ଯୋ ନୈତେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଚ୍ଯଵେଦ୍ଦ୍ଵାଦଶଭ୍ଯଃ ସର୍ଵାମପୀମାଂ ପୃଥିଵୀଂ ସ ଶିଷ୍ଯାତ୍। ତ୍ରିଭିର୍ଦ୍ଵାଭ୍ଯାମେକତୋ ଵାର୍ଥିତୋ ଯୋ ନାସ୍ଯ ସ୍ଵମସ୍ତୀତି ଚ ଵେଦିତଵ୍ଯମ୍
ଯିଏ ଏହି ବାରଟି ନୀତିରୁ କେବେ ବି ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ ବା ତିନି, ଦୁଇ କିମ୍ବା ଏକ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ ବି, କିମ୍ବା 'ତୁମର କିଛି ନାହିଁ' ବୋଲି କହାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ବି ଯିଏ ନିଜ ନୀତିରେ ଅଟୁଟ ରହେ, ସେଉଁଠି ଲୋକକୁ ଦୃଢ଼ ମନୋବଳୀ ବୋଲି ଜାଣ।
ଦମସ୍ତ୍ଯାଗୋଽଥାପ୍ରମାଦ ଇତ୍ଯେତେଷ୍ଵମୃତଂ ସ୍ଥିତମ୍। ଏତାନି ବ୍ରହ୍ମମୁଖ୍ଯାନାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ମନୀଷିଣାମ୍
ସଂଯମ, ତ୍ୟାଗ ଓ ସଚେତନତା—ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ଅମୃତତ୍ୱ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଖ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ସଦ୍ଵାଽସଦ୍ଵା ପରୀଵାଦେ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ନ ଶସ୍ଯତେ। ନରକପ୍ରତିଷ୍ଠାସ୍ତେ ସ୍ଯୁର୍ଯ ଏଵଂ କୁରୁତେ ଜନାଃ
ଏହିଠାରେ ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନିନ୍ଦା କେବେ ବି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନୁହେଁ; ଯେମାନେ ଏପରି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନରକରେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି।
ମଦୋଽଷ୍ଟାଦଶଦୋଷଃ ସ ସ୍ଯାତ୍ପୁରା ଯୋଽପ୍ରକୀର୍ତିତଃ । ଲୋକଦ୍ଵେଷ୍ଯଂ ପ୍ରତିକୂଲ୍ଯମଭ୍ଯସୂଯା ମୃଷାଵଚଃ
ମଦ୍ୟପାନର ଅଠରଟି ଦୋଷ ଅଛି; ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇନଥିଲେ ବି, ଏହା ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୃଣିତ ହୁଏ, ବିପକ୍ଷତା, ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ମିଥ୍ୟା କଥା ଆଣିଦିଏ।
କାମକ୍ରୋଧୌ ପାରତନ୍ତ୍ର୍ଯଂ ପରିଵାଦୋଽଥ ପୈଶୁନମ୍। ଅର୍ଥହାନିର୍ଵିଵାଦଶ୍ଚ ମାତ୍ସର୍ଯଂ ପ୍ରାଣିପୀଡନମ୍
କାମନା, କ୍ରୋଧ, ଅନ୍ୟର ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳତା, ନିନ୍ଦା, ଦ୍ୱେଷ, ଧନ ହାନି, ବିବାଦ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ଜୀବମାନଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେବା—
ଈର୍ଷ୍ଯା ମୋଦୋଽତିଵାଦଶ୍ଚ ସଂଜ୍ଞାନାଶୋଽଭ୍ଯସୂଯିତା। ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ନ ମାଦ୍ଯେତ ସଦା ହ୍ଯେତଦ୍ଵିଗର୍ହିତମ୍
ଇର୍ଷ୍ୟା, ଅହଂକାର, ଅତି କଥା କହିବା, ଜ୍ଞାନ ହାରାଇବା ଓ ଦୋଷ ଦେଖିବା—ଏହି ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ କେବେ ବି ମଦ୍ୟପାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହି ସବୁ ନିନ୍ଦିତ।
ନଭ୍ଯର୍ଥିତଶ୍ଚାର୍ହତି ଶୁଦ୍ଧଭାଵଃ
ଯିଏ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ବି ଶୁଦ୍ଧ ଭାବ ରଖିଥାଏ, ସେ ସତ୍କାର ଯୋଗ୍ୟ।
ତ୍ଯକ୍ତଦ୍ରଵ୍ଯଃ ସଂଵସେନ୍ନେହ କାମା- ଦ୍ଭିଙ୍କ୍ତେ କର୍ମସ୍ଵାଶିଷଂ ବାଧତେ ଚ
ଯିଏ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ତ୍ୟାଗ କରିଛି, ସେ ଏଠାରେ ଅଭିଲାଷା ଛାଡ଼ି ରହିବା ଉଚିତ୍; ସେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରେ ଓ ଦୁଃଖକୁ ଜୟ କରେ।
ଦ୍ରଵ୍ଯଵାନ୍ଗୁଣଵାନେଵଂ ତ୍ଯାଗୀ ଭଵତି ସାତ୍ଵିକଃ। ପଞ୍ଚଭୂତାନି ପଞ୍ଚଭ୍ଯୋ ନିଵର୍ତଯତି ତାଦୃଶଃ
ଯିଏ ଧନ ଓ ଗୁଣ ଥିଲେ ବି ତ୍ୟାଗୀ ଓ ସାତ୍ୱିକ ଅଟୁଟ ରହେ, ସେଉଁଠି ଲୋକ ପଞ୍ଚ ଭୂତକୁ ପଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରୁ ଅଲଗା କରିପାରେ।
ଏତତ୍ସମୃଦ୍ଧମପ୍ଯୃଦ୍ଧଂ ତପୋ ଭଵତି କେଵଲମ୍। ସତ୍ଵାତ୍ପ୍ରଚ୍ଯଵମାନାନାଂ ସଙ୍କଲ୍ପେନ ସମାହିତମ୍
ଯଦିଓ ବହୁତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ରହିଥାଏ, ଯେଉଁଠି ମନ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ ଏକାଗ୍ର ହୁଏ, ତାହା ସୁଦ୍ଧ ତପସ୍ୟା ହୁଏ, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୱରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି।
ଯତୋ ଯଜ୍ଞଃ ପ୍ରଵର୍ଧନ୍ତେ ମତ୍ଯସ୍ଯୈଵାଵରୋଧନାତ୍। ମନସାନ୍ଯସ୍ଯ ଭଵତି ଵାଚ୍ଯନ୍ଯସ୍ଯାଥ କର୍ମଣା
ଏହା ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, କାରଣ ମଣିଷ ନିୟମିତ ହୁଏ; ଜଣେ ଅନ୍ୟର ମନ ଦ୍ୱାରା କାମ କରେ, ଅନ୍ୟର କଥା କହେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା କାମ କରେ।
ସଙ୍କଲ୍ପସିଦ୍ଧଂ ପୁରୁଷମସଙ୍କଲ୍ପୋଽଧିତିଷ୍ଠତି। ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଵିଶେଷେଣ କିଞ୍ଚାନ୍ଯଦପି ମେ ଶ୍ରୃଣୁ
ଯାହାର ସଂକଳ୍ପ ପୂରଣ ହୋଇଛି, ସେ ଅସଂକଳ୍ପୀ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୁଏ; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଭାବେ—ମୋ ଠାରୁ ଆଉ କିଛି ଶୁଣ।
ଅଧ୍ଯାପଯେନ୍ମହଦେତଦ୍ଯଶସ୍ଯଂ ଵାଚୋ ଵିକରାଃ କଵଯୋ ଵଦନ୍ତି। ଅସ୍ମିନ୍ଯୋଗେ ସର୍ଵମିଦଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଂ ଯେ ତଦ୍ଵିଦୁରମୃତାସ୍ତେ ଭଵନ୍ତି
ଏହି ମହାନ ଓ ମହିମାମୟ ଉପଦେଶକୁ ପଢ଼ାଇବା ଉଚିତ୍; କବିମାନେ ଏହାକୁ ବାଣୀର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ବୋଲି କହନ୍ତି। ଏହି ଯୋଗରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଅବସ୍ଥିତ; ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଅମର ହୁଅନ୍ତି।
ନ କର୍ମଣା ସୁକୃତେନୈଵ ରାଜନ୍ ସତ୍ଯଂ ଜଯେଜ୍ଜୁହୁଯାଦ୍ଵା ଯଜେଦ୍ଵା। ନୈତେନ ଵାଲୋଽମୃତ୍ଯୁମଭ୍ଯେତି ରାଜନ୍ ରତିଂ ଚାସୌ ନ ଲଭତ୍ଯନ୍ତକାଲେ
ହେ ରାଜା, କେବଳ ନିଜର ଭଲ କର୍ମ, ସତ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିପାରେନାହିଁ, ଏବଂ ଶେଷରେ ସେ ସୁଖ ମଧ୍ୟ ପାଉନାହିଁ।
ତୃଷ୍ଣୀମେକ ଉପାସୀତ ଚେଷ୍ଟେତ ମନସାପି ନ। ତଥା ସଂସ୍ତୁତିନିନ୍ଦାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରୀତିରୋଷୌ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍
ଏକମାତ୍ର ତୃଷ୍ଣାର ଅନ୍ତକୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍, ମନରେ ବି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏଭଳି, ପ୍ରଶଂସା ଓ ନିନ୍ଦା, ସୁଖ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଅତ୍ରୈଵ ତିଷ୍ଠନ୍କ୍ଷତ୍ରିଯ ବ୍ରହ୍ମାଵିଶତି ପଶ୍ଯତି। ଵେଦେଷୁ ଚାନୁପୂର୍ଵ୍ଯେଣ ଏତଦ୍ଵିଦ୍ଵନ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ
ଏଠାରେ ରହିବା ସମୟରେ, ହେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବ୍ରହ୍ମକୁ ଲାଭ କରି ଦେଖିପାରିବା; ଏହି କଥା ବେଦରେ କ୍ରମଶଃ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି—ଏହି ଜ୍ଞାନ ତୁମକୁ କହୁଛି।
ଯତ୍ତଚ୍ଛୁକ୍ରଂ ମହଞ୍ଜ୍ଯୋତିର୍ଦୀପ୍ଯମାନଂ ମହଦ୍ଯଶଃ। ତଦ୍ଵୈ ଦେଵା ଉପାସତେ ତସ୍ମାତ୍ସୂର୍ଯୋ ଵିରାଜତେ। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯେଉଁ ଶୁଦ୍ଧ, ମହାନ ଆଲୋକ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ମହିମାମୟ, ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେବତାମାନେ ଉପାସନା କରନ୍ତି; ଏହାରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ ହୁଏ। ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ଭଗବାନ୍ ସନାତନକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ଭଗବାନ୍ ସନାତନକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଚକ୍ରେ ରଥସ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତୋଽଧ୍ରୁଵସ୍ଯାଵ୍ଯଯକର୍ମଣଃ। କେତୁମନ୍ତଂ ଵହନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵାସ୍ତଂ ଦିଵ୍ଯମଜରଂ ଦିଵି। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଅସ୍ଥିର ରଥର ଚକ୍ର ଉପରେ ଦଢ଼ି ରହି, ଅବିନାଶୀ କାର୍ଯ୍ୟର ଅଧିପତି, ଝଣ୍ଡା ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଅଜର ଭଗବାନଙ୍କୁ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦେବଲୋକରେ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଦ୍ଵାଦଶପୂଗାଂ ସରିତଂ ପିବନ୍ତୋ ଦେଵରକ୍ଷିତାମ୍। ମଧ୍ଵୀକ୍ଷନ୍ତଶ୍ଚ ତେ ତସ୍ଯାଃ ସଂଚରନ୍ତୀହ ଘୋରାମ୍ । ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଦେବତାମାନେ ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ବାରଟି ଧାରା ଥିବା ନଦୀର ଜଳ ପିଇ, ତାହାର ମଧୁକୁ ଦେଖି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଭୟଙ୍କର ପଥରେ ଘୁରୁଛନ୍ତି; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ତଦର୍ଧମାସଂ ପିବତି ସଂଚିତଂ ଭ୍ରମରୋ ମଧୁ। ଈଶାନଃ ସର୍ଵଭୂତେଷୁ ହଵିର୍ଭୂତମକଲ୍ପଯତ୍। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ମଧୁମକ୍ଷୀ ଅର୍ଧମାସ ଯୋଗୁ ଜମା ହୋଇଥିବା ମଧୁ ପିଉଛି; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ ବ୍ୟାପ୍ତ ଥିବା ପ୍ରଭୁ ନିଜକୁ ହବିରୂପେ ସ୍ଥାପନ କରିଛନ୍ତି; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ହିରଣ୍ଯପର୍ଣମଶ୍ଵତ୍ଥମଭିପଦ୍ଯ ହ୍ଯପକ୍ଷକାଃ। ତେ ତତ୍ର ପକ୍ଷିଣୋ ଭୂତ୍ଵା ପ୍ରପତନ୍ତି ଯଥାଦିଶମ୍। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ସୁନା ଗଛପତ୍ର ଥିବା ଅଶ୍ୱତ୍ଥ ଗଛକୁ ନିକଟ କରି, ପଖିଲା ହୋଇଥିବା ପକ୍ଷହୀନମାନେ ସେଠାରେ ପକ୍ଷୀ ହୋଇ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦିଗକୁ ଝରିପଡ଼ନ୍ତି; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ପୂର୍ଣାତ୍ପୂର୍ଣାନ୍ଯୁଦ୍ଧରନ୍ତି ପୂର୍ଣାତ୍ପୂର୍ଣାନି ଚକ୍ରିରେ। ହରନ୍ତି ପୂର୍ଣାତ୍ପୂର୍ଣାନି ପୂର୍ଣମେଵାଵଶିଷ୍ଯତେ। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ପୂର୍ଣ୍ଣତାରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଉଠାନ୍ତି, ପୂର୍ଣ୍ଣତାରୁ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ପୂର୍ଣ୍ଣତାକୁ ନେଇଲେ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଣ୍ଣତା ଅବଶିଷ୍ଟ ରହିଯାଏ; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦ୍ଵୈ ଵାଯୁରାଯାତସ୍ତସ୍ମିଂଶ୍ଚ ପ୍ରଯତଃ ସଦା। ତସ୍ମାଦଗ୍ନିଶ୍ଚ ସୋମଶ୍ଚ ତସ୍ମିଂଶ୍ଚ ପ୍ରାଣ ଆତତଃ
ସେଠାରୁ ବାୟୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ ଏବଂ ସେଠାରେ ସଦା ବ୍ୟାପ୍ତ ରହିଥାଏ; ସେଠାରୁ ଅଗ୍ନି ଓ ସୋମ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏବଂ ସେଠାରେ ପ୍ରାଣ ବିସ୍ତାରିତ।
ସର୍ଵମେଵ ତତୋ ଵିଦ୍ଯାତ୍ତତ୍ତଦ୍ଵକ୍ତୁଂ ନ ଶକ୍ନୁମଃ। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ସମସ୍ତ କିଛି ତାଙ୍କଠାରୁ ଜଣାଯିବା ଉଚିତ, କିନ୍ତୁ ଆମେ ତାହା ବର୍ଣ୍ଣନା କରିପାରୁନାହିଁ; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଅପାନଂ ଗିରପି ପ୍ରାଣଃ ପ୍ରାଣଂ ଗିରତି ଚନ୍ଦ୍ରମାଃ। ଆଦିତ୍ଯୋ ଗିରତେ ଚନ୍ଦ୍ରମାଦିତ୍ଯଂ ଗିରତେ ପରଃ । ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଅପାନ ପ୍ରାଣକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ପ୍ରାଣ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ; ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରେ, ଏବଂ ପରମ ପ୍ରଭୁ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଉଚ୍ଚାରଣ କରନ୍ତି; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଏକଂ ପାଦଂ ନୋତ୍କ୍ଷିପତି ସଲିଲାଦ୍ଧଂସ ଉଚ୍ଚରନ୍। ତଂ ଚେତ୍ସନ୍ତତମୂର୍ଧ୍ଵାଯ ନ ମୃତ୍ଯୁର୍ନାମୃତଂ ଭଵେତ୍। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ହଂସ ଉଡ଼ିବା ବେଳେ ଜଳରୁ ଏକ ପାଦ ଉଠାଏ ନାହିଁ; ସେ ଯଦି ସଦା ଉପରକୁ ରହିଥାଏ, ତେବେ ମୃତ୍ୟୁ ବା ଅମୃତତ୍ୱ ରହିବ ନାହିଁ; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।