ନୈଵର୍କ୍ଷୁ ତନ୍ନ ଯଜୁଷ୍ଷୁ ନାପ୍ଯଥର୍ଵସୁ ନ ଦୃଶ୍ଯତେ ଵୈ ଵିମଲେଷୁ ସାମସୁ। ରଥନ୍ତରେ ବାର୍ହଦ୍ରଥେ ଵାପି ରାଜ- ନ୍ମହାଵ୍ରତେ ନୈଵ ଦୃଶ୍ଯେଦ୍ଭ୍ରୁଵଂ ତତ୍
ଏହା ଋଗ୍ବେଦରେ ନାହିଁ, ଯଜୁର୍ବେଦରେ ନାହିଁ, ଅଥର୍ବବେଦରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ; ଶୁଦ୍ଧ ସାମଗାନରେ ନାହିଁ, ରଥନ୍ତର ବା ବାର୍ହଦ୍ରଥ ଗୀତରେ ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ହେ ରାଜା, ବଡ଼ ବ୍ରତରେ ମଧ୍ୟ ଏହାର ରୂପ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ।
ଅପାରଣୀଯଂ ତମସଃ ପରସ୍ତା- ତ୍ତଦନ୍ତକୋଽପ୍ଯେତି ଵିନାଶକାଲେ। ଅଣୀଯୋ ରୂପଂ କ୍ଷୁରଧାରଯା ସମଂ ମହଚ୍ଚ ରୂପଂ ତଦ୍ଵୈ ପର୍ଵତେଭ୍ଯଃ
ଏହା ଅନ୍ଧକାରର ପାରାପାରି ଅଛି; ବିନାଶ ସମୟରେ ମୃତ୍ୟୁ ମଧ୍ୟ ଏହାକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରେ। ଏହାର ରୂପ କ୍ଷୁରଧାରାଠାରୁ ମଧ୍ୟ ସୂକ୍ଷ୍ମ, ଏବଂ ପାହାଡ଼ଠାରୁ ମଧ୍ୟ ବଡ଼।
ସା ପ୍ରତିଷ୍ଠା ତଦମୃତଂ ଲୋକାସ୍ତଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ତଦ୍ଯଶଃ । ଭୂତାନି ଜଝିରେ ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରଲଯଂ ଯାନ୍ତି ତତ୍ର ହି
ଏହା ହେଉଛି ଆଧାର, ଏହା ଅମୃତ, ଏହି ହେଉଛି ସବୁ ଲୋକ, ଏହି ହେଉଛି ବ୍ରହ୍ମ, ଏହି ହେଉଛି ଯଶ; ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ଏଠାରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ, ଏବଂ ଏଠାରେ ଲୟ ହୁଅନ୍ତି।
ଅନାମଯଂ ତନ୍ମହଦୁଦ୍ଯତଂ ଯଶୋ ଵାଚୋ ଵିକାରଂ କଵଯୋ ଵଦନ୍ତି। ଯସ୍ମିଞ୍ଜଗତ୍ସର୍ଵମିଦଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଂ ଯେ ତଦ୍ଵିଦୁରମୃତାସ୍ତେ ଭଵନ୍ତି
ଏହା ଦୁଃଖରହିତ, ଏହା ମହାନ, ଏହା ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଯଶ; କବିମାନେ ଏହାକୁ ବାଣୀର ବିକାର ବୋଲି କହନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏଥିରେ ଅବସ୍ଥିତ; ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଅମର ହୁଅନ୍ତି।
ତଦେତଦହ୍ନା ସଂସ୍ଥିତଂ ଭାତି ସର୍ଵଂ ତଦାତ୍ମଵିତ୍ପଶ୍ଯତି ଜ୍ଞାନଯୋଗାତ୍। ତସ୍ମିଞ୍ଜଗତ୍ସର୍ଵମିଦଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଂ ଯେ ତଦ୍ଵିଦୁରମୃତାସ୍ତେ ଭଵନ୍ତି
ଏହି ଦ୍ୱାରା ସମସ୍ତ ଦିନରେ ଅବସ୍ଥିତ ହୋଇ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଏ; ଆତ୍ମାଜ୍ଞାନୀ ଜ୍ଞାନ ଯୋଗ ଦ୍ୱାରା ଏହାକୁ ଦେଖନ୍ତି। ସମସ୍ତ ଜଗତ ଏଥିରେ ଅବସ୍ଥିତ; ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଅମର ହୁଅନ୍ତି।
ଶୋକଃ କ୍ରୋଧଶ୍ଚ ଲୋଭଶ୍ଚ କାମୋ ମାନଃ ପରାସୁତା। ଈର୍ଷ୍ଯା ମୋହୋ ଵିଵିତ୍ସା ଚ କୃପାଽସୂଯା ଜୁଗୁପ୍ସୁତା
ଶୋକ, କ୍ରୋଧ, ଲୋଭ, କାମ, ଅହଂକାର, ପରର ଧନ ନେଇ ଚିନ୍ତା, ଇର୍ଷ୍ୟା, ମୋହ, ଜିଜ୍ଞାସା, ଦୟା, ଦ୍ୱେଷ ଏବଂ ଘୃଣା—
ଦ୍ଵାଦଶୈତେ ମହାଦୋଷା ମନୁଷ୍ଯପ୍ରାଣନାଶନାଃ। ଏକୈକମେତେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ମନୁଷ୍ଯାନ୍ପର୍ଯୁପାସତେ। ଯୌରାଵିଷ୍ଟୋ ନରଃ ପାପଂ ମୂଢସଂଜ୍ଞୋ ଵ୍ଯଵସ୍ଯତି
ଏହି ବାରଟି ମହା ଦୋଷ, ମଣିଷର ଜୀବନକୁ ନଶ୍ଟ କରେ; ଏମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକଙ୍କୁ ଘେରି ରହନ୍ତି, ହେ ରାଜେନ୍ଦ୍ର, ଯେଉଁଠି ମଣିଷ ଏମାନେ ଦ୍ୱାରା ଆବୃତ ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ମନରେ ମୂଢ଼ ହୋଇ ପାପ କରନ୍ତି।
ସ୍ପୃହଯାଲୁରୁଗ୍ରଃ ପରୁଷୋ ଵା ଵଦାନ୍ଯଃ କ୍ରୋଧଂ ବିଭ୍ରନ୍ମନସା ଵୈ ଵିକତ୍ଥୀ। ନୃଶଂସଧର୍ମାଃ ଷଡିମେ ଜନା ଵୈ ପ୍ରାପ୍ଯାପ୍ଯର୍ଥଂ ନୋତ ସଭାଜଯନ୍ତେ
ଯିଏ ଲୋଭୀ, କଠୋର, ରୁଢ଼, ବଡ଼ କଥା କହୁଥିବା, ମନରେ କ୍ରୋଧ ଧରିଥିବା, ନିର୍ଦୟ ଚରିତ୍ରର—ଏହି ଛଅ ପ୍ରକାର ଲୋକ, ଧନ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ ତାହାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେଉନାହାନ୍ତି।
ସଂଭୋଗସଂଵିଦ୍ଵିଷମୋଽତିମାନୀ ଦତ୍ତ୍ଵା ଵିକତ୍ଥୀ କୃପଣୋ ଦୁର୍ବଲଶ୍ଚ। ବହୁପ୍ରଶଂକସୀ ଵନିତାଦ୍ଵିଟ୍ ସଦୈଵ ସପ୍ତୈଵୋକ୍ତାଃ ପାପଶୀଲା ନୃଶଂସାଃ
ଯିଏ ଭୋଗକୁ ଘୃଣା କରେ, ଅତି ଅହଂକାରୀ, ଦେଇ ସେଇ ଗର୍ବ କରେ, କଞ୍ଜୁଷ ଏବଂ ଦୁର୍ବଳ, ବହୁ ସନ୍ଦେହ କରେ, ମହିଳାସଙ୍ଗୀ ବା ଆଡ଼ମ୍ବରପ୍ରିୟ—ଏହି ସାତଜଣ ଦୁଷ୍ଟ ଏବଂ ନିର୍ଦୟ ସ୍ୱଭାବର।
ଧର୍ମଶ୍ଚ ସତ୍ଯଂ ଚ ତପୋ ଦମଶ୍ଚ ଅମାତ୍ସର୍ଯଂ ହ୍ରୀସ୍ତିତିକ୍ଷାନସୂଯା। ଦାନଂ ଶ୍ରୁତଂ ଚୈଵ ଧୃତିଃ କ୍ଷମା ଚ ମହାଵ୍ରତା ଦ୍ଵାଦଶ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ
ଧର୍ମ, ସତ୍ୟ, ତପସ୍ୟା, ଦମ, ଇର୍ଷ୍ୟା ନଥିବା, ଲଜ୍ଜା, ସହନଶୀଳତା, ଦ୍ୱେଷ ନଥିବା, ଦାନ, ଶ୍ରବଣ, ଧୃତି ଏବଂ କ୍ଷମା—ଏହି ବାରଟି ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ମହାବ୍ରତ।
ଯୋ ନୈତେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଚ୍ଯଵେଦ୍ଦ୍ଵାଦଶଭ୍ଯଃ ସର୍ଵାମପୀମାଂ ପୃଥିଵୀଂ ସ ଶିଷ୍ଯାତ୍। ତ୍ରିଭିର୍ଦ୍ଵାଭ୍ଯାମେକତୋ ଵାର୍ଥିତୋ ଯୋ ନାସ୍ଯ ସ୍ଵମସ୍ତୀତି ଚ ଵେଦିତଵ୍ଯମ୍
ଯିଏ ଏହି ବାରଟି ନୀତିରୁ କେବେ ବି ଭ୍ରଷ୍ଟ ହୁଏନାହିଁ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ ବା ତିନି, ଦୁଇ କିମ୍ବା ଏକ ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଉତ୍ସାହିତ ହେଲେ ବି, କିମ୍ବା 'ତୁମର କିଛି ନାହିଁ' ବୋଲି କହାଯିବା ସତ୍ତ୍ୱେ ବି ଯିଏ ନିଜ ନୀତିରେ ଅଟୁଟ ରହେ, ସେଉଁଠି ଲୋକକୁ ଦୃଢ଼ ମନୋବଳୀ ବୋଲି ଜାଣ।
ଦମସ୍ତ୍ଯାଗୋଽଥାପ୍ରମାଦ ଇତ୍ଯେତେଷ୍ଵମୃତଂ ସ୍ଥିତମ୍। ଏତାନି ବ୍ରହ୍ମମୁଖ୍ଯାନାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ମନୀଷିଣାମ୍
ସଂଯମ, ତ୍ୟାଗ ଓ ସଚେତନତା—ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ଅମୃତତ୍ୱ ବୋଲି କୁହାଯାଏ; ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକୁ ମୁଖ୍ୟ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଓ ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଧାରଣ କରନ୍ତି।
ସଦ୍ଵାଽସଦ୍ଵା ପରୀଵାଦେ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ନ ଶସ୍ଯତେ। ନରକପ୍ରତିଷ୍ଠାସ୍ତେ ସ୍ଯୁର୍ଯ ଏଵଂ କୁରୁତେ ଜନାଃ
ଏହିଠାରେ ସତ୍ୟ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ନିନ୍ଦା କେବେ ବି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନୁହେଁ; ଯେମାନେ ଏପରି କରନ୍ତି, ସେମାନେ ନରକରେ ପତିତ ହୁଅନ୍ତି।
ମଦୋଽଷ୍ଟାଦଶଦୋଷଃ ସ ସ୍ଯାତ୍ପୁରା ଯୋଽପ୍ରକୀର୍ତିତଃ । ଲୋକଦ୍ଵେଷ୍ଯଂ ପ୍ରତିକୂଲ୍ଯମଭ୍ଯସୂଯା ମୃଷାଵଚଃ
ମଦ୍ୟପାନର ଅଠରଟି ଦୋଷ ଅଛି; ଏହା ପୂର୍ବରୁ ଉଲ୍ଲେଖ ହୋଇନଥିଲେ ବି, ଏହା ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘୃଣିତ ହୁଏ, ବିପକ୍ଷତା, ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ମିଥ୍ୟା କଥା ଆଣିଦିଏ।
କାମକ୍ରୋଧୌ ପାରତନ୍ତ୍ର୍ଯଂ ପରିଵାଦୋଽଥ ପୈଶୁନମ୍। ଅର୍ଥହାନିର୍ଵିଵାଦଶ୍ଚ ମାତ୍ସର୍ଯଂ ପ୍ରାଣିପୀଡନମ୍
କାମନା, କ୍ରୋଧ, ଅନ୍ୟର ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳତା, ନିନ୍ଦା, ଦ୍ୱେଷ, ଧନ ହାନି, ବିବାଦ, ଇର୍ଷ୍ୟା ଓ ଜୀବମାନଙ୍କୁ କଷ୍ଟ ଦେବା—
ଈର୍ଷ୍ଯା ମୋଦୋଽତିଵାଦଶ୍ଚ ସଂଜ୍ଞାନାଶୋଽଭ୍ଯସୂଯିତା। ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ନ ମାଦ୍ଯେତ ସଦା ହ୍ଯେତଦ୍ଵିଗର୍ହିତମ୍
ଇର୍ଷ୍ୟା, ଅହଂକାର, ଅତି କଥା କହିବା, ଜ୍ଞାନ ହାରାଇବା ଓ ଦୋଷ ଦେଖିବା—ଏହି ସମସ୍ତ ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ଜ୍ଞାନୀ ଲୋକେ କେବେ ବି ମଦ୍ୟପାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, କାରଣ ଏହି ସବୁ ନିନ୍ଦିତ।
ନଭ୍ଯର୍ଥିତଶ୍ଚାର୍ହତି ଶୁଦ୍ଧଭାଵଃ
ଯିଏ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ ବି ଶୁଦ୍ଧ ଭାବ ରଖିଥାଏ, ସେ ସତ୍କାର ଯୋଗ୍ୟ।
ତ୍ଯକ୍ତଦ୍ରଵ୍ଯଃ ସଂଵସେନ୍ନେହ କାମା- ଦ୍ଭିଙ୍କ୍ତେ କର୍ମସ୍ଵାଶିଷଂ ବାଧତେ ଚ
ଯିଏ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ତ୍ୟାଗ କରିଛି, ସେ ଏଠାରେ ଅଭିଲାଷା ଛାଡ଼ି ରହିବା ଉଚିତ୍; ସେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳ ଭୋଗ କରେ ଓ ଦୁଃଖକୁ ଜୟ କରେ।
ଦ୍ରଵ୍ଯଵାନ୍ଗୁଣଵାନେଵଂ ତ୍ଯାଗୀ ଭଵତି ସାତ୍ଵିକଃ। ପଞ୍ଚଭୂତାନି ପଞ୍ଚଭ୍ଯୋ ନିଵର୍ତଯତି ତାଦୃଶଃ
ଯିଏ ଧନ ଓ ଗୁଣ ଥିଲେ ବି ତ୍ୟାଗୀ ଓ ସାତ୍ୱିକ ଅଟୁଟ ରହେ, ସେଉଁଠି ଲୋକ ପଞ୍ଚ ଭୂତକୁ ପଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟରୁ ଅଲଗା କରିପାରେ।
ଏତତ୍ସମୃଦ୍ଧମପ୍ଯୃଦ୍ଧଂ ତପୋ ଭଵତି କେଵଲମ୍। ସତ୍ଵାତ୍ପ୍ରଚ୍ଯଵମାନାନାଂ ସଙ୍କଲ୍ପେନ ସମାହିତମ୍
ଯଦିଓ ବହୁତ ଧନ-ସମ୍ପଦ ରହିଥାଏ, ଯେଉଁଠି ମନ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପରେ ଏକାଗ୍ର ହୁଏ, ତାହା ସୁଦ୍ଧ ତପସ୍ୟା ହୁଏ, ଯେଉଁମାନେ ସତ୍ୱରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି।
ଯତୋ ଯଜ୍ଞଃ ପ୍ରଵର୍ଧନ୍ତେ ମତ୍ଯସ୍ଯୈଵାଵରୋଧନାତ୍। ମନସାନ୍ଯସ୍ଯ ଭଵତି ଵାଚ୍ଯନ୍ଯସ୍ଯାଥ କର୍ମଣା
ଏହା ଦ୍ୱାରା ଯଜ୍ଞ ବୃଦ୍ଧି ପାଏ, କାରଣ ମଣିଷ ନିୟମିତ ହୁଏ; ଜଣେ ଅନ୍ୟର ମନ ଦ୍ୱାରା କାମ କରେ, ଅନ୍ୟର କଥା କହେ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟର କର୍ମ ଦ୍ୱାରା କାମ କରେ।
ସଙ୍କଲ୍ପସିଦ୍ଧଂ ପୁରୁଷମସଙ୍କଲ୍ପୋଽଧିତିଷ୍ଠତି। ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ଵିଶେଷେଣ କିଞ୍ଚାନ୍ଯଦପି ମେ ଶ୍ରୃଣୁ
ଯାହାର ସଂକଳ୍ପ ପୂରଣ ହୋଇଛି, ସେ ଅସଂକଳ୍ପୀ ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୁଏ; ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ବିଶେଷ ଭାବେ—ମୋ ଠାରୁ ଆଉ କିଛି ଶୁଣ।
ଅଧ୍ଯାପଯେନ୍ମହଦେତଦ୍ଯଶସ୍ଯଂ ଵାଚୋ ଵିକରାଃ କଵଯୋ ଵଦନ୍ତି। ଅସ୍ମିନ୍ଯୋଗେ ସର୍ଵମିଦଂ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତଂ ଯେ ତଦ୍ଵିଦୁରମୃତାସ୍ତେ ଭଵନ୍ତି
ଏହି ମହାନ ଓ ମହିମାମୟ ଉପଦେଶକୁ ପଢ଼ାଇବା ଉଚିତ୍; କବିମାନେ ଏହାକୁ ବାଣୀର ବିଭିନ୍ନ ରୂପ ବୋଲି କହନ୍ତି। ଏହି ଯୋଗରେ ସମସ୍ତ କିଛି ଅବସ୍ଥିତ; ଯେଉଁମାନେ ଏହାକୁ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ ଅମର ହୁଅନ୍ତି।
ନ କର୍ମଣା ସୁକୃତେନୈଵ ରାଜନ୍ ସତ୍ଯଂ ଜଯେଜ୍ଜୁହୁଯାଦ୍ଵା ଯଜେଦ୍ଵା। ନୈତେନ ଵାଲୋଽମୃତ୍ଯୁମଭ୍ଯେତି ରାଜନ୍ ରତିଂ ଚାସୌ ନ ଲଭତ୍ଯନ୍ତକାଲେ
ହେ ରାଜା, କେବଳ ନିଜର ଭଲ କର୍ମ, ସତ୍ୟ, ଯଜ୍ଞ କିମ୍ବା ପୂଜା ଦ୍ୱାରା ଏକ ଶିଶୁ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଜୟ କରିପାରେନାହିଁ, ଏବଂ ଶେଷରେ ସେ ସୁଖ ମଧ୍ୟ ପାଉନାହିଁ।
ତୃଷ୍ଣୀମେକ ଉପାସୀତ ଚେଷ୍ଟେତ ମନସାପି ନ। ତଥା ସଂସ୍ତୁତିନିନ୍ଦାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରୀତିରୋଷୌ ଵିଵର୍ଜଯେତ୍
ଏକମାତ୍ର ତୃଷ୍ଣାର ଅନ୍ତକୁ ଉପାସନା କରିବା ଉଚିତ୍, ମନରେ ବି ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏଭଳି, ପ୍ରଶଂସା ଓ ନିନ୍ଦା, ସୁଖ ଓ କ୍ରୋଧକୁ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଅତ୍ରୈଵ ତିଷ୍ଠନ୍କ୍ଷତ୍ରିଯ ବ୍ରହ୍ମାଵିଶତି ପଶ୍ଯତି। ଵେଦେଷୁ ଚାନୁପୂର୍ଵ୍ଯେଣ ଏତଦ୍ଵିଦ୍ଵନ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ
ଏଠାରେ ରହିବା ସମୟରେ, ହେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବ୍ରହ୍ମକୁ ଲାଭ କରି ଦେଖିପାରିବା; ଏହି କଥା ବେଦରେ କ୍ରମଶଃ ଉଲ୍ଲେଖ ଅଛି—ଏହି ଜ୍ଞାନ ତୁମକୁ କହୁଛି।
ଯତ୍ତଚ୍ଛୁକ୍ରଂ ମହଞ୍ଜ୍ଯୋତିର୍ଦୀପ୍ଯମାନଂ ମହଦ୍ଯଶଃ। ତଦ୍ଵୈ ଦେଵା ଉପାସତେ ତସ୍ମାତ୍ସୂର୍ଯୋ ଵିରାଜତେ। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯେଉଁ ଶୁଦ୍ଧ, ମହାନ ଆଲୋକ, ଦୀପ୍ତିମାନ୍ ଓ ମହିମାମୟ, ଏହି ତତ୍ତ୍ୱକୁ ଦେବତାମାନେ ଉପାସନା କରନ୍ତି; ଏହାରୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକିତ ହୁଏ। ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ଭଗବାନ୍ ସନାତନକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ଭଗବାନ୍ ସନାତନକୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।
ଚକ୍ରେ ରଥସ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତୋଽଧ୍ରୁଵସ୍ଯାଵ୍ଯଯକର୍ମଣଃ। କେତୁମନ୍ତଂ ଵହନ୍ତ୍ଯଶ୍ଵାସ୍ତଂ ଦିଵ୍ଯମଜରଂ ଦିଵି। ଯୋଗିନସ୍ତଂ ପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ଭଗଵନ୍ତଂ ସନାତନମ୍
ଅସ୍ଥିର ରଥର ଚକ୍ର ଉପରେ ଦଢ଼ି ରହି, ଅବିନାଶୀ କାର୍ଯ୍ୟର ଅଧିପତି, ଝଣ୍ଡା ସହିତ ଦିବ୍ୟ ଅଜର ଭଗବାନଙ୍କୁ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦେବଲୋକରେ ନେଇଯାଉଛନ୍ତି; ଯୋଗୀମାନେ ସେଇ ପବିତ୍ର, ଚିରନ୍ତନ ଭଗବାନଙ୍କୁ ଦେଖନ୍ତି।