ଅସନ୍ତୋଽଭ୍ଯର୍ଥିତାଃ ସଦ୍ଭିଃ କ୍ଵଚିତ୍କାର୍ଯେ କଦାଚନ। ମନ୍ଯନ୍ତେ ସନ୍ତମାତ୍ମାନମସନ୍ତମପି ଵିଶ୍ରୁତମ୍
ଖରାପ ଲୋକମାନେ ଯେତେବେଳେ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କିଛି କାମ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ନିଜକୁ ଭଲ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଭାବି ନେଇଥାନ୍ତି, ଯଦିଓ ସେମାନେ ଏହା ନୁହଁନ୍ତି।
ଗତିରାତ୍ମଵତାଂ ସନ୍ତଃ ସନ୍ତ ଏଵ ସତାଂ ଗତିଃ । ଅସତାଂ ଚ ଗତିଃ ସନ୍ତୋ ନ ତ୍ଵସନ୍ତଃ ସତାଂ ଗତିଃ
ସଂଯମୀ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଭଲ ଲୋକମାନେ ଆଶ୍ରୟ; ଭଲ ଲୋକମାନେ ସଦା ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ହେବା; ଖରାପ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟ ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଭଲ ଲୋକମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ଖରାପ ଲୋକଙ୍କ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଜିତା ସଭା ଵସ୍ତ୍ରଵତା ମିଷ୍ଟାଶା ଗୋମତା ଜିତା। ଅଧ୍ଵା ଜିତୋ ଯାନଵତା ସର୍ଵଂ ଶୀଲଵତା ଜିତମ୍
ଯେଉଁଠି ପୋଷାକ ଅଛି, ସେଠି ସଭାକୁ ଜିତିପାରିବ; ଯାଁଠି ଗୋଅଛି, ସେଠି ଖାଦ୍ୟ ଆଶାକୁ ଜିତିପାରିବ; ଯେଉଁଠି ଯାନ ଅଛି, ସେଠି ପଥକୁ ଜିତିପାରିବ; କିନ୍ତୁ ଯାହା ପାଖରେ ଭଲ ଚରିତ୍ର ଅଛି, ସେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଜିତିପାରିବ।
ଶୀଲଂ ପ୍ରଧାନଂ ପୁରୁଷେ ତଦ୍ଯସ୍ଯେହ ପ୍ରଣଶ୍ଯତି। ନ ତସ୍ଯ ଜୀଵିତେନାର୍ଥୋ ନ ଧନେନ ନ ବନ୍ଧୁଭିଃ
ମଣିଷରେ ସବୁଠାରୁ ମୁଖ୍ୟ ଗୁଣ ହେଉଛି ଚରିତ୍ର; ଯଦି ଏହା ଏଠାରେ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ, ତେବେ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଜୀବନ, ଧନ କିମ୍ବା ଆତ୍ମୀୟ-ସ୍ବଜନର କୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ନାହିଁ।
ଆଢ୍ଯାନାଂ ମାଂସପରମଂ ମଧ୍ଯାନାଂ ଗୋରସୋତ୍ତରମ୍। ତୈଲୋତ୍ତରଂ ଦରିଦ୍ରାଣାଂ ଭୋଜନଂ ଭରତର୍ଷଭ
ଧନୀମାନେ ପାଇଁ ମାଂସ ଖାଦ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ, ମଧ୍ୟମ ଲୋକମାନେ ପାଇଁ ଦୁଧ ଓ ଦୁଧର ଜିନିଷ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦରିଦ୍ରମାନେ ପାଇଁ ତେଲ ଖାଦ୍ୟରେ ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟ, ହେ ଭାରତବଂଶୀ।
ସଂପନ୍ନତରମେଵାନ୍ନଂ ଦରିଦ୍ରା ଭୁଞ୍ଜତେ ସଦା। ଶ୍ରୁତ୍ସ୍ଵାଦୁତାଂ ଜନଯତି ସା ଚାଢ୍ଯେଷୁ ସୁଦୁର୍ଲଭା
ଦରିଦ୍ରମାନେ ସଦା ସବୁଠୁ ରସିଲା ଖାଦ୍ୟ ଖାନ୍ତି; ଖାଲି ପେଟ ଖାଦ୍ୟକୁ ଅଧିକ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ କରେ, ଏହି ସ୍ୱାଦ ଧନୀମାନେ ପାଇଁ ବହୁତ ଦୁର୍ଲଭ।
ପ୍ରାଯେଣ ଶ୍ରୀମତାଂ ଲୋକେ ଭୋକ୍ତୁଂ ଶକ୍ତିର୍ନ ଵିଦ୍ଯତେ। ଜୀର୍ଯନ୍ତ୍ଯପି ହି କାଷ୍ଠାନି ଦରିଦ୍ରାଣାଂ ମହୀପତେ
ଏହି ଜଗତରେ ଧନୀମାନେ ସାଧାରଣତଃ ଖାଦ୍ୟର ଆସ୍ୱାଦ ନେବାର କ୍ଷମତା ନଥାନ୍ତି; ଦରିଦ୍ରମାନେ ଘରରେ କଠ ମଧ୍ୟ ଶୀଘ୍ର ଖରାପ ହୋଇଯାଏ, ହେ ରାଜା।
ଅଵୃତ୍ତିର୍ଭଯମନ୍ତ୍ଯାନାଂ ମଧ୍ଯାନାଂ ମରଣାଦ୍ଭଯମ୍ । ଉତ୍ତମାନାଂ ତୁ ମର୍ତ୍ଯାନାମଵମାନାତ୍ପରଂ ଭଯମ୍
ନିମ୍ନ ଲୋକମାନେ ଜୀବିକା ହାରାଇବାକୁ ଭୟ କରନ୍ତି, ମଧ୍ୟମ ଲୋକମାନେ ମୃତ୍ୟୁକୁ ଭୟ କରନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଉଚ୍ଚ ଲୋକମାନେ ସବୁଠୁ ଅଧିକ ଅପମାନକୁ ଭୟ କରନ୍ତି।
ଐଶ୍ଵର୍ଯମଦପାପିଷ୍ଠା ମଦାଃ ପାନମଦାଦଯଃ । ଐଶ୍ଵର୍ଯମଦମତ୍ତୋ ହି ନୋ ପତିତ୍ଵାଽଵବୁଧ୍ଯତେ
ଧନର ଅହଂକାର ଓ ମଦ ଭଳି ମଦମାତା ଭାବଗୁଡିକ ସବୁଠାରୁ ଖରାପ। ଧନର ମଦରେ ମତ୍ତ ହେଉଥିବା ଲୋକ ନିଜର ପତନ ବୁଝିପାରେ ନାହିଁ।
ଇନ୍ଦ୍ରିଯୌରିନ୍ଦ୍ରିଯାର୍ଥେଷୁ ଵର୍ତମାନୈରନିଗ୍ରହୈଃ । ତୈରଯଂ ତାପ୍ଯତେ ଲୋକୋ ନକ୍ଷତ୍ରାଣି ଗ୍ରହୈରିଵ
ଯେତେବେଳେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକ ଅନିୟନ୍ତ୍ରିତ ହୋଇ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ବିଷୟ ପଛରେ ଦୌଡ଼େ, ସେଗୁଡିକ ଏହି ସଂସାରକୁ ଏମିତି ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦେଇଥାଏ, ଯେପରି ଗ୍ରହମାନେ ନକ୍ଷତ୍ରମାନଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ଦେଇଥାନ୍ତି।
ଯୋ ଜିତଃ ପଞ୍ଚଵର୍ଗେଣ ସହଜେନାତ୍ମକର୍ଷିଣା । ଆପଦସ୍ତସ୍ଯ ଵର୍ଧନ୍ତେ ଶୁକ୍ଲପକ୍ଷ ଇଵୋଡୁରାଟ୍
ଯିଏ ପାଞ୍ଚଟି ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ହରାଇ ଦେଇଛି, ତାଙ୍କର ଦୁଃଖ ଏମିତି ବଢ଼ିଯାଏ, ଯେପରି ଶୁକ୍ଳପକ୍ଷରେ ଚନ୍ଦ୍ର ଦିନକୁ ଦିନ ବଢ଼େ।
ଅଵିଜିତ୍ଯ ଯ ଆତ୍ମାନମମାତ୍ଯାନ୍ଵିଜିଗୀଷତେ । ଅମିତ୍ରାନ୍ଵା ଜିତାମାତ୍ଯଃ ସୋଽଵଶଃ ପରିହୀଯତେ
ଯିଏ ନିଜକୁ ଜିତିନଥିବା ବେଳେ ନିଜର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ କିମ୍ବା ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ଅସହାୟ ହୋଇ ଅବନତିକୁ ପାଉଛି।
ଆତ୍ମାନମେଵ ପ୍ରଥମଂ ଦ୍ଵେଷ୍ଯରୂପେଣ ଯୋଜଯେତ୍ । ତତୋଽମାତ୍ଯାନମିତ୍ରାଂଶ୍ଚ ନ ମୋଘଂ ଵିଜିଗୀଷତେ
ମଣିଷ ପ୍ରଥମେ ନିଜକୁ ଦ୍ୱେଷ୍ୟ ବୋଲି ଭାବି ନିଜକୁ ଜିତିବା ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। ତାପରେ ମନ୍ତ୍ରୀ ଓ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ସେ ଚେଷ୍ଟା ଅଫଳ ହେବ ନାହିଁ।
ଵଶ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯଂ ଜିତାମାତ୍ଯଂ ଧୃତଦଣ୍ଡଂ ଵିକାରିଷୁ । ପରୀକ୍ଷ୍ଯକାରିଣଂ ଧୀରମତ୍ଯନ୍ତଂ ଶ୍ରୀର୍ନିଷେଵତେ
ଯିଏ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିଛନ୍ତି, ମନ୍ତ୍ରୀମାନେକୁ ଜିତିଛନ୍ତି, ଅନିୟମିତମାନେକୁ ଶାସନ କରନ୍ତି, ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି କାମ କରନ୍ତି ଓ ଧୃଢ଼ ଅଟୁଟ ରହନ୍ତି, ସେଠାରେ ସମୃଦ୍ଧି ସଦା ଥାଏ।
ରଥଃ ଶରୀରଂ ପୁରୁଷସ୍ଯ ରାଜ- ନ୍ନାତ୍ମା ନିଯନ୍ତେନ୍ଦ୍ରିଯାଣ୍ଯସ୍ଯ ଚାଶ୍ଵାଃ। ତୈରପ୍ରମତ୍ତଃ କୁଶଲୀ ସଦଶ୍ଵୈ- ର୍ଦାନ୍ତୈଃ ସୁଖଂ ଯାତି ରଥୀଵ ଧୀରଃ
ହେ ରାଜା, ମଣିଷର ଶରୀର ଏକ ରଥ ପରି, ଆତ୍ମା ହେଉଛି ଚାଳକ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକ ହେଉଛି ଘୋଡ଼ା। ଯିଏ ସତର୍କ ଓ ଦକ୍ଷ ହୋଇ ଏହି ଶିକ୍ଷିତ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଭଲଭାବେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ, ସେ ଜଣେ ଜଣା ରଥୀ ପରି ସୁଖରେ ଗତି କରେ।
ଏତାନ୍ଯନିଗୃହୀତାନି ଵ୍ଯାପାଦଯିତୁମପ୍ଯଲମ୍। ଅଵିଧେଯା ଇଵାଦାନ୍ତାଃ ସରଥଂ ସାରଥିଂ ହଯମ୍
ଯଦି ଏହି ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରାଯାଏ ନାହିଁ, ତେବେ ସେଗୁଡିକ ଅନିୟମିତ ଓ ଅଶିକ୍ଷିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ପରି ରଥ, ଚାଳକ ଓ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିପାରନ୍ତି।
ଅନର୍ଥମର୍ଥତଃ ପଶ୍ଯନ୍ନର୍ଥଂ ଚୈଵାପ୍ଯନର୍ଥତଃ। ଇନ୍ଦ୍ରିଯୈରଜିତୈର୍ବାଲଃ ସୁଦୁଃଖଂ ମନ୍ଯତେ ସୁଖମ୍
ଯିଏ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରଖିପାରେ ନାହିଁ, ସେ ଅବିବେକୀ ଲୋକ ଅନର୍ଥକୁ ଅର୍ଥ ଭାବେ ଓ ଅର୍ଥକୁ ଅନର୍ଥ ଭାବେ ଦେଖେ, ଏହିପରି ଲୋକ ଦୁଃଖକୁ ସୁଖ ଭାବି ଭୟଙ୍କର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଭୋଗ କରେ।
ଧର୍ମାର୍ଥୌ ଯଃ ପରିତ୍ଯଜ୍ଯ ସ୍ଯାଦିନ୍ଦ୍ରିଯଵଶାନୁଗଃ । ଶ୍ରୀପ୍ରାଣଧନଦାରେଭ୍ଯଃ କ୍ଷିପ୍ରଂ ସ ପରିହୀଯତେ
ଯିଏ ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥକୁ ଛାଡ଼ି ଇନ୍ଦ୍ରିୟର ଆଗରେ ଚାଲେ, ସେ ଶୀଘ୍ର ତାଙ୍କର ସମୃଦ୍ଧି, ଜୀବନ, ଧନ ଓ ଜୀବନସଙ୍ଗିନୀକୁ ହରାଇ ଦେଉଛି।
ଅର୍ଥାନାମୀଶ୍ଵରୋ ଯଃ ସ୍ଯାଦିନ୍ଦ୍ରିଯାଣାମନୀଶ୍ଵରଃ। ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାମନୈଶ୍ଵର୍ଯାଦୈଶ୍ଵାର୍ଯାଦ୍ଭୂଶ୍ଯତେ ହି ସଃ
ଯିଏ ଧନର ମାଲିକ କିନ୍ତୁ ନିଜ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନାହିଁ, ସେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଅନିୟନ୍ତ୍ରଣ ଦ୍ୱାରା ନିଜ ଶାସନ ଶକ୍ତିକୁ ହରାଇ ଦେଉଛି।
ଆତ୍ମନାତ୍ମାନମନ୍ଵିଚ୍ଛେନ୍ମନୋବୁଦ୍ଧୀନ୍ଦ୍ରିଯୈର୍ଯତୈଃ । ଆତ୍ମା ହ୍ଯେଵାତ୍ମନୋ ବନ୍ଧୁରାତ୍ମୈଵ ରିପୁରାତ୍ମନଃ
ମଣିଷ ନିଜ ମନ, ବୁଦ୍ଧି ଓ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଦ୍ୱାରା ନିଜକୁ ଜିତିବା ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ। କାରଣ, ନିଜ ଆତ୍ମା ହିଁ ନିଜର ସଂଗୀ ଓ ଶତ୍ରୁ।
ବନ୍ଧୁରାତ୍ମାତ୍ମନସ୍ତସ୍ଯ ଯେନୈଵାତ୍ମାତ୍ମନା ଜିତଃ। ସ ଏଵ ନିଯତୋ ବନ୍ଧୁଃ ସ ଏଵ ନିଯତୋ ରିପୁଃ
ଯିଏ ନିଜ ଆତ୍ମାକୁ ନିଜେ ଜିତିଛି, ସେ ନିଜର ସତ୍ୟ ସଂଗୀ। ଯିଏ ନିଜକୁ ଜିତିପାରିନାହିଁ, ସେ ନିଜର ସତ୍ୟ ଶତ୍ରୁ।
କ୍ଷୁଦ୍ରାକ୍ଷେଣେଵ ଜାଲେନ ଝପାଵପିହିତାଵୁରୂ। କାମଶ୍ଚ ରାଜନ୍କ୍ରୋଧଶ୍ଚ ତୌ ପ୍ରଜ୍ଞାନଂ ଵିଲୁମ୍ପତଃ
ଯେପରି ଛୋଟ ଜାଲରେ ପକ୍ଷୀର ଉରୁ ହଠାତ୍ ଢାକିଯାଏ, ସେପରି ରାଜା, କାମ ଓ କ୍ରୋଧ ଜଣଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଓ ବିବେକକୁ ହଠାତ୍ ହରିନେଇଥାଏ।
ସମଵେକ୍ଷ୍ଯେହ ଧର୍ମାର୍ଥୌ ସଂଭାରାନ୍ଯୋଽଧିଗଚ୍ଛତି। ସ ଵୈ ସଂଭୃତସଂଭାରଃ ସତତଂ ସୁଖମେଧତେ
ଯିଏ ଧର୍ମ ଓ ଅର୍ଥକୁ ଭଲଭାବେ ଦେଖି, ଆବଶ୍ୟକ ସାମଗ୍ରୀ ଜମା କରେ, ସେ ଏହି ସଂଗ୍ରହ କରା ସାମଗ୍ରୀ ଦ୍ୱାରା ସଦା ସୁଖ ପାଏ।
ଯଃ ପଞ୍ଚାଭ୍ଯନ୍ତରାଞ୍ଶତ୍ରୂନଵିଜିତ୍ଯ ମନୋମଯାନ୍। ଜିଗୀଷତି ରିପୂନନ୍ଯାନ୍ରିପଵୋଽଭିଭଵନ୍ତି ତମ୍
ଯିଏ ମନରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ପାଞ୍ଚଟି ଅନ୍ତର୍ଗତ ଶତ୍ରୁକୁ ଜିତିନଥିବା ବେଳେ ଅନ୍ୟ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିବାକୁ ଚାହେ, ସେ ନିଜେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ହରାଯାଏ।
ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ହି ମହାତ୍ମାନୋ ବଧ୍ଯମାନାଃ ସ୍ଵକର୍ମଭିଃ। ଇନ୍ଦ୍ରିଯାଣାମନୀଶତ୍ଵାଦ୍ରାଜାନୋ ରାଜ୍ଯଵିଭ୍ରମୈଃ
ବଡ଼ ମନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ କର୍ମରେ ବନ୍ଧିଯାଉଛନ୍ତି, ଏବଂ ରାଜାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ନ ଥିବାରୁ ନିଜ ରାଜ୍ୟରେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଯାନ୍ତି।
ଅସଂତ୍ଯାଗାତ୍ପାପକୃତାମପାପାଂ- ସ୍ତୁଲ୍ଯୋ ଦଣ୍ଡଃ ସ୍ପୃଶତେ ମିଶ୍ରଭାଵାତ୍। ଶୁଷ୍କେଣାର୍ଦ୍ରଂ ଦହ୍ଯତେ ମିଶ୍ରଭାଵା- ତ୍ତସ୍ମାତ୍ପାପୈଃ ସହ ସନ୍ଧିଂ ନ କୁର୍ଯାତ୍
ଖରାପ ଲୋକଙ୍କ ସହ ମିଶିବା ଦ୍ୱାରା, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷମାନେ ମଧ୍ୟ ତା'ପରି ଦଣ୍ଡ ଭୋଗ କରନ୍ତି; ଯେପରି ଶୁଷ୍କ ଓ ଭିଜା ଏକାସାଥି ଜଳିଯାଏ, ସେହିପରି ଖରାପ ଲୋକଙ୍କ ସହ ସଂଯୋଗ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ନିଜାନୁତ୍ପତତଃ ଶତ୍ରୂନ୍ପଶ୍ଚ ପଞ୍ଚପ୍ରଯୋଜନାନ୍। ଯୋ ମୋହାନ୍ନ ନିଗୃହ୍ଣାତି ତମାପଦ୍ଗ୍ରସତେ ନରମ୍
ଯେଉଁ ମଣିଷ ମୂଢତାରେ ନିଜ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ ତାଙ୍କୁ ଦମନ କରିନଥାଏ, ଓ ପାଞ୍ଚଟି ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଭାବିନଥାଏ, ସେଉଁଠାରେ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟ ଆସି ପଡ଼େ।
ଅନସୂଯାର୍ଜଵଂ ଶୌଚଂ ସନ୍ତୋଷଃ ପ୍ରିଯଵାଦିତା। ଦମଃ ସତ୍ଯମନାଯାସୋ ନ ଭଵନ୍ତି ଦୁରାତ୍ମନାମ୍
ଅନସୂୟା, ସରଳତା, ପବିତ୍ରତା, ସନ୍ତୋଷ, ମିଠା କଥା, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ, ସତ୍ୟବାଦିତା ଓ ଆସାନ ଚେଷ୍ଟା — ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ନଥାଏ।
ଆତ୍ମଜ୍ଞାନମାନାଯାସସ୍ତିତିକ୍ଷା ଧର୍ମନିତ୍ଯତା। ଵାକ୍ଚୈଵ ଗୁପ୍ତା ଦାନଂ ଚ ନୈତାନ୍ଯନ୍ତ୍ଯେଷୁ ଭାରତ
ନିଜକୁ ଜାଣିବା, ନମ୍ରତା, ସହନଶୀଳତା, ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟତା, ସଂଯମିତ କଥା ଓ ଦାନ — ଏହି ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ନିମ୍ନମନ୍ତ୍ରୀ ଲୋକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ ନାହିଁ, ହେ ଭାରତ।
ଆକ୍ରୋଶପରିଵାଦାଭ୍ଯାଂ ଵିହିଂସନ୍ତ୍ଯବୁଧା ବୁଧାନ୍। ଵକ୍ତା ପାପମୁପାଦତ୍ତେ କ୍ଷମମାଣୋ ଵିମୁଚ୍ଯତେ
ଅଜ୍ଞାନୀମାନେ ଜ୍ଞାନୀଙ୍କୁ ଗାଳି ଓ ଅପମାନ ଦେଇ ଦୁଃଖ ଦେଉଛନ୍ତି; ଯିଏ ମନ୍ଦ କଥା କହେ, ସେ ପାପ ଅର୍ଜନ କରେ, କିନ୍ତୁ ଯିଏ ସହିଯାଏ, ସେ ମୁକ୍ତି ପାଏ।