ଊର୍ଧ୍ଵରେଖାଙ୍କିତୌ ପାଦୌ ପାର୍ଥସ୍ଯ ଶୁଭଲକ୍ଷଣୌ। ପାଦପୀଠାଦପହୃତୌ ଧାରଯେତାଂ ଵରସ୍ତ୍ରିଯୌ
ପାର୍ଥଙ୍କ ପାଦ ଉପରେ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ସେହି ପାଦ ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ପାଦପୀଠରୁ ଉଠାଇ ଧରାଯାଇଥିଲା।
ନ ନୂନଂ କଲ୍ମଷଂ କିଞ୍ଚିନ୍ମମ କର୍ମସୁ ଵିଦ୍ଯତେ। ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନାଭ୍ଯାଂ ସମେତୌ ଯନ୍ମିଥୋ ମାମଭ୍ଯଭାଷତାମ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ଦୁଇ ମୂଲ୍ୟବାନ ନାରୀ ଏକାସাথে ମୋ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ କଥାହେବାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ଵିସ୍ମଯୋ ମେ ମହାନାସୀଦାସ୍ତ୍ରଂ ମେ ବହୁସଙ୍ଗତମ୍। ହୃଷ୍ଟାନି ଚୈଵ ରୋମାଣି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୌ ସହିତାଵୁଭୌ
ମୋ ମନରେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା, କାରଣ ମୋର ଅସ୍ତ୍ର ବହୁତ ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲା; ଏବଂ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଏକାଠି ଦେଖି, ମୋ ଶରୀରର ଲୋମ ଆନନ୍ଦରେ ଖଡ଼ା ହେଇଗଲା।
ଶ୍ଯାମୌ ବୃହନ୍ତୌ ତରୁଣୌ ନାଗାଵିଵ ସମୁଚ୍ଛ୍ରିତୌ । ଏକଶଯ୍ଯାଗତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଯଂ ମେ ମହଦାଵିଶତ୍
ସେ ଦୁଇଜଣ ଗାଢ଼ କଳା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁବା, ହାତୀ ପରି ଉଚ୍ଚ ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଏକେଠାରେ ଶୋଇବାକୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ମୋ ମନରେ ବଡ଼ ଭୟ ଆସିଗଲା।
ତତୋଽଭ୍ଯଚିନ୍ତଯଂ ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୌ ପୁରୁଷର୍ଷଭୌ । ସଙ୍କଲ୍ପୋ ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ନାନଵାପ୍ଯୋଽସ୍ତି କଶ୍ଚନ। ନିଦେଶଗାଵିମୌ ଯସ୍ଯ ନରନାରାଯଣାଵୁଭୌ
ତାପରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଁ ଭାବିଲି: ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କର କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିପାରିବ ନାହିଁ, କାରଣ ନର ଓ ନାରାୟଣ ଦୁଇଁଜଣ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନନ୍ତି।
ସତ୍କୃତଶ୍ଚାନ୍ନପାନାଭ୍ଯାମାଚ୍ଛନ୍ନୋ ଲବ୍ଧସତ୍କ୍ରିଯଃ । ଅଞ୍ଜଲିଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ସନ୍ଧାଯ ସନ୍ଦେଶଂ ଚାଭ୍ଯଚୋଦଯମ୍
ମୁଁ ଭଲ ଭାବେ ଖାଇବା ଓ ପିଇବାରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲି, ଯଥାଯଥ ସତ୍କାର ପାଇଲି, ତାପରେ ମୁଁ ହାତ ଯୋଡ଼ି ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖି, ତାଙ୍କୁ ସନ୍ଦେଶ ଦେଲି।
ଧନୁର୍ଧରୋଚିତେନାଥ ପାଣିନୈକଂ ସଲକ୍ଷଣମ୍। ପାଦମାନାଯଯତ୍ପାର୍ଥଃ କେଶଵସ୍ଯ ଯଶସ୍ଵିନଃ
ତାପରେ ଧନୁଷ ଧରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହାତରେ, ପାର୍ଥ ଆଦର ସହ କେଶବଙ୍କର ପାଦକୁ ଆଣିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରକେତୁରିଵୋତ୍ଥାଯ ଦିଵ୍ଯାଭରଣଭୂଷିତଃ। ଇନ୍ଦ୍ରଵୀର୍ଯୋପମଃ କୃଷ୍ଣଃ ସଂଵିଷ୍ଟୋ ମାଽଭ୍ଯଭାଷତ
ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ସୁଶୋଭିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପତାକା ପରି ଉଠି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ସମାନ କୃଷ୍ଣ ବସି ମୋତେ କହିଲେ।
ସ ଵାଚଂ ଵଦତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଦଦେ ଵଚନକ୍ଷମାମ୍। ଦୀପନୀଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାଣାଂ ମୃଦୁପୂର୍ଵାଂ ସୁଦାରୁଣାମ୍
ସେ, କଥା କହିବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୋଗ୍ୟ ଶବ୍ଦ ନେଲେ—ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶ ଦେଇଥିବା, ପ୍ରଥମେ ମୃଦୁ, ପରେ ବହୁତ କଠୋର।
ବହିଶ୍ଚରସ୍ଯ ପ୍ରାଣସ୍ଯ ପ୍ରିଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯକାରିଣଃ। ମତିମାନ୍ମତିମାସ୍ଥାଯ କେଶଵଃ ସନ୍ଦଧେ ଵଚଃ
ବାହାରେ ଚଳିଥିବା, ପ୍ରିୟ ଓ ପ୍ରିୟ କାମ କରୁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ କେଶବ ଭଲ ଭାବି କଥା କହିଲେ।
ଵଚନଂ ଵଚନଜ୍ଞସ୍ଯ ଶିକ୍ଷାକ୍ଷରସମନ୍ଵିତମ୍। ମନଃପ୍ରହ୍ଲାଦନଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ପଶ୍ଚାଦ୍ଧୃଦଯତାପନମ୍
ଶବ୍ଦଜ୍ଞ ତାଙ୍କର କଥା, ଶିକ୍ଷାର ଚିହ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ମନକୁ ବହୁତ ଖୁସି ଦେଲା, କିନ୍ତୁ ପରେ ହୃଦୟକୁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଲା।
ସଞ୍ଜଯୈତଦ୍ଵଚୋ ବ୍ରୂଯାଃ ପ୍ରାପ୍ଯ କ୍ଷତ୍ରିଯସଂସଦମ୍। ଶ୍ରୃଣ୍ଵତଃ କୁରୁଵୃଦ୍ଧସ୍ଯ ଆଚାର୍ଯସ୍ଯ ଚ ଧୀମତଃ
ସଞ୍ଜୟ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପହଞ୍ଚି, ଏହି କଥା କୁହ; କୁରୁବୃଦ୍ଧ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ।
ଅର୍ଥାଂସ୍ତ୍ଯଜତ ପାର୍ଥେଷୁ ସୁଖମାପ୍ନୁତ କାମଜମ୍। ପ୍ରିଯଂ ପ୍ରିଯେଭ୍ଯଶ୍ଚରତ ରାଜା ହି ତ୍ଵରତେ ଜଯେ
ପାର୍ଥମାନେ ପାଇଁ ତୁମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ଛାଡ଼; ଇଚ୍ଛାରୁ ଜନ୍ମିଥିବା ସୁଖ ଉପଭୋଗ କର; ନିଜ ପ୍ରିୟଜନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରିୟ କାମ କର, କାରଣ ରାଜା ବିଜୟ ପାଇଁ ଆତୁର।
ଯଜଧ୍ଵଂ ଵିଵିଧୈର୍ଯଜ୍ଞୈର୍ଦକ୍ଷିଣାଶ୍ଚ ପ୍ରଯଚ୍ଛତ। ପୁତ୍ରେର୍ଦାରୈଶ୍ଚ ମୋଦଧ୍ଵମାଗତଂ ଵୋ ମହଦ୍ଭଯମ୍
ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଯଜ୍ଞ କର, ଦାନ ଦେ; ପୁଅମାନେ ଓ ଜଣାନୀମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦ କର, କାରଣ ବଡ଼ ଭୟ ତୁମ ପାଖକୁ ଆସିଛି।
ଋଣଂ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧମିଵ ମେ ହୃଦଯାନ୍ନାପସର୍ପତି। ଗୋଵିନ୍ଦେତି ଯଦାକ୍ରନ୍ଦତ୍କୃଷ୍ଣା ମାଂ ଦୂରଵାସିନମ୍
ଏକ ବଡ଼ ଋଣ ମୋ ହୃଦୟରୁ ଯାଉନାହିଁ—ଯେତେବେଳେ କୃଷ୍ଣା ଦୂରେ ଥିବା ମୋତେ 'ଗୋବିନ୍ଦ' ବୋଲି ଡାକିଥିଲେ।
ତେଜୋମଯଂ ଦୁରାଧର୍ପଂ ବିଭ୍ରତା ଗାଣ୍ଡିଵଂ ଧନୁଃ। ମଦ୍ଦ୍ଵିତୀଯେନ ପାର୍ଥେନ ଵୈରଂ ଵଃ ପ୍ରତ୍ଯୁପସ୍ଥିତମ୍
ତେଜରେ ଭରିଥିବା, ଅଜୟ, ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ ଧାରଣ କରି, ମୋ ସହ ପାର୍ଥ ଥିବାବେଳେ, ତୁମ ପ୍ରତି ଶତୃତା ଆସିପହଞ୍ଚିଛି।
କୃଷ୍ଣସ୍ଯୈତଦ୍ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମହନ୍ମେ ଭଯମାଵିଶତ୍। ତଵ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଲୋଭଂ ଚ ଵର୍ଧମାନଂ ପ୍ରପଶ୍ଯତଃ
କୃଷ୍ଣଙ୍କର ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମୋ ମନରେ ବଡ଼ ଭୟ ଆସିଗଲା, ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ତୁମ ପୁଅଙ୍କର ବଢ଼ୁଥିବା ଲୋଭକୁ ଦେଖିଲି।
ସୋମେନ୍ଦ୍ରସଦୃଶୌ ଵୀରୌ ତୌ ମନ୍ଦୋ ନାଵବୁଧ୍ଯତେ। ଭୀଷ୍ମଦ୍ରୋଣାଶ୍ରଯାଚ୍ଚୈଵ କର୍ଣସ୍ଯ ଚ ଵିକତ୍ଥନାତ୍
ସେ ଦୁଇଜଣ ବୀର, ଚନ୍ଦ୍ର ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ, ମୂଢ଼ ଲୋକେ ଚିହ୍ନିପାରୁନାହାନ୍ତି, କାରଣ ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା ଓ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ଗର୍ବ।
ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ସଞ୍ଜଯ ରାଜମଧ୍ଯେ କିମବ୍ରଵୀଦ୍ଵାକ୍ଯମଦୀନସତ୍ଵଃ। ଧନଞ୍ଜଯସ୍ତାତ ଯୁଧାଂ ପ୍ରେଣତା ଦୁରାତ୍ମନାଂ ଜୀଵିତଚ୍ଛିନ୍ମହାତ୍ମା
ସଞ୍ଜୟ, ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ: ଅଭୟ ଧନଞ୍ଜୟ, ଅସୁରମାନେଙ୍କ ଜୀବନ ନାଶ କରିଥିବା, ଯୋଦ୍ଧାମାନେଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି, କଣ କହିଥିଲେ?
ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ଵାଚମିମାଂ ଶ୍ରୃଣୋତୁ ଯଦବ୍ରଵୀଦର୍ଜୁନୋ ଯୋତ୍ସ୍ଯମାନଃ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯାନୁମତେ ମହାତ୍ମା ଧନଞ୍ଜଯଃ ଶ୍ରୃଣ୍ଵତଃ କେଶଵସ୍ଯ
ଦୁର୍ୟୋଧନ ଏହି କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ, ଯାହା ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଅର୍ଜୁନ କହିଥିଲେ, ମହାତ୍ମା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଅନୁମତିରେ, କେଶବ ଶୁଣୁଥିବାବେଳେ।
ଅଵିତ୍ରସ୍ତୋ ବାହୁଵୀର୍ଯଂ ଵିଜାନ- ନ୍ନୁପହ୍ଵରେ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ଧୀରଃ। ଅଵୋଚନ୍ମାଂ ଯୋତ୍ସ୍ଯମାନଃ କିରୀଟୀ ମଧ୍ଯେ ବ୍ରୂଯା ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଂ କୁରୂଣାମ୍
ବାସୁଦେବଙ୍କର ବିପୁଳ ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣି, ଭୟହୀନ ଓ ଧୃଡ଼ ମନ ଧାରଣ କରିଥିବା କିରିଟୀ ମୋତେ ଗୁପ୍ତରେ କହିଲେ: 'ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେବାବେଳେ, ଏହି ମୋ କଥାଗୁଡ଼ିକୁ କୌରବ ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଉଚ୍ଚାରଣ କର।'
ସଂଶ୍ରୃଣ୍ଵତସ୍ତସ୍ଯ ଦୁର୍ଭାଷିଣୋ ଵୈ ଦୁରାତ୍ମନଃ ସୂତପୁତ୍ରସ୍ଯ ସୂତ। ଯୋ ଯୋଦ୍ଧୁମାଶଂସତି ମାଂ ସଦୈଵ ମନ୍ଦପ୍ରଜ୍ଞଃ କାଲପକ୍ଵୋଽତିମୂଢଃ
ଯେ ସୂତପୁତ୍ର ଦୁଷ୍ଟ ଓ ଅପଶବ୍ଦ କହେ, ସେ ସଦା ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଅଭିମାନ ଓ ମୂଢ଼ତାରେ ଆଶା କରେ, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏହି କଥା କହ।
ଯେ ଵୈ ରାଜାନଃ ପାଣ୍ଡଵାଯୋଧନାଯ ସମାନୀତାଃ ଶ୍ରୃଣ୍ଵତାଂ ଚାପି ତେଷାମ୍ । ଯଥା ସମଗ୍ରଂ ଵଚନଂ ମଯୋକ୍ତଂ ସହାମାତ୍ଯଂ ଶ୍ରାଵଯେଥା ନୃପଂ ତତ
ଯେ ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଏଠାରେ ଆଣାଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଓ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ, ମୁଁ ଯେପରି ଭାବେ କହିଛି, ସେହିପରି ସଠିକ୍ ଭାବେ ରାଜାଙ୍କୁ ଶୁଣାଇଦେ।
ଯଥା ନୂନଂ ଦେଵରାଜସ୍ଯ ଦେଵାଃ ଶୁଶ୍ରୂଷନ୍ତେ ଵଜ୍ରହସ୍ତସ୍ଯ ସର୍ଵେ। ତଥାଽଶ୍ରୃଣ୍ଵନ୍ପାଣ୍ଡଵାଃ ସୃଞ୍ଜଯାଶ୍ଚ କିରୀଟିନା ଵାଚମୁକ୍ତାଂ ସମର୍ଥାମ୍
ଯେପରି ଦେବମାନେ ବଜ୍ରଧାରୀ ଦେବରାଜଙ୍କ କଥାକୁ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହିତ ଶୁଣନ୍ତି, ସେପରି କିରିଟୀଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଥାକୁ ପାଣ୍ଡବ ଓ ସୃଞ୍ଜୟମାନେ ମଧ୍ୟ ଗଭୀର ଭାବରେ ଶୁଣିଥିଲେ।
ଇତ୍ଯବ୍ରଵୀଦର୍ଜୁନୋ ଯୋତ୍ସ୍ଯମାନୋ ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵା ଲୋହିତପଦ୍ମନେତ୍ରଃ। ନ ଚେଦ୍ରାଜ୍ଯଂ ମୁଞ୍ଚତି ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ଯଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯାଜମୀଢସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ
ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ, ରକ୍ତକମଳ ନୟନ ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଇ ଏପରି କହିଲେ: 'ଯଦି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ନିଷ୍ପାପ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ ଦେଉନାହିଁ—'
ଅସ୍ତି ନୂନଂ କର୍ମ କୃତଂ ପୁରସ୍ତା- ଦନିର୍ଵିଷ୍ଟଂ ପାପକଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୈଃ। ଯେଷାଂ ଯୁଦ୍ଧଂ ଭୀମସେନାର୍ଜୁନାଭ୍ଯାଂ ତଥାଶ୍ଵିଭ୍ଯାଂ ଵାସୁଦେଵେନ ଚୈଵ
ନିଶ୍ଚୟ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରମାନେ ପୂର୍ବରୁ କିଛି ଦୁଷ୍କର୍ମ କରିଥିଲେ, ଯାହାର ଫଳ ଏଯାଁ ଶେଷ ହୋଇନାହିଁ, ଯାହା ପାଇଁ ସେମାନେ ଏବେ ଭୀମସେନ, ଅର୍ଜୁନ, ଅଶ୍ୱିନୀ ଓ ବାସୁଦେବଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଉଛନ୍ତି।
ଶୈନଯେନ ଧ୍ରୁଵମାତ୍ତାଯୁଧେନ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ଯୁମ୍ନେନାଥ ଶିଖଣ୍ଡିନା ଚ। ଯୁଧିଷ୍ଠିରେଣେନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପେନ ଚୈଵ ଯୋଽପଧ୍ଯାନାନ୍ନିର୍ଦହେଦ୍ଗାଂ ଦିଵଂ ଚ
ସୈନେୟ, ସଦା ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ଧୃଷ୍ଟଦ୍ୟୁମ୍ନ, ଶିଖଣ୍ଡୀ ଓ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଯୁଧିଷ୍ଠିର—ଏମାନେ ଯେଉଁଠି ମନରେ ଧାରଣ କଲେ ଭୂମି ଓ ଦିଗନ୍ତକୁ ଦହିପାରନ୍ତି—ସେଠାରେ ଯେଉଁବେଳେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବେ, ସେଠି ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧର ଦୁଃଖ ଅନୁଭବିବେ।
ତୈଶ୍ଚେଦ୍ଯୋଦ୍ଧୁଂ ମନ୍ଯତେ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ନିର୍ଵୃତ୍ତୋଽର୍ଥଃ ସକଲଃ ପାଣ୍ଡଵାନାମ୍। ମା ତତ୍କାର୍ଷୀଃ ପାଣ୍ଡଵସ୍ଯାର୍ଥହେତୋ- ରୁପୈହି ଯୁଦ୍ଧଂ ଯଦି ମନ୍ଯସେ ତ୍ଵମ୍
ଏମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ଚିନ୍ତା କରୁଛି ଯଦି, ତେବେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ କାମ୍ୟ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣ ହୋଇଯିବ। ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବିରୁଦ୍ଧରେ କିଛି କରିନାହ, ଯଦି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଇଚ୍ଛା କର, ତେବେ ଯାଅ।
ଯାଂ ତାଂ ଵନେ ଦୁଃଖଶଯ୍ଯାମଵାତ୍ସୀ- ତ୍ପ୍ରଵ୍ରାଜିତଃ ପାଣ୍ଡଵୋ ଧର୍ମଚାରୀ। ଆପ୍ନୋତୁ ତାଂ ଦୁଃଖତରାମନର୍ଥା- ମନ୍ତ୍ଯାଂ ଶଯ୍ଯାଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଃ ପରାଶୁଃ
ଯେ ଦୁଃଖମୟ ଶଯ୍ୟା ପାଣ୍ଡବ ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ହୋଇ ଅରଣ୍ୟରେ ଭୋଗିଥିଲେ, ତାହାଠାରୁ ଅଧିକ ଦୁଃଖଦାୟକ ଓ ଅନର୍ଥମୟ ଶଯ୍ୟା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର, ଏହି କ୍ଷତ୍ରୀୟ, ପାଇଁ ହେଉ।
ହ୍ରିଯା ଜ୍ଞାନେନ ତପସା ଦମେନ ଶୌର୍ଯେଣାଥୋ ଧର୍ମଗୁପ୍ତ୍ଯା ଧନେନ। ଅନ୍ଯାଯଵୃତ୍ତିଃ କୁରୁ ପାଣ୍ଡଵେ ଯା- ନଧ୍ଯାତିଷ୍ଠଦ୍ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରୋ ଦୁରାତ୍ମା
ଲଜ୍ଜା, ଜ୍ଞାନ, ତପସ୍ୟା, ନିୟମ, ପ୍ରାକ୍ରମ, ଧର୍ମର ରକ୍ଷା ଓ ଧନ—ଏସବୁ ଦ୍ୱାରା ଦୁଷ୍ଟ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ଅନ୍ୟାୟ ଆଚରଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଜିତିପାରିଲେ ନାହିଁ।