ନିତ୍ଯୋଦ୍ଵିଗ୍ନମିଦଂ ସର୍ଵଂ ନିତ୍ଯୋଦ୍ଵିଗ୍ରମିଦଂ ମନଃ। ଯତ୍ତତ୍ପଦମନୁଦ୍ଵିଗ୍ନଂ ତନ୍ମେ ଵଦ ମହାମତେ
ଏହି ସବୁ କିଛି ସଦା ଚିନ୍ତାରେ ରହେ, ଏହି ମନ ସଦା ଅସ୍ଥିର; ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ଚିନ୍ତା ନାହିଁ, ତାହା ମୋତେ କୁହ।
ନାନ୍ଯତ୍ର ଵିଦ୍ଯାତପସୋ ନାନ୍ଯତ୍ରେନ୍ଦ୍ରିଯନିଗ୍ରହାତ୍। ନାନ୍ଯତ୍ର ଲୋଭସନ୍ତ୍ଯାଗାଚ୍ଛାନ୍ତିଂ ପଶ୍ଯାମି ତେଽନଘ
ଜ୍ଞାନ ଓ ତପସ୍ୟା ଛାଡ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଲୋଭ ତ୍ୟାଗ ଛାଡ଼ି ଆଉ କେଉଁଠି ଶାନ୍ତି ମିଳେ, ମୁଁ ଦେଖୁନି, ହେ ନିର୍ମଳ।
ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଭଯଂ ପ୍ରଣୁଦତି ତପସା ଵିନ୍ଦତେ ମହତ୍। ଗୁରୁଶୁଶ୍ରୂଷଯା ଜ୍ଞାନଂ ଶାନ୍ତିଂ ଭୋଗେନ ଵିନ୍ଦତି
ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଭୟ ଦୂର ହୁଏ; ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମହତ୍ତ୍ୱ ମିଳେ; ଗୁରୁଙ୍କୁ ସେବା କଲେ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ; ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତି ମିଳେ।
ଅନାଶ୍ରିତା ଦାନପୁଣ୍ଯଂ ଵେଦପୁଣ୍ଯମନାଶ୍ରିତାଃ। ରାଗଦ୍ଵେଷଵିନିର୍ମୁକ୍ତା ଵିଚରନ୍ତୀହ ମୋକ୍ଷିଣଃ
ଯେମାନେ ଦାନ କିମ୍ବା ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନର ପୁଣ୍ୟରେ ଆସ୍ରୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ରାଗ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ି ଏଠାରେ ସ୍ୱାଧୀନ ଘୁଞ୍ଚିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତ।
ସ୍ଵଧୀତସ୍ଯ ସୁଯୁଦ୍ଧସ୍ଯ ସୁକୃତସ୍ଯ ଚ କର୍ମଣଃ । ତପସଶ୍ଚ ସୁତପ୍ତସ୍ଯ ତସ୍ଯାନ୍ତେ ସୁଖମେଧତେ
ଯିଏ ଭଲ ଅଧ୍ୟୟନ, ଭଲ ଯୁଦ୍ଧ, ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଭଲ ତପସ୍ୟା କରିଥାଏ, ସେ ଶେଷରେ ସୁଖ ପାଏ।
ସ୍ଵାସ୍ତୀର୍ଣାନି ଶଯନାନି ପ୍ରପନ୍ନା ନ ଵୈ ଭିନ୍ନା ଜାତୁ ନିଦ୍ରାଂ ଲଭନ୍ତେ। ନ ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ରାଜନ୍ରତିମାପ୍ନୁଵନ୍ତି ନ ମାଗଧୈଃ ସ୍ତୂଯମାନା ନ ସୂତୈଃ
ଯେମାନେ ମନରେ ଭାଗ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଭଲ ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟାରେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତିରେ ଶୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ ନାହିଁ, ବା ଗାୟକ କିମ୍ବା ବାଦକଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାରେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ ନାହିଁ, ହେ ରାଜା।
ନ ଵୈ ଭିନ୍ନା ଜାତୁ ଚରନ୍ତି ଧର୍ମଂ ନ ଵୈ ସୁଖଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତୀହ ଭିନ୍ନାଃ । ନ ଵୈ ଭିନ୍ନା ଗୌରଵଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ନ ଵୈ ଭିନ୍ନାଃ ପ୍ରଶମଂ ରୋଚଯନ୍ତି
ଯେମାନେ ଭିନ୍ନ, ସେମାନେ ଧର୍ମ ଚାଲନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଏଠି ସୁଖ ମିଳନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ସମ୍ମାନ ମିଳନ୍ତି ନାହିଁ, ଶାନ୍ତି ମଧ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ।
ନ ଵୈ ତେଷାଂ ସ୍ଵଦତେ ପଥ୍ଯମୁକ୍ତଂ ଯୋଗକ୍ଷେମଂ କଲ୍ପତେ ନୈଵ ତେଷାମ୍। ଭିନ୍ନାନାଂ ଵୈ ମନୁଜେନ୍ଦ୍ର ପରାଯଣଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିଦନ୍ଯଦ୍ଵିନାଶାତ୍
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ କଥା ମିଷ୍ଟି ଲାଗେ ନାହିଁ, ସୁରକ୍ଷା ମିଳେ ନାହିଁ; ହେ ମନୁଷ୍ୟର ରାଜା, ଭିନ୍ନମନ୍ତିକୁ ନାଶ ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ।
ସଂପନ୍ନଂ ଗୋଷୁ ସଂଭାଵ୍ଯଂ ସଂଭାଵ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ତପଃ। ସଂଭାଵ୍ଯଂ ଚାପଲଂ ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ସଂଭାଵ୍ଯଂ ଜ୍ଞାତିତୋ ଭଯଂ
ଗାଁ ଭଲ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ ସେମାନେ ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ, ଜଣେ ଜଣେ ଝିଅମାନେ ଅସ୍ଥିର ହେବେ, ଆପଣଙ୍କ ନିକଟାତ୍ମୀୟଙ୍କ ଠାରୁ ଭୟ ଆସିପାରେ—ଏହି ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ହେବା ଉଚିତ୍।
ଧୂମାଯନ୍ତେ ଵ୍ଯପେତାନି ଜ୍ଵଲନ୍ତି ସହିତାନି ଚ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋଲ୍ମୁକାନୀଵ ଜ୍ଞାତଯୋ ଭରତର୍ଷଭ
ଯେତେବେଳେ ଅଂଗାର ଛିଟିଯାଏ, ସେମାନେ ଧୂଆଁ ହୁଏ; ଏକଠା ହେଲେ, ତେବେ ଜ୍ୱାଳା ଲାଗେ—ଏହିପରି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଜଣେ ଜଣେ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମଧ୍ୟ, ଭାରତବଂଶୀ, ଏକଠା ହେଲେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି।
ବ୍ରାହ୍ମଣେଷୁ ଚ ଯେ ଶୂରାଃ ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ଜ୍ଞାତିଷୁ ଗୋଷୁ ଚ। ଵୃନ୍ତାଦିଵ ଫଲଂ ପକ୍ଵଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ପତନ୍ତି ତେ
ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଝିଅ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ଗାଁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସାହସୀ, ସେମାନେ ପକ୍କା ଫଳ ଡାଳିରୁ ଖସିଯିବା ପରି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଯାନ୍ତି।
ମହାନପ୍ଯେକଜୋ ଵୃକ୍ଷୋ ବଲଵାନ୍ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠିତଃ। ପ୍ରସହ୍ଯ ଏଵ ଵାତେନ ସସ୍କନ୍ଧୋ ମର୍ଦିତୁଂ କ୍ଷଣାତ୍
ଏକ ବଡ଼ ଗଛ ଯେତେବେଳେ ମଜବୁତ ଓ ଭଲ ଭାବେ ଗାଁଢି ହୋଇଥାଏ, ତଥାପି ଜୋର ହାଲା ହେଲେ, ଏହା ସହ ଶାଖାସମେତ ମାତ୍ର କିଛି ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଯିପାରେ।
ଅଥ ଯେ ସହିତା ଵୃକ୍ଷାଃ ସଙ୍ଘଶଃ ସୁପ୍ରତିଷ୍ଠିତାଃ। ତେ ହି ଶୀଘ୍ରତମାନ୍ଵାତାନ୍ସହନ୍ତେନ୍ଯୋନ୍ଯସଂଶ୍ରଯାତ୍
ଯେଉଁ ଗଛମାନେ ଏକାଠି ଭଲଭାବେ ମଜବୁତ ଭାବେ ଗଡ଼ି ରହନ୍ତି, ସେମାନେ ପ୍ରବଳ ବାତାସକୁ ମଧ୍ୟ ଏକାଉଠି ରହି ସହିପାରନ୍ତି।
ଏଵଂ ମନୁଷ୍ଯମପ୍ଯେକଂ ଗୁଣୈରପି ସମନ୍ଵିତମ୍। ଶକ୍ଯଂ ଦ୍ଵିଷନ୍ତୋ ମନ୍ଯନ୍ତେ ଵାଯୁର୍ଦ୍ରୁମମିଵୈକଜମ୍
ଏହିପରି, ଏକ ଲୋକ ଯଦିଓ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ, କିନ୍ତୁ ସେ ଏକା ହେଲେ, ଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଦୁର୍ବଳ ଭାବିବେ—ଏକା ଗଛକୁ ବାତାସ ଯେପରି ଉଖାଡ଼ି ଦେଇପାରେ।
ଅନ୍ଯୋନ୍ଯସମୁପଷ୍ଟମ୍ଭାଦନ୍ଯୋନ୍ଯାପାଶ୍ରଯେଣ ଚ। ଜ୍ଞାତଯଃ ସଂପ୍ରଵର୍ଧନ୍ତେ ସରସୀଵୋତ୍ପଲାନ୍ଯୁତ
ଏକାଉଠି ସହଯୋଗ ଓ ଆଶ୍ରୟ ଦ୍ୱାରା ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ବଜନମାନେ ବଢ଼ିଉଠନ୍ତି, ଯେପରି ଝିଲିକା ତଳେ ପଦ୍ମ ଫୁଲମାନେ ଏକାଉଠି ଫୁଲିଉଠନ୍ତି।
ଅଵଧ୍ଯା ବ୍ରାହ୍ମଣା ଗାଵୋ ଜ୍ଞାତଯଃ ଶିଶିଵଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ। ଯେଷାଂ ଚାନ୍ନାନି ଭୁଞ୍ଜୀତ ଯେ ଚ ସ୍ଯୁଃକ ଶରଣାଗତାଃ। ମହତ୍ଯପ୍ଯପରାଧେଽପି ତେଷାଂ ଦଣ୍ଡୋ ଵିସର୍ଜନମ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ, ଗାଈ, ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ବଜନ, ଶିଶୁ ଓ ଜଣାଣୀମାନେ, ଯାହାଙ୍କ ଭୋଜନ ଖାଉଛ, ଓ ଯେଉଁମାନେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି—ସେମାନେ କେବେ ଅପମାନ କିମ୍ବା ହିଂସା ହେବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହଁନ୍ତି। ବଡ଼ ଅପରାଧ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶାସନ କେବଳ ଚାଲିଯିବାକୁ କହିବା।
ନ ମନୁଷ୍ଯେ ଗୁଣଃ କଶ୍ଚିଦ୍ରାଜନ୍ସଧନତାମୃତେ। ଅନାତୁରତ୍ଵାଦ୍ଭଦ୍ରଂ ତେ ମୃତକଲ୍ପା ହି ରୋଗିଣଃ
ରାଜା, ଧନ ଛଡ଼ା ମଣିଷର ଗୁଣ କିଛି ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ। ତୁମେ ସୁସ୍ଥ ରହ, କାରଣ ରୋଗୀ ଲୋକ ମୃତ ଲୋକଙ୍କ ପରି।
ଅଵ୍ଯାଧିଜଂ କଟୁକଂ ଶୀର୍ଷରୋଗି ପାପାନୁବନ୍ଧଂ ପରୁଷଂ ତୀକ୍ଷ୍ଣମୁଷ୍ଣମ୍ । ସତାଂ ପେଯଂ ଯନ୍ନ ପିବନ୍ତ୍ଯସନ୍ତୋ ମନ୍ଯୁଂ ମହାରାଜ ପିବ ପ୍ରଶାମ୍ଯ
ଯେଉଁ ପିୟାଜା ତୀକ୍ଷ୍ଣ, କଟୁ, ଉତ୍ତାପ, ରୋଗରୁ ଜନ୍ମିତ, ପାପ ସହିତ ଯୋଗ, ମୁଣ୍ଡବିଥିରେ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାଏ—ସତ୍ ଲୋକ ଏହା ପିଉନ୍ତି, ଅସତ୍ ଲୋକ ନାହିଁ। ମହାରାଜ, ତୁମେ ତୁମ ରୋଷକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ଏହାକୁ ପିଉ।
ରୋଗାର୍ଦିତା ନ ଫଲାନ୍ଯାଦ୍ରିଯନ୍ତେ ନ ଵୈ ଲଭନ୍ତେ ଵିଷଯେଷୁ ତତ୍ତ୍ଵମ୍। ଦୁଃଖୋପେତା ରୋଗିଣୋ ନିତ୍ଯମେଵ ନ ବୁଧ୍ଯନ୍ତେ ଧନଭୋଗାନ୍ନସୌଖ୍ଯମ୍
ଯେଉଁମାନେ ରୋଗରେ ପୀଡିତ, ସେମାନେ ଆନନ୍ଦକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେନ୍ତି ନାହିଁ, ବିଷୟ ଜଗତର ସତ୍ୟକୁ ବୁଝିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ସେମାନେ ସଦା ଦୁଃଖରେ ରହି, ଧନ ଓ ଭୋଗରେ କେବେ ଆନନ୍ଦ ମିଳାନ୍ତି ନାହିଁ।
ପୁରା ହ୍ଯୁକ୍ତଂ ନାକରୋସ୍ତ୍ଵଂ ଵଚୋ ମେ ଦ୍ଯୂତେ ଜିତାଂ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ରାଜନ୍। ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ଵାରଯେତ୍ଯକ୍ଷଵତ୍ଯାଂ କିତଵତ୍ଵଂ ପଣ୍ଡିତା ଵର୍ଜଯନ୍ତି
ପୂର୍ବେ ମୁଁ ତୁମକୁ କହିଥିଲି, ତୁମେ କିଛି କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ଯେବେ ଦ୍ରୌପଦୀ ଜୁଆରେ ହାରିଗଲା। ରାଜା, ମୁଁ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଅଟକାଇବାକୁ କହିଥିଲି। ଜୁଆ ଖେଳକୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଏଡ଼ିଯାନ୍ତି।
ନ ତଦ୍ବଲଂ ଯନ୍ମୃଦୁନା ଵିରୁଧ୍ଯତେ ସୂକ୍ଷ୍ମୋ ଧର୍ମସ୍ତରସା ସେଵିତଵ୍ଯଃ। ପ୍ରଧ୍ଵଂସିନୀ କ୍ରୂରସମାହିତା ଶ୍ରୀ- ର୍ମୃଦୁପ୍ରୌଢା ଗଚ୍ଛତି ପୁତ୍ରପୌତ୍ରାନ୍
ଯେଉଁ ଶକ୍ତି କୌମଳ୍ୟକୁ ବିରୋଧ କରେ, ସେଠାରେ ସତ୍ୟ ଶକ୍ତି ନାହିଁ। ସୂକ୍ଷ୍ମ ଧର୍ମକୁ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିବା ଉଚିତ। କ୍ରୁର ଓ ଅସ୍ଥିର ଭାଗ୍ୟ ସବୁ କିଛି ଧ୍ଵଂସ କରିଦେଉଛି, କିନ୍ତୁ କୌମଳ୍ୟ ଓ ପକ୍ୱ ଭାଗ୍ୟ ପୁଅ ଓ ନାତି ଦେଇଥାଏ।
ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାଃ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ପାଲଯନ୍ତୁ ପାଣ୍ଡୋଃ ସୁତାସ୍ତଵ ପୁତ୍ରାଂଶ୍ଚ ପାନ୍ତୁ। ଏକାରିମିତ୍ରାଃ କୁରଵୋ ହ୍ଯେକକାର୍ଯା ଜୀଵନ୍ତୁ ରାଜନ୍ସୁଖିନଃ ସମୃଦ୍ଧାଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ପାଣ୍ଡବମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ, ଏବଂ ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ତୁମ ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରୁନ୍ତୁ। କୁରୁମାନେ, ସେମାନେ ମିତ୍ର ହେଉନ୍ତି କି ବିପକ୍ଷୀ, ସବୁଏ ଏକ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ନେଇ ଅଛନ୍ତି। ରାଜା, ସେମାନେ ସୁଖରେ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ବଞ୍ଚନ୍ତୁ।
ମେଢୀଭୂତଃ କୌରଵାଣାଂ ତ୍ଵମଦ୍ଯ ତ୍ଵଯ୍ଯାଧୀନଂ କୁରୁକୁଲମାଜମୀଢ। ପାର୍ଥାନ୍ବାଲାନ୍ଵନଵାସପ୍ରତପ୍ତା- ନ୍ଗୋପାଯସ୍ଵ ସ୍ଵଂ ଯଶସ୍ତାତ ରକ୍ଷନ୍
ଆଜି ତୁମେ କୌରବମାନେଙ୍କର ଭିତ୍ତିସ୍ଥମ୍ଭ। କୁରୁବଂଶ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୁମ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଛି, ଅଜମୀଢଙ୍କ ବଂଶଜ। ଅବସ୍ଥାପିତ ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଯେଉଁମାନେ ବନବାସରେ ଦୁଃଖିତ, ସେମାନେଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କର, ଏବଂ ନିଜ ପ୍ରତିଷ୍ଠାକୁ ସୁରକ୍ଷିତ ରଖ।
ସନ୍ଧତ୍ସ୍ଵ ତ୍ଵଂ କୌରଵ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରୈ- ର୍ମା ନେଽନ୍ତରଂ ରିପଵଃ ପ୍ରାର୍ଥଯନ୍ତୁ। ସତ୍ଯେ ସ୍ଥିତାସ୍ତେ ନରଦେଵ ସର୍ଵେ ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ସ୍ଥାପଯ ତ୍ଵଂ ନରେନ୍ଦ୍ର
କୌରବ, ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ ମିଳନ କର। ଶତ୍ରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବିଭେଦ ଆଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା ନ କରନ୍ତୁ। ରାଜା, ସମସ୍ତେ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଅଛନ୍ତି; ତୁମେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ନିଯୁକ୍ତ କର।
ସପ୍ତଦଶେମାନ୍ରାଜେନ୍ଦ୍ର ମନୁଃ ସ୍ଵାଯଂଭୁଵୋଽବ୍ରଵୀତ୍। ଵୈଚିତ୍ରଵୀର୍ଯ ପୁରୁଷାନାକାଶଂ ମୁଷ୍ଟିଭିର୍ଘ୍ନତଃ
ଓ ରାଜା, ସ୍ୱାୟମ୍ଭୁ ମନୁ ଏହି ସତର ଉପଦେଶ ଦେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ବୈଚିତ୍ରବୀର୍ୟର ପୁରୁଷମାନେ ଥିଲେ, ଆକାଶକୁ ମୁଠି ଦେଇ ଘୁସି ମାରୁଥିଲେ।
ତାନେଵେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ଚ ଧନୁରନାମ୍ଯଂ ନମତୋ ବ୍ରଵୀତ୍। ଅଥୋ ମରୀଚିନଃ ପାଦାନଗ୍ରାହ୍ଯାନ୍ଗୃହ୍ଣତସ୍ତଥା
ସେ ଏହିମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନୁଷ ଟାଣି, ନମସ୍କାର କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ, ଏବଂ ମରୀଚିଙ୍କ ପାଦ ଧରିଥିବା ଲୋକମାନେ, ସମସ୍ତଙ୍କୁ କଥା କହିଥିଲେ।
ଯଶ୍ଚାଶିଷ୍ଯଂ ଶାସ୍ତି ଵୈ ଯଶ୍ଚ ତୁଷ୍ଯେ- ଦ୍ଯଶ୍ଚାତିଵେଲଂ ଭଜତେ ଦ୍ଵିଷନ୍ତମ୍ । ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ଯୋ ରକ୍ଷତି ଭଦ୍ରମଶ୍ରୁତେ ଯଶ୍ଚାଯାଚ୍ଯଂ ଯାଚତେ କତ୍ଥତେ ଵା
ଯିଏ ଶିଷ୍ୟ ନୁହେଁ ତାକୁ ଶିଖାଏ, ଅଯୋଗ୍ୟ ଲୋକକୁ ଦେଖି ଖୁସି ହୁଏ, ଶତ୍ରୁ ସହ ବେସି ଘନିଷ୍ଠ ହୁଏ, ଜଣେ ଜନାନୀକୁ ଭଲ କଥା ଶୁଣିବାରୁ ରୋକେ, ଯାହାକୁ ଅନୁରୋଧ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ ତାକୁ ଅନୁରୋଧ କରେ କିମ୍ବା ଅତିରିକ୍ତ ଗର୍ବ କରେ—
ଯଶ୍ଚାଭିଜାତଃ ପ୍ରକରୋତ୍ଯକାର୍ଯଂ ଯଶ୍ଚାବଲୋ ବଲିନା ନିତ୍ଯଵୈରୀ। ଅଶ୍ରଦ୍ଦଧାନାଯ ଚ ଯୋ ବ୍ରଵୀତି ଯଶ୍ଚାକାମ୍ଯଂ କାମଯତେ ନରେନ୍ଦ୍ର
ଯିଏ ଉତ୍ତମ କୁଳରେ ଜନ୍ମ ନେଇ ଅନୁଚିତ କାମ କରେ, ଦୁର୍ବଳ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସବୁବେଳେ ଶକ୍ତିଶାଳୀଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁ ଭାବେ ଦେଖେ, ଅଶ୍ରଦ୍ଧା ଲୋକଙ୍କୁ କଥା କହେ, କିମ୍ବା ଅନୁଚିତ ଇଛା କରେ, ରାଜା—
ଵଧ୍ଵାଽଵହାସଂ ଶ୍ଵଶୁରୋ ମନ୍ଯତେ ଯୋ ଵଧ୍ଵାଽଵସନ୍ନଭଯୋ ମାନକାମଃ । ପରକ୍ଷେତ୍ରେ ନିର୍ଵପତି ଯଶ୍ଚ ବୀଜଂ ସ୍ତ୍ରିଯଂ ଚ ଯଃ ପରିଵଦତେଽତିଵେଲମ୍
ଯିଏ ଶ୍ୱଶୁର ହୋଇ ବହୁରାଣୀର ମଜାକୁ ଗମ୍ଭୀର ଭାବେ ନେଇଥାଏ, ମାନରେ ଅତିରିକ୍ତ ଭୟ ରଖି ବହୁରାଣୀକୁ ଦମ୍ପିତ ଦେଖି ଭୟଭିତ ହୁଏ, ଅନ୍ୟର ଜମିରେ ଚାଷ କରେ, କିମ୍ବା ଜଣେ ଜନାନୀକୁ ଅତିରିକ୍ତ ନିନ୍ଦା କରେ—
ଯଶ୍ଚାପି ଲବ୍ଧ୍ଵା ନ ସ୍ମରାମୀତି ଵାଦୀ ଦତ୍ତ୍ଵା ଚ ଯଃ କତ୍ଥତି ଯାଚ୍ଯମାନଃ। ଯଶ୍ଚାସତଃ ସାନ୍ତ୍ଵମୁପାନଯୀତ ଏତାନ୍ନଯନ୍ତି ନିରଯଂ ପାଶହସ୍ତାଃ
ଯିଏ ଦାନ ମିଳିବା ପରେ 'ମୁଁ ମନେ ନାହିଁ' ଭାବେ କହେ, ଅନୁରୋଧ କରିବା ପରେ ଦାନ ଦେଇ ଗର୍ବ କରେ, ଅସଦ୍ଲୋକଙ୍କୁ ମିଳି ମନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାଏ—ଏମାନେ ପାଶଧାରୀ ଦୂତମାନେ ନରକକୁ ନେଇଯାନ୍ତି।