ନ ତଥେଚ୍ଛନ୍ତି କଲ୍ଯାଣାନ୍ପରେଷାଂ ଵେଦିତୁଂ ଗୁଣାନ୍। ଯଥେଷାଂ ଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛନ୍ତି ନୈର୍ଗୁଣ୍ଯଂ ପାପଚେତସଃ
ଲୋକମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଗୁଣ ଜାଣିବାକୁ ଏତେ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେତେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ ଦିକ୍ ଖୋଜିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି; ଏହି ହେଉଛି ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଲୋକମାନଙ୍କର ଚରିତ୍ର।
ଅର୍ଥସିଦ୍ଧିଂ ପରାମିଚ୍ଛନ୍ଧର୍ମମେଵାଦିତଶ୍ଚରେତ୍। ନହି ଧର୍ମାଦପୈତ୍ଯର୍ଥଃ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକାଦିଵାମୃତମ୍
ଉଚ୍ଚତମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇବା ଆଶାରେ, ସଦା ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ; କାରଣ ଧର୍ମ ବିନା ଅର୍ଥ ରହିପାରିବ ନାହିଁ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ବିନା ଅମୃତ ମିଳିପାରିବ ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯାତ୍ମା ଵିରତଃ ପାପାତ୍କଲ୍ଯାଣେ ଚ ନିଵେଶିତଃ। ତେନ ସର୍ଵମିଦଂ ବୁଦ୍ଧଂ ପ୍ରକୃତିର୍ଵିକୃତିଶ୍ଚ ଯା
ଯାହାର ଆତ୍ମା ପାପରୁ ଦୂର ହୋଇଛି ଓ ଭଲରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ପ୍ରକୃତି ଓ ତାହାର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଭଲରେ ବୁଝିପାରେ।
ଯୋ ଧର୍ମମର୍ଥଂ କାମଂ ଚ ଯଥାକାଲଂ ନିଷେଵତେ । ଧର୍ମାର୍ଥକାମସଂଯୋଗଂ ସୋଽମୁତ୍ରେହ ଚ ଵିନ୍ଦତି
ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଯଥାସମୟରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେ ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମର ସଂଯୋଗ ପାଇଥାନ୍ତି।
ସନ୍ନିଯଚ୍ଛତି ଯୋ ଵେଗମୁତ୍ଥିତଂ କ୍ରୋଧହର୍ଷଯୋଃ। ସ ଶ୍ରିଯୋ ଭାଜନଂ ରାଜନ୍ଯଶ୍ଚାପତ୍ସୁ ନ ମୁହ୍ଯତି
ଯେଉଁଠି ଲୋକ କ୍ରୋଧ ଓ ଆନନ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ତାହାକୁ ଦମନ କରିପାରନ୍ତି, ସେ ଧନ ଓ ଶ୍ରୀର ଭାଣ୍ଡାର ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ରାଜା ହୋଇ ଆପତ୍ତିରେ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ବଲଂ ପଞ୍ଚଵିଧଂ ନିତ୍ଯଂ ପୁରୁଷାଣାଂ ନିବୋଧ ମେ। ଯତ୍ତୁ ବାହୁବଲଂ ନାମ ପ୍ରଥମଂ ଵଲମୁଚ୍ଯତେ
ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଶକ୍ତି ସଦା ଅଛି, ଏହା ମୋତେ ଶୁଣ; ପ୍ରଥମ ଶକ୍ତି ହେଉଛି ବାହୁ ଶକ୍ତି, ଏହି ଶକ୍ତି ସବୁଠୁ ମହାନ ଗଣାଯାଏ।
ଅମାତ୍ଯଲାଭୋ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ବଲମୁଚ୍ଯତେ। ତୃତୀଯଂ ଧନଲାଭଂ ତୁ ବଲମାହୁର୍ମନୀଷିଣଃ
ମନ୍ତ୍ରୀ ମିଳିବା ଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତି ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ; ତୃତୀୟ ଶକ୍ତି ହେଉଛି ଧନ ମିଳିବା, ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଗଣାନ୍ତି।
ଯତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ସହଜଂ ରାଜନ୍ପିତୃପୈତାମହଂ ବଲମ୍ । ଅଭିଜାତବଲଂ ନାମ ତଚ୍ଚତୁର୍ଥଂ ବଲଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ନିଜର ଜନ୍ମରୁ, ପିତା ଓ ପୁର୍ବପୁରୁଷଙ୍କଠୁ ମିଳିଥାଏ, ଏହାକୁ ଉଚ୍ଚ ଜନ୍ମ ଶକ୍ତି କୁହାଯାଏ, ଏହି ଚତୁର୍ଥ ଶକ୍ତି ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ଯେନ ତ୍ଵେତାନି ସର୍ଵାଣି ସଙ୍ଗୃହୀତାନି ଭାରତ । ଯଦ୍ବଲାନାଂ ବଲଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ତତ୍ପ୍ରଜ୍ଞାବଲମୁଚ୍ଯତେ
ହେ ଭାରତ, ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ଏହି ଶକ୍ତି ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହାକୁ ବୁଦ୍ଧିର ଶକ୍ତି କୁହାଯାଏ।
ମହତେ ଯୋଽପକାରାଯ ନରସ୍ଯ ପ୍ରଭଵେନ୍ନରଃ । ତେନ ଵୈରଂ ସମାସଜ୍ଯ ଦୂରସ୍ଥୋଽସ୍ମୀତି ନାଶ୍ଵସେତ୍
ଯଦି କୌଣସି ଲୋକ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ବଡ଼ କ୍ଷତି କରିପାରିବ, ତାହା ସହିତ ଶତ୍ରୁତା କରିବା ପରେ 'ମୁଁ ଦୂରରେ ଅଛି' ବୋଲି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ରାଜସୁ ସର୍ପେଷୁ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯପ୍ରଭୁଶତ୍ରୁଷୁ । ଭୋଗେଷ୍ଵାଯୁଷି ଵିଶ୍ଵାସଂ କଃ ପ୍ରାଜ୍ଞଃ କର୍ତୁମର୍ହତି
ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ କେହି ନାରୀ, ରାଜା, ସାପ, ପାଠରେ ପଣ୍ଡିତ, ସ୍ୱାମୀ, ଶତ୍ରୁ, ଭୋଗବିଲାସ କିମ୍ବା ଜୀବନ ଉପରେ କେବେ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିବେ?
ପ୍ରଜ୍ଞାଶରେଣାଭିହତସ୍ଯ ଜନ୍ତୋ- ଶ୍ଚିକିତ୍ସକାଃ ସନ୍ତି ନ ଚୌଷଧାନି । ନ ହୋମମନ୍ତ୍ରା ନ ଚ ମଙ୍ଗଲାନି ନାଥର୍ଵଣା ନାପ୍ଯଗଦାଃ ସୁସିଦ୍ଧାଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଜ୍ଞାନର ବାଣରେ ଆହତ, ସେଠାରେ ଚିକିତ୍ସକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଔଷଧ କାମ କରେନାହିଁ; ନ ହୋମମନ୍ତ୍ର, ନ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ, ନ ଅଥର୍ବଣ ମନ୍ତ୍ର, ଏବଂ ଭଲ ଔଷଧ ମଧ୍ୟ କିଛି ଲାଭ ଦେଉନାହିଁ।
ସର୍ପଶ୍ଚାଗ୍ନିଶ୍ଚ ସିଂହଶ୍ଚ କୁଲପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଭାରତ। ନାଵଜ୍ଞେଯା ମନୁଷ୍ଯେଣ ସର୍ଵେ ହ୍ଯେତେଽତିତେଜସଃ
ହେ ଭାରତବଂଶୀ, ସାପ, ଅଗ୍ନି, ସିଂହ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ର—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏମାନଙ୍କୁ କେବେ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅଗ୍ନିସ୍ତେଜୋ ମହଲ୍ଲୋକେ ଗୂଢସ୍ତିଷ୍ଠତି ଦାରୁଷୁ। ନ ଚୋପଯୁଙ୍କ୍ତେ ତଦ୍ଦାରୁ ଯାଵନ୍ନୋଦ୍ଦୀପ୍ଯତେ ପରୈଃ
ଅଗ୍ନିର ତେଜ ଏ ଜଗତରେ ବଡ଼, କିନ୍ତୁ ଦାରୁ ଭିତରେ ଲୁଚିଥାଏ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ୟେ ତାହାକୁ ଜାଳିନାହାନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦାରୁ ଅଗ୍ନି ଦେଖାଏ ନାହିଁ।
ସ ଏଵ ଖଲୁ ଦାରୁଭ୍ଯୋ ଯଦା ନିର୍ମଥ୍ଯ ଦୀପ୍ଯତେ। ତଦ୍ଦାରୁ ଚ ଵନଂ ଚାନ୍ଯନ୍ନିର୍ଦହତ୍ଯାଶୁ ତେଜସା
ସେଇ ଅଗ୍ନି ଦାରୁ ମାନେ ଘସି ଜାଳିଦେଲେ, ସେ ଦାରୁ ଓ ସମସ୍ତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ତାର ତେଜରେ ଶୀଘ୍ର ଜଳାଇଦିଏ।
ଏଵମେଵ କୁଲେ ଜାତାଃ ପାଵକୋପମତେଜସଃ। କ୍ଷମାଵନ୍ତୋ ନିରାକାରାଃ କାଷ୍ଠେଽଗ୍ନିରିଵ ଶେରତେ
ଏଭଳି ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ସମ ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଶାନ୍ତ ଓ ନିରଲସ, ଦାରୁ ଭିତର ଅଗ୍ନି ପରି ଲୁଚି ରହନ୍ତି।
ଲତାଧର୍ମା ତ୍ଵଂ ସପୁତ୍ରଃ ସାଲଃ ପାଣ୍ଡୁସୁତା ମତାଃ। ନ ଲତା ଵର୍ଧତେ ଜାତୁ ମହାଦ୍ରୁମମନାଶ୍ରିତା
ହେ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ, ତୁମେ ଓ ତୁମ ପୁଅମାନେ ଲତା ପରି, ଏବଂ ସାଳ ଗଛ ତୁମ ସମର୍ଥନ; ଏକ ଲତା କେବେ ବଡ଼ ଗଛକୁ ଧରିନାହିଁ, ତେବେ ବଢ଼ିପାରେନାହିଁ।
ଵନଂ ରାଜଂସ୍ତଵ ପୁତ୍ରୋଽମ୍ବିକେଯ ସିଂହାନ୍ଵନେ ପାଣ୍ଡଵାଂସ୍ତାତ ଵିଦ୍ଧି। ସିଂହୈର୍ଵିହୀନଂ ହି ଵନଂ ଵିନଶ୍ଯେତ୍ ସିଂହା ଵିନଶ୍ଯେଯୁର୍ଋତେ ଵନେନ
ହେ ରାଜା, ତୁମ ପୁଅ ହେଉଛି ଜଙ୍ଗଲ, ଏବଂ ଅମ୍ବିକାର ପୁଅମାନେ ସେଇ ଜଙ୍ଗଲର ସିଂହ; ଜେତେବେଳେ ସିଂହ ନଥାଏ, ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲ ଛାଡ଼ିଲେ ସିଂହମାନେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ପ୍ରାଣା ହ୍ଯୁତ୍କ୍ରାମନ୍ତି ଯୂନଃ ସ୍ଥଵିର ଆଯତି। ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ଥାନାଭିଵାଦାଭ୍ଯାଂ ପୁନସ୍ତାନ୍ପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ
ଯୁବକଙ୍କ ଜୀବନଶକ୍ତି ବୟସ୍କଙ୍କ ଆସିଲେ ଉପରକୁ ଚାଲିଯାଏ; କିନ୍ତୁ ସେ ଉଠି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଇଲେ, ପୁଣି ସେଇ ଶକ୍ତି ଫେରିଆସେ।
ପୀଠଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ସାଧଵେଽଭ୍ଯାଗତାଯ ଆନୀଯାପଃ ପରିନିର୍ଣିଜ୍ଯ ପାଦୌ। ସୁଖଂ ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରତିଵେଦ୍ଯାତ୍ମସଂସ୍ଥାଂ ତତୋ ଦଦ୍ଯାଦନ୍ନମଵେକ୍ଷ୍ଯ ଧୀରଃ
ଯଦି ଗୃହକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଅତିଥି ଆସନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଆସନ ଦେଇ, ପାଣି ଆଣି ପାଦ ଧୋଇ, ସେମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ପଚାରି, ନିଜ ସ୍ଥିତି କୁହି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ପରେ ଭଲଭାବେ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ।
ଯସ୍ଯୋଦକଂ ମଧୁପର୍କଂ ଚ ଗାଂ ଚ ନ ମନ୍ତ୍ରଵିତ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣାତି ଗେହେ । ଲୋଭାଦ୍ଭଯାଦଥ କାର୍ପଣ୍ଯତୋ ଵା ତସ୍ଯାନର୍ଥଂ ଜୀଵିତମାହୁରର୍ଯାଃ
ଯଦି ମନ୍ତ୍ରଜ୍ଞ ଅତିଥି ଘରେ ଆସି, ଲୋଭ, ଭୟ କିମ୍ବା କଞ୍ଜୁସିରେ ପାଣି, ମଧୁପର୍କ କିମ୍ବା ଗାଈ ନେଇନାହାନ୍ତି, ତେବେ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ କହନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଜୀବନ ଅର୍ଥହୀନ।
ଚିକିତ୍ସକଃ ଶଲ୍ଯକର୍ତାଵକୀର୍ଣୀ ସ୍ତେନଃ କ୍ରୂରୋ ମଦ୍ଯପୋ ଭ୍ରୂଣହା ଚ। ସେନାଜୀଵୀ ଶ୍ରୁତିଵିକ୍ରାଯକଶ୍ଚ ଭୃଶଂ ପ୍ରିଯୋଽପ୍ଯତିଥିର୍ନୋଦକାର୍ହଃ
ଡାକ୍ତର, ଶଲ୍ୟଚିକିତ୍ସକ, ଅଛୁତ, ଚୋର, ନିର୍ଦୟ, ମଦ୍ୟପ, ଗର୍ଭହନ୍ତା, ଭାଡ଼ା ସେନା, ଶାସ୍ତ୍ର ବେପାରୀ—ଏମାନେ ଯେତେ ନିକଟ ହେଉନ୍ତି, ଏମାନେ ଅତିଥି ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପାଣି ଦେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଅଵିକ୍ରେଯଂ ଲଵଣଂ ପକ୍ଵମନ୍ନଂ ଦଧି କ୍ଷୀରଂ ମଧୁ ତୈଲଂ ଘୃତଂ ଚ। ତିଲା ମାଂସଂ ଫଲମୂଲାନି ଶାକଂ ରକ୍ତଂ ଵାସଃ ସର୍ଵଗନ୍ଧା ଗୁଡାଶ୍ଚ
ଲୁଣ, ପକା ଭାତ, ଦହି, ଦୁଧ, ମଧୁ, ତେଲ, ଘିଅ, ତିଳ, ମାଂସ, ଫଳ ଓ ମୂଳ, ଶାଗ, ଲାଲ କପଡ଼ା, ସମସ୍ତ ସୁଗନ୍ଧ ଓ ଗୁଡ଼—ଏମାନେ କେବେ ବିକ୍ରୟ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅରୋଷଣୋ ଯଃ ସମଲୋଷ୍ଠାଶ୍ମକାଞ୍ଚନଃ ପ୍ରହୀଣଶୋକୋ ଗତସନ୍ଧିଵିଗ୍ରହଃ । ନିନ୍ଦାପ୍ରଶଂସୋପରତଃ ପ୍ରିଯାପ୍ରିଯେ ତ୍ଯଜନ୍ନୁଦାସୀନଵଦେଷ ଭିକ୍ଷୁକଃ
ଯିଏ କ୍ରୋଧ ନାହିଁ, ମାଟି, ପାଥର, ସୁନାକୁ ସମାନ ଭାବେ ଦେଖେ, ଶୋକ ଛାଡ଼ିଦେଇଛି, ସମସ୍ତ ଦ୍ୱେଷ ତ୍ୟାଗ କରିଛି, ନିନ୍ଦା-ପ୍ରଶଂସା ଓ ପ୍ରିୟ-ଅପ୍ରିୟରେ ଅନାସକ୍ତ, ଏବଂ ନିର୍ଲିପ୍ତ ଭାବେ ରହେ—ସେଉଁଠି ସତ୍ୟ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ।
ନୀଵାରମୂଲେଙ୍ଗୁଦଶାକଵୃତ୍ତିଃ ସୁସଂଯତାତ୍ମାଗ୍ନିକାର୍ଯେଷୁ ଚୋଦ୍ଯଃ। ଵନେ ଵସନ୍ନତିଥିଷ୍ଵପ୍ରମତ୍ତୋ ଧୁରନ୍ଧରଃ ପୁଣ୍ଯକୃଦେଷ ତାପସଃ
ଯିଏ ନୀବାର ଧାନ, ଇଂଗୁଡ଼ି ଫଳ ଓ ଶାଗ ଖାଏ, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ଅଗ୍ନିକାର୍ଯ୍ୟରେ ଲଗ୍ନ, ଜଙ୍ଗଲରେ ରହି, ଅତିଥି ସେବାରେ ସଚେତନ, ଦୁଃଖ ଭୋଗି, ପୁଣ୍ୟ କାମ କରେ—ସେଉଁଠି ସତ୍ୟ ତାପସ।
ଅପକୃତ୍ଯ ବୁଦ୍ଧିମତୋ ଦୂରସ୍ଥୋଽସ୍ମୀତି ନାଶ୍ଵସେତ୍। ଦୀର୍ଘୌ ବୁଦ୍ଧିମତୋ ବାହୂ ଯାଭ୍ଯାଂ ହିଂସତି ହିଂସିତଃ
ଯେଉଁଠି ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କରିଛି, 'ମୁଁ ଦୂରେ ଅଛି' ବୋଲି ଭାବି କେବେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ, ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ହାତ ଦୀର୍ଘ, ସେ ଦୂରରୁ ମଧ୍ୟ ଦଣ୍ଡ ଦେଇପାରନ୍ତି।
ନ ଵିଶ୍ଵସେଦଵିଶ୍ଵସ୍ତେ ଵିଶ୍ଵସ୍ତେ ନାତିଵିଶ୍ଵସେତ୍। ଵିଶ୍ଵାସାଦ୍ଭଯମୁତ୍ପନ୍ନଂ ମୂଲାନ୍ଯପି ନିକୃନ୍ତତି
ଯାହା ଉପରେ ବିଶ୍ୱାସ ନାହିଁ, ସେଉଁଠି ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯେଉଁଠି ବିଶ୍ୱାସ ଅଛି, ସେଉଁଠି ବି ଅତିରିକ୍ତ ବିଶ୍ୱାସ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; କାରଣ, ବିଶ୍ୱାସରୁ ଭୟ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୁଏ, ଏହା ମୂଳକୁ ମଧ୍ୟ କାଟିଦିଏ।
ଅନୀର୍ଷୁର୍ଗୁପ୍ତଦାରଶ୍ଚ ସଂଵିଭାଗୀ ପ୍ରିଯଂଵଦଃ। ଶ୍ଲକ୍ଷ୍ଣୋ ମଧୁରଵାକ୍ସ୍ତ୍ରୀଣାଂ ନ ଚାସାଂ ଵଶଗୋ ଭଵେତ୍
ଯିଏ ଇର୍ଷ୍ୟା ନାହିଁ, ଅନ୍ୟର ଜନାନୀକୁ ରକ୍ଷା କରେ, ସମ୍ପତି ବାଣ୍ଟିଦେଏ, ମିଠା ଓ ନମ୍ର କଥା କହେ, ନାରୀମାନେ ସହ ମଧୁର ଭାଷା କହିଲେ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ଆଧୀନ ହୁଏ ନାହିଁ—ସେଉଁଠି ଉତ୍ତମ।
ପୂଜନୀଯା ମହାଭାଗାଃ ପୁଣ୍ଯାଶ୍ଚ ଗୃହଦୀପ୍ତଯଃ। ସ୍ତ୍ରିଯଃ ଶ୍ରିଯୋ ଗୃହସ୍ଯୋକ୍ତାସ୍ତସ୍ମାଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯା ଵିଶେଷତଃ
ଘରର ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ ଜନନୀମାନେ ସମ୍ମାନ ଯୋଗ୍ୟ; ସେମାନେ ପବିତ୍ର ଓ ଘରର ଆଲୋକ। ଜନନୀମାନେ ଘରର ଶ୍ରୀରୂପେ ଗଣାଯାନ୍ତି, ଏହି କାରଣରୁ ସେମାନେ ବିଶେଷ ଭାବରେ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖିବା ଉଚିତ।
ପିତୁରନ୍ତଃପୁରଂ ଦଦ୍ଯାନ୍ମାତୁର୍ଦଦ୍ଯାନ୍ମହାନସମ୍। ଗୋଷୁ ଚାତ୍ମସମଂ ଦଦ୍ଯାତ୍ସ୍ଵଯମେଵ କୃଷିଂ ଵ୍ରଜେତ୍। ଭୃତ୍ଯୈର୍ଵାଣିଜ୍ଯଚାରଂ ଚ ପୁତ୍ରୈଃ ସେଵେତ ଚ ଦ୍ଵିଜାନ୍
ପିତାଙ୍କୁ ଘରର ଭିତର ଅଂଶ ଦେବା ଉଚିତ, ମାତାଙ୍କୁ ରସୋଇଘର ଦେବା ଉଚିତ। ଗାଁମାନେ ନିଜ ପରି ମନେ କରିବା ଉଚିତ। ନିଜେ ଜମିକୁ ଯାଇ କୃଷି କରିବା ଉଚିତ। ବାଣିଜ୍ୟ ଓ ଯାତ୍ରା କାମକୁ ଦାସମାନେ କରିବେ, ଦ୍ୱିଜମାନଙ୍କୁ ସେବା କାମ ପୁଅମାନେ କରିବା ଉଚିତ।