ଵୃତ୍ତଂ ଯତ୍ନେନ ସଂରକ୍ଷେଦ୍ଵିତ୍ତମେତି ଚ ଯାତି ଚ। ଅକ୍ଷୀଣୋ ଵିତ୍ତତଃ କ୍ଷୀଣୋ ଵୃତ୍ତତସ୍ତୁ ହତୋ ହତଃ
ଚରିତ୍ରକୁ ଯତ୍ନରେ ରକ୍ଷା କରିବା ଉଚିତ; ଧନ ଆସେ ଓ ଯାଏ। ଧନ କମିଲେ କିଛି ହୁଏ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ଚରିତ୍ର କମିଲେ ସେଠାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନାଶ ହୁଏ।
ଗୋଭିଃ ପଶୁଭିରଶ୍ଵୈଶ୍ଚ କୃଷ୍ଯା ଚ ସୁସମୃଦ୍ଧଯା। କୁଲାନି ନ ପ୍ରରୋହନ୍ତି ଯାନି ହୀନାନି ଵୃତ୍ତତଃ
ଗୋ, ପଶୁ, ଘୋଡ଼ା ଓ ବହୁତ ଚାଷ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯେଉଁ କୁଳରେ ଚରିତ୍ର ଅଭାବ ଅଛି, ସେମାନେ ଉନ୍ନତି କରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ମା ନଃ କୁଲେ ଵୈରକୃତ୍କଶ୍ଚିଦସ୍ତୁ ରାଜା ବଦ୍ଧୋ ମା ପରସ୍ଵାପହାରୀ । ମିତ୍ରଦ୍ରୋହୀ ନୈକୃତିକୋଽନୃତୀ ଵା ପୂର୍ଵାଶୀ ଵା ପିତୃଦେଵାତିଥିଭ୍ଯଃ
ଆମ କୁଳରେ କେହି ଦ୍ୱେଷ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରୁନାହାନ୍ତୁ, କେହି ବନ୍ଧି ଯାଉନାହାନ୍ତୁ, କେହି ଅନ୍ୟର ସମ୍ପତ୍ତି ଚୋରି କରୁନାହାନ୍ତୁ, କେହି ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଦ୍ରୋହ କରୁନାହାନ୍ତୁ, କେହି ଦୁଷ୍ଟ କିମ୍ବା ମିଥ୍ୟା କାମ କରୁନାହାନ୍ତୁ, କିମ୍ବା ପୂର୍ବଜ, ଦେବତା ଓ ଅତିଥିଙ୍କୁ ଅବହେଳା କରୁନାହାନ୍ତୁ।
ଯଶ୍ଚ ନୋ ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ହନ୍ଯାଦ୍ଯଶ୍ଚ ନୋ ବ୍ରାହ୍ଣଣାନ୍ ଦ୍ଵିଷେତ୍। ନ ନଃ ସ ସମିତିଂ ଗଚ୍ଛେଦ୍ଯଶ୍ଚ ନୋ ନିର୍ଵପେତ୍କୃଷିମ୍
ଯିଏ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଦ୍ୱେଷ କରେ, ଆମ ସଭାକୁ ଯୋଗ ଦେଉନାହିଁ, କିମ୍ବା ଆମ ପାଇଁ ଚାଷ କରେନାହିଁ—ସେ ଆମ ମଧ୍ୟରେ ରହୁନାହାନ୍ତୁ।
ତୃଣାନି ଭୂମିରୁଦକଂ ଵାକ୍ଵ୍ରତୁର୍ଥୀ ଚ ସୂନୃତା। ସତାମେତାନି ଗେହେଷୁ ନୋଚ୍ଛିଦ୍ଯନ୍ତେ କଦାଚନ
ଘାସ, ମାଟି, ପାଣି, ଭଲ କଥା, ଅତିଥି ସତ୍କାର ଓ ସତ୍ୟବାଦିତା—ଏହି ସବୁ କେବେ ମଧ୍ୟ ସଜ୍ଜନଙ୍କ ଘରେ ଅଭାବ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଶ୍ରଦ୍ଧଯା ପରଯା ରାଜନ୍ନୁପନୀତାନି ସତ୍କୃତିମ୍। ପ୍ରଵୃତ୍ତାନି ମହାପ୍ରାଜ୍ଞ ଧର୍ମିଣାଂ ପୁଣ୍ଯକର୍ମିଣାମ୍
ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ସହିତ, ରାଜା, ଏହି ସବୁକୁ ଗୃହଣ କରାଯାଏ ଓ ସମ୍ମାନ ମିଳେ; ଏହିଗୁଡ଼ିକୁ ଜ୍ଞାନୀ, ଧର୍ମିକ ଓ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ମ କରୁଥିବା ଲୋକମାନେ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରନ୍ତି।
ସୂକ୍ଷ୍ମୋଽପି ଭାରଂ ନୃପତେ ସ୍ଯନ୍ଦନୋ ଵୈ ଶକ୍ତୋ ଵୋଢୁଂ ନ ତଥାଽନ୍ଯେ ମହୀଜାଃ । ଏଵଂ ଯୁକ୍ତା ଭାରସହା ଭଵନ୍ତି ମହାକୁଲୀନା ନ ତଥାନ୍ଯେ ମନୁଷ୍ଯାଃ
ରାଜା, ଏକ ରଥ ଅତି ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାର ବହିପାରେ, କିନ୍ତୁ ଅନ୍ୟ ମାଟିରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା ଜିନିଷ ଏପରି ନୁହେଁ। ଏଭଳି ଉଚ୍ଚ କୁଳର ଲୋକମାନେ ଭାର ବହିବାରେ ସମର୍ଥ, ଅନ୍ୟ ଲୋକମାନେ ଏପରି ନୁହନ୍ତି।
ନ ତନ୍ମିତ୍ରଂ ଯସ୍ଯ କୋପାଦ୍ବିଭେତି ଯଦ୍ଵା ମିତ୍ରଂ ଶଙ୍କିତେନୋପଚର୍ଯମ୍। ଯସ୍ମିନ୍ମିତ୍ରେ ପିତରୀଵାଶ୍ଵସୀତ ତଦ୍ଵୈ ମିତ୍ରଂ ସଙ୍ଗତାନୀତରାଣି
ଯାହାଙ୍କ ରୋଷରେ ଭୟ ଲାଗେ, କିମ୍ବା ଯାହାକୁ ସନ୍ଦେହରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ, ସେ ସତ୍ୟ ମିତ୍ର ନୁହଁ। ମିତ୍ରଙ୍କୁ ଜେମିତି ବାପାଙ୍କୁ ଭରସା କରାଯାଏ, ସେଭଳି ଭରସା କରିବା ଉଚିତ; ଏହିପରି ଯେଉଁଠି ଏକତା ଅଛି, ସେଠି ମିତ୍ରତା ଥାଏ।
ଯଃ କଶ୍ଚିଦପ୍ଯସଂବଦ୍ଧୋ ମିତ୍ରସାଵେନ ଵର୍ତତେ। ସ ଏଵ ବନ୍ଧୁସ୍ତନ୍ମିତ୍ରଂ ସା ଗତିସ୍ତତ୍ପରାଯଣମ୍
ଯେଉଁଠି ରକ୍ତ ସମ୍ପର୍କ ନାହିଁ, କିନ୍ତୁ ମିତ୍ରତା ଭାବରେ ବ୍ୟବହାର କରାଯାଏ, ସେଉଁଠି ସେଇ ଲୋକ ନିଜ ଜଣେ; ସେଇ ମିତ୍ର ହେଉଛି ସତ୍ୟ ସହଚର ଓ ଆଶ୍ରୟ।
ଚଲଚିତ୍ତସ୍ଯ ଵୈ ପୁଂସୋ ଵୃଦ୍ଧାନନୁପସେଵତଃ। ପାରିପ୍ଲଵମତେର୍ନିତ୍ଯମଧ୍ରୁଵୋ ମିତ୍ରସଙ୍ଗ୍ରହଃ
ଯେଉଁ ପୁରୁଷଙ୍କ ମନ ଅସ୍ଥିର ଓ ଯେଉଁମାନେ ବୃଦ୍ଧଙ୍କୁ ସେବା କରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେମାନଙ୍କର ମିତ୍ରମାନେ ସଦା ଅସ୍ଥିର ଓ ଅନିଶ୍ଚିତ ରହିଥାନ୍ତି।
ଚଲଚିତ୍ତମନାତ୍ମାନମିନ୍ଦ୍ରିଯାଣାଂ ଵଶାନୁଗମ୍। ଅର୍ଥାଃ ସମଭିଵର୍ତତେ ହଂସାଃ ଶୁଷ୍କଂ ସରୋ ଯଥା
ଯେତେବେଳେ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ ଇନ୍ଦ୍ରିୟମାନଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲେ, ସେତେବେଳେ ବିଷୟବସ୍ତୁମାନେ ଏମିତି ଆକ୍ରମଣ କରନ୍ତି, ଯେପରି ଶୁଖିଲା ପୋଖରୀକୁ ହଂସମାନେ ଘେରି ଆସନ୍ତି।
ଅକସ୍ମାଦେଵ କୁପ୍ଯନ୍ତି ପ୍ରସୀଦନ୍ତ୍ଯନିମିତ୍ତତଃ । ଶୀଲମେତଦସାଧୂନାମଭ୍ରଂ ପାରିପ୍ଲଵଂ ଯଥା
ଖରାପ ଲୋକମାନେ କାରଣ ବିନା ରୁଷିଯାନ୍ତି ଏବଂ କାରଣ ବିନା ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି; ସେମାନଙ୍କର ସ୍ୱଭାବ ପବନରେ ଉଡୁଥିବା ମେଘ ପରି ଅସ୍ଥିର।
ସତ୍କୃତାଶ୍ଚ କୃତାର୍ଥାଶ୍ଚ ମିତ୍ରାଣାଂ ନ ଭଵନ୍ତି ଯେ । ତାନ୍ମୃତାନପି କ୍ରଵ୍ଯାଦାଃ କୃତଘ୍ନାନ୍ନୋପଭୁଞ୍ଜତେ
ଯେମାନେ ସମ୍ମାନ ଓ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣତା ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ ରଖିନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ମରିଗଲେ ମଧ୍ୟ ମାଂସ ଖାଉଥିବା ପଶୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଛୁଅନ୍ତି ନାହିଁ, କାରଣ ସେମାନେ କୃତଘ୍ନ।
ଅର୍ଥଯେଦେଵ ମିତ୍ରାଣି ସତି ଵାଽସତି ଵା ଧନେ। ନାନର୍ଥଯନ୍ପ୍ରଜାନାତି ମିତ୍ରାଣାଂ ସାରଫଲ୍ଗୁତାମ୍
କେବଳ ଦୁଃଖ କିମ୍ବା ସମ୍ପଦ ଥିଲେ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦରକାର ପଡେ; ଯିଏ ବନ୍ଧୁମାନେ ଦରକାର ନପଡେ, ସେ ବନ୍ଧୁତ୍ୱର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝିପାରେ ନାହିଁ।
ସନ୍ତାପାଦ୍ଭ୍ରଶ୍ଯତେ ରୂପଂ ସନ୍ତାପାଦ୍ଭ୍ରଶ୍ଯତେ ବଲମ୍। ସନ୍ତାପାଦ୍ଭ୍ରଶ୍ଯତେ ଜ୍ଞାନଂ ସନ୍ତାପାଦ୍ଵ୍ଯାଧିମୃଚ୍ଛତି
ଦୁଃଖରେ ରୂପ ହ୍ରାସ ପାଏ, ଦୁଃଖରେ ଶକ୍ତି କମିଯାଏ, ଦୁଃଖରେ ବୁଦ୍ଧି ହରାଇଯାଏ, ଦୁଃଖରୁ ରୋଗ ହୁଏ।
ଅନଵାପ୍ଯଂ ଚ ଶୋକେନ ଶରୀରଂ ଚୋପତପ୍ଯତେ। ଅମିତ୍ରାଶ୍ଚ ପ୍ରହୃଷ୍ଯନ୍ତି ମା ସ୍ମ ଶୋକେ ମନଃ କୃଥାଃ
ଅପୂରଣୀୟ ଇଚ୍ଛା ଦୁଃଖରେ ଦେହକୁ ଜଳାଏ; ଶତ୍ରୁମାନେ ଏଥିରେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି—ତୁମେ ମନକୁ ଦୁଃଖରେ ଲଗାଇ ରଖିବା ନାହିଁ।
ପୁନର୍ନରୋ ମ୍ରିଯତେ ଜାଯତେ ଚ ପୁନର୍ନରୋ ହୀଯତେ ଵର୍ଧତେ ଚ। ପୁନର୍ନରୋ ଯାଚତି ଯାଚ୍ଯତେ ଚ ପୁନର୍ନରଃ ଶୋଚତି ଶୋଚ୍ଯତେ ଚ
ମଣିଷ ମରେ ଏବଂ ପୁଣି ଜନ୍ମ ନେଉଛି; କେବେ କମିଯାଏ, କେବେ ବଢ଼େ; କେବେ ଭିକ୍ଷା ମାଗେ, କେବେ ଦେଉଛି; କେବେ ଦୁଃଖିତ ହୁଏ, କେବେ ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦିଆଯାଏ।
ସୁଖଂ ଚ ଦୁଃଖଂ ଚ ଭଵାଭଵୌ ଚ ଲାଭାଲାଭୌ ମରଣଂ ଜୀଵିତଂ ଚ। ପର୍ଯାଯଶଃ ସର୍ଵମେତେ ସ୍ପୃଶନ୍ତି ତସ୍ମାଦ୍ଧୀରୋ ନ ଚ ହୃଷ୍ଯେନ୍ନ ସୋଚେତ୍
ସୁଖ ଦୁଃଖ, ଜୀବନ ମୃତ୍ୟୁ, ଲାଭ ହାନି, ଅସ୍ତି ନାସ୍ତି—ଏସବୁ ପାଳିକ୍ରମେ ସବୁଙ୍କୁ ଛୁଏ; ତେଣୁ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ ନ ଅତି ଖୁସି ହୁଅନ୍ତି, ନ ଦୁଃଖିତ ହୁଅନ୍ତି।
ଚଲାନି ହୀମାନି ଷଡିନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ତେଷାଂ ଯଦ୍ଯଦ୍ଵର୍ଧତେ ଯତ୍ରଯତ୍ର। ତତସ୍ତତଃ ସ୍ରଵତେ ବୁଦ୍ଧିରସ୍ଯ ଚ୍ଛିଦ୍ରୋଦକୁମ୍ଭାଦିଵ ନିତ୍ଯମମ୍ଭଃ
ଏହି ଛଅଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସବୁଠି ଅସ୍ଥିର; ଯେଉଁଠାରେ ଯେଉଁଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଏ, ସେଠାରେ ମନ ତାହା ପଛରେ ଭାଗେ, ଯେପରି ଛିଦ୍ର ଥିବା ଘଡ଼ରୁ ପାଣି ଲୁଚିଯାଏ।
ତନୁରୁଦ୍ଧଃ ଶିଖୀ ରାଜା ମିଥ୍ଯୋପଚରିତୋ ମଯା। ମନ୍ଦାନାଂ ମମ ପୁତ୍ରାଣାଂ ଯୁଦ୍ଧେନାନ୍ତଂ କରିଷ୍ଯତି
ଯେ ରାଜା ଦମିତ ଓ ତୀବ୍ର, ସେଉଁଠି ମୁଁ ଭୁଲରେ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲି; ସେ ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ମୋର ମୂର୍ଖ ପୁଅମାନଙ୍କର ଶେଷ କରିଦେବେ।
ନିତ୍ଯୋଦ୍ଵିଗ୍ନମିଦଂ ସର୍ଵଂ ନିତ୍ଯୋଦ୍ଵିଗ୍ରମିଦଂ ମନଃ। ଯତ୍ତତ୍ପଦମନୁଦ୍ଵିଗ୍ନଂ ତନ୍ମେ ଵଦ ମହାମତେ
ଏହି ସବୁ କିଛି ସଦା ଚିନ୍ତାରେ ରହେ, ଏହି ମନ ସଦା ଅସ୍ଥିର; ହେ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ଯେଉଁ ଅବସ୍ଥା ଚିନ୍ତା ନାହିଁ, ତାହା ମୋତେ କୁହ।
ନାନ୍ଯତ୍ର ଵିଦ୍ଯାତପସୋ ନାନ୍ଯତ୍ରେନ୍ଦ୍ରିଯନିଗ୍ରହାତ୍। ନାନ୍ଯତ୍ର ଲୋଭସନ୍ତ୍ଯାଗାଚ୍ଛାନ୍ତିଂ ପଶ୍ଯାମି ତେଽନଘ
ଜ୍ଞାନ ଓ ତପସ୍ୟା ଛାଡ଼ି, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଓ ଲୋଭ ତ୍ୟାଗ ଛାଡ଼ି ଆଉ କେଉଁଠି ଶାନ୍ତି ମିଳେ, ମୁଁ ଦେଖୁନି, ହେ ନିର୍ମଳ।
ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ଭଯଂ ପ୍ରଣୁଦତି ତପସା ଵିନ୍ଦତେ ମହତ୍। ଗୁରୁଶୁଶ୍ରୂଷଯା ଜ୍ଞାନଂ ଶାନ୍ତିଂ ଭୋଗେନ ଵିନ୍ଦତି
ବୁଦ୍ଧି ଦ୍ୱାରା ଭୟ ଦୂର ହୁଏ; ତପସ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ମହତ୍ତ୍ୱ ମିଳେ; ଗୁରୁଙ୍କୁ ସେବା କଲେ ଜ୍ଞାନ ମିଳେ; ଭୋଗ ଦ୍ୱାରା ଶାନ୍ତି ମିଳେ।
ଅନାଶ୍ରିତା ଦାନପୁଣ୍ଯଂ ଵେଦପୁଣ୍ଯମନାଶ୍ରିତାଃ। ରାଗଦ୍ଵେଷଵିନିର୍ମୁକ୍ତା ଵିଚରନ୍ତୀହ ମୋକ୍ଷିଣଃ
ଯେମାନେ ଦାନ କିମ୍ବା ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନର ପୁଣ୍ୟରେ ଆସ୍ରୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ, ରାଗ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ି ଏଠାରେ ସ୍ୱାଧୀନ ଘୁଞ୍ଚିଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ମୁକ୍ତ।
ସ୍ଵଧୀତସ୍ଯ ସୁଯୁଦ୍ଧସ୍ଯ ସୁକୃତସ୍ଯ ଚ କର୍ମଣଃ । ତପସଶ୍ଚ ସୁତପ୍ତସ୍ଯ ତସ୍ଯାନ୍ତେ ସୁଖମେଧତେ
ଯିଏ ଭଲ ଅଧ୍ୟୟନ, ଭଲ ଯୁଦ୍ଧ, ଭଲ କାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଭଲ ତପସ୍ୟା କରିଥାଏ, ସେ ଶେଷରେ ସୁଖ ପାଏ।
ସ୍ଵାସ୍ତୀର୍ଣାନି ଶଯନାନି ପ୍ରପନ୍ନା ନ ଵୈ ଭିନ୍ନା ଜାତୁ ନିଦ୍ରାଂ ଲଭନ୍ତେ। ନ ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ରାଜନ୍ରତିମାପ୍ନୁଵନ୍ତି ନ ମାଗଧୈଃ ସ୍ତୂଯମାନା ନ ସୂତୈଃ
ଯେମାନେ ମନରେ ଭାଗ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଭଲ ଶୋଇବା ଶଯ୍ୟାରେ ମଧ୍ୟ ଶାନ୍ତିରେ ଶୁଅନ୍ତି ନାହିଁ; ସ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କ ସହ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ ନାହିଁ, ବା ଗାୟକ କିମ୍ବା ବାଦକଙ୍କ ପ୍ରଶଂସାରେ ମଧ୍ୟ ଆନନ୍ଦ ମିଳେ ନାହିଁ, ହେ ରାଜା।
ନ ଵୈ ଭିନ୍ନା ଜାତୁ ଚରନ୍ତି ଧର୍ମଂ ନ ଵୈ ସୁଖଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତୀହ ଭିନ୍ନାଃ । ନ ଵୈ ଭିନ୍ନା ଗୌରଵଂ ପ୍ରାପ୍ନୁଵନ୍ତି ନ ଵୈ ଭିନ୍ନାଃ ପ୍ରଶମଂ ରୋଚଯନ୍ତି
ଯେମାନେ ଭିନ୍ନ, ସେମାନେ ଧର୍ମ ଚାଲନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ଏଠି ସୁଖ ମିଳନ୍ତି ନାହିଁ; ସେମାନେ ସମ୍ମାନ ମିଳନ୍ତି ନାହିଁ, ଶାନ୍ତି ମଧ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ।
ନ ଵୈ ତେଷାଂ ସ୍ଵଦତେ ପଥ୍ଯମୁକ୍ତଂ ଯୋଗକ୍ଷେମଂ କଲ୍ପତେ ନୈଵ ତେଷାମ୍। ଭିନ୍ନାନାଂ ଵୈ ମନୁଜେନ୍ଦ୍ର ପରାଯଣଂ ନ ଵିଦ୍ଯତେ କିଞ୍ଚିଦନ୍ଯଦ୍ଵିନାଶାତ୍
ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ କଥା ମିଷ୍ଟି ଲାଗେ ନାହିଁ, ସୁରକ୍ଷା ମିଳେ ନାହିଁ; ହେ ମନୁଷ୍ୟର ରାଜା, ଭିନ୍ନମନ୍ତିକୁ ନାଶ ଛାଡ଼ି ଆଉ କିଛି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ।
ସଂପନ୍ନଂ ଗୋଷୁ ସଂଭାଵ୍ଯଂ ସଂଭାଵ୍ଯଂ ବ୍ରାହ୍ମଣେ ତପଃ। ସଂଭାଵ୍ଯଂ ଚାପଲଂ ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ସଂଭାଵ୍ଯଂ ଜ୍ଞାତିତୋ ଭଯଂ
ଗାଁ ଭଲ ଅବସ୍ଥାରେ ଥିଲେ ସେମାନେ ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତପସ୍ୟା ସମ୍ମାନ ପାଇବାଯୋଗ୍ୟ, ଜଣେ ଜଣେ ଝିଅମାନେ ଅସ୍ଥିର ହେବେ, ଆପଣଙ୍କ ନିକଟାତ୍ମୀୟଙ୍କ ଠାରୁ ଭୟ ଆସିପାରେ—ଏହି ସବୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ହେବା ଉଚିତ୍।
ଧୂମାଯନ୍ତେ ଵ୍ଯପେତାନି ଜ୍ଵଲନ୍ତି ସହିତାନି ଚ। ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋଲ୍ମୁକାନୀଵ ଜ୍ଞାତଯୋ ଭରତର୍ଷଭ
ଯେତେବେଳେ ଅଂଗାର ଛିଟିଯାଏ, ସେମାନେ ଧୂଆଁ ହୁଏ; ଏକଠା ହେଲେ, ତେବେ ଜ୍ୱାଳା ଲାଗେ—ଏହିପରି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଜଣେ ଜଣେ ଆତ୍ମୀୟମାନେ ମଧ୍ୟ, ଭାରତବଂଶୀ, ଏକଠା ହେଲେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହୁଅନ୍ତି।