ଯତୋ ଯଜ୍ଞଃ ପ୍ରଵର୍ଧନ୍ତେ ମତ୍ଯସ୍ଯୈଵାଵରୋଧନାତ୍। ମନସାନ୍ଯସ୍ଯ ଭଵତି ଵାଚ୍ଯନ୍ଯସ୍ଯାଥ କର୍ମଣା
ଏହା ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, କାରଣ ମଣିଷ ନିୟମିତ ହୁଏ; ଜଣେ ଅନ୍ୟର ମନ ଦ୍ୱାରା କାମ କରେ, ଅନ୍ୟର କଥା କହେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା କାମ କରେ।
ସଙ୍କଲ୍ପସିଦ୍ଧଂ ପୁରୁଷମସଙ୍କଲ୍ପୋଽଧିତିଷ୍ଠତି। ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଵିଶେଷେଣ କିଞ୍ଚାନ୍ଯଦପି ମେ ଶ୍ରୃଣୁ
ଯାହାର ସଂକଳ୍ପ ପୂରଣ ହୋଇଛି, ସେ ଅସଂକଳ୍ପୀ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୁଏ; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଭାବେ—ମୋ ଠାରୁ ଆଉ କିଛି ଶୁଣ।
ଅଧ୍ଯାପଯେନ୍ମହଦେତଦ୍ଯଶସ୍ଯଂ ଵାଚୋ ଵିକରାଃ କଵଯୋ ଵଦନ୍ତି। ଅସ୍ମିନ୍ଯୋଗେ ସର୍ଵମିଦଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଂ ଯେ ତଦ୍ଵିଦୁରମୃତାସ୍ତେ ଭଵନ୍ତି
ଏହି ମହାନ ଓ ମହିମାମୟ ଉପଦେଶକୁ ପଢ଼ାଇବା ଉଚିତ୍; କବିମାନେ ଏହାକୁ ବାଣୀର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ବୋଲି କହନ୍ତି। ଏହି ଯୋଗରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଅବସ୍ଥିତ; ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଅମର ହୁଅନ୍ତି।
ନ କର୍ମଣା ସୁକୃତେନୈଵ ରାଜନ୍ ସତ୍ଯଂ ଜଯେଜ୍ଜୁହୁଯାଦ୍ଵା ଯଜେଦ୍ଵା। ନୈତେନ ଵାଲୋଽମୃତ୍ଯୁମଭ୍ଯେତି ରାଜନ୍ ରତିଂ ଚାସୌ ନ ଲଭତ୍ଯନ୍ତକାଲେ
ହେ ରାଜା, କେବଳ ନିଜର ଭଲ କର୍ମ, ସତ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିପାରେନାହିଁ, ଏବଂ ଶେଷରେ ସେ ସୁଖ ମଧ୍ୟ ପାଉନାହିଁ।
ତୃଷ୍ଣୀମେକ ଉପାସୀତ ଚେଷ୍ଟେତ ମନସାପି ନ। ତଥା ସଂସ୍ତୁତିନିନ୍ଦାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରୀତିରୋଷୌ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍
ଏକମାତ୍ର ତୃଷ୍ଣାର ଅନ୍ତକୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍, ମନରେ ବି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏଭଳି, ପ୍ରଶଂସା ଓ ନିନ୍ଦା, ସୁଖ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଅତ୍ରୈଵ ତିଷ୍ଠନ୍କ୍ଷତ୍ରିଯ ବ୍ରହ୍ମାଵିଶତି ପଶ୍ଯତି। ଵେଦେଷୁ ଚାନୁପୂର୍ଵ୍ଯେଣ ଏତଦ୍ଵିଦ୍ଵନ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ
ଏଠାରେ ରହିବା ସମୟରେ, ହେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବ୍ରହ୍ମକୁ ଲାଭ କରି ଦେଖିପାରିବା; ଏହି କଥା ବେଦରେ କ୍ରମଶଃ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି—ଏହି ଜ୍ଞାନ ତୁମକୁ କହୁଛି।
ଯତ୍ତଚ୍ଛୁକ୍ରଂ ମହଞ୍ଜ୍ଯୋତିର୍ଦୀପ୍ଯମାନଂ ମହଦ୍ଯଶଃ। ତଦ୍ଵୈ ଦେଵା ଉପାସତେ ତସ୍ମାତ୍ସୂର୍ଯୋ ଵିରାଜତେ। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯେଉଁ ଶୁଦ୍ଧ, ମହାନ ଆଲୋକ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ମହିମାମୟ, ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେବତାମାନେ ଉପାସନା କରନ୍ତି; ଏହାରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ ହୁଏ। ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ଭଗବାନ୍ ସନାତନକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ଭଗବାନ୍ ସନାତନକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଚକ୍ରେ ରଥସ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତୋଽଧ୍ରୁଵସ୍ଯାଵ୍ଯଯକର୍ମଣଃ। କେତୁମନ୍ତଂ ଵହନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵାସ୍ତଂ ଦିଵ୍ଯମଜରଂ ଦିଵି। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଅସ୍ଥିର ରଥର ଚକ୍ର ଉପରେ ଦଢ଼ି ରହି, ଅବିନାଶୀ କାର୍ଯ୍ୟର ଅଧିପତି, ଝଣ୍ଡା ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଅଜର ଭଗବାନଙ୍କୁ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦେବଲୋକରେ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଦ୍ଵାଦଶପୂଗାଂ ସରିତଂ ପିବନ୍ତୋ ଦେଵରକ୍ଷିତାମ୍। ମଧ୍ଵୀକ୍ଷନ୍ତଶ୍ଚ ତେ ତସ୍ଯାଃ ସଂଚରନ୍ତୀହ ଘୋରାମ୍ । ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଦେବତାମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ବାରଟି ଧାରା ଥିବା ନଦୀର ଜଳ ପିଇ, ତାହାର ମଧୁକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଭୟଙ୍କର ପଥରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ତଦର୍ଧମାସଂ ପିବତି ସଂଚିତଂ ଭ୍ରମରୋ ମଧୁ। ଈଶାନଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ହଵିର୍ଭୂତମକଲ୍ପଯତ୍। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ମଧୁମକ୍ଷୀ ଅର୍ଧମାସ ଯୋଗୁ ଜମା ହୋଇଥିବା ମଧୁ ପିଉଛି; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିବା ପ୍ରଭୁ ନିଜକୁ ହବିରୂପେ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ହିରଣ୍ଯପର୍ଣମଶ୍ଵତ୍ଥମଭିପଦ୍ଯ ହ୍ଯପକ୍ଷକାଃ। ତେ ତତ୍ର ପକ୍ଷିଣୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରପତନ୍ତି ଯଥାଦିଶମ୍। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ସୁନା ଗଛପତ୍ର ଥିବା ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛକୁ ନିକଟ କରି, ପଖିଲା ହୋଇଥିବା ପକ୍ଷହୀନମାନେ ସେଠାରେ ପକ୍ଷୀ ହୋଇ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦିଗକୁ ଝରିପଡ଼ନ୍ତି; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ପୂର୍ଣାତ୍ପୂର୍ଣାନ୍ଯୁଦ୍ଧରନ୍ତି ପୂର୍ଣାତ୍ପୂର୍ଣାନି ଚକ୍ରିରେ। ହରନ୍ତି ପୂର୍ଣାତ୍ପୂର୍ଣାନି ପୂର୍ଣମେଵାଵଶିଷ୍ଯତେ। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ପୂର୍ଣ୍ଣତାରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଉଠାନ୍ତି, ପୂର୍ଣ୍ଣତାରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ନେଇଲେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦ୍ଵୈ ଵାଯୁରାଯାତସ୍ତସ୍ମିଂଶ୍ଚ ପ୍ରଯତଃ ସଦା। ତସ୍ମାଦଗ୍ନିଶ୍ଚ ସୋମଶ୍ଚ ତସ୍ମିଂଶ୍ଚ ପ୍ରାଣ ଆତତଃ
ସେଠାରୁ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ସେଠାରେ ସଦା ବ୍ୟାପ୍ତ ରହିଥାଏ; ସେଠାରୁ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ସେଠାରେ ପ୍ରାଣ ବିସ୍ତାରିତ।
ସର୍ଵମେଵ ତତୋ ଵିଦ୍ଯାତ୍ତତ୍ତଦ୍ଵକ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ନୁମଃ। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ସମସ୍ତ କିଛି ତାଙ୍କଠାରୁ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଆମେ ତାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରୁନାହିଁ; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଅପାନଂ ଗିରପି ପ୍ରାଣଃ ପ୍ରାଣଂ ଗିରତି ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ। ଆଦିତ୍ଯୋ ଗିରତେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଦିତ୍ଯଂ ଗିରତେ ପରଃ । ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଅପାନ ପ୍ରାଣକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ପ୍ରାଣ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ଏବଂ ପରମ ପ୍ରଭୁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଏକଂ ପାଦଂ ନୋତ୍କ୍ଷିପତି ସଲିଲାଦ୍ଧଂସ ଉଚ୍ଚରନ୍। ତଂ ଚେତ୍ସନ୍ତତମୂର୍ଧ୍ଵାଯ ନ ମୃତ୍ଯୁର୍ନାମୃତଂ ଭଵେତ୍। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ହଂସ ଉଡ଼ିବା ବେଳେ ଜଳରୁ ଏକ ପାଦ ଉଠାଏ ନାହିଁ; ସେ ଯଦି ସଦା ଉପରକୁ ରହିଥାଏ, ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ବା ଅମୃତତ୍ୱ ରହିବ ନାହିଁ; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଏଵଂରୂପୋ ମହାତ୍ମା ସ ପାଵକଂ ପୁରୁଷୋ ଗିରନ୍। ଯୋ ଵୈ ତଂ ପୁରୁଷଂ ଵେଦ ତସ୍ଯେହାର୍ଥୋ ନ ରିଷ୍ଯତେ। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଏଭଳି ରୂପ ମହାତ୍ମା, ଯିଏ ଅଗ୍ନିକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି; ଯିଏ ସେଇ ପୁରୁଷଙ୍କୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେଠି ତାଙ୍କର କାମ କେବେ ନଷ୍ଟ ହୁଏ ନାହିଁ; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯଃ ସହସ୍ରଂ ସହସ୍ରାଣାଂ ପକ୍ଷାନ୍ସଂତତ୍ଯ ସଂପତେତ୍। ମଧ୍ଯମେ ମଧ୍ଯ ଆଗଚ୍ଛେଦପିଚେତ୍ସ୍ଯାନ୍ମନୋଜଵଃ। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯିଏ ହଜାର ମଧ୍ୟରେ ହଜାରଟି ପଖିଲା ପ୍ରସାରି ଉଡ଼ନ୍ତି, ମନର ତୁଳନାରେ ତୀବ୍ର ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ମଧ୍ୟର ମଧ୍ୟକୁ ପହଞ୍ଚନ୍ତି; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ଶାଶ୍ୱତ, ପବିତ୍ର ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ଶାଶ୍ୱତ, ପବିତ୍ର ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ଶାଶ୍ୱତ, ପବିତ୍ର ଭଗବାନ୍ଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଏଵଂ ଯଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ଆତ୍ମାନମନୁପଶ୍ଯତି। ଅନ୍ଯତ୍ରାନ୍ଯତ୍ର ଯୁକ୍ତେଷୁ କିଂ ସ ଶୋଚେତ୍ତତଃ ପରମ୍
ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କ ଭିତରେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଦେଖନ୍ତି, ସେମାନେ କେଉଁଠି ଏବଂ କେବେ ଯେଉଁଠି ଥିବେ, ସେମାନେ କାହିଁକି ଦୁଃଖିତ ହେବେ?