ଯସ୍ମାଦ୍ଧର୍ମାନ୍ନାଚରନ୍ତୀହ କେଚି- ତ୍ତଥା ଧର୍ମାନ୍କେଚିଦିହାଚରନ୍ତି। ଧର୍ମଃ ପାପେନ ପ୍ରତିହନ୍ଯତେ ସ୍ଵି- ଦୁତାହୋ ଧର୍ମଃ ପ୍ରତିହନ୍ତି ପାପମ୍
ଏଠାରେ କିଛି ଲୋକ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତିନାହିଁ, ଅନ୍ୟ ଲୋକ ଧର୍ମ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି । ଧର୍ମ ପାପ ଦ୍ୱାରା ବାଧା ପାଏ, କିମ୍ବା ଧର୍ମ ପାପକୁ ବାଧା ଦେଇଥାଏ?
ତସ୍ମିନ୍ସ୍ଥିତୌ ଵାପ୍ଯୁଭଯଂ ହି ନିତ୍ଯଂ ଜ୍ଞାନେନ ଵିଦ୍ଵାନ୍ପ୍ରତିହନ୍ତି ସିଦ୍ଧମ୍। ତଥାନ୍ଯଥା ପୁଣ୍ଯମୁପୈତି ଦେହୀ ତଥାଗତଂ ପାପମୁପୈତି ସିଦ୍ଧମ୍
ଏହି ଦୁଇଟି ଅବସ୍ଥାରେ ସବୁବେଳେ ଦୁଇଟି ଚାଲିଥାଏ; ଜ୍ଞାନୀ ଜ୍ଞାନ ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଅବସ୍ଥାକୁ ବାଧା ଦେଇଥାଏ । ଏପରି ଦେହୀ ଶୁଭକୁ ପାଏ, କିମ୍ବା ଏଭଳି ନିଶ୍ଚିତ ପାପକୁ ପାଏ ।
ଗତ୍ଵୋଭଯଂ କର୍ମଣା ଯୁଜ୍ଯତେ ସ୍ଥିରଂ ଶୁଭସ୍ଯ ପାପସ୍ଯ ସ ଚାପି କର୍ମଣା। ଧର୍ମେଣ ପାପଂ ପ୍ରଣୁଦତୀହ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଧର୍ମୋ ବଲୀଯାନିତି ତତ୍ର ଵିଦ୍ଧିଃ
ଦୁଇଟିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ମନୁଷ୍ୟ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ବନ୍ଧି ଯାଏ; ଶୁଭ ଓ ଅଶୁଭ ଦୁଇଟିକୁ କର୍ମ ଦ୍ୱାରା । ଏଠାରେ ଜ୍ଞାନୀ ଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ପାପକୁ ଦୂର କରନ୍ତି; ଏହି ବିଷୟରେ ଜାଣ, ଧର୍ମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ।
ଯାନିହାହୁଃ ସ୍ଵସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ଲୋକା- ନ୍ଦ୍ଵିଜାତୀନାଂ ପୁଣ୍ଯକୃତାଂ ସନାତନାନ୍। ତେଷାଂ କ୍ରମାନ୍କଥଯ ତତୋଽପି ଚାନ୍ଯା- ନ୍ନୈତଦ୍ଵିଦ୍ଵନ୍ଵେତ୍ତୁମିଚ୍ଛାମି କର୍ମ
ଯେଉଁ ଲୋକମାନେ ସ୍ୱଧର୍ମର ଲୋକ ଭାବରେ କହାଯାଏ, ଦ୍ୱିଜାତିମାନଙ୍କର ସନାତନ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଲୋକ, ତାଙ୍କର କ୍ରମ କହ, ଏହା ପରେ ଅନ୍ୟ ଲୋକ ମଧ୍ୟ । ହେ ଜ୍ଞାନୀ, ଏହି କର୍ମକୁ ଜାଣିବାକୁ ଚାହୁଁଛି ।
ଯେଷାଂ ଵ୍ରତେଽଥ ଵିସ୍ପର୍ଧା ବଲେ ବଲଵତାମିଵ। ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଇତଃ ପ୍ରେତ୍ଯ ସ୍ଵର୍ଗେ ଯାନ୍ତି ପ୍ରକାଶତାମ୍
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ବ୍ରତ ଶକ୍ତିଶାଳୀମାନଙ୍କ ପରି ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା ରଖିଥାଏ, ସେମାନେ ଏଠାରୁ ଯାଇ ସ୍ୱର୍ଗର ଆଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ।
ଯେଷାଂ ଧର୍ମେ ଚ ଵିସ୍ପର୍ଧା ତେଷାଂ ଜଜ୍ଜ୍ଞାନସାଧନମ୍। ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣା ଇତୋ ମୁକ୍ତାଃ ସ୍ଵର୍ଗଂ ଯାନ୍ତି ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କର ଧର୍ମରେ ପ୍ରତିସ୍ପର୍ଧା ଅଛି, ତାଙ୍କର ଉପାୟ ଜ୍ଞାନ; ସେମାନେ ଏଠାରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗର ତ୍ରିବିଷ୍ଟପ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି ।
ତସ୍ଯ ସମ୍ଯକ୍ସମାଚାରମାହୁର୍ଵେଦଵିଦୋ ଜନାଃ। ନୈନଂ ମନ୍ଯେତ ଭୂଯିଷ୍ଠଂ ବାହ୍ଯମାଭ୍ଯନ୍ତରଂ ଜନମ୍
ଯେଉଁମାନେ ବେଦ ଜାଣନ୍ତି, ସେମାନେ କହନ୍ତି ଯେ ତାଙ୍କର ଚରିତ୍ର ସଠିକ୍ ଏବଂ ଉତ୍ତମ। ବାହାର ଲୋକ କିମ୍ବା ଘର ଭିତର ଲୋକ, ଅଧିକାଂଶ ଲୋକଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସମାନ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଯତ୍ର ମନ୍ଯେତ ଭୂଯିଷ୍ଠଂ ପ୍ରାଵୃଷୀଵ ତୃଣୋଦକମ୍। ଅନ୍ନଂ ପାନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ତଞ୍ଜୀଵୋନ୍ନାନୁସଂଜ୍ଵରେତ୍
ଯେଉଁଠି ଏହିପରି ଭାବିବାଯାଏ ଯେ ବର୍ଷା ଋତୁରେ ଘାସ ଓ ପାଣି ଭଳି, ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପାଇଁ ଖାଦ୍ୟ ଓ ପାନୀୟ ପ୍ରଚୁର ଅଛି, ସେଠି ତାଙ୍କୁ ଏହି ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ୍।
ଯତ୍ରାକଥଯମାନସ୍ଯ ପ୍ରଯଚ୍ଛତ୍ଯଶିଵଂ ଭଯମ୍। ଅତିରିକ୍ତମିଵାକୁର୍ଵନ୍ସ ଶ୍ରେଯାନ୍ନେତରୋ ଜନଃ
ଯେଉଁଠି ଅନୁରୋଧ ନ କରିଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ କିଉଁଠି ଅଶୁଭ ଅଥବା ଭୟ ଦେଇଥିବା କିଛି ଦେଇଯାଏ, ଏବଂ ଅତିକ୍ରମ କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ଏହି ଲୋକ ଅନ୍ୟ ଲୋକଠୁ କମ୍ ମୂଲ୍ୟବାନ।
ଯୋ ଵା କଥଯମାନସ୍ଯ ହ୍ଯାତ୍ମାନଂ ନାନୁସଂଜ୍ଵରେତ୍। ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵଂ ନୋପଭୁଞ୍ଜୀତ ତଦନ୍ନଂ ସଂମତଂ ସତାମ୍। କୁଶଵଲ୍କଲଚେଲାଦ୍ଯଂ ବ୍ରହ୍ମସ୍ଵଂ ଯୋଗିନୋ ଵିଦୁଃ
ଯଦି କିଉଁଠି ଅନୁରୋଧ କଲା ପରେ ମଧ୍ୟ ଜୀବନ ରକ୍ଷା କରିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଧନ ଉପଭୋଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏହି ଖାଦ୍ୟକୁ ସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ମୂଲ୍ୟ ଦେଇଥାନ୍ତି। ଯୋଗୀମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଧନ କୁଶ ଘାସ, ଚାଲି ଓ ଏପରି ଜିନିଷ ଭାବେ ଜାଣନ୍ତି।
ଯଥା ଖଂ ଵାନ୍ତମଶ୍ନାତି ଶ୍ଵା ଵୈ ନିତ୍ଯମଭୂତଯେ । ଏଵଂ ତେ ଵାନ୍ତମଶ୍ନନ୍ତି ସ୍ଵଵୀର୍ଯସ୍ଯୋପସେଵନାତ୍
ଯେପରି ଏକ କୁକୁର ସେ ନିଜ ନଷ୍ଟିକୁ ନିମିତ୍ତ କରି ମନ୍ଦା ଖାଏ, ସେପରି ଅନ୍ୟମାନେ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଶକ୍ତି ଉପଭୋଗ କରି ତ୍ୟାଗ କରାଯାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ଖାନ୍ତି।
ନିତ୍ଯମଜ୍ଞାତଚର୍ଯା ମେ ଇତି ମନ୍ଯେତ ବ୍ରାହ୍ମଣଃ। ଜ୍ଞାତୀନାଂ ତୁ ଵସନ୍ମଧ୍ଯେ ନୈଵଂ ଵିନ୍ଦେତ କିଞ୍ଚନ
ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା ଏହି ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ଯେ 'ମୁଁ ଅଜଣା ଅଛି'; କିନ୍ତୁ ଜଣା ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଲେ, ଏପରି କିଛି ମିଳିବ ନାହିଁ।
କୋହ୍ଯେଵମନ୍ତରାତ୍ମାନଂ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ହନ୍ତୁମର୍ହତି। ନିର୍ଲିଙ୍ଗମଚଲଂ ଶୁଦ୍ଧଂ ସର୍ଵଦ୍ଵନ୍ଦ୍ଵଵିଵର୍ଜିତମ୍
କିଏ ନିଜ ଅନ୍ତର୍ଆତ୍ମାକୁ ହାନି କରିବାକୁ ଚାହିବେ? ଏହା ଚିହ୍ନ ବିହୀନ, ଅଚଳ, ଶୁଦ୍ଧ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରୁ ମୁକ୍ତ।
ଯୋଽନ୍ଯଥା ସନ୍ତମାତ୍ମାନମନ୍ଯଥା ପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ। କିଂ ତେନ ନ କୃତଂ ପାପଂ ଚୋରେଣାତ୍ମାପହାରିଣା
ଯେଉଁଠି ନିଜ ସ୍ବଭାବକୁ ଭିନ୍ନ ଭାବରେ ଦେଖିଥାଏ, ସେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଚୋରି କରୁଥିବା ଚୋର ଭଳି; ତାଙ୍କ ପାଖରେ କୌଣସି ପାପ ଅବଶିଷ୍ଟ ନାହିଁ।
ଅଶ୍ରାନ୍ତଃ ସ୍ଯାଦନାଦାତା ସଂମତୋ ନିରୁପଦ୍ରଵଃ। ଶିଷ୍ଟୋ ନ ଶିଷ୍ଟଵତ୍ସ ସ୍ଯାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ବ୍ରହ୍ମଵିତ୍କଵିଃ
ସେ ସଦା କ୍ଳାନ୍ତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ନିଜରେ କିଛି ନେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ସମ୍ମାନିତ ଏବଂ ଅସୁବିଧା ହିନ ହେବା ଉଚିତ୍। ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯେଉଁଠି ବ୍ରହ୍ମ ଜାଣିଥାଏ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍, ସେ କେବଳ ଶିଷ୍ୟ ଭଳି ଚରଣ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅନାଢ୍ଯା ମାନୁଷେ ଵିତ୍ତେ ଆଢ୍ଯା ଦୈଵେ ତଥା କ୍ରତୌ । ତେ ଦୁର୍ଧର୍ଷା ଦୁଷ୍ପ୍ରକମ୍ପ୍ଯାସ୍ତାନ୍ଵିଦ୍ଯାଦ୍ବ୍ରହ୍ମଣସ୍ତନୁମ୍
ମାନବ ଧନରେ ଦରିଦ୍ର ଯେଉଁମାନେ, କିନ୍ତୁ ଦିବ୍ୟ ଓ ଯଜ୍ନ ଧନରେ ଧନୀ, ସେମାନେ ଅପରାଜିତ ଏବଂ ଅସ୍ଥିର କରିବା ଅତି କଷ୍ଟ। ସେମାନେ ବ୍ରହ୍ମର ଦେହ ଭାବରେ ଜାଣିବା ଉଚିତ୍।
ସର୍ଵାନ୍ଖିଷ୍ଟକୃତୋ ଦେଵାନ୍ଵିଦ୍ଯାଦ୍ଯ ଇହ କଶ୍ଚନ। ନ ସ ମାନୋ ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଯ ତସ୍ମିନ୍ପ୍ରଯତତେ ସ୍ଵଯମ୍
ଏଠାରେ ଯେଉଁମାନେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କୁ କ୍ରୁଧ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ ନାହିଁ; ଏପରି ଚେଷ୍ଟା କରିଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କୌଣସି ସମ୍ମାନ ମିଳେ ନାହିଁ।
ଯମପ୍ରଯତମାନଂ ତୁ ମାନଯନ୍ତି ସମାହିତାଃ । ନ ମାନ୍ଯମାନୋ ମନ୍ଯେତ ନାଵମାନେଽତିସଂଜ୍ଵରେତ୍
ଯେଉଁମାନେ ଶାନ୍ତ ଓ ସଂଯମିତ, ସେମାନେ ସମ୍ମାନ ଚେଷ୍ଟା କରୁନଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି। ସେ ଯଦି ସମ୍ମାନିତ ହେଇନଥିବେ, ନିଜକୁ ଅବମାନିତ ଭାବିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଅବମାନରେ ଅତି ଦୁଃଖିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଲୋକଃ ସ୍ଵଭାଵଵୃତ୍ତିର୍ହି ନିମେଷୋନ୍ମଷଵତ୍ସଦା। ଵିଦ୍ଵାଂସୋ ମାନଯନ୍ତୀହ ଇତି ମନ୍ଯେତ ମାନିତଃ
ଲୋକ ସଦା ନିଜ ନିଜ ସ୍ବଭାବ ଅନୁଯାୟୀ ଚଳିଥାଏ, ଚକ୍ଷୁର ଝିଅଁ ଭଳି। ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ଏହି ଭାବିବା ଉଚିତ୍ — 'ଏଠି ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି।'
ଅଧର୍ମନିପୁଣା ମୁଢା ଲୋକେ ମାଯାଵିଶାରଦାଃ । ନ ମାନ୍ଯଂ ମାନଯିଷ୍ଯନ୍ତି ଏଵଂ ମନ୍ଯେତ ମାନିତଃ
ଅଧର୍ମରେ ଦକ୍ଷ ଏବଂ ଚତୁର ଠକ ଲୋକମାନେ ସମ୍ମାନିତ ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିବେ ନାହିଁ। ଏହିପରି ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ, ଏହା ଭାବିବା ଉଚିତ୍।
ନ ଵୈ ମାନଂ ଚ ମୌନଂ ଚ ସହିତୌ ଵସତଃ ସଦା। ଅଯଂ ହି ଲୋକୋ ମାନସ୍ଯ ଅସୌ ମୌନସ୍ଯ ତଦ୍ଵିଦୁଃ
ସମ୍ମାନ ଓ ନିର୍ବିକଳ୍ପ ନିରବତା ସଦା ସହିତ ରହିନଥାଏ। ଏହି ଲୋକ ସମ୍ମାନ ପାଇଁ, ଅପର ଲୋକ ନିରବତା ପାଇଁ — ଏହିପରି ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ମାନେ ଜାଣନ୍ତି।
ଶ୍ରୀର୍ହି ମାନାର୍ଥସଂଵାସା ସା ଚାପି ପରିପନ୍ଥିନୀ । ବ୍ରାହ୍ମୀ ସୁଦୁର୍ଲଭା ଶ୍ରୀର୍ହି ପ୍ରଜ୍ଞାହୀନେନ କ୍ଷତ୍ରିଯ
ସମ୍ମାନ ସହିତ ଶ୍ରୀ ବସିଥାଏ, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀ ଏକ ବାଧା ମଧ୍ୟ। ହେ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଶ୍ରୀ ବୁଦ୍ଧି ନଥିବା ଲୋକ ପାଇଁ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ।
ଦ୍ଵାରାଣି ତସ୍ଯେହ ଵଦନ୍ତି ସନ୍ତୋ ବହୁପ୍ରକାରାଣି ଦୁରାଧରାଣି। ସତ୍ଯାର୍ଜଵେ ହ୍ରୀର୍ଦମଶୌଚଵିଦ୍ଯା ଷଣ୍ମାନମୋହପ୍ରତିବନ୍ଧନାନି
ସାଧୁମାନେ କହନ୍ତି ଯେ ଏଠି ତାଙ୍କ ପାଇଁ ବହୁ ପ୍ରକାର ଦୁର୍ଲଭ ଦ୍ୱାର ଅଛି: ସତ୍ୟ, ସାଧା ଚରିତ୍ର, ଲଜ୍ଜା, ଦମ, ପବିତ୍ରତା ଓ ଜ୍ଞାନ — ଏହି ଛଅଟି ଅହଂକାର ଓ ମୂଢତା ପାଇଁ ବାଧା।
ସନତ୍ସୁଜାତ ଯାମିମାଂ ପରାଂ ତ୍ଵଂ ବ୍ରାହ୍ମୀଂ ଵାଚଂ ଵଦସେ ଵିଶ୍ଵରୂପାମ୍। ପରାଂ ହି କାମେନ ସୁଦୁର୍ଲଭାଂ କଥାଂ ପ୍ରବ୍ରୂହି ମେ ଵାକ୍ଯମିଦଂ କୁମାର
ସନତ୍ସୁଜାତ, ତୁମେ ଏହି ସର୍ବବ୍ୟାପୀ ଉତ୍ତମ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ ଉପଦେଶ କହୁଛ। ହେ କୁମାର, ଏହି ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଏବଂ ଅତି ଦୁର୍ଲଭ ଉପଦେଶ, ଯାହା ସମସ୍ତଙ୍କ ଆଶା, ମୋତେ କହ।
ନୈତଦ୍ବ୍ରହ୍ମ ତ୍ଵରମାଣେନ ଲଭ୍ଯଂ ଯନ୍ମାଂ ପୃଚ୍ଛନ୍ନତିହୃଷ୍ଯସ୍ଯତୀଵ। ବୁଦ୍ଧୌ ଵିଲୀନେ ମନସି ପ୍ରଚିନ୍ତ୍ଯ ଵିଦ୍ଯା ହି ସା ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେଣ ଲଭ୍ଯା
ଏହି ବ୍ରହ୍ମ ଜ୍ଞାନ କେବେ ତ୍ୱରାତ୍ୱରିଆରେ ମିଳେ ନାହିଁ, ଯେପରି ତୁମେ ମୋତେ ପଚାରି ବହୁତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଉଛ। ବୁଦ୍ଧି ମନରେ ଲିନ ହେଇ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କଲେ, ଏହି ଜ୍ଞାନ କେବଳ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟା ଅଭ୍ୟାସରେ ମିଳେ।
ଅତ୍ଯନ୍ତଵିଦ୍ଯାମିତି ଯତ୍ସନାତନୀଂ ବ୍ରଵୀଷି ତ୍ଵଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେଣ ସିଦ୍ଧାମ୍। ଅନାରଭ୍ଯାଂ ଵସତୀହ କାର୍ଯକାଲେ କଥଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ୍ଯମମୃତତ୍ଵଂ ଲଭେତ
ତୁମେ ଯେଉଁ ସନାତନ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନକୁ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧ ହେବା କହୁଛ, ଯଦି ଠିକ ସମୟରେ ଏହି ଅଭ୍ୟାସ ଆରମ୍ଭ ନ କରାଯାଏ, ତେବେ କେମିତି ଜଣେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅମୃତତ୍ୱକୁ ପାଇପାରିବ?
ଅଵ୍ଯକ୍ତଵିଦ୍ଯାମଭିଧାସ୍ଯେ ପରାଣୀଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଚ ତେଷାଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେଣ ସିଦ୍ଧାମ୍। ଯାଂ ପ୍ରାପ୍ଯୈନଂ ମର୍ତ୍ଯଲୋକଂ ତ୍ଯଜନ୍ତି ଯା ଵୈ ଵିଦ୍ଯା ଗୁରୁଵୃଦ୍ଧେଷୁ ନିତ୍ଯା
ମୁଁ ଏବେ ସେଇ ଅଦୃଶ୍ୟ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଜ୍ଞାନ ବିଷୟରେ କହିବି, ଯାହା ବୁଦ୍ଧି ଓ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ସିଦ୍ଧ ହୁଏ। ଏହାକୁ ପାଇଲେ, ଲୋକେ ଏହି ମରଣଶୀଳ ଜଗତକୁ ଛାଡିଦିଅନ୍ତି; ଏହି ଜ୍ଞାନ ସଦା ବୃଦ୍ଧ ଗୁରୁମାନଙ୍କ ଠାରେ ମିଳେ।
ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯେଣ ଯା ଵିଦ୍ଯା ଶକ୍ଯା ଵେଦିତୁମଞ୍ଚସା। ତତ୍କଥଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ସ୍ଯାଦେତଦ୍ବ୍ରହ୍ମନ୍ବ୍ରଵୀହି ମେ
ଯେଉଁ ଜ୍ଞାନ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ବୁଝିପାରିବାଯୋଗ୍ୟ, ସେଇ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟା କିପରି କରିବା ଉଚିତ? ହେ ବ୍ରହ୍ମନ୍, ଏହା ମୋତେ କୁହ।
ଆଚାର୍ଯଯୋନିମିହ ଯେ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଭୂତ୍ଵା ଗର୍ଭେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ଚରନ୍ତି। ଇହୈଵ ତେ ଶାସ୍ତ୍ରକାରା ଭଵନ୍ତି ପ୍ରହାଯ ଦେହଂ ପରମଂ ଯାନ୍ତି ଯୋଗମ୍
ଯେମାନେ ଗୁରୁଙ୍କ ବଂଶରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ଗର୍ଭରେ ରହିଥିବା ପରି ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି, ସେମାନେ ଏଠାରେ ଶାସ୍ତ୍ର ରଚନାକାର ହୁଅନ୍ତି, ଏବଂ ଦେହ ଛାଡି, ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଯୋଗକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।
ଅସ୍ମିଁଲ୍ଲୋକେ ଵୈ ଜଯନ୍ତୀହ କାମା- ନ୍ବ୍ରାହ୍ମୀଂ ସ୍ଥିତିଂ ହ୍ଯନୁତିତିକ୍ଷମାଣାଃ। ତ ଆତ୍ମାନଂ ନିର୍ହରନ୍ତୀହ ଦେହା- ନ୍ମୁଞ୍ଜାଦିଷୀକାମିଵ ସତ୍ଵସଂସ୍ଥାଃ
ଏହି ଜଗତରେ, ଯେମାନେ ଆଶାକାମନାକୁ ଧୈର୍ଯ୍ୟରେ ସହି, ବ୍ରହ୍ମ ଅବସ୍ଥାରେ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ଦେହରୁ ବାହାର କରନ୍ତି, ଯେପରି ମୁଞ୍ଜ ଗଛର ଡଣ୍ଡାକୁ ତାର ଛାଲରୁ ବାହାର କରାଯାଏ, ସେମାନେ ଶୁଦ୍ଧତାରେ ଅବସ୍ଥିତ।