ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଏଵଂରୂପୋ ମହାତ୍ମା ସ ପାଵକଂ ପୁରୁଷୋ ଗିରନ୍। ଯୋ ଵୈ ତଂ ପୁରୁଷଂ ଵେଦ ତସ୍ଯେହାର୍ଥୋ ନ ରିଷ୍ଯତେ। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଏଭଳି ରୂପ ମହାତ୍ମା, ଯିଏ ଅଗ୍ନିକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି; ଯିଏ ସେଇ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେଠି ତାଙ୍କର କାମ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯଃ ସହସ୍ରଂ ସହସ୍ରାଣାଂ ପକ୍ଷାନ୍ସଂତତ୍ଯ ସଂପତେତ୍। ମଧ୍ଯମେ ମଧ୍ଯ ଆଗଚ୍ଛେଦପିଚେତ୍ସ୍ଯାନ୍ମନୋଜଵଃ। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯିଏ ହଜାର ମଧ୍ୟରେ ହଜାରଟି ପଖିଲା ପ୍ରସାରି ଉଡ଼ନ୍ତି, ମନର ତୁଳନାରେ ତୀବ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମଧ୍ୟର ମଧ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ଶାଶ୍ୱତ, ପବିତ୍ର ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ଶାଶ୍ୱତ, ପବିତ୍ର ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ଶାଶ୍ୱତ, ପବିତ୍ର ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଏଵଂ ଯଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଆତ୍ମାନମନୁପଶ୍ଯତି। ଅନ୍ଯତ୍ରାନ୍ଯତ୍ର ଯୁକ୍ତେଷୁ କିଂ ସ ଶୋଚେତ୍ତତଃ ପରମ୍
ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ କେଉଁଠି ଏବଂ କେବେ ଯେଉଁଠି ଥିବେ, ସେମାନେ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ ହେବେ?
ଯଥୋଦପାନେ ମହତି ସର୍ଵତଃ ସଂପ୍ଲୁତୋଦକେ। ଏଵଂ ସର୍ଵେଷୁ ଵେଦେଷୁ ଆତ୍ମାନମନୁଜାନତଃ
ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ କୁଆଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ବେଦରେ ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଛି, ସେଠି ସେହି ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରେ।
ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରଃ ପୁରୁଷୋ ମହାତ୍ମା ନ ଦୃଶ୍ଯତେଽସୌ ହୃଦି ସଂନିଵିଷ୍ଟଃ । ଅଜଶ୍ଚରୋ ଦିଵାରାତ୍ରମତନ୍ଦ୍ରିତଶ୍ଚ ସ ତଂ ମତ୍ଵା କଵିରାସ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନଃ
ଅଙ୍ଗୁଠି ପରିମାଣର, ବଡ଼ ଆତ୍ମା ଥିବା ପୁରୁଷ ହୃଦୟରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି। ସେ ଅଜନ୍ମା, ଦିନ ରାତି ଚଳିତି, କେବେ ଥକିନାହାନ୍ତି। ଏହିଠାରେ ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଜାଣିଥାଏ, ସେ ମୁନି ଶାନ୍ତ ରହନ୍ତି।
ଅହମେଵ ସ୍ମୃତୋ ମାତା ପିତା ପୁତ୍ରୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ପୁନଃ। ଆତ୍ମାହମପି ସର୍ଵସ୍ଯ ଯଚ୍ଚ ନାସ୍ତି ଯଦସ୍ତି ଚ
ମୁଁ ଏକାମାନେ ମା, ବାପା ଓ ପୁଅ ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଯାହା ଅଛି ଓ ଯାହା ନାହିଁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ।
ପିତାମହୋଽସ୍ମି ସ୍ଥଵିରଃ ପିତା ପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଭାରତ। ମମୈଵ ଯୂଯମାତ୍ମସ୍ଥା ନ ମେ ଯୂଯଂ ନ ଵୋ ହ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ପିତାମହ, ବୃଦ୍ଧ, ବାପା ଓ ପୁଅ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅଛି, ହେ ଭାରତ। ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋ ଭିତରେ ଅଛ, ତୁମେମାନେ ମୋର ନୁହଁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମର ନୁହଁ।
ଆତ୍ମୈଵ ସ୍ଥାନଂ ମମ ଜନ୍ମ ଚାତ୍ମା ଓତପ୍ରୋତୋଽହମଜରପ୍ରତିଷ୍ଠଃ। ଅଜଶ୍ଚରୋ ଦିଵାରାତ୍ରମତନ୍ଦ୍ରିତୋଽହଂ ମାଂ ଵିଜ୍ଞାଯ କଵିରାସ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନଃ
ମୋର ଆଧାର ଆତ୍ମା, ମୋର ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମା। ମୁଁ ଅଜନ୍ମା, ଅଟୁଟ, ସବୁଠାରେ ଗୁଞ୍ଜିତ। ମୁଁ ଦିନ ରାତି ଚଳିତି, କେବେ ଥକିନାହିଁ। ମୋତେ ଜାଣି, ମୁନି ଶାନ୍ତ ରହନ୍ତି।
ଅଣୋରଣୀଯାନ୍ସୁମନାଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଜାଗ୍ରତି। ପିତରଂ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ପୁଷ୍କରେ ନିହିତଂ ଵିଦୁଃ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶୁଭ୍ର ମନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଜାଗ୍ରତ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ଥିବା ପିତାକୁ ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
ଏଵଂ ସନତ୍ସୁଜାତେନ ଵିଦୁରେଣ ଚ ଧୀମତା। ସାର୍ଧଂ କଥଯତୋ ରାଜ୍ଞଃ ସା ଵ୍ଯତୀଯଯ ସର୍ଵରୀ
ଏଭଳି, ସନତ୍ସୁଜାତ ଓ ବିଦୁର ସହ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ରାତି କଟିଗଲା।
ତସ୍ଯାଂ ରଜନ୍ଯାଂ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟାଯାଂ ରାଜାନଃ ସର୍ଵ ଏଵ ତେ। ସଭାମାଵିଵିଶୁର୍ହୃଷ୍ଟାଃକ ସୂତସ୍ଯୋପଦିଦୃକ୍ଷଯା
ସେଇ ରାତି ଶେଷ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ରଥୀର କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହରେ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଶୁଶ୍ରୂଷମାଣାଃ ପାର୍ଥାନାଂ ଵାଚୋ ଧର୍ମାର୍ଥସଂହିତାଃ । ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରମୁଖାଃ ସର୍ଵେ ଯଯୂ ରାଜନ୍ସଭାଂ ଶୁଭାମ୍
ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଧର୍ମ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତେ ଶୁଭ୍ର ସଭାକୁ ଗଲେ।
ସୁଧାଵଦାତାଂ ଵିସ୍ତୀର୍ଣାଂ କନକାଜିରଭୂଷିତାମ୍ । ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭାଂ ସୁରୁଚିରାଂ ସିକ୍ତାଂ ଚିନ୍ଦନଵାରିଣା
ସେଇ ସଭା ବିସ୍ତୃତ, ଅମୃତ ସମାନ ଧଳା, ସୁନାର ତଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶିତଳ ଜଳରେ ସିଞ୍ଚିତ ଓ ଅତି ସୁନ୍ଦର।
ରୁଚିରୈରାସନୈଃ ସ୍ତୀର୍ଣାଂ କାଞ୍ଚନୈର୍ଦାରଵୈରପି। ଅଶ୍ମସାରମଯୈର୍ଦାନ୍ତୈଃକ ସ୍ଵାସ୍ତୀର୍ଣୈଃ ସୋତ୍ତରଚ୍ଛଦୈଃ
ସେଠାରେ ସୁନା, କାଠ, ପାଥର ଓ ଦାନ୍ତର ଆସନ ଭଲଭାବେ ବିଛାଯାଇଥିଲା, ଉପରେ ଆବରଣ ଥିଲା।
ଭୀଷ୍ମୋ ଦ୍ରୋଣଃ କୃପଃ ଶଲ୍ଯଃ କୃତଵର୍ମା ଜଯଦ୍ରଥଃ । ଅଶ୍ଵତ୍ଥାମା ଵିକର୍ଣଶ୍ଚ ସୋମଦତ୍ତଶ୍ଚ ବାହ୍ଲିକଃ
ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, କୃପ, ଶଲ୍ୟ, କୃତବର୍ମା, ଜୟଦ୍ରଥ, ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମା, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ସୋମଦତ୍ତ ଓ ବାହ୍ଲିକ।
ଵିଦୁରଶ୍ଚ ମହାପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଯୁଯୁତ୍ସୁଶ୍ଚ ମହାରଥଃ। ସର୍ଵେ ଚ ସହିତାଃ ଶୂରାଃ ପାର୍ଥିଵା ଭରତର୍ଷଭ । ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଵିଵିଶୁସ୍ତାଂ ସଭାଂ ଶୁଭାମ୍
ବିଦୁର, ମହାପ୍ରଜ୍ଞ ଓ ଯୁୟୁତ୍ସୁ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଶୂର ବନ୍ଧୁମାନେ, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି ସେଇ ଶୁଭ୍ର ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଦୁଃଶାସନଶ୍ଚିତ୍ରସେନଃ ଶକୁନିଶ୍ଚାପି ସୌବଲଃ। ଦୁର୍ମୁଖୋ ଦୁଃସହଃ କର୍ଣ ଉଲୂକୋଽଥ ଵିଵିଂଶତିଃ
ଦୁଃଶାସନ, ଚିତ୍ରସେନ, ଶକୁନି (ସୁବଳଙ୍କ ପୁଅ), ଦୁର୍ମୁଖ, ଦୁଃସହ, କର୍ଣ୍ଣ, ଉଲୂକ ଓ ବିବିଂଶତି।
କୁରୁରାଜଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଦୁର୍ଯୋଧନମମର୍ଷଣମ୍। ଵିଵିଶୁସ୍ତାଂ ସଭାଂ ରାଜନ୍ସୁରାଃ ଶକ୍ରସଦୋ ଯଥା
ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡରେ ରଖି, କୁରୁ ରାଜାମାନେ ସେଇ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଯେପରି ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତି।
ଆଵିଶଦ୍ଭିସ୍ତଦା ରାଜଞ୍ଶୂରୈଃ ପରିଘବାହୁଭିଃ । ଶୁଶୁଭେ ସା ସଭା ରଜନ୍ସିଂହୈରିଵ ଗିରେର୍ଗୁହା
ବଳିୟା ଏବଂ ଲୋହା ଭଳି ଭୁଜା ଥିବା ସେହି ବୀରମାନେ ପ୍ରବେଶ କରିବା ସମୟରେ, ସେଇ ସଭା ପାହାଡ଼ ଗୁହାରେ ସିଂହମାନେ ଥିବା ପରି ଅତି ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ତେ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ମହେଷ୍ଵାସାଃ ସଭାଂ ସର୍ଵେ ମହୌଜସଃ । ଆସନାନି ଵିଚିତ୍ରାଣି ଭେଜିରେ ସୂର୍ଯଵର୍ଚସଃ
ସେହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧରମାନେ, ମହାବଳୀ ହୋଇ, ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଶୋଭାମୟ ଆସନଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧିକାର କଲେ।
ଆସନସ୍ଥେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ତେଷୁ ରାଜସୁ ଭାରତ। ଦ୍ଵାଃସ୍ଥୋ ନିଵେଦଯାମାସ ସୂତପୁତ୍ରମୁପସ୍ଥିତମ୍
ଭାରତ, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରେ, ଦ୍ୱାରପାଳ ଘୋଷଣା କଲେ ଯେ ସୂତପୁତ୍ର ଆସିଛନ୍ତି।
ଅଯଂ ସରଥ ଆଯାତି ଯୋଽଯାସୀତ୍ପାଣ୍ଡଵାନ୍ପ୍ରତି। ଦୂତୋ ନସ୍ତୂର୍ଣମାଯାତି ସୈନ୍ଧଵୈଃ ସାଧୁଵାହିଭିଃ
ଏହିଠାରେ, ଆମ ପକ୍ଷରୁ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଦୂତି ହୋଇ ଯାଇଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସିନ୍ଧୁ ଘୋଡ଼ା ଦ୍ୱାରା ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତାଙ୍କ ରଥ ସହ ଆସୁଛନ୍ତି।
..ପେଯାଯ ସ ତୁ କ୍ଷିପ୍ରଂ ରଥାତ୍ପ୍ରସ୍କନ୍ଦ୍ଯ କୁଣ୍ଡଲୀ। ପ୍ରଵିଵେଶ ସଭାଂ ପୂର୍ଣାଂ ମହୀପାଲୈର୍ମହାତ୍ମଭିଃ
ସେ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଅବତରି, କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ମହାନ ଏବଂ ମହାତ୍ମା ରାଜାମାନେ ଭରିଥିବା ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।