ଚିକୀର୍ଷିତଂ ଵିପ୍ରକୃତଂ ଚ ଯସ୍ଯ ନାନ୍ଯେ ଜନାଃ କର୍ମ ଜାନନ୍ତି କିଂଚିତ୍। ମନ୍ତ୍ରେ ଗୁପ୍ତେ ସମ୍ଯଗନୁଷ୍ଠିତେ ଚ ନାଲ୍ପୋଽପ୍ଯସ୍ଯ ଚ୍ଯଵତେ କଶ୍ଚିଦର୍ଥଃ
ଯାହା କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି କିମ୍ବା କରିଛନ୍ତି, ଅନ୍ୟେ ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣିପାରନ୍ତି ନାହିଁ; ମନ୍ତ୍ର ଗୁପ୍ତ ରହିଲେ ଓ ଠିକ୍ ଭାବେ କାର୍ଯ୍ୟ କଲେ, ତାଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର କିଛି ଅଂଶ ମଧ୍ୟ ବିଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ।
ଯଃ ସର୍ଵଭୂତପ୍ରଶମେ ନିଵିଷ୍ଟଃ ସତ୍ଯୋ ମୃଦୁର୍ମାନକୃଚ୍ଛୁଦ୍ଧଭାଵଃ ଅତୀଵ ସ ଜ୍ଞାଯତେ ଜ୍ଞାତିମଧ୍ଯେ ମହାମଣିର୍ଜାତ୍ଯ ଇଵ ସପ୍ରନ୍ନଃ
ଯିଏ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀର ଶାନ୍ତିରେ ନିଶ୍ଚିତ, ସତ୍ୟବାଦୀ, ମୃଦୁ, ଅହଂକାର ରହିତ, ଶୁଦ୍ଧ ଭାବରେ ଥାନ୍ତି—ସେ ନିଜ ପରିବାରରେ ଏମିତି ଚିହ୍ନଟ ହୁଅନ୍ତି, ଯେପରି ମହାମୂଲ୍ୟ ମଣି ଆଲୋକିତ ହୁଏ।
ଯ ଆତ୍ମନାଽପତ୍ରପତେ ଭୃଶଂ ନରଃ ସ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ଗୁରୁର୍ଭଵତ୍ଯୁତ ଅନନ୍ତଜେଜାଃ ସୁମନାଃ ସମାହିତଃ ସ ତେଜସା ସୂର୍ଯ ଇଵାଵଭାସତେ
ଯିଏ ନିଜ ଦୋଷ ପାଇଁ ଗଭୀର ଲଜ୍ଜା ଅନୁଭବ କରନ୍ତି, ସେ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ଗୁରୁ ହୁଅନ୍ତି; ଅସୀମ ଶକ୍ତି, ଖୁସି ମନ ଓ ଏକାଗ୍ରତା ଥିବା ସେ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ।
ଵନେ ଜାତାଃ ଶାପଦଗ୍ଧସ୍ଯ ରାଜ୍ଞଃ ପାଣ୍ଡୋଃ ପୁତ୍ରାଃ ପଞ୍ଚ ପଞ୍ଚେନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପାଃ । ତ୍ଵଯୈଵ ବାଲା ଵର୍ଧିତାଃ ଶିକ୍ଷିତାଶ୍ଚ ତଵାଦେଶଂ ପାଲଯନ୍ତ୍ଯାମ୍ବିକେଯ
ବନରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ଶାପ ଦ୍ୱାରା ରାଜା ପାଣ୍ଡୁଙ୍କୁ ବନବାସ ଦିଆଯାଇଥିଲା, ସେହି ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ, ପାଞ୍ଚ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ, ତୁମେ ଏକାକି ତାଙ୍କୁ ବଢ଼ାଇଲେ ଓ ଶିଖାଇଲେ, ଆମ୍ବିକାନନ୍ଦନ, ସେମାନେ ତୁମ ଆଦେଶ ଅନୁସରଣ କରନ୍ତି।
ପ୍ରଦାଯୈଷାମୁଚିତଂ ତାତରାଜ୍ଯଂ ସୁଖୀ ପୁତ୍ରୈଃ ସହିତୋ ମୋଦମାନଃ । ନ ଦେଵାନାଂ ନାପି ଚ ମାନୁଷାଣାଂ ଭଵିଷ୍ଯସି ତ୍ଵଂ ଗର୍ହଣୀଯୋ ନରେନ୍ଦ୍ର
ଏମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଉଚିତ ରାଜ୍ୟ ଦେଇ, ରାଜା, ଆପଣ ପୁଅମାନଙ୍କ ସହ ଖୁସିରେ ରହିବେ; ତେବେ ଦେବତାମାନେ କିମ୍ବା ମନୁଷ୍ୟମାନେ, କେହି ଆପଣଙ୍କୁ ଦୋଷ ଦେବେ ନାହିଁ।
ଜାଗ୍ରତୋ ଦହ୍ଯମାନସ୍ଯ ଯତ୍କାର୍ଯମନୁପଶ୍ଯସି। ତଦ୍ବ୍ରୂହି ତ୍ଵଂ ହି ନସ୍ତାତ ଧର୍ମାର୍ଥକୁଶଲଃ ଶୁଚିଃ
ଏହି ଦୁଃଖ ଓ ଚିନ୍ତାରେ ଜାଗିଥିବା ବେଳେ ଆପଣ ଯେଉଁ କାମ କରିବାକୁ ଠିକ୍ ବୁଝନ୍ତି, ସେଇ କଥା ଆମକୁ କହନ୍ତୁ, ପିତା; କାରଣ ଆପଣ ନିଷ୍ପାପ ଓ ଧର୍ମ ଓ ଲାଭରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ତସ୍ମାଦ୍ଯଥାଵଦ୍ଵିଦୁର ପ୍ରଶାଧି ପ୍ରଜ୍ଞାପୂର୍ଵଂ ସର୍ଵମଜାତଶତ୍ରୋଃ। ଯନ୍ମନ୍ଯସେ ପଥ୍ଯମଦୀନସତ୍ଵ ଶ୍ରେଯସ୍କରଂ ବ୍ରୂହି ତଦ୍ଵୈ କୁରୂଣାମ୍
ତେଣୁ, ବିଦୁର, ଅଜାତଶତ୍ରୁ ପାଇଁ ସମସ୍ତ କାମ ବୁଝିବାକୁ ଏବଂ ଠିକ୍ ଭାବେ ଚାଲାନ୍ତୁ; ଆପଣ କୁରୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା ଭଲ ଓ ଉପକାରୀ ବୁଝନ୍ତି, ନିର୍ଭୟ ହୋଇ ସେଇ କଥା କହନ୍ତୁ।
ପାପାଶଙ୍କୀ ପାପମେଵାନୁପଶ୍ଯନ୍ ପୃଚ୍ଛାମି ତ୍ଵାଂ ଵ୍ଯାକୁଲେନାତ୍ମନାହମ୍ । କଜେ ତନ୍ମେ ବ୍ରୂହି ତତ୍ପଂ ଯଥାଵ- ନ୍ମନୀଷିତଂ ସର୍ଵମଜାତଶତ୍ରୋଃ
ମୁଁ ଅପରାଧ ଭୟରେ ଏବଂ ମନରେ ଅଶାନ୍ତି ନେଇ ଆପଣଙ୍କୁ ପଚାରୁଛି; ଆପଣ ଯାହା ଠିକ୍ ବୁଝନ୍ତି, ଅଜାତଶତ୍ରୁ ପାଇଁ ସମସ୍ତ ଭଲ କଥା ମୋତେ କହନ୍ତୁ।
ଶୁଭଂ ଵା ଯଦି ଵା ପାପଂ ଦ୍ଵେଷ୍ଯଂ ଵା ଯଦି ଵା ପ୍ରିଯମ୍। ନାପୃଷ୍ଟଃ କସ୍ଯଚିଦ୍ବ୍ରୂଯାଦ୍ଯଃ ସ ନେଚ୍ଛେତ୍ପରାଭଵମ୍
ଭଲ କିମ୍ବା ଖରାପ, ଘୃଣା ହୋଇଥିଲେ କିମ୍ବା ପ୍ରିୟ, ଯେଉଁଠି ନ ପଚାରାଯାଏ, ସେଠି କେହି କଥା କହିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଏମିତି ଲୋକ ଅନ୍ୟର ହାନି ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ।
ତସ୍ମାଦ୍ଵକ୍ଷ୍ଯାମି ତେ ରାଜନ୍ହିତଂ ଯତ୍ସ୍ଯାନ୍କୁରୂନ୍ପ୍ରତି। ଵଚଃ ଶ୍ରେଯସ୍କରଂ ଧର୍ମ୍ଯଂ ବ୍ରୁଵତସ୍ତନ୍ନିବୋଧ ମେ
ତେଣୁ, ରାଜା, ମୁଁ କୁରୁମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଯାହା ଉପକାରୀ, ସେଇ କଥା କହିବି; ମୋର ଧର୍ମମୟ ଓ ଭଲ କଥା ଧ୍ୟାନ ଦେଇ ଶୁଣନ୍ତୁ।
ମିଥ୍ଯୋପେତାନି କର୍ମାଣି ସିଦ୍ଧ୍ଯେତାଦୀନି ଭାରତ। ଅନୁପାଯପ୍ରଯୁକ୍ତାନି ମା ସ୍ମ ତେ....ମନଃ କୃଥାଃ
ଭାରତ, ଭୁଲ ଉପାୟରେ କରାଯାଇଥିବା କାମ କେବେ କେବେ ସଫଳ ହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ କାମ ଠିକ୍ ଉପାୟ ଛାଡ଼ି କରାଯାଏ, ସେଠି ଆପଣଙ୍କ ମନ ଲଗାନ୍ତୁ ନାହିଁ।
ତଥୈଵ ଯୋଗଵିହିତଂ ଯତ୍ତୁ କର୍ମ ନ ସିଧ୍ଯତି। ଉପାଯଯୁକ୍ତଂ ମେଧାଵୀ ନ ତତ୍ର ଗ୍ଲପଯେନ୍ମନଃ
ଏଭଳି, ଯଦି ନିୟମ ଅନୁସାରେ କରାଯାଇଥିବା କାମ ସଫଳ ହୁଏ ନାହିଁ, ତେବେ ଯଦି ଠିକ୍ ଉପାୟ ଦ୍ୱାରା କରାଯାଇଛି, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ତାହାରେ ମନ ଦୁଃଖିତ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅନୁବନ୍ଧାନଵେକ୍ଷେତ ସାନୁବନ୍ଧେଷୁ କର୍ମସୁ। ସଂପ୍ରଧାର୍ଯ ଚ କୁର୍ଵୀତ ସହସା ନ ସମାଚରେତ୍
ଯେଉଁ କାମର ଫଳ ରହିଛି, ସେଠି ତାହାର ପରିଣାମ ଭଲଭାବେ ଚିନ୍ତା କରିବା ଉଚିତ୍; ଭଲଭାବେ ବିଚାର କରି କାମ କରିବା ଉଚିତ୍, ଅତି ତ୍ୱରା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଅନୁବନ୍ଧଂ ଚ ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଵିପାକଂ ଚୈଵ କର୍ମଣାମ୍। ଉତ୍ଥାନମାତ୍ମନଶ୍ଚୈଵ ଧୀରଃ କୁର୍ଵୀତ ଵା ନ ଵା
କାମର ପରିଣାମ ଓ ଫଳ, ଏବଂ ନିଜର ସମର୍ଥ୍ୟ ବିଚାର କରି, ଧୈର୍ୟଶୀଳ ଲୋକ ଯଥାଯଥା କାମ କରିବା କିମ୍ବା ନ କରିବା ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଉଛନ୍ତି।
ଯଃ ପ୍ରମାଣଂ ନ ଜାନାତି ସ୍ଥାନେ ଵୃଦ୍ଧୌ ତଥା କ୍ଷଯେ। କୋଶେ ଜନପଦେ ଦଣ୍ଡେ ନ ସ ରାଜ୍ଯେଽଵତିଷ୍ଠତେ
ଯିଏ ବୃଦ୍ଧି-ହ୍ରାସ, ଧନ, ଦେଶ ଓ ଶାସନର ଠିକ୍ ମାପ ଜାଣିନାହାନ୍ତି, ସେ ରାଜ୍ୟ ରକ୍ଷା କରିପାରେ ନାହିଁ।
ଯସ୍ତ୍ଵେତାନି ପ୍ରମାଣାନି ଯଥୋକ୍ତାନ୍ଯନୁପଶ୍ଯତି। ଯୁକ୍ତୋ ଧର୍ମାର୍ଥଯୋର୍ଜ୍ଞାନେ ସ ରାଜ୍ଯମଧିଗଚ୍ଛତି
କିନ୍ତୁ ଯିଏ ଏହି ସମସ୍ତ ମାପ ଠିକ୍ ଭାବେ ବୁଝନ୍ତି, ଧର୍ମ ଓ ଲାଭର ଜ୍ଞାନ ଥିବା, ସେ ରାଜ୍ୟ ଲାଭ କରନ୍ତି।
ନ ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ତମିତ୍ଯେଵ ଵର୍ତିତଵ୍ଯମସାଂପ୍ରତମ୍। ଶ୍ରିଯଂ ହ୍ଯଵିନଯୋ ହନ୍ତି ଜରା ରୂପମିଵୋତ୍ତମମ୍
ରାଜ୍ୟ ମିଳିଗଲା ବୋଲି ଏବେ ମଧ୍ୟ ଅଭିମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ; ଯେପରି ଜରା ସୁନ୍ଦରତାକୁ ନଷ୍ଟ କରେ, ଏମିତି ଅନୁଶାସନ ନଥିଲେ ଶ୍ରୀ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଭକ୍ଷ୍ଯୋତ୍ତମପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ନଂ ମତ୍ସ୍ଯୋ ବଡିଶମାଯସମ୍। ଅନ୍ନାଭିଲାଷୀ ଗ୍ରସତେ ନାନୁବନ୍ଧମଵେକ୍ଷତେ
ଉତ୍ତମ ଖାଦ୍ୟ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା ଇରନ ଆଞ୍ଚ ମାଛ ଖାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରେ, ଖାଇବାର ଇଚ୍ଛାରେ ସେ ପରିଣାମ ଭାବିନାହିଁ।
ଯଚ୍ଛକ୍ଯଂ ଗ୍ରସିତୁଂ ଗ୍ରସ୍ଯଂ ଗ୍ରସ୍ତଂ ପରିଣମେଚ୍ଚ ଯତ୍। ହିତଂ ଚ ପରିଣାମେ ଯତ୍ତଦାଦ୍ଯଂ ଭୂତିମିଚ୍ଛତା
ଯାହା ପଚିପାରିବ, ସେଠି ଖାଇବା ଉଚିତ୍; ଯାହା ଖାଇଛି, ସେ ଭଲଭାବେ ହଜମ ହେବା ଉଚିତ୍; ଯାହାର ଶେଷରେ ଉପକାର ମିଳେ, ଭାଗ୍ୟ ଚାହୁଁଥିବା ଲୋକ ପ୍ରଥମେ ସେଠି ଚୟନ କରିବା ଉଚିତ୍।
ଵନସ୍ପତେରପକ୍ଵାନି ଫଲାନି ପ୍ରଚିନୋତି ଯଃ। ସ ନାପ୍ନୋତି ରସଂ ତେଭ୍ଯୋ ବୀଜଂ ଚାସ୍ଯ ଵିନଶ୍ଯତି
ଯିଏ ଗଛର କଚ୍ଚା ଫଳ ତୁଳେ, ସେ ସେଥିରୁ ରସ ପାଉନାହିଁ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ବୀଜ ମଧ୍ୟ ନଷ୍ଟ ହୁଏ।
ଯସ୍ତୁ ପକ୍ଵମୁପାଦତ୍ତେ କାଲେ ପରିଣତଂ ଫଲମ୍। ଫଲାଦ୍ରସଂ ସ ଲଭତେ ବୀଜାଚ୍ଚୈଵ ଫଲଂ ପୁନଃ
କିନ୍ତୁ ଯିଏ ସମୟରେ ପକ୍କା ଫଳ ତୁଳେ, ସେ ଫଳରୁ ରସ ମିଳେ, ଏବଂ ବୀଜରୁ ପୁଣି ଫଳ ପାଏ।
ଯଥା ମଧୁ ସମାଦତ୍ତେ ରକ୍ଷନ୍ପୁଷ୍ପାଣି ଷଟ୍ପଦଃ। ତଦ୍ଵଦର୍ଥାନ୍ମନୁଷ୍ଯେଭ୍ଯ ଆଦଦ୍ଯାଦଵିହିଂସଯା
ଯେପରି ମଧୁମକ୍ଷି ଫୁଲକୁ କ୍ଷତି ନ କରି ମଧୁ ନେଇଥାଏ, ସେପରି ଲୋକଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କ୍ଷତି ନ କରି ଧନ ନେବା ଉଚିତ୍।
ପୁଷ୍ପଂ ପୁଷ୍ପଂ ଵିଚିନ୍ଵୀତ ମୂଲଚ୍ଛେଦଂ ନ କାରଯେତ୍ । ମାଲାକାର ଇଵାରାମେ ନ ଯଥାଙ୍ଗାରକାରକଃ
ଫୁଲ ଚିନ୍ଦିବାକୁ ଚାହିଁଲେ, ଗଛକୁ ମୂଳରୁ ଉଖାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ—ଯେପରି ମାଳାଗଠନକାରୀ ଉଦ୍ୟାନରେ ଫୁଲ ଚିନ୍ଦେ, କିନ୍ତୁ କ୍ଷୁଦ୍ରକାର୍ଯ୍ୟକାରୀ ଭଳି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଛକୁ ନଷ୍ଟ କରେ ନାହିଁ।
କିଂ ନୁ ମେ ସ୍ଯାଦିଦଂ କୃତ୍ଵା କିଂ ନୁ ମେ ସ୍ଯାଦକୁର୍ଵତଃ। ଇତି କର୍ମାଣି ସଞ୍ଚିନ୍ତ୍ଯ କୁର୍ଯାଦ୍ଵା ପୁରୁଷୋ ନ ଵା
ମୁଁ ଏହା କଲେ କ’ଣ ହେବ? ନ କଲେ କ’ଣ ହେବ?—ଏପରି ଭାବି, ମଣିଷ କାର୍ଯ୍ୟ କରିବା କିମ୍ବା ନ କରିବା ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେବା ଉଚିତ।
ଅନାରଭ୍ଯା ଭଵନ୍ତ୍ଯର୍ଥାଃ କେଚିନ୍ନିତ୍ଯଂ ଯଥାଽଗତାଃ । କୃତଃ ପୁରୁଷକାରୋଽହି ଭଵେଦ୍ଯେଷୁ ନିରର୍ଥକଃ
କେତେକ କାମ ଚେଷ୍ଟା ନ କରିଲେ ମଧ୍ୟ ସ୍ୱତଃ ଘଟିଯାଏ, ଯେପରି ଏମିତି ଆସିଯାଏ; ଏମିତି କାମ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ, ସେଥିରେ କୌଣସି ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ।
ଅନର୍ଥେ ଚୈଵ ନିରତମର୍ଥେ ଚୈଵ ପରାଙ୍ଭୁଖମ୍। ନ ତଂ ଭର୍ତାରମିଚ୍ଛନ୍ତି ଷଣ୍ଢଂ ପତିମିଵ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
ଯିଏ ଅନାବଶ୍ୟକ କାମରେ ଲାଗି ରହେ, ଆବଶ୍ୟକ କାମକୁ ଦୂରେ ରଖେ—ସେପରି ପୁରୁଷକୁ ନାରୀମାନେ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ନପୁଂସକ ପତିକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ।
ପ୍ରସାଦୋ ନିଷ୍ଫଲୋ ଯସ୍ଯ କ୍ରୋଧଶ୍ଚାପି ନିରର୍ଥକଃ। ନ ତଂ ଭର୍ତାରମିଚ୍ଛନ୍ତି ଷଣ୍ଢଂ ପତିମିଵ ସ୍ତ୍ରିଯଃ
ଯାହାର କୃପା ଅଫଳ, ଯାହାର କ୍ରୋଧ ମଧ୍ୟ ଅର୍ଥହୀନ—ସେପରି ପୁରୁଷକୁ ନାରୀମାନେ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ, ଯେପରି ନପୁଂସକ ପତିକୁ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ।
କାଂଶ୍ଚିଦର୍ଥାନ୍ନରଃ ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଲଘୁମୂଲାନ୍ମହାଫଲାନ୍ । କ୍ଷିପ୍ରମାରଭତେ କର୍ତୁଂ ନ ଦୀର୍ଘଯତି ତାଦୃଶାନ୍
ଯେ ପୁରୁଷ ବୁଦ୍ଧିମାନ, ସେ ଛୋଟ ମୂଳ ଥିବା, ବଡ଼ ଫଳ ଦେଉଥିବା କାମକୁ ଶୀଘ୍ର କରିବାକୁ ଆରମ୍ଭ କରେ; ଏପରି କାମରେ ବିଳମ୍ବ କରେ ନାହିଁ।
ଋଜୁ ପଶ୍ଯତି ଯଃ ସର୍ଵଂ ଚକ୍ଷୁଷା ନୁ ପିବନ୍ନିଵ । ଆସୀନମପି ତୂଷ୍ଣୀକମନୁରଜ୍ଯନ୍ତି ତଂ ପ୍ରଜାଃ
ଯେ ସମସ୍ତ କଥାକୁ ସରଳ ଭାବରେ ଦେଖେ, ଯେପରି ଚକ୍ଷୁରେ ପିଇଉଛି—ସେ ନିଜେ ଚୁପ୍ଚାପ ବସିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତି ଆକୃଷ୍ଟ ହୁଅନ୍ତି।
ସୁପୁଷ୍ପିତଃ ସ୍ଯାଦଫଲଃ ଫଲିତଃ ସ୍ଯାଦ୍ଦୁରାରୁହଃ । ଅପକ୍ଵଃ ପକ୍ଵସଙ୍କାଶୋ ନ ତୁ ଶୀର୍ଯେତ କର୍ହିଚିତ୍
ଗଛ ଫୁଲରେ ଭରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଫଳ ନ ହୋଇପାରେ; କିମ୍ବା ଫଳ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଚଢ଼ିବାକୁ କଷ୍ଟ ହୋଇପାରେ; ଅପକ୍ୱ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ପକ୍ୱ ଦେଖାଯାଏ, କିନ୍ତୁ ଏହା କେବେ ଶୋଷିଯାଏ ନାହିଁ।