ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଦ୍ଵାଦଶପୂଗାଂ ସରିତଂ ପିବନ୍ତୋ ଦେଵରକ୍ଷିତାମ୍। ମଧ୍ଵୀକ୍ଷନ୍ତଶ୍ଚ ତେ ତସ୍ଯାଃ ସଂଚରନ୍ତୀହ ଘୋରାମ୍ । ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଦେବତାମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ବାରଟି ଧାରା ଥିବା ନଦୀର ଜଳ ପିଇ, ତାହାର ମଧୁକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଭୟଙ୍କର ପଥରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ତଦର୍ଧମାସଂ ପିବତି ସଂଚିତଂ ଭ୍ରମରୋ ମଧୁ। ଈଶାନଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ହଵିର୍ଭୂତମକଲ୍ପଯତ୍। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ମଧୁମକ୍ଷୀ ଅର୍ଧମାସ ଯୋଗୁ ଜମା ହୋଇଥିବା ମଧୁ ପିଉଛି; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିବା ପ୍ରଭୁ ନିଜକୁ ହବିରୂପେ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ହିରଣ୍ଯପର୍ଣମଶ୍ଵତ୍ଥମଭିପଦ୍ଯ ହ୍ଯପକ୍ଷକାଃ। ତେ ତତ୍ର ପକ୍ଷିଣୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରପତନ୍ତି ଯଥାଦିଶମ୍। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ସୁନା ଗଛପତ୍ର ଥିବା ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛକୁ ନିକଟ କରି, ପଖିଲା ହୋଇଥିବା ପକ୍ଷହୀନମାନେ ସେଠାରେ ପକ୍ଷୀ ହୋଇ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦିଗକୁ ଝରିପଡ଼ନ୍ତି; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ପୂର୍ଣାତ୍ପୂର୍ଣାନ୍ଯୁଦ୍ଧରନ୍ତି ପୂର୍ଣାତ୍ପୂର୍ଣାନି ଚକ୍ରିରେ। ହରନ୍ତି ପୂର୍ଣାତ୍ପୂର୍ଣାନି ପୂର୍ଣମେଵାଵଶିଷ୍ଯତେ। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ପୂର୍ଣ୍ଣତାରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଉଠାନ୍ତି, ପୂର୍ଣ୍ଣତାରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ନେଇଲେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦ୍ଵୈ ଵାଯୁରାଯାତସ୍ତସ୍ମିଂଶ୍ଚ ପ୍ରଯତଃ ସଦା। ତସ୍ମାଦଗ୍ନିଶ୍ଚ ସୋମଶ୍ଚ ତସ୍ମିଂଶ୍ଚ ପ୍ରାଣ ଆତତଃ
ସେଠାରୁ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ସେଠାରେ ସଦା ବ୍ୟାପ୍ତ ରହିଥାଏ; ସେଠାରୁ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ସେଠାରେ ପ୍ରାଣ ବିସ୍ତାରିତ।
ସର୍ଵମେଵ ତତୋ ଵିଦ୍ଯାତ୍ତତ୍ତଦ୍ଵକ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ନୁମଃ। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ସମସ୍ତ କିଛି ତାଙ୍କଠାରୁ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଆମେ ତାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରୁନାହିଁ; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଅପାନଂ ଗିରପି ପ୍ରାଣଃ ପ୍ରାଣଂ ଗିରତି ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ। ଆଦିତ୍ଯୋ ଗିରତେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଦିତ୍ଯଂ ଗିରତେ ପରଃ । ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଅପାନ ପ୍ରାଣକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ପ୍ରାଣ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ଏବଂ ପରମ ପ୍ରଭୁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଏକଂ ପାଦଂ ନୋତ୍କ୍ଷିପତି ସଲିଲାଦ୍ଧଂସ ଉଚ୍ଚରନ୍। ତଂ ଚେତ୍ସନ୍ତତମୂର୍ଧ୍ଵାଯ ନ ମୃତ୍ଯୁର୍ନାମୃତଂ ଭଵେତ୍। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ହଂସ ଉଡ଼ିବା ବେଳେ ଜଳରୁ ଏକ ପାଦ ଉଠାଏ ନାହିଁ; ସେ ଯଦି ସଦା ଉପରକୁ ରହିଥାଏ, ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ବା ଅମୃତତ୍ୱ ରହିବ ନାହିଁ; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଏଵଂରୂପୋ ମହାତ୍ମା ସ ପାଵକଂ ପୁରୁଷୋ ଗିରନ୍। ଯୋ ଵୈ ତଂ ପୁରୁଷଂ ଵେଦ ତସ୍ଯେହାର୍ଥୋ ନ ରିଷ୍ଯତେ। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଏଭଳି ରୂପ ମହାତ୍ମା, ଯିଏ ଅଗ୍ନିକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି; ଯିଏ ସେଇ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେଠି ତାଙ୍କର କାମ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯଃ ସହସ୍ରଂ ସହସ୍ରାଣାଂ ପକ୍ଷାନ୍ସଂତତ୍ଯ ସଂପତେତ୍। ମଧ୍ଯମେ ମଧ୍ଯ ଆଗଚ୍ଛେଦପିଚେତ୍ସ୍ଯାନ୍ମନୋଜଵଃ। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯିଏ ହଜାର ମଧ୍ୟରେ ହଜାରଟି ପଖିଲା ପ୍ରସାରି ଉଡ଼ନ୍ତି, ମନର ତୁଳନାରେ ତୀବ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମଧ୍ୟର ମଧ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ଶାଶ୍ୱତ, ପବିତ୍ର ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ଶାଶ୍ୱତ, ପବିତ୍ର ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ଶାଶ୍ୱତ, ପବିତ୍ର ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଏଵଂ ଯଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଆତ୍ମାନମନୁପଶ୍ଯତି। ଅନ୍ଯତ୍ରାନ୍ଯତ୍ର ଯୁକ୍ତେଷୁ କିଂ ସ ଶୋଚେତ୍ତତଃ ପରମ୍
ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ କେଉଁଠି ଏବଂ କେବେ ଯେଉଁଠି ଥିବେ, ସେମାନେ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ ହେବେ?
ଯଥୋଦପାନେ ମହତି ସର୍ଵତଃ ସଂପ୍ଲୁତୋଦକେ। ଏଵଂ ସର୍ଵେଷୁ ଵେଦେଷୁ ଆତ୍ମାନମନୁଜାନତଃ
ଯେପରି ଏକ ବଡ଼ କୁଆଁ ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ପାଣିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଥାଏ, ସେପରି ସମସ୍ତ ବେଦରେ ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଜାଣିଛି, ସେଠି ସେହି ଭାବରେ ଅନୁଭବ କରେ।
ଅଙ୍ଗୁଷ୍ଠମାତ୍ରଃ ପୁରୁଷୋ ମହାତ୍ମା ନ ଦୃଶ୍ଯତେଽସୌ ହୃଦି ସଂନିଵିଷ୍ଟଃ । ଅଜଶ୍ଚରୋ ଦିଵାରାତ୍ରମତନ୍ଦ୍ରିତଶ୍ଚ ସ ତଂ ମତ୍ଵା କଵିରାସ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନଃ
ଅଙ୍ଗୁଠି ପରିମାଣର, ବଡ଼ ଆତ୍ମା ଥିବା ପୁରୁଷ ହୃଦୟରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ଭାବେ ବସିଛନ୍ତି। ସେ ଅଜନ୍ମା, ଦିନ ରାତି ଚଳିତି, କେବେ ଥକିନାହାନ୍ତି। ଏହିଠାରେ ଯିଏ ତାଙ୍କୁ ଜାଣିଥାଏ, ସେ ମୁନି ଶାନ୍ତ ରହନ୍ତି।
ଅହମେଵ ସ୍ମୃତୋ ମାତା ପିତା ପୁତ୍ରୋଽସ୍ମ୍ଯହଂ ପୁନଃ। ଆତ୍ମାହମପି ସର୍ଵସ୍ଯ ଯଚ୍ଚ ନାସ୍ତି ଯଦସ୍ତି ଚ
ମୁଁ ଏକାମାନେ ମା, ବାପା ଓ ପୁଅ ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କ ଆତ୍ମା, ଯାହା ଅଛି ଓ ଯାହା ନାହିଁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ମୁଁ।
ପିତାମହୋଽସ୍ମି ସ୍ଥଵିରଃ ପିତା ପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଭାରତ। ମମୈଵ ଯୂଯମାତ୍ମସ୍ଥା ନ ମେ ଯୂଯଂ ନ ଵୋ ହ୍ଯହମ୍
ମୁଁ ପିତାମହ, ବୃଦ୍ଧ, ବାପା ଓ ପୁଅ ଅଟୁଟ ଭାବେ ଅଛି, ହେ ଭାରତ। ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ମୋ ଭିତରେ ଅଛ, ତୁମେମାନେ ମୋର ନୁହଁ, ମୁଁ ମଧ୍ୟ ତୁମର ନୁହଁ।
ଆତ୍ମୈଵ ସ୍ଥାନଂ ମମ ଜନ୍ମ ଚାତ୍ମା ଓତପ୍ରୋତୋଽହମଜରପ୍ରତିଷ୍ଠଃ। ଅଜଶ୍ଚରୋ ଦିଵାରାତ୍ରମତନ୍ଦ୍ରିତୋଽହଂ ମାଂ ଵିଜ୍ଞାଯ କଵିରାସ୍ତେ ପ୍ରସନ୍ନଃ
ମୋର ଆଧାର ଆତ୍ମା, ମୋର ଜନ୍ମ ମଧ୍ୟ ଆତ୍ମା। ମୁଁ ଅଜନ୍ମା, ଅଟୁଟ, ସବୁଠାରେ ଗୁଞ୍ଜିତ। ମୁଁ ଦିନ ରାତି ଚଳିତି, କେବେ ଥକିନାହିଁ। ମୋତେ ଜାଣି, ମୁନି ଶାନ୍ତ ରହନ୍ତି।
ଅଣୋରଣୀଯାନ୍ସୁମନାଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଜାଗ୍ରତି। ପିତରଂ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ପୁଷ୍କରେ ନିହିତଂ ଵିଦୁଃ
ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଶୁଭ୍ର ମନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଜାଗ୍ରତ। ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ହୃଦୟର ପଦ୍ମରେ ଥିବା ପିତାକୁ ସେମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
ଏଵଂ ସନତ୍ସୁଜାତେନ ଵିଦୁରେଣ ଚ ଧୀମତା। ସାର୍ଧଂ କଥଯତୋ ରାଜ୍ଞଃ ସା ଵ୍ଯତୀଯଯ ସର୍ଵରୀ
ଏଭଳି, ସନତ୍ସୁଜାତ ଓ ବିଦୁର ସହ ରାଜାଙ୍କ ସହିତ କଥା ହେଉଥିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ରାତି କଟିଗଲା।
ତସ୍ଯାଂ ରଜନ୍ଯାଂ ଵ୍ଯୁଷ୍ଟାଯାଂ ରାଜାନଃ ସର୍ଵ ଏଵ ତେ। ସଭାମାଵିଵିଶୁର୍ହୃଷ୍ଟାଃକ ସୂତସ୍ଯୋପଦିଦୃକ୍ଷଯା
ସେଇ ରାତି ଶେଷ ହେବା ପରେ, ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ରଥୀର କଥା ଶୁଣିବାକୁ ଆଗ୍ରହରେ ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଶୁଶ୍ରୂଷମାଣାଃ ପାର୍ଥାନାଂ ଵାଚୋ ଧର୍ମାର୍ଥସଂହିତାଃ । ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରମୁଖାଃ ସର୍ଵେ ଯଯୂ ରାଜନ୍ସଭାଂ ଶୁଭାମ୍
ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଧର୍ମ ଓ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତେ ଶୁଭ୍ର ସଭାକୁ ଗଲେ।
ସୁଧାଵଦାତାଂ ଵିସ୍ତୀର୍ଣାଂ କନକାଜିରଭୂଷିତାମ୍ । ଚନ୍ଦ୍ରପ୍ରଭାଂ ସୁରୁଚିରାଂ ସିକ୍ତାଂ ଚିନ୍ଦନଵାରିଣା
ସେଇ ସଭା ବିସ୍ତୃତ, ଅମୃତ ସମାନ ଧଳା, ସୁନାର ତଳା ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ, ଚନ୍ଦ୍ରମା ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ, ଶିତଳ ଜଳରେ ସିଞ୍ଚିତ ଓ ଅତି ସୁନ୍ଦର।