ଯତ୍ର ସ୍ତ୍ରୀ ଯତ୍ର କିତଵୋ ବାଲୋ ଯତ୍ରାନୁଶାସିତା। ମଞ୍ଜନ୍ତି ତେଽଵଶା ରାଜନ୍ନଦ୍ଯାମଶ୍ମପ୍ଲଵା ଇଵ
ଯେଉଁଠି ନାରୀ, ଜୁଆରି, ଶିଶୁ କିମ୍ବା ଅନ୍ୟଙ୍କ ଆଧିନ ଲୋକ ଅଛନ୍ତି, ହେ ରାଜନ୍, ସେମାନେ ନଦୀରେ ପଥର ପଡ଼ିବା ପରି ଅସହାୟ ହୋଇ ଡୁବିଯାନ୍ତି।
ପ୍ରଯୋଜନେଷୁ ଯେ ସକ୍ତା ନ ଵିଶେଷେଷୁ ଭାରତ। ତାନହଂ ପଣ୍ଡିତାନ୍ମନ୍ଯେ ଵିଶେଷା ହି ପ୍ରସଙ୍ଗିନଃ
ହେ ଭାରତ, ଯେଉଁମାନେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଆସକ୍ତ ଓ ଭେଦବୁଦ୍ଧିରେ ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନେ ପଣ୍ଡିତ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବେ; କାରଣ, ଭେଦ ମାନେ ଫସାଏ।
ଯଂ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି କିତଵା ଯଂ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ଚାରଣାଃ । ଯଂ ପ୍ରଶଂସନ୍ତି ବନ୍ଧକ୍ଯୋ ନ ସ ଜୀଵତି ମାନଵଃ
ଯାହାକୁ ଜୁଆରି, ଗାୟକ କିମ୍ବା ବେଶ୍ୟାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି, ସେ ମନୁଷ୍ୟ ସତ୍ୟରେ ବଞ୍ଚିନଥାଏ।
ହିତ୍ଵା ତାନ୍ପରମେଷ୍ଵାସାନ୍ପାଣ୍ଡଵାନମିତୌଜସଃ। ଆହିତଂ ଭାରତୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ତ୍ଵଯା ଦୁର୍ଯୋଧନେ ମହତ୍
ସେଇ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ଛାଡ଼ି, ତୁମେ ଭାରତ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ଭାର ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନଙ୍କ ଉପରେ ରଖିଛ।
ତଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି ପରିଭ୍ରଷ୍ଟଂ ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵମଚିରାଦିଵ। ଐଶ୍ଵର୍ଯମଦସଂମୂଢଂ ବଲିଂ ଲୋକତ୍ରଯାଦିଵ
ତୁମେ ଦେଖିବା, ସେ ଶକ୍ତିର ଅଭିମାନରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ, ତାହାର ସ୍ଥିତିରୁ ଖସିଯିବ; ଏହିପରି, ବଳି ତିନି ଲୋକରୁ ଖସିଗଲା ଭଳି।
ଯୋଽଭ୍ଯର୍ଚିତଃ ମଦ୍ଭିରସଞ୍ଜମାନଃ କରୋତ୍ଯର୍ଥଂ ଶକ୍ତିମହାପଯିତ୍ଵା। କ୍ଷିପ୍ରଂ ଯଶସ୍ତଂ ସମୁପୈତି ମନ୍ତ- ମଲଂ ପ୍ରସନ୍ନା ହି ସୁଖାଯ ସନ୍ତଃ
ଯିଏ ଆମେ ପୂଜିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଅନିୟମିତ ଆଚରଣ କରେ, ଶକ୍ତିକୁ ଛାଡି ଲାଭ ପାଇଁ କାମ କରେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ଖ୍ୟାତି ଲଭେ; କାରଣ, ଭଲ ଲୋକମାନେ ଖୁସି ହେଲେ ସେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ମହାନ୍ତମପ୍ଯର୍ଥମଧର୍ମଯୁକ୍ତଂ ଯଃ ମନ୍ତ୍ଯଜତ୍ଯନପାକୃଷ୍ଟ ଏଵ। ସୁଖଂ ସୁଦୁଃଖାନ୍ଯଵମୁଚ୍ଯ ଶେତେ ଜୀର୍ଣାଂ ତ୍ଵଚଂ ସର୍ପ ଇଵାଵମୁଚ୍ଯ
ଯିଏ ଅନ୍ୟାୟ ଭାବେ ଆସିଥିବା ବଡ଼ ଧନକୁ ଅପରିଚ୍ଛନ୍ନ ଭାବରେ ଅସ୍ବୀକାର କରେ, ସେ ଅତି ଦୁଃଖକୁ ସରପ ଜରା ପାଟି ଛାଡିଦେଇଥିବା ପରି ଶାନ୍ତିରେ ଶୁଏ।
ଅନୃତେ ଚ ସମୁତ୍କର୍ପୋ ରାଜଗାମି ଚ ପୈଶୁନମ୍ । ଗୁରୋଶ୍ଚାଲୀକନିର୍ବନ୍ଧଃ ସମାନି ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯଯା
ଅସତ୍ୟ, ଅତି ଅଭିମାନ, ରାଜାଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା, ଗୁରୁଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ଶତ୍ରୁତା—ଏହାମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା ପାପ ସମାନ।
ଅସୂଯୈକପଦଂ ମୃତ୍ଯୁରତିଵାଦଃ ଶ୍ରିଯୋ ଵଧଃ। ଅଶୁଶ୍ରୂଷା ତ୍ଵରା ଶ୍ଲାଘା ଵିଦ୍ଯାଯାଃ ଶତ୍ରଵସ୍ତ୍ରଃ
ଇର୍ଷ୍ୟା ମୃତ୍ୟୁର ଆସନ; କଠୋର କଥା ଧନ-ଯଶ କୁ ନଷ୍ଟ କରେ; ଅନାଦର, ଅତି ତ୍ୱରା, ଏବଂ ଆତ୍ମପ୍ରଶଂସା ଜ୍ଞାନର ଶତ୍ରୁ।
ଆଲସ୍ଯଂ ମଦମୋହୌ ଚ ଚାପଲଂ ଗୋଷ୍ଠିରେଵ ଚ। ସ୍ତବ୍ଧତା ଚାଭିମାନିତ୍ଵଂ ତଥା ତ୍ଯାଗିତ୍ଵମେଵ ଚ । ଏତେ ଵୈ ସପ୍ତ ଦୋଷାଃ ସ୍ଯୁଃ ସଦା ଵିଦ୍ଯାର୍ଥିନାଂ ମତାଃ
ଆଳସ୍ୟ, ମଦ, ଭ୍ରମ, ସଭାରେ ଅସ୍ଥିରତା, ଅଭିମାନ, ଆତ୍ମ-ଗର୍ବ, ଏବଂ ଚଞ୍ଚଳତା—ଏହି ସାତଟି ଦୋଷ ସଦା ଜ୍ଞାନ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମନାଯାଏ।
ସୁଖାର୍ଥିନଃ କୁତୋ ଵିଦ୍ଯା ନାସ୍ତି ଵିଦ୍ଯାର୍ଥିନଃ ସୁଖଂ। ସୁଖାର୍ଥୀ ଵା ତ୍ଯଜେଦ୍ଵିଦ୍ଯାଂ ଵିଦ୍ଯାର୍ଥୀ ଵା ତ୍ଯଜେତ୍ସୁଖମ୍
ସୁଖ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକ କେମିତି ଜ୍ଞାନ ପାଇପାରିବ? ଜ୍ଞାନ ଚାହିଁଥିବା ପାଇଁ ସୁଖ ନାହିଁ। ସୁଖ ଚାହିଁଥିବା ଜ୍ଞାନକୁ ଛାଡିଦିଅ, ଜ୍ଞାନ ଚାହିଁଥିବା ସୁଖକୁ ଛାଡିଦିଅ।
ନାଗ୍ନିସ୍ତୃପ୍ଯତି କାଷ୍ଠାନାଂ ନାପଗାନାଂ ମହୋଦଧିଃ। ନାନ୍ତକଃ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ନ ପୁଂସାଂ ଵାମଲୋଚନା
ଅଗ୍ନି କେବେ କାଠରେ ତୃପ୍ତି ନାହିଁ, ସମୁଦ୍ର କେବେ ନଦୀରେ ତୃପ୍ତି ନାହିଁ; ମୃତ୍ୟୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀରେ କେବେ ତୃପ୍ତି ନାହିଁ, ଏବଂ ଜନାନୀ ପୁରୁଷମାନେରେ କେବେ ତୃପ୍ତି ନାହିଁ।
ଆଶା ଧୃତିଂ ହନ୍ତି ସମୃଦ୍ଧିମନ୍ତକଃ କ୍ରୋଧଃ ଶ୍ରିଯଂ ହନ୍ତି ଯଶଃ କଦର୍ଯତା । ଅପାଲନଂ ହନ୍ତି ପଶୂଂଶ୍ଚ ରାଜ- ନ୍ନେକଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ହନ୍ତି ରାଷ୍ଟ୍ରମ୍
ଆଶା ଧୃତିକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ମୃତ୍ୟୁ ସମୃଦ୍ଧିକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, କ୍ରୋଧ ଶ୍ରୀକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, କଞ୍ଜୁସି ଯଶକୁ ନଷ୍ଟ କରେ; ଅନଦାନ ପଶୁମାନେକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଏବଂ ଏକ କ୍ରୁଦ୍ଧ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରାଜ୍ୟକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ରାଜା।
ଅଜାଶ୍ଚ କାଂସ୍ଯଂ ରଜତଂ ଚ ନିତ୍ଯଂ ମଧ୍ଵାକର୍ଷଃ ଶକୁନିଃ ଶ୍ରୋତ୍ରିଯଶ୍ଚ । ଵୃଦ୍ଧୋ ଜ୍ଞାତିରଵସନ୍ନଃ କୁଲୀନ ଏତାନି ତେ ସନ୍ତୁ ଗୃହେ ସଦୈଵ
ଅଜା, କାଂସା, ରୂପା, ମଧୁ, ଚକ୍ର, ଜ୍ଞାନୀ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ବୟସ୍କ ଦରିଦ୍ର ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଆତ୍ମୀୟ—ଏମାନେ ସଦା ତୁମର ଘରେ ରହୁ।
ଅଜୋକ୍ଷା ଚନ୍ଦନଂ ଵୀଣା ଆଦର୍ଶୋ ମଧୁସର୍ପିଷୀ । ଵିଷମୌଦୁମ୍ବରଂ ଶଙ୍ଖଃ ସ୍ଵର୍ଣନାଭୋଽଥ ରୋଚନା
ଏକ ଅଜା, ଏକ ବୃଷ, ଚନ୍ଦନ, ବୀଣା, ଆଇନା, ମଧୁ, ଘୀ, ଅସମାନ ଉଡୁମ୍ବର ଗଛ, ସ୍ବର୍ଣ୍ଣ ନାଭି ଶଂଖ, ଏବଂ ହଳଦୀ ରଙ୍ଗ—
ଗୃହେ ସ୍ଥାପଯିତଵ୍ଯାନି ଧନ୍ଯାନି ମନୁରବ୍ରଵୀତ୍। ଦେଵବ୍ରାହ୍ମଣପୂଜାର୍ଥମତିଥୀନାଂ ଚ ଭାରତ
ଏହି ଶୁଭ ଜିନିଷମାନେ ଘରେ ରଖିବା ଉଚିତ, ମନୁ କହିଛନ୍ତି; ଦେବତା, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପୂଜା ପାଇଁ ଏବଂ ଅତିଥିମାନେ ପାଇଁ, ଭାରତବଂଶୀ।
ଇଦଂ ଚ ତ୍ଵାଂ ସର୍ଵପରଂ ବ୍ରଵୀମି ପୁଣ୍ଯଂ ପଦଂ ତାତ ମହାଵିଶିଷ୍ଟମ୍। ନ ଜାତୁ କାମାନ୍ନ ଭଯାନ୍ନ ଲୋଭା- ଦ୍ଧର୍ମଂ ଜହ୍ଯାଜ୍ଜୀଵିସ୍ଯାପି ହେତୋଃ
ଏବେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସବୁଠୁ ଉତ୍ତମ ଏବଂ ପୁଣ୍ୟ ମାର୍ଗ କହୁଛି, ପୁତ୍ର; କେବେ ଅଭିଲାଷା, ଭୟ, ଲୋଭ, କିମ୍ବା ଜୀବନ ପାଇଁ ଧର୍ମକୁ ଛାଡିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନିତ୍ଯୋ ଧର୍ମଃ ସୁଖଦୁଃଖେ ତ୍ଵନିତ୍ଯେ ଜୀଵୋ ନିତ୍ଯୋ ଧାତୁରସ୍ଯ ତ୍ଵନିତ୍ଯଃ। ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵାଽନିତ୍ଯଂ ପ୍ରତିତିଷ୍ଠସ୍ଵ ନିତ୍ଯେ ସଂତୁଷ୍ଯ ସନ୍ତୋଷପରା ହି ସନ୍ତଃ
ଧର୍ମ ସଦା ଅବିନାଶୀ, କିନ୍ତୁ ସୁଖ ଦୁଃଖ ଅସ୍ଥାୟୀ; ଆତ୍ମା ଅବିନାଶୀ, କିନ୍ତୁ ଶରୀର ଅସ୍ଥାୟୀ। ଅସ୍ଥାୟୀକୁ ଛାଡି ଅବିନାଶୀରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ସଦା ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ରହନ୍ତି।
ମହାବଲାନ୍ପଶ୍ଯ ମହାନୁଭାଵାନ୍ ପ୍ରଶାସ୍ଯ ଭୂମିଂ ଧନଧାନ୍ଯପୂର୍ଣାମ୍। ରାଜ୍ଯାନି ହିତ୍ଵା ଵିପୁଲାଂଶ୍ଚ ଭୋଗାନ୍। ଗତାନ୍ନରେନ୍ଦ୍ରାନ୍ଵଶମନ୍ତକସ୍ଯ
ବଡ଼ ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ର ଥିବା ଲୋକମାନେ, ଧନ ଓ ଧାନ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୂମିରେ ଶାସନ କରିଥିଲେ; ରାଜ୍ୟ ଓ ବିଶାଳ ଭୋଗ ଛାଡି, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ମୃତ୍ୟୁର ଅଧୀନ ହୋଇଗଲେ।
ମୃତଂ ପୁତ୍ରଂ ଦୁଃଖପୁଷ୍ଟଂ ମନୁଷ୍ଯା ଉତ୍କ୍ଷିପ୍ଯ ରାଜନ୍ସ୍ଵଗୃହାନ୍ନିର୍ହରନ୍ତି। ତଂ ମୁକ୍ତକେଶାଃ କରୁଣଂ ରୁଦନ୍ତି ଚିତାମଧ୍ଯେ କାଷ୍ଠମିଵ କ୍ଷିପନ୍ତି
ପୁତ୍ର ମୃତ୍ୟୁ ଦୁଃଖରେ ପୁଷ୍ଟିତ ହେଲେ, ଲୋକମାନେ ତାକୁ ଘରରୁ ଉଠାଇ ନେଇଯାନ୍ତି, ରାଜା; ଖୋଲା କେଶରେ, ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି, ଚିତାରେ କାଠ ଭଳି ରଖିଦିଅନ୍ତି।
ଅନ୍ଯୋ ଧନଂ ପ୍ରେତଗତସ୍ଯ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ଵଯାଂସି ଚାଗ୍ନିଶ୍ଚ ଶରୀରଧାତୂନ୍। ଦ୍ଵାଭ୍ଯାମଯଂ ସହ ଗଚ୍ଛତ୍ଯମୁତ୍ର ପୁଣ୍ଯେନ ପାପେନ ଚ ଵେଷ୍ଟ୍ଯମାନଃ
ମୃତ ଲୋକର ଧନ ଅନ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରେ; ପକ୍ଷୀ ଓ ଅଗ୍ନି ଶରୀର ଉପାଦାନକୁ ଭୋଗ କରେ; କେବଳ ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ ଲୋକକୁ ପରଲୋକରେ ସାଥି ଦେଇ ଯାଏ।
ଉସୃଜ୍ଯ ଵିନିଵର୍ତନ୍ତେ ଜ୍ଞାତଯଃ ସୁହୃଦଃ ସୁତାଃ। ଅପୁଷ୍ପାନଫଲାନ୍ଵୃକ୍ଷାନ୍ଯଥା ତାତ ପତତ୍ରିଣଃ
ଜ୍ଞାତି, ମିତ୍ର, ପୁତ୍ରମାନେ ଛାଡି ଚାଲିଯାନ୍ତି; ଫୁଲ ଓ ଫଳ ନଥିବା ଗଛକୁ ପକ୍ଷୀମାନେ ଛାଡି ଯିବା ଭଳି, ପ୍ରିୟ।
ଅଗ୍ନୌ ପ୍ରାସ୍ତଂ ତୁ ପୁରୁଷଂ କର୍ମାନ୍ଵେତି ସ୍ଵଯଂ କୃତମ୍। ତସ୍ମାତ୍ତୁ ପୁରୁଷୋ ଯତ୍ନାଦ୍ଧର୍ମଂ ସଞ୍ଚିନୁଯାଚ୍ଛନୈଃ
ଅଗ୍ନିରେ ଦିଆଯାଇଥିବା କାର୍ଯ୍ୟ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କରେ; ଏହିପରି ମନୁଷ୍ୟ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ଧରି ଧୀରେ ଧୀରେ ଉତ୍ତମ କର୍ମ ଜମା କରିବା ଉଚିତ।
ଅସ୍ମାଲ୍ଲୋକାଦୂର୍ଧ୍ଵମମୁଷ୍ଯ ଚାଧୋ ମହତ୍ତମସ୍ତିଷ୍ଠତି ହ୍ଯନ୍ଧକାରମ୍। ତଦ୍ଵୈ ମହାମୋହନମିନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ବୁଦ୍ଧ୍ଯସ୍ଵ ମା ତ୍ଵାଂ ପ୍ରଲଭେତ ରାଜନ୍
ଏହି ଜଗତର ଉପରେ ଓ ତଳେ ବଡ଼ ଅନ୍ଧାର ରହିଛି; ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କର ବଡ଼ ମୋହ। ରାଜା, ବୁଦ୍ଧିମତି ହେଉ, ଏହି ମୋହ ତୁମକୁ ଆକ୍ରମଣ କରିବାକୁ ଦିଅନାହିଁ।
ଇଦଂ ଵଚଃ ଶକ୍ଷ୍ଯସି ଚେଦ୍ଯଥାଵ- ନ୍ନିଶମ୍ଯ ସର୍ଵଂ ପ୍ରତିପତ୍ତୁମେଵ। ଯଶଃ ପରଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ଜୀଵଲୋକେ ଭଯଂ ନଚାମୁତ୍ର ନଚେହ ତେଽସ୍ତି
ଯଦି ତୁମେ ଏହି କଥାକୁ ସଠିକ୍ ଭାବରେ ବୁଝି ଏବଂ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିପାରିବ, ତେବେ ଜୀବନରେ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଖ୍ୟାତି ପାଇବା; ଏଠାରେ ଓ ପରଲୋକରେ କେବେ ଭୟ ରହିବନାହିଁ।
ଆତ୍ମା ନଦୀ ଭାରତ ପୁଣ୍ଯତୀର୍ଥା ସତ୍ଯୋଦଯା ଧୃତିକୂଲା ଦଯୋର୍ମିଃ। ତସ୍ଯାଂ ସ୍ନାତଃ ପୂଯତେ ପୁଣ୍ଯକର୍ମା ପୁଣ୍ଯୋ ହ୍ଯାତ୍ମା ନିତ୍ଯମଲୋଭ ଏଵ
ଏ ଭାରତ, ଆତ୍ମା ଏକ ନଦୀ, ଯାହାର ପବିତ୍ର ଘାଟ ଅଛି, ସତ୍ୟ ତାହାର ଉଦୟ, ଧୃତି ତାହାର କୂଳ, ଦୟା ତାହାର ତରଙ୍ଗ। ଏ ନଦୀରେ ସ୍ନାନ କରି ଉତ୍ତମ କର୍ମ କରିଥିବା ମନୁଷ୍ୟ ପବିତ୍ର ହୁଏ, କାରଣ ଆତ୍ମା ସଦା ପବିତ୍ର ଓ ଲୋଭ ରହିତ।
କାମକ୍ରୋଧଗ୍ରାହଵତୀଂ ପଞ୍ଚେନ୍ଦ୍ରିଯଜଲାଂ ନଦୀମ୍। ନାଵଂ ଧୃତିମଯୀଂ କୃତ୍ଵା ଜନ୍ମଦୁର୍ଗାଣି ସଂତର
ଇଚ୍ଛା ଓ କ୍ରୋଧର ମାଛ ଥିବା, ପାଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଜଳ ଥିବା ନଦୀକୁ ଧୃତିର ନୌକା କରି, ଜନ୍ମର ବିପଦକୁ ଉତ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ହେଉ।
ପ୍ରଜ୍ଞାଵୃଦ୍ଧଂ ଧର୍ମଵୃଦ୍ଧଂ ସ୍ଵବନ୍ଧୁଂ ଵିଦ୍ଯାଵୃଦ୍ଧଂ ଵଯସା ଚାପି ଵୃଦ୍ଧମ୍ । କାର୍ଯାକାର୍ଯେ ପୂଜଯିତ୍ଵା ପ୍ରସାଦ୍ଯ ଯଃ ସଂପୃଚ୍ଛେନ୍ନ ସ ମୁହ୍ଯେତ୍କଦାଚିତ୍
ଯେଉଁଠି ବୁଦ୍ଧି, ଧର୍ମ, ଶିକ୍ଷା କିମ୍ବା ବୟସରେ ବଡ଼ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ସନ୍ତୋଷ ଦେଇ, କଣ କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ କଣ ନୁହେଁ ପ୍ରଶ୍ନ କରେ, ସେ କେବେ ବି ଭ୍ରମିତ ହେଉନାହିଁ।
ଧୃତ୍ଯା ଶିଶ୍ରୋଦରଂ ରକ୍ଷେତ୍ପାଣିପାଦଂ ଚ ଚକ୍ଷୁଷା । ଚକ୍ଷୁଃଶ୍ରୋତ୍ରେ ଚ ମନସା ମନୋ ଵାଚଂ ଚ କର୍ମଣା
ଧୃତିରେ ଶିଶୁର ମୁହଁକୁ ରକ୍ଷା କର, ହାତ ଓ ପାଉଁକୁ ଚକ୍ଷୁରେ ରକ୍ଷା କର, ଚକ୍ଷୁ ଓ କାନକୁ ମନରେ ରକ୍ଷା କର, ମନ ଓ କଥାକୁ କର୍ମରେ ରକ୍ଷା କର।
ନିତ୍ଯୋଦକୀ ନିତ୍ଯଯଜ୍ଞୋପଵୀତୀ ନିତ୍ଯସ୍ଵାଧ୍ଯାଯୀ ପତିତାନ୍ନଵର୍ଜୀ । ସତ୍ଯଂ ବ୍ରୁଵନ୍ଗୁରଵେ କର୍ମ କୁର୍ଵ- ନ୍ନ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ର୍ଯଵତେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକାତ୍
ଯେଉଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ସଦା ପବିତ୍ର ରହେ, ସଦା ଯଜ୍ଞୋପବୀତ ପିନ୍ଧେ, ସଦା ଅଧ୍ୟୟନ କରେ, ଅପବିତ୍ର ଖାଦ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଦୂର ରହେ, ଗୁରୁଙ୍କୁ ସତ୍ୟ କହେ, ଓ କର୍ମ କରେ, ସେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରେ।