ସଂକ୍ଲିଷ୍ଟକର୍ମାଣମତିପ୍ରମାଦଂ ନିତ୍ଯାନୃତଂ ଚାଦୃଢଭକ୍ତିକଂ ଚ। ଵିସୃଷ୍ଟରାଗଂ ପଟୁମାନିନଂ ଚା- ପ୍ଯେତାନ୍ନ ସେଵେତ ନରାଧମାନ୍ଷଟ୍
ଯେଉଁ ଲୋକଙ୍କ କାମ ଅସୁବିଧାଜନକ, ଅତି ଅଲସ, ସବୁବେଳେ ମିଥ୍ୟା କହନ୍ତି, ଦୃଢ଼ ଭକ୍ତି ନାହିଁ, ଇଚ୍ଛା ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ, ଚତୁର ଅହଂକାରୀ — ଏହି ଛଅ ପ୍ରକାର ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକଙ୍କୁ ସେବା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସହାଯବନ୍ଧନା ହ୍ଯର୍ଥାଃ ସହାଯାଶ୍ଚାର୍ଥବନ୍ଧନାଃ। ଅନ୍ଯୋନ୍ଯବନ୍ଧନାଵେତୌ ଵିନାନ୍ଯୋନ୍ଯଂ ନ ସିଦ୍ଧ୍ଯତଃ
ଧନ ସହଯୋଗୀ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧାଯାଇଥାଏ, ସହଯୋଗୀ ଧନ ଦ୍ୱାରା ବନ୍ଧାଯାନ୍ତି। ଏହି ଦୁଇଁ ଏକାଉଁ ଅନ୍ୟ ଛଡ଼ା ସଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଉତ୍ପାଦ୍ଯ ପୁତ୍ରାନନୃଣାଂଶ୍ଚ କୃତ୍ଵା ଵୃତ୍ତିଂ ଚ ତେଭ୍ଯୋଽନୁଵିଧାଯ କାଂଚିତ୍। ସ୍ଥାନେ କୁମାରୀଃ ପ୍ରତିପାଦ୍ଯ ସର୍ଵା ଅରଣ୍ଯସଂସ୍ଥୋଽଥ ମୁନିର୍ବୁଭୂଷେତ୍
ପୁଅମାନେ ଜନ୍ମ ଦେଇ, ଋଣ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ଜୀବିକା ଦେଇ, ଝିଅମାନେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ବିବାହ କରାଇ, ଏହା ସବୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ କରିବା ପରେ, ଏକ ମୁନି ଅରଣ୍ୟରେ ବସିବା ଆଶା କରିବା ଉଚିତ।
ହିତଂ ଯତ୍ସର୍ଵଭୂତାନାମାତ୍ମନଶ୍ଚ ସୁଖାଵହମ୍। ତତ୍କୁର୍ଯାଦୀଶ୍ଵରୋ ହ୍ଯେତନ୍ମୂଲଂ ସର୍ଵାର୍ଥସିଦ୍ଧଯେ
ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଉପକାର ଓ ନିଜର ଶୁଭ ଲାଗି ଯାହା କରିଲେ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ, ସେହି କାମ କରିବା ଉଚିତ; ଏହି ଭଲ କାମ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପୂରଣର ମୂଳ।
ଵୃଦ୍ଧିଃ ପ୍ରଭାଵସ୍ତେଜଶ୍ଚ ସତ୍ଵମୁତ୍ଥାନମେଵ ଚ। ଵ୍ଯଵସାଯଶ୍ଚ ଯସ୍ଯ ସ୍ଯାତ୍ତସ୍ଯାଵୃତ୍ତିଭଯଂ କୁତଃ
ଯେଉଁଠି ବୃଦ୍ଧି, ଶକ୍ତି, ତେଜ, ସାହସ, ଉନ୍ନତି ଓ ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛା ରହିଛି, ସେଠି କେମିତି ଅଭାବର ଭୟ ରହିପାରିବ?
ପଶ୍ଯ ଦୋଷାନ୍ପାଣ୍ଡଵୈର୍ଵିଗ୍ରହେ ତ୍ଵଂ ଯତ୍ର ଵ୍ଯଥେଯୁରପି ଦେଵାଃ ସଶକ୍ରା। ପୁତ୍ରୈର୍ଵୈରଂ ନିତ୍ଯମୁଦ୍ଵିଗ୍ନଵାସୋ ଯଶଃପ୍ରଣାଶୋ ଦ୍ଵିଷତଶ୍ଚ ହର୍ଷଃ
ହେ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ର, ଯୁଦ୍ଧର ଦୁଷ୍ଟ ଫଳ ଦେଖ; ଯେଉଁଠି ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ ହେବେ, ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟ ନିତ୍ୟ ଶତ୍ରୁତା ଓ ଚିନ୍ତାରେ ରହିବେ, କୀର୍ତି ନଷ୍ଟ ହେବା, ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେ ଆନନ୍ଦ ପାଇବେ।
ଭୀଷ୍ମସ୍ଯ କୋପସ୍ତଵ ଚୈଵେନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପ ଦ୍ରୋଣସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଶ୍ଚ ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯ। ଉତ୍ସାଦଯେଲ୍ଲୋକମିମଂ ପ୍ରଵୃଦ୍ଧଃ ଶ୍ଵେତୋ ଗ୍ରହସ୍ତିର୍ଯଗିଵାପତନ୍ଖେ
ଭୀଷ୍ମଙ୍କର କ୍ରୋଧ, ତୁମର—ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ—ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ଓ ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କର କ୍ରୋଧ ଯଦି ବଢ଼ିଯିବ, ଏହା ଏହି ସଂସାରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବ, ଆଗ୍ନି ଗ୍ରହ ଆକାଶରେ ଝାପି ପଡିଥିବା ପରି।
ତଵ ପୁତ୍ରଶତଂ ଚୈଵ କର୍ଣଃ ପଞ୍ଚ ଚ ପାଣ୍ଡଵାଃ । ପୃଥିଵୀମନୁଶାସେଯୁରଖିଲାଂ ସାଗରାମ୍ବରାମ୍
ତୁମର ଏକ ଶତ ପୁଅ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ପାଣ୍ଡବ ପଞ୍ଚଜଣ ଏହି ପୃଥିବୀ, ସାଗର ଓ ଆକାଶ ସହିତ ସମସ୍ତ ଦେଶ ଶାସନ କରିପାରିବେ।
ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରା ଵନଂ ରାଜନ୍ଵ୍ଯାଘ୍ରାଃ ପାଣ୍ଡୁସୁତା ମତାଃ। ମା ଵନଂ ଛିନ୍ଧି ସଵ୍ଯାଘ୍ରଂ ମା ଵ୍ଯାଘ୍ରା ନୀନଶନ୍ଵନାତ୍
ହେ ରାଜା, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଅରଣ୍ୟ ପରି, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ବାଘ ପରି ଗଣାଯାନ୍ତି; ଅରଣ୍ୟ ସହିତ ବାଘକୁ ନଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଓ ବାଘମାନେ ଅରଣ୍ୟ ବିନା ନଷ୍ଟ ହେଉ ନାହିଁ।
ନ ସ୍ଯାଦ୍ଵନମୃତେ ଵ୍ଯାଘ୍ରାନ୍ଵ୍ଯାଘ୍ରା ନ ସ୍ଯୁର୍ଋତେ ଵନମ୍। ଵନଂ ହି ରକ୍ଷ୍ଯତେ ଵ୍ଯାଘ୍ରୈର୍ଵ୍ଯାଘ୍ରାନ୍ରକ୍ଷତି କାନନମ୍
ବାଘ ନଥିଲେ ଅରଣ୍ୟ ରହିପାରିବ ନାହିଁ; ଅରଣ୍ୟ ନଥିଲେ ବାଘ ରହିପାରିବ ନାହିଁ। ଅରଣ୍ୟକୁ ବାଘମାନେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତି, ବାଘମାନେ ଅରଣ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ଜୀବନ୍ତ।
ନ ତଥେଚ୍ଛନ୍ତି କଲ୍ଯାଣାନ୍ପରେଷାଂ ଵେଦିତୁଂ ଗୁଣାନ୍। ଯଥେଷାଂ ଜ୍ଞାତୁମିଚ୍ଛନ୍ତି ନୈର୍ଗୁଣ୍ଯଂ ପାପଚେତସଃ
ଲୋକମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଗୁଣ ଜାଣିବାକୁ ଏତେ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେତେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଦୁଷ୍ଟ ଦିକ୍ ଖୋଜିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି; ଏହି ହେଉଛି ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଲୋକମାନଙ୍କର ଚରିତ୍ର।
ଅର୍ଥସିଦ୍ଧିଂ ପରାମିଚ୍ଛନ୍ଧର୍ମମେଵାଦିତଶ୍ଚରେତ୍। ନହି ଧର୍ମାଦପୈତ୍ଯର୍ଥଃ ସ୍ଵର୍ଗଲୋକାଦିଵାମୃତମ୍
ଉଚ୍ଚତମ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇବା ଆଶାରେ, ସଦା ଧର୍ମ ଅନୁସରଣ କରିବା ଉଚିତ; କାରଣ ଧର୍ମ ବିନା ଅର୍ଥ ରହିପାରିବ ନାହିଁ, ଏବଂ ସ୍ୱର୍ଗ ଲୋକ ବିନା ଅମୃତ ମିଳିପାରିବ ନାହିଁ।
ଯସ୍ଯାତ୍ମା ଵିରତଃ ପାପାତ୍କଲ୍ଯାଣେ ଚ ନିଵେଶିତଃ। ତେନ ସର୍ଵମିଦଂ ବୁଦ୍ଧଂ ପ୍ରକୃତିର୍ଵିକୃତିଶ୍ଚ ଯା
ଯାହାର ଆତ୍ମା ପାପରୁ ଦୂର ହୋଇଛି ଓ ଭଲରେ ଅଟୁଟ ରହିଛି, ସେ ଏହି ସମସ୍ତ ଜଗତ, ପ୍ରକୃତି ଓ ତାହାର ପରିବର୍ତ୍ତନ ଭଲରେ ବୁଝିପାରେ।
ଯୋ ଧର୍ମମର୍ଥଂ କାମଂ ଚ ଯଥାକାଲଂ ନିଷେଵତେ । ଧର୍ମାର୍ଥକାମସଂଯୋଗଂ ସୋଽମୁତ୍ରେହ ଚ ଵିନ୍ଦତି
ଯେଉଁଠି ଲୋକ ଯଥାସମୟରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି, ସେ ଏଠି ଓ ପରଲୋକରେ ଧର୍ମ, ଅର୍ଥ ଓ କାମର ସଂଯୋଗ ପାଇଥାନ୍ତି।
ସନ୍ନିଯଚ୍ଛତି ଯୋ ଵେଗମୁତ୍ଥିତଂ କ୍ରୋଧହର୍ଷଯୋଃ। ସ ଶ୍ରିଯୋ ଭାଜନଂ ରାଜନ୍ଯଶ୍ଚାପତ୍ସୁ ନ ମୁହ୍ଯତି
ଯେଉଁଠି ଲୋକ କ୍ରୋଧ ଓ ଆନନ୍ଦ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ତାହାକୁ ଦମନ କରିପାରନ୍ତି, ସେ ଧନ ଓ ଶ୍ରୀର ଭାଣ୍ଡାର ହେଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ରାଜା ହୋଇ ଆପତ୍ତିରେ ଭ୍ରମିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ବଲଂ ପଞ୍ଚଵିଧଂ ନିତ୍ଯଂ ପୁରୁଷାଣାଂ ନିବୋଧ ମେ। ଯତ୍ତୁ ବାହୁବଲଂ ନାମ ପ୍ରଥମଂ ଵଲମୁଚ୍ଯତେ
ମନୁଷ୍ୟଙ୍କର ପଞ୍ଚ ପ୍ରକାର ଶକ୍ତି ସଦା ଅଛି, ଏହା ମୋତେ ଶୁଣ; ପ୍ରଥମ ଶକ୍ତି ହେଉଛି ବାହୁ ଶକ୍ତି, ଏହି ଶକ୍ତି ସବୁଠୁ ମହାନ ଗଣାଯାଏ।
ଅମାତ୍ଯଲାଭୋ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଦ୍ଵିତୀଯଂ ବଲମୁଚ୍ଯତେ। ତୃତୀଯଂ ଧନଲାଭଂ ତୁ ବଲମାହୁର୍ମନୀଷିଣଃ
ମନ୍ତ୍ରୀ ମିଳିବା ଦ୍ୱିତୀୟ ଶକ୍ତି ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ; ତୃତୀୟ ଶକ୍ତି ହେଉଛି ଧନ ମିଳିବା, ଏହି ଶକ୍ତିକୁ ବୁଦ୍ଧିମାନମାନେ ଗଣାନ୍ତି।
ଯତ୍ତ୍ଵସ୍ଯ ସହଜଂ ରାଜନ୍ପିତୃପୈତାମହଂ ବଲମ୍ । ଅଭିଜାତବଲଂ ନାମ ତଚ୍ଚତୁର୍ଥଂ ବଲଂ ସ୍ମୃତମ୍
ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ନିଜର ଜନ୍ମରୁ, ପିତା ଓ ପୁର୍ବପୁରୁଷଙ୍କଠୁ ମିଳିଥାଏ, ଏହାକୁ ଉଚ୍ଚ ଜନ୍ମ ଶକ୍ତି କୁହାଯାଏ, ଏହି ଚତୁର୍ଥ ଶକ୍ତି ଭାବରେ ଗଣାଯାଏ।
ଯେନ ତ୍ଵେତାନି ସର୍ଵାଣି ସଙ୍ଗୃହୀତାନି ଭାରତ । ଯଦ୍ବଲାନାଂ ବଲଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ତତ୍ପ୍ରଜ୍ଞାବଲମୁଚ୍ଯତେ
ହେ ଭାରତ, ଯେଉଁ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଏହି ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଏକତ୍ରିତ ହୁଏ, ଏହି ଶକ୍ତି ସବୁଠୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ, ଏହାକୁ ବୁଦ୍ଧିର ଶକ୍ତି କୁହାଯାଏ।
ମହତେ ଯୋଽପକାରାଯ ନରସ୍ଯ ପ୍ରଭଵେନ୍ନରଃ । ତେନ ଵୈରଂ ସମାସଜ୍ଯ ଦୂରସ୍ଥୋଽସ୍ମୀତି ନାଶ୍ଵସେତ୍
ଯଦି କୌଣସି ଲୋକ ଅନ୍ୟ ଜଣଙ୍କୁ ବଡ଼ କ୍ଷତି କରିପାରିବ, ତାହା ସହିତ ଶତ୍ରୁତା କରିବା ପରେ 'ମୁଁ ଦୂରରେ ଅଛି' ବୋଲି ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହେବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ରାଜସୁ ସର୍ପେଷୁ ସ୍ଵାଧ୍ଯାଯପ୍ରଭୁଶତ୍ରୁଷୁ । ଭୋଗେଷ୍ଵାଯୁଷି ଵିଶ୍ଵାସଂ କଃ ପ୍ରାଜ୍ଞଃ କର୍ତୁମର୍ହତି
ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍ କେହି ନାରୀ, ରାଜା, ସାପ, ପାଠରେ ପଣ୍ଡିତ, ସ୍ୱାମୀ, ଶତ୍ରୁ, ଭୋଗବିଲାସ କିମ୍ବା ଜୀବନ ଉପରେ କେବେ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିବେ?
ପ୍ରଜ୍ଞାଶରେଣାଭିହତସ୍ଯ ଜନ୍ତୋ- ଶ୍ଚିକିତ୍ସକାଃ ସନ୍ତି ନ ଚୌଷଧାନି । ନ ହୋମମନ୍ତ୍ରା ନ ଚ ମଙ୍ଗଲାନି ନାଥର୍ଵଣା ନାପ୍ଯଗଦାଃ ସୁସିଦ୍ଧାଃ
ଯେଉଁ ଲୋକ ଜ୍ଞାନର ବାଣରେ ଆହତ, ସେଠାରେ ଚିକିତ୍ସକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଔଷଧ କାମ କରେନାହିଁ; ନ ହୋମମନ୍ତ୍ର, ନ ମଙ୍ଗଳ କାର୍ଯ୍ୟ, ନ ଅଥର୍ବଣ ମନ୍ତ୍ର, ଏବଂ ଭଲ ଔଷଧ ମଧ୍ୟ କିଛି ଲାଭ ଦେଉନାହିଁ।
ସର୍ପଶ୍ଚାଗ୍ନିଶ୍ଚ ସିଂହଶ୍ଚ କୁଲପୁତ୍ରଶ୍ଚ ଭାରତ। ନାଵଜ୍ଞେଯା ମନୁଷ୍ଯେଣ ସର୍ଵେ ହ୍ଯେତେଽତିତେଜସଃ
ହେ ଭାରତବଂଶୀ, ସାପ, ଅଗ୍ନି, ସିଂହ ଏବଂ ଉତ୍ତମ ପୁତ୍ର—ଏମାନେ ସମସ୍ତେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଏମାନଙ୍କୁ କେବେ ଅବହେଳା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅଗ୍ନିସ୍ତେଜୋ ମହଲ୍ଲୋକେ ଗୂଢସ୍ତିଷ୍ଠତି ଦାରୁଷୁ। ନ ଚୋପଯୁଙ୍କ୍ତେ ତଦ୍ଦାରୁ ଯାଵନ୍ନୋଦ୍ଦୀପ୍ଯତେ ପରୈଃ
ଅଗ୍ନିର ତେଜ ଏ ଜଗତରେ ବଡ଼, କିନ୍ତୁ ଦାରୁ ଭିତରେ ଲୁଚିଥାଏ; ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ୟେ ତାହାକୁ ଜାଳିନାହାନ୍ତି, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦାରୁ ଅଗ୍ନି ଦେଖାଏ ନାହିଁ।
ସ ଏଵ ଖଲୁ ଦାରୁଭ୍ଯୋ ଯଦା ନିର୍ମଥ୍ଯ ଦୀପ୍ଯତେ। ତଦ୍ଦାରୁ ଚ ଵନଂ ଚାନ୍ଯନ୍ନିର୍ଦହତ୍ଯାଶୁ ତେଜସା
ସେଇ ଅଗ୍ନି ଦାରୁ ମାନେ ଘସି ଜାଳିଦେଲେ, ସେ ଦାରୁ ଓ ସମସ୍ତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ତାର ତେଜରେ ଶୀଘ୍ର ଜଳାଇଦିଏ।
ଏଵମେଵ କୁଲେ ଜାତାଃ ପାଵକୋପମତେଜସଃ। କ୍ଷମାଵନ୍ତୋ ନିରାକାରାଃ କାଷ୍ଠେଽଗ୍ନିରିଵ ଶେରତେ
ଏଭଳି ଯେଉଁମାନେ ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛନ୍ତି, ଅଗ୍ନି ସମ ଶକ୍ତି ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଶାନ୍ତ ଓ ନିରଲସ, ଦାରୁ ଭିତର ଅଗ୍ନି ପରି ଲୁଚି ରହନ୍ତି।
ଲତାଧର୍ମା ତ୍ଵଂ ସପୁତ୍ରଃ ସାଲଃ ପାଣ୍ଡୁସୁତା ମତାଃ। ନ ଲତା ଵର୍ଧତେ ଜାତୁ ମହାଦ୍ରୁମମନାଶ୍ରିତା
ହେ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ, ତୁମେ ଓ ତୁମ ପୁଅମାନେ ଲତା ପରି, ଏବଂ ସାଳ ଗଛ ତୁମ ସମର୍ଥନ; ଏକ ଲତା କେବେ ବଡ଼ ଗଛକୁ ଧରିନାହିଁ, ତେବେ ବଢ଼ିପାରେନାହିଁ।
ଵନଂ ରାଜଂସ୍ତଵ ପୁତ୍ରୋଽମ୍ବିକେଯ ସିଂହାନ୍ଵନେ ପାଣ୍ଡଵାଂସ୍ତାତ ଵିଦ୍ଧି। ସିଂହୈର୍ଵିହୀନଂ ହି ଵନଂ ଵିନଶ୍ଯେତ୍ ସିଂହା ଵିନଶ୍ଯେଯୁର୍ଋତେ ଵନେନ
ହେ ରାଜା, ତୁମ ପୁଅ ହେଉଛି ଜଙ୍ଗଲ, ଏବଂ ଅମ୍ବିକାର ପୁଅମାନେ ସେଇ ଜଙ୍ଗଲର ସିଂହ; ଜେତେବେଳେ ସିଂହ ନଥାଏ, ଜଙ୍ଗଲ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ଏବଂ ଜଙ୍ଗଲ ଛାଡ଼ିଲେ ସିଂହମାନେ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ଊର୍ଧ୍ଵଂ ପ୍ରାଣା ହ୍ଯୁତ୍କ୍ରାମନ୍ତି ଯୂନଃ ସ୍ଥଵିର ଆଯତି। ପ୍ରତ୍ଯୁତ୍ଥାନାଭିଵାଦାଭ୍ଯାଂ ପୁନସ୍ତାନ୍ପ୍ରତିପଦ୍ଯତେ
ଯୁବକଙ୍କ ଜୀବନଶକ୍ତି ବୟସ୍କଙ୍କ ଆସିଲେ ଉପରକୁ ଚାଲିଯାଏ; କିନ୍ତୁ ସେ ଉଠି ଶ୍ରଦ୍ଧା ଦେଇଲେ, ପୁଣି ସେଇ ଶକ୍ତି ଫେରିଆସେ।
ପୀଠଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ସାଧଵେଽଭ୍ଯାଗତାଯ ଆନୀଯାପଃ ପରିନିର୍ଣିଜ୍ଯ ପାଦୌ। ସୁଖଂ ପୃଷ୍ଟ୍ଵା ପ୍ରତିଵେଦ୍ଯାତ୍ମସଂସ୍ଥାଂ ତତୋ ଦଦ୍ଯାଦନ୍ନମଵେକ୍ଷ୍ଯ ଧୀରଃ
ଯଦି ଗୃହକୁ ଯୋଗ୍ୟ ଅତିଥି ଆସନ୍ତି, ସେଉଁଠି ଆସନ ଦେଇ, ପାଣି ଆଣି ପାଦ ଧୋଇ, ସେମାନଙ୍କ ସୁସ୍ଥତା ପଚାରି, ନିଜ ସ୍ଥିତି କୁହି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ବ୍ୟକ୍ତି ପରେ ଭଲଭାବେ ଭୋଜନ ଦେବା ଉଚିତ।