ଧାରାଂସ୍ତରସା ସଂପ୍ରମଥ୍ଯ ଜିତ୍ଵା ପୁତ୍ରାନ୍ନଗ୍ନଜିତଃ ସମଗ୍ରାନ୍ ବଦ୍ଧଂ ମୁମୋଚ ଵିନଦନ୍ତଂ ପ୍ରସହ୍ଯ ସୁଦର୍ଶନଂ ଵୈ ଦେଵତାନାଂ ଲଲାମମ୍
ଏହି ମହାପୁରୁଷ ତେଜରେ ଗାନ୍ଧାରକୁ ଦଳନ କରି, ନଗ୍ନଜିତଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେକୁ ଜିତିଲେ, ବନ୍ଧି ରଖାଯାଇଥିବା ଏବଂ ଚିତ୍କାର କରୁଥିବା ସୁଦର୍ଶନଙ୍କୁ ମୁକ୍ତ କଲେ, ଏବଂ ଦେବତାମାନଙ୍କର ମୁକୁଟ ଦଳି ନେଇଲେ।
ଅଯଂ କଵାଟେ ନିଜଘାନ ପାଣ୍ଡ୍ଯଂ ତଥା କଲିଙ୍ଗାନ୍ଦନ୍ତଵକ୍ରଂ ମମର୍ଦ। ଅନେନ ଦଗ୍ଧା ଵର୍ଷପୂଗାନ୍ଵିନାଥା ଵାରାଣସୀ ନଗରୀ ସଂବଭୂଵ
ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଦ୍ୱାରରେ ପାଣ୍ଡ୍ୟ ରାଜାଙ୍କୁ ପ୍ରହାର କଲେ, ତେଣୁ କଳିଙ୍ଗ ଓ ଦନ୍ତବକ୍ରଙ୍କୁ ଦଳନ କଲେ; ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ବାରାଣସୀ ନଗର ଅଗ୍ନିରେ ଦହିଗଲା ଏବଂ ବର୍ଷରେ ବର୍ଷ ଶୂନ୍ୟ ରହିଗଲା।
ଅଯଂ ସ୍ମ ଯୁଦ୍ଧେ ମନ୍ଯତେଽନ୍ଯୈରଜେଯଂ ତମେକଲଵ୍ଯଂ ନାମ ନିଷାଦରାଜମ୍। ଵେଗେନୈଵ ଶୈଲମଭିହତ୍ଯ ଜମ୍ଭଃ ଶେତେ ସ କୃଷ୍ଣେନ ହତଃ ପରାସୁଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନ୍ୟମାନେ ଯାହାକୁ ଅଜୟ ଭାବିଥିଲେ, ସେଇ ନିଷାଦ ରାଜା ଏକଲବ୍ୟଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ବଳରେ ପାହାଡ଼ ଭଙ୍ଗ କରିବା ପରି ହତ୍ୟା କଲେ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତରେ ସେ ନିଜ ପ୍ରାଣ ହରାଇ ଶୟନ କଲେ।
ତଥୋଗ୍ରସେନସ୍ଯ ସୁତଂ ସୁଦୁଷ୍ଟଂ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକାନାଂ ମଧ୍ଯଗତଂ ସଭାସ୍ଥମ୍। ଅପାତଯଦ୍ବଲଦେଵଦ୍ଵିତୀଯୋ ହତ୍ଵା ଦଦୌ ଚୋଗ୍ରସେନାଯ ରାଜ୍ଯମ୍
ଏହି ମହାପୁରୁଷ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ପୁଅକୁ ବୃଷ୍ଣି ଓ ଅନ୍ଧକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସଭାରେ ବସିଥିବାବେଳେ ଭୂମିରେ ପତିତ କଲେ; ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ରାଜ୍ୟ ଉଗ୍ରସେନଙ୍କୁ ପୁଣି ଦେଇଦେଲେ।
ଅଯଂ ସୌଭଂ ଯୋଧଯାମାସ ସ୍ଵସ୍ଥଂ ଵିଭୀଷଣଂ ମାଯଯା ସାଲ୍ଵରାଜମ୍। ସୌଭଦ୍ଵାରି ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣାଚ୍ଛତଘ୍ନୀଂ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ କ ଏନଂ ଵିଷହେତ ମର୍ତ୍ଯଃ
ସେ ସ୍ୱୟଂ ସାଉଭ ନାମକ ମାୟାବୀ ସାଲ୍ବ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କଲେ; ସାଉଭର ଦ୍ୱାରରେ ଶତଶତ ହତ୍ୟାକାରୀ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ଧରିଲେ—କେଉଁ ମାନବ ତାଙ୍କୁ ସହିପାରିବ?
ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ଯୋତିଷଂ ନାମ ବଭୂଵ ଦୁର୍ଗଂ ପୁରଂ ଘୋରମସୁରାଣାମସହ୍ଯମ୍। ମହାବଲୋ ନରକସ୍ତତ୍ର ଭୌମୋ ଜହାରାଦିତ୍ଯା ମଣିକୁଣ୍ଡଲେ ଶୁଭେ
ପ୍ରାଗ୍ଜ୍ୟୋତିଷ ନାମକ ଏକ ଦୁର୍ଗ ଥିଲା, ଯାହା ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଅଜୟ ଅସୁରମାନଙ୍କର ନଗର; ଏଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୌମ ନରକ ଦେବତାଙ୍କର ଉଜ୍ୱଳ କୁଣ୍ଡଳ ହରଣ କରିଥିଲେ।
ନ ତଂ ଦେଵାଃ ସହ ଶକ୍ରେଣ ଶେକୁଃ ସମାଗତା ଯୁଧି ମୃତ୍ଯୋରଭୀତାଃ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଚ ତଂ ଵିକ୍ରମଂ କେଶଵସ୍ଯ ବଲଂ ତଥୈଵାସ୍ତ୍ରମଵାରଣୀଯମ୍
ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ଜିତିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଯଦିଓ ସେମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୟ କରୁନଥିଲେ; କେଶବଙ୍କ ଶୌର୍ୟ, ବଳ ଓ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦେଖି ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ।
ଜାନନ୍ତୋଽସ୍ଯ ପ୍ରକୃତିଂ କେଶଵସ୍ଯ ନ୍ଯଯୋଜଯନ୍ଦସ୍ଯୁଵଧାଯ କୃଷ୍ଣମ୍। ସ ତତ୍କର୍ମ ପ୍ରତିଶୁଶ୍ରାଵ ଦୁଷ୍କର- ମୈଶ୍ଵର୍ଯଵାନ୍ସିଦ୍ଧିଷୁ ଵାସୁଦେଵଃ
କେଶବଙ୍କ ସ୍ୱଭାବ ଜାଣି, ସେମାନେ ଦୁଷ୍ଟକୁ ହତ୍ୟା ପାଇଁ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କଲେ; ଅପାର ଶକ୍ତି ଓ ସିଦ୍ଧି ଥିବା ବାସୁଦେବ ସେ ଦୁର୍ଲଭ କାର୍ଯ୍ୟ ସଫଳ କଲେ।
ନିର୍ମୋଚନେ ଷଟ୍ସହସ୍ରାଣି ହତ୍ଵା ସଂଚ୍ଛିଦ୍ଯ ପାଶାନ୍ସହସା କ୍ଷୁରାନ୍ତାନ୍। ମୁରଂ ହତ୍ଵା ଵିନିହତ୍ଯୌଘରକ୍ଷୋ ନିର୍ମୋଚନଂ ଚାପି ଜଗାମ ଵୀରଃ
ମୁକ୍ତି ସ୍ଥଳରେ ସେ ଛଅ ହଜାର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ, ଝଟପଟ କୁଏଁଚି ଧାର ଦେଇ ବନ୍ଧନ କାଟିଦେଲେ, ମୁରଙ୍କୁ ମାରି ରକ୍ଷକମାନେକୁ ଦଳନ କଲେ, ଏବଂ ବୀରତାରେ ମୁକ୍ତି ସ୍ଥଳକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତ୍ରୈଵ ତେନାସ୍ଯ ବଭୂଵ ଯୁଦ୍ଧଂ ମହାବଲେନାତିବଲସ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୋଃ । ଶେତେ ସ କୃଷ୍ଣେନ ହତଃ ପରାସୁ- ର୍ଵାତେନେଵ ମଥିତଃ କର୍ଣିକାରଃ
ସେଠି ଏହି ଅତିଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ସହିତ ତାଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା; କୃଷ୍ଣଙ୍କ ହାତରେ ହତ୍ୟା ହୋଇ, ସେ ବାତାସରେ ପଡ଼ିଥିବା କର୍ଣ୍ଣିକାର ଫୁଲ ପରି ନିର୍ଜୀବ ହୋଇ ପଡ଼ିରହିଲେ।
ଆହୃତ୍ଯ କୃଷ୍ଣୋ ମଣିକୁଣ୍ଡଲେ ତେ ହତ୍ଵା ଚ ଭୌମଂ ନରକଂ ମୁର ଚ। ଶ୍ରିଯା ଵୃତୋ ଯଶସା ଚୈଵ ଵିଦ୍ଵା- ନ୍ପ୍ରତ୍ଯାଜଗାମାପ୍ରତିମପ୍ରଭାଵଃ
କୃଷ୍ଣ ଏହି କୁଣ୍ଡଳ ଆଣି, ଭୌମ, ନରକ ଓ ମୁରଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲେ; ଶ୍ରୀ ଓ କୀର୍ତ୍ତିରେ ଶୋଭିତ, ଜ୍ଞାନୀ ଏବଂ ଅପୂର୍ବ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ହୋଇ ସେ ପୁଣି ଫେରିଲେ।
ଅସ୍ମୈ ଵରାଣ୍ଯଦଦଂସ୍ତତ୍ର ଦେଵା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୀମଂ କର୍ମ କୃତଂ ରଣେ ତତ୍। ଶ୍ରମଶ୍ଚ ତେ ଯୁଧ୍ଯମାନସ୍ଯ ନ ସ୍ଯା- ଦାକାଶେ ଚାପ୍ସୁ ଚ ତେ କ୍ରମଃ ସ୍ଯାତ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ ସେଠି ତାଙ୍କୁ ବର ଦେଲେ; ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବାବେଳେ ସେ କେବେ ଶ୍ରମିତ ହେବେ ନାହିଁ, ଆକାଶ ଓ ଜଳରେ ଚାଲିପାରିବେ।
ଶସ୍ତ୍ରାଣି ଗାତ୍ରେ ନ ଚ ତେ କ୍ରମେର- ନ୍ନିତ୍ଯେଵ କୃଷ୍ଣଶ୍ଚ ତତଃ କୃତାର୍ଥଃ । ଏଵଂ ରୂପେ ଵାସୁଦେଵେଽପ୍ରମେଯେ ମହାବଲେ ଗୁଣସଂପତ୍ସଦୈଵ
ଅସ୍ତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କ ଦେହକୁ ଛୁଇଁପାରିବେ ନାହିଁ, ଏବଂ କୃଷ୍ଣ ସଦା ସଫଳ ଓ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି; ଏଭଳି ଅପରିମିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଗୁଣମୟ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଠାରେ ସଦା ଏମିତି ଗୁଣ ରହିଛି।
ତମସହ୍ଯଂ ଵିଷ୍ଣୁମନନ୍ତଵୀର୍ଯ- ମାଶଂସତେ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ଵିଜେତୁମ୍ । ସଦା ହ୍ଯେନଂ ତର୍କଯତେ ଦୁରାତ୍ମା ତଚ୍ଚାପ୍ଯଯଂ ସହତେଽସ୍ମାନ୍ସମୀକ୍ଷ୍ଯ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଅପରାଜେୟ, ଅନନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜିତିବା ଆଶା କରୁଛନ୍ତି; ଦୁଷ୍ଟ ସଦା ତାଙ୍କ ବିରୋଧରେ ଚିନ୍ତା କରେ, ତଥାପି କୃଷ୍ଣ ସବୁ ଦେଖି ସହି ରହନ୍ତି।
ପର୍ଯାଗତଂ ମମ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ଚୈଵ ଯୋ ମନ୍ଯତେ କଲହଂ ସଂପ୍ରସହ୍ଯ। ଶକ୍ଯଂ ହର୍ତୁଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ମମତ୍ଵଂ ତଦ୍ଵେଦିତା ସଂଯୁଗଂ ତତ୍ର ଗତ୍ଵା
ମୋତେ କିମ୍ବା କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଜୋରକରି ରାଜ୍ୟ ଛିନିବାକୁ, କିମ୍ବା ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଅଧିକାର ନେଇଯିବାକୁ ଯେଉଁଠି ଚେଷ୍ଟା କରିବ, ସେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ ସତ୍ୟ ଜାଣିପାରିବ।
ନମସ୍କୃତ୍ଵା ଶାନ୍ତନଵାଯ ରାଜ୍ଞେ ଦ୍ରୋଣାଯାଥୋ ସହପୁତ୍ରାଯ ଚୈଵ। ଶାରଦ୍ଵତାଯାପ୍ରତିଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵିନେ ଚ ଯୋତ୍ସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ରାଜ୍ଯମଭୀପ୍ସମାନଃ
ଶାନ୍ତନୁ ରାଜାଙ୍କୁ, ଦ୍ରୋଣ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ ଶାରଦ୍ୱତଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ରାଜ୍ୟ ଲାଗି ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିବି।
ଧର୍ମେଣାପ୍ତଂ ନିଧନଂ ତସ୍ଯ ମନ୍ଯେ ଯୋ ଯୋତ୍ସ୍ଯତେ ପାଣ୍ଡଵୈର୍ଧର୍ମଚାରୀ । ମିଥ୍ଯା ଗ୍ଲହେ ନିର୍ଜିତା ଵୈ ନୃଶଂସୈଃ ସଂଵତ୍ସରାନ୍ଵୈ ଦ୍ଵାଦଶ ରାଜପୁତ୍ରାଃ
ଯିଏ ଧର୍ମରେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ, ସେ ନିଶ୍ଚୟ ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ମୃତ୍ୟୁ ଲାଭ କରିବେ; ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ମିଥ୍ୟା ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ନିର୍ଦୟମାନେ ହାରି, ବାରୋଟି ବର୍ଷ ପରିବ୍ରଜନ କଲେ।
ଵାସଃ କୃଚ୍ଛ୍ରୋ ଵିହିତଶ୍ଚାପ୍ଯରଣ୍ଯେ ଦୀର୍ଘଂ କାଲଂ ଚୈକମଜ୍ଞାତଵର୍ଷମ୍। ତେ ହି କସ୍ମାଜ୍ଜୀଵତାଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ନନ୍ଦିଷ୍ଯନ୍ତେ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାଃ ପଦସ୍ଥାଃ
ବନରେ କଠିନ ବାସ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ଏବଂ ଏକ ବର୍ଷ ଦୀର୍ଘ ଅଜ୍ଞାତବାସ ହେବାକୁ ପଡ଼ିଲା; ଏମିତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ବଞ୍ଚିଥିବାବେଳେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ କିପରି ଖୁସି ହେବେ?