ରୁଚିରୈରାସନୈଃ ସ୍ତୀର୍ଣାଂ କାଞ୍ଚନୈର୍ଦାରଵୈରପି। ଅଶ୍ମସାରମଯୈର୍ଦାନ୍ତୈଃକ ସ୍ଵାସ୍ତୀର୍ଣୈଃ ସୋତ୍ତରଚ୍ଛଦୈଃ
ସେଠାରେ ସୁନା, କାଠ, ପାଥର ଓ ଦାନ୍ତର ଆସନ ଭଲଭାବେ ବିଛାଯାଇଥିଲା, ଉପରେ ଆବରଣ ଥିଲା।
ଭୀଷ୍ମୋ ଦ୍ରୋଣଃ କୃପଃ ଶଲ୍ଯଃ କୃତଵର୍ମା ଜଯଦ୍ରଥଃ । ଅଶ୍ଵତ୍ଥାମା ଵିକର୍ଣଶ୍ଚ ସୋମଦତ୍ତଶ୍ଚ ବାହ୍ଲିକଃ
ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, କୃପ, ଶଲ୍ୟ, କୃତବର୍ମା, ଜୟଦ୍ରଥ, ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମା, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ସୋମଦତ୍ତ ଓ ବାହ୍ଲିକ।
ଵିଦୁରଶ୍ଚ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଯୁଯୁତ୍ସୁଶ୍ଚ ମହାରଥଃ। ସର୍ଵେ ଚ ସହିତାଃ ଶୂରାଃ ପାର୍ଥିଵା ଭରତର୍ଷଭ । ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଵିଵିଶୁସ୍ତାଂ ସଭାଂ ଶୁଭାମ୍
ବିଦୁର, ମହାପ୍ରଜ୍ଞ ଓ ଯୁୟୁତ୍ସୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶୂର ବନ୍ଧୁମାନେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ସେଇ ଶୁଭ୍ର ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦୁଃଶାସନଶ୍ଚିତ୍ରସେନଃ ଶକୁନିଶ୍ଚାପି ସୌବଲଃ। ଦୁର୍ମୁଖୋ ଦୁଃସହଃ କର୍ଣ ଉଲୂକୋଽଥ ଵିଵିଂଶତିଃ
ଦୁଃଶାସନ, ଚିତ୍ରସେନ, ଶକୁନି (ସୁବଳଙ୍କ ପୁଅ), ଦୁର୍ମୁଖ, ଦୁଃସହ, କର୍ଣ୍ଣ, ଉଲୂକ ଓ ବିବିଂଶତି।
କୁରୁରାଜଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଦୁର୍ଯୋଧନମମର୍ଷଣମ୍। ଵିଵିଶୁସ୍ତାଂ ସଭାଂ ରାଜନ୍ସୁରାଃ ଶକ୍ରସଦୋ ଯଥା
ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି, କୁରୁ ରାଜାମାନେ ସେଇ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
ଆଵିଶଦ୍ଭିସ୍ତଦା ରାଜଞ୍ଶୂରୈଃ ପରିଘବାହୁଭିଃ । ଶୁଶୁଭେ ସା ସଭା ରଜନ୍ସିଂହୈରିଵ ଗିରେର୍ଗୁହା
ବଳିୟା ଏବଂ ଲୋହା ଭଳି ଭୁଜା ଥିବା ସେହି ବୀରମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ସେଇ ସଭା ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ସିଂହମାନେ ଥିବା ପରି ଅତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତେ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ମହେଷ୍ଵାସାଃ ସଭାଂ ସର୍ଵେ ମହୌଜସଃ । ଆସନାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ଭେଜିରେ ସୂର୍ଯଵର୍ଚସଃ
ସେହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧରମାନେ, ମହାବଳୀ ହୋଇ, ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ଆସନଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧିକାର କଲେ।
ଆସନସ୍ଥେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ତେଷୁ ରାଜସୁ ଭାରତ। ଦ୍ଵାଃସ୍ଥୋ ନିଵେଦଯାମାସ ସୂତପୁତ୍ରମୁପସ୍ଥିତମ୍
ଭାରତ, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରେ, ଦ୍ୱାରପାଳ ଘୋଷଣା କଲେ ଯେ ସୂତପୁତ୍ର ଆସିଛନ୍ତି।
ଅଯଂ ସରଥ ଆଯାତି ଯୋଽଯାସୀତ୍ପାଣ୍ଡଵାନ୍ପ୍ରତି। ଦୂତୋ ନସ୍ତୂର୍ଣମାଯାତି ସୈନ୍ଧଵୈଃ ସାଧୁଵାହିଭିଃ
ଏହିଠାରେ, ଆମ ପକ୍ଷରୁ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଦୂତି ହୋଇ ଯାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିନ୍ଧୁ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତାଙ୍କ ରଥ ସହ ଆସୁଛନ୍ତି।
..ପେଯାଯ ସ ତୁ କ୍ଷିପ୍ରଂ ରଥାତ୍ପ୍ରସ୍କନ୍ଦ୍ଯ କୁଣ୍ଡଲୀ। ପ୍ରଵିଵେଶ ସଭାଂ ପୂର୍ଣାଂ ମହୀପାଲୈର୍ମହାତ୍ମଭିଃ
ସେ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଅବତରି, କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ମହାନ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ରାଜାମାନେ ଭରିଥିବା ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ପ୍ରାପ୍ତୋଽସ୍ମି ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଗତ୍ଵା ତଂ ଵିଜାନୀତ କୌରଵାଃ। ଯଥାଵଯଃ କୁରୂନ୍ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରତିନନ୍ଦନ୍ତି ପାଣ୍ଡଵାଃ
ମୁଁ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ ଆସିଛି; ଏହି କଥା ଜାଣନ୍ତୁ, କୁରୁମାନେ—ପାଣ୍ଡବମାନେ ସମସ୍ତ କୁରୁଙ୍କୁ ବୟସ୍ ଅନୁଯାୟୀ ଶୁଭେଚ୍ଛା ଦେଇଛନ୍ତି।
ଅଭିଵାଦଯନ୍ତି ଵୃଦ୍ଧାଂଶ୍ଚ ଵଯସ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଵଯସ୍ଯଵତ୍। ପୁନଶ୍ଚାଭ୍ଯଵଦନ୍ପାର୍ଥାଃ ପ୍ରତିପୂଜ୍ଯ ଯଥାଵଯଃ
ସେମାନେ ବୃଦ୍ଧମାନେଙ୍କୁ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ ନମସ୍କାର କରନ୍ତି, ସମବୟସ୍କଙ୍କୁ ସମାନ ଭାବେ ଅଭିବାଦନ କରନ୍ତି; ପୁନି, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ବୟସ୍ ଅନୁଯାୟୀ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ଅଭିବାଦନ କଲେ।
ଯଥାହଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ଶିଷ୍ଟଃ ପୂର୍ଵମିତୋ ଗତଃ। ଅବ୍ରଵଂ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଗତ୍ଵା ନାତ୍ର କିଞ୍ଚନ ହାପିତମ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଅନୁଯାୟୀ, ଯେପରି ମୋତେ କହିଥିଲେ, ସେପରି ମୁଁ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ କହିଲି; ମୋର କଥାରେ କିଛି ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିଲା ନାହିଁ।
ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ସଞ୍ଜଯ ରାଜମଧ୍ଯେ ଯଦବ୍ରଵୀଦ୍ଵାକ୍ଯମଦୀନସତ୍ଵଃ। ଜନାର୍ଦନସ୍ତାତ ଯୁଧାଂ ପ୍ରଣେତା ଦୁରାତ୍ମନାଂ ଜୀଵିତଚ୍ଛିନ୍ମହାତ୍ମା
ସଞ୍ଜୟ, ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ପଚାରୁଛି—ଯୁଦ୍ଧର ନେତୃତ୍ୱ କରୁଥିବା, ଦୁଷ୍ଟମାନେଙ୍କ ନାଶକ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ଜନାର୍ଦ୍ଦନ କଣ କହିଥିଲେ?
ଆଗୁଲ୍ଫେଭ୍ଯୋଽଭିସଂଵୀତଃ ପ୍ରଯତୋଽହଂ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ। ଶୁଦ୍ଧାନ୍ତଂ ପ୍ରାଵିଶଂ ରାଜନ୍ନାଖ୍ଯାତୋ ନରସିଂହଯୋଃ
ମୁଁ ଶୁଦ୍ଧ ମନେ, ହାତ ଯୋଡି, ରାଜନ୍, ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସେଇ ସିଂହ ସଦୃଶ ଦୁଇ ଜଣଙ୍କୁ ନିଜ ପ୍ରବେଶ ଘୋଷଣା କଲି।
ନ ଚାଭିମନ୍ଯୁର୍ନ ଯମୌ ତଂ ଦେଶମଭିଜଗ୍ମତୁଃ । ଯତ୍ର କୃଷ୍ଣୌ ଚ କୃଷ୍ଣା ଚ ସତ୍ଯଭାମା ଚ ଭାମିନୀ
ଏଠାରେ ଅଭିମନ୍ୟୁ କିମ୍ବା ଯମଦ୍ୱୟ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ ନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ କୃଷ୍ଣ, କୃଷ୍ଣା ଏବଂ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ସତ୍ୟଭାମା ଥିଲେ।
ଉଭୌ ମଧ୍ଵାସଵକ୍ଷୀବୌ ଵରଚନ୍ଦନରୂଷିତୌ । ସ୍ତ୍ରଗ୍ଵିଣୌ ଵରଵସ୍ତ୍ରାଙ୍ଗୌ ଵରାଭରଣଭୂଷିତୌ
ଉଭୟେ ମଧୁ ମଦ୍ୟ ପାନ କରି, ଉତ୍ତମ ଚନ୍ଦନ ଲେପି, ମାଳା ପିନ୍ଧି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରିଥିଲେ।
ନୈକରତ୍ନଵିଚିତ୍ରଂ ଚ କାଞ୍ଚନଂ ଚ ଵରାସନମ୍। ନାନାସ୍ତରଣସଂସ୍ତୀର୍ଣଂ ଯତ୍ରାସାତେ ନରର୍ଷଭୌ
ଅନେକ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ଏବଂ ସୁନାର ଏକ ଆସନ ଥିଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସେଇ ଦୁଇ ମହାନ ବ୍ୟକ୍ତି ବସିଥିଲେ।
ସତ୍ଯାଙ୍କମୁପଧାନଂ ତୁ କୃତ୍ଵା ଶେତେ ଜନାର୍ଦନଃ। ଅର୍ଜୁନାଙ୍କଗତୌ ପାଦୌ କେଶଵସ୍ଯୋପଲକ୍ଷଯେ। ଅର୍ଜୁନସ୍ଯ ଚ କୃଷ୍ଣାଯାଃ ଶୁଭାଯାଶ୍ଚାଙ୍କଗାଵୁଭୌ
ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ସତ୍ୟାଙ୍କୁ ଶିର ତଳେ ରଖି ଶୋଇଥିଲେ; କେଶବଙ୍କ ପାଦ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମୋଡ଼ରେ ଥିଲା, ମୁଁ ଦେଖିଲି କୃଷ୍ଣା ଓ ଶୁଭାଙ୍କ ଦୁଇଜଣଙ୍କ ମୋଡ଼ ଉପରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପାଦ ରହିଥିଲା।
କାଞ୍ଚନଂ ପାଦପୀଠଂ ତୁ ପାର୍ଥୋ ଵୈ ପ୍ରାଦିଶନ୍ମୁଦା। ଦାସୀଭ୍ଯାମାହୃତଂ ମହ୍ଯଂ ସ୍ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୂମାଵୁପାଵିଶମ୍
ପାର୍ଥ ଆନନ୍ଦରେ ଏକ ସୁନାର ପାଦପୀଠ ଦେଖାଇଲେ, ଦୁଇ ଦାସୀ ମୋ ପାଇଁ ନେଇଆସିଥିଲେ; ମୁଁ ତାହାକୁ ଭୂମିକୁ ଛୁଇଁ ବସିଗଲି।
ଊର୍ଧ୍ଵରେଖାଙ୍କିତୌ ପାଦୌ ପାର୍ଥସ୍ଯ ଶୁଭଲକ୍ଷଣୌ। ପାଦପୀଠାଦପହୃତୌ ଧାରଯେତାଂ ଵରସ୍ତ୍ରିଯୌ
ପାର୍ଥଙ୍କ ପାଦ ଉପରେ ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଥିଲା, ସେହି ପାଦ ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠା ନାରୀ ଦ୍ୱାରା ପାଦପୀଠରୁ ଉଠାଇ ଧରାଯାଇଥିଲା।
ନ ନୂନଂ କଲ୍ମଷଂ କିଞ୍ଚିନ୍ମମ କର୍ମସୁ ଵିଦ୍ଯତେ। ସ୍ତ୍ରୀରତ୍ନାଭ୍ଯାଂ ସମେତୌ ଯନ୍ମିଥୋ ମାମଭ୍ଯଭାଷତାମ୍
ନିଶ୍ଚୟ, ମୋ କାର୍ଯ୍ୟରେ କୌଣସି ଦୋଷ ନାହିଁ, କାରଣ ଏହି ଦୁଇ ମୂଲ୍ୟବାନ ନାରୀ ଏକାସাথে ମୋ ସହ ବନ୍ଧୁତ୍ୱରେ କଥାହେବାକୁ ଆସିଥିଲେ।
ଵିସ୍ମଯୋ ମେ ମହାନାସୀଦାସ୍ତ୍ରଂ ମେ ବହୁସଙ୍ଗତମ୍। ହୃଷ୍ଟାନି ଚୈଵ ରୋମାଣି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୌ ସହିତାଵୁଭୌ
ମୋ ମନରେ ବଡ଼ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲା, କାରଣ ମୋର ଅସ୍ତ୍ର ବହୁତ ଭଲ ଭାବେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲା; ଏବଂ ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଏକାଠି ଦେଖି, ମୋ ଶରୀରର ଲୋମ ଆନନ୍ଦରେ ଖଡ଼ା ହେଇଗଲା।
ଶ୍ଯାମୌ ବୃହନ୍ତୌ ତରୁଣୌ ନାଗାଵିଵ ସମୁଚ୍ଛ୍ରିତୌ । ଏକଶଯ୍ଯାଗତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଯଂ ମେ ମହଦାଵିଶତ୍
ସେ ଦୁଇଜଣ ଗାଢ଼ କଳା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଯୁବା, ହାତୀ ପରି ଉଚ୍ଚ ଦେଖାଯାଉଥିବା, ଏକେଠାରେ ଶୋଇବାକୁ ଆସିଥିବା ଦେଖି, ମୋ ମନରେ ବଡ଼ ଭୟ ଆସିଗଲା।
ତତୋଽଭ୍ଯଚିନ୍ତଯଂ ତତ୍ର ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୌ ପୁରୁଷର୍ଷଭୌ । ସଙ୍କଲ୍ପୋ ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ନାନଵାପ୍ଯୋଽସ୍ତି କଶ୍ଚନ। ନିଦେଶଗାଵିମୌ ଯସ୍ଯ ନରନାରାଯଣାଵୁଭୌ
ତାପରେ ସେ ଦୁଇଜଣ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଦେଖି, ମୁଁ ଭାବିଲି: ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କର କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ରହିପାରିବ ନାହିଁ, କାରଣ ନର ଓ ନାରାୟଣ ଦୁଇଁଜଣ ତାଙ୍କର ଆଜ୍ଞାକୁ ମାନନ୍ତି।
ସତ୍କୃତଶ୍ଚାନ୍ନପାନାଭ୍ଯାମାଚ୍ଛନ୍ନୋ ଲବ୍ଧସତ୍କ୍ରିଯଃ । ଅଞ୍ଜଲିଂ ମୂର୍ଧ୍ନି ସନ୍ଧାଯ ସନ୍ଦେଶଂ ଚାଭ୍ଯଚୋଦଯମ୍
ମୁଁ ଭଲ ଭାବେ ଖାଇବା ଓ ପିଇବାରେ ସମ୍ମାନିତ ହେଲି, ଯଥାଯଥ ସତ୍କାର ପାଇଲି, ତାପରେ ମୁଁ ହାତ ଯୋଡ଼ି ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ରଖି, ତାଙ୍କୁ ସନ୍ଦେଶ ଦେଲି।
ଧନୁର୍ଧରୋଚିତେନାଥ ପାଣିନୈକଂ ସଲକ୍ଷଣମ୍। ପାଦମାନାଯଯତ୍ପାର୍ଥଃ କେଶଵସ୍ଯ ଯଶସ୍ଵିନଃ
ତାପରେ ଧନୁଷ ଧରିବାରେ ପାରଙ୍ଗତ ହାତରେ, ପାର୍ଥ ଆଦର ସହ କେଶବଙ୍କର ପାଦକୁ ଆଣିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରକେତୁରିଵୋତ୍ଥାଯ ଦିଵ୍ଯାଭରଣଭୂଷିତଃ। ଇନ୍ଦ୍ରଵୀର୍ଯୋପମଃ କୃଷ୍ଣଃ ସଂଵିଷ୍ଟୋ ମାଽଭ୍ଯଭାଷତ
ଦିବ୍ୟ ଭୂଷଣରେ ସୁଶୋଭିତ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପତାକା ପରି ଉଠି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶକ୍ତି ସମାନ କୃଷ୍ଣ ବସି ମୋତେ କହିଲେ।
ସ ଵାଚଂ ଵଦତାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଆଦଦେ ଵଚନକ୍ଷମାମ୍। ଦୀପନୀଂ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାଣାଂ ମୃଦୁପୂର୍ଵାଂ ସୁଦାରୁଣାମ୍
ସେ, କଥା କହିବାରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଯୋଗ୍ୟ ଶବ୍ଦ ନେଲେ—ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ପ୍ରକାଶ ଦେଇଥିବା, ପ୍ରଥମେ ମୃଦୁ, ପରେ ବହୁତ କଠୋର।
ବହିଶ୍ଚରସ୍ଯ ପ୍ରାଣସ୍ଯ ପ୍ରିଯସ୍ଯ ପ୍ରିଯକାରିଣଃ। ମତିମାନ୍ମତିମାସ୍ଥାଯ କେଶଵଃ ସନ୍ଦଧେ ଵଚଃ
ବାହାରେ ଚଳିଥିବା, ପ୍ରିୟ ଓ ପ୍ରିୟ କାମ କରୁଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ କେଶବ ଭଲ ଭାବି କଥା କହିଲେ।