ଏଵଂ ସ ତୁର୍ଵସୁଂ ଶପ୍ତ୍ଵା ଯଯାତିଃ ସୁତମାତ୍ମନଃ। ଶର୍ମିଷ୍ଠାଯାଃ ସୁତଂ ଦ୍ରୁହ୍ଯୁମିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ଏଭଳି ତୁର୍ବସୁଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ, ଯୟାତି ନିଜ ପୁଅ ଶର୍ମିଷ୍ଠାର ପୁଅ ଦ୍ରୁହ୍ୟୁଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଦ୍ରୁହ୍ଯୋ ତ୍ଵଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯସ୍ଵ ଵର୍ଣରୂପଵିନାଶିନୀମ୍। ଜରାଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ମେ ଯୌଵନଂ ସ୍ଵଂ ଦଦସ୍ଵ ଚ
ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ତୁମେ ରଙ୍ଗ ଓ ରୂପ ନଷ୍ଟ କରୁଥିବା ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଗ୍ରହଣ କର, ହଜାର ବର୍ଷ ପାଇଁ; ମୋତେ ତୁମ ଯୁବାବସ୍ଥା ଦିଅ।
ପୂର୍ଣେ ଵର୍ଷସହସ୍ରେ ତୁ ପୁନର୍ଦାସ୍ଯାମି ଯୌଵନମ୍। ସ୍ଵଂ ଚାଦାସ୍ଯାମି ଭୂଯୋଽହଂ ପାପ୍ମାନଂ ଜରଯା ସହ
ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ମୁଁ ତୁମକୁ ତୁମର ଯୁବାବସ୍ଥା ପୁଣି ଫେରାଇଦେବି, ଏବଂ ମୁଁ ପୁଣି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଦୁଃଖ ନେଇବି।
ନ ଗଜଂ ନ ରଥଂ ନାଶ୍ଵଂ ଜୀର୍ଣୋ ଭୁଙ୍କ୍ତେ ନ ଚ ସ୍ତ୍ରିଯମ୍। ଵାଗ୍ଭଙ୍ଗଶ୍ଚାସ୍ଯ ଭଵତି ତାଂ ଜରାଂ ନାଭିକାମଯେ
ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ ହାତୀ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା, ନାରୀ କିଛି ଉପଭୋଗ କରିପାରେନି; ତାଙ୍କର କଥା ଭାଙ୍ଗିଯାଏ—ଏମିତି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ମୁଁ ଚାହେଁନି।
ଯତ୍ତ୍ଵଂ ମେ ହୃଦଯାଜ୍ଜାତୋ ଵଯଃ ସ୍ଵଂ ନ ପ୍ରଯଚ୍ଛସି। ତସ୍ମାଦ୍ଦ୍ରୁହ୍ଯୋ ପ୍ରିଯଃ କାମୋ ନ ତେ ସଂପତ୍ସ୍ଯତେ କ୍ଵଚିତ୍
ତୁମେ ମୋ ହୃଦୟରୁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ତୁମ ଯୁବାବସ୍ଥା ଦେଉନାହାଁତ, ତେଣୁ, ଦ୍ରୁହ୍ୟୁ, ତୁମର ପ୍ରିୟ ଇଚ୍ଛା କେବେ ପୂରଣ ହେବନି।
ଯତ୍ରାଶ୍ଵରଥମୁଖ୍ଯାନାମଶ୍ଵାନାଂ ସ୍ଯାଦ୍ଗତଂ ନ ଚ। ହସ୍ତିନାଂ ପୀଠକାନାଂ ଚ ଗର୍ଦଭାନାଂ ତଥୈଵ ଚ
ଯେଉଁଠାରେ ରଥରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ା ନାହିଁ, ହାତୀ ଉପରେ ଚାଢ଼ିବା ଆସନ ନାହିଁ, ଗଧା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ—
ବସ୍ତାନାଂ ଚ ଗଵାଂ ଚୈଵ ଶିବିକାଯାସ୍ତଥୈଵ ଚ। ଉଡୁପପ୍ଲଵସଂତାରୋ ଯତ୍ର ନିତ୍ଯଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଛାଗ, ଗାଈ, ଶିବିକା ମଧ୍ୟ ନାହିଁ, ସେଠାରେ ସଦା ନୌକା ଓ ବେଣ୍ଡା ଦ୍ୱାରା ପାର୍ହିବା ହେବ।
ଅନୋ ତ୍ଵଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯସ୍ଵ ପାପ୍ମାନଂ ଜରଯା ସହ। ଏକଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରଂ ତୁ ଚରେଯଂ ଯୌଵନେନ ତେ
ଅନୁ, ତୁମେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଦୁଃଖ ଗ୍ରହଣ କର; ମୁଁ ଏକ ହଜାର ବର୍ଷ ତୁମ ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ଜୀବନ୍ତ ରହିବି।
ଜୀର୍ଣଃ ଶିଶୁଵଦାଦତ୍ତେ କାଲେଽନ୍ନମଶୁଚିର୍ଯଥା। ନ ଜୁହୋତି ଚ କାଲେଽଗ୍ନିଂ ତାଂ ଜରାଂ ନାଭିକାମଯେ
ଯେପରି ଏକ ବୃଦ୍ଧ ଲୋକ ଶିଶୁ ପରି ଅସମୟରେ ଏବଂ ଅପବିତ୍ର ଭାବରେ ଖାଇଥାଏ, ଏବଂ ସମୟରେ ଅଗ୍ନିକୁ ଅର୍ପଣ କରେନାହିଁ, ସେପରି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ମୁଁ କେବେ ଚାହେଁନି।
ଯତ୍ତ୍ଵଂ ମେ ହୃଦଯାଜ୍ଜାତୋ ଵଯଃ ସ୍ଵଂ ନ ପ୍ରଯଚ୍ଛସି। ଜରାଦୋଷସ୍ତ୍ଵଯା ପ୍ରୋକ୍ତସ୍ତସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରତିଲପ୍ସ୍ଯସେ
ତୁମେ ମୋର ହୃଦୟରୁ ଜନ୍ମ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମର ଯୌବନ ମୋତେ ଦେଉନାହାଁ, ଏବଂ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାର ଦୋଷ ବିଷୟରେ କହିଛ, ତେଣୁ ଏହି ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ତୁମେ ନିଜେ ପାଇବ।
ପ୍ରଜାଶ୍ଚ ଯୌଵନପ୍ରାପ୍ତା ଵିନଶିଷ୍ଯନ୍ତ୍ଯନୋ ତଵ। ଅଗ୍ନିପ୍ରସ୍କନ୍ଦନପରସ୍ତ୍ଵଂ ଚାପ୍ଯେଵଂ ଭଵିଷ୍ଯସି
ତୁମର ସନ୍ତାନମାନେ ଯୌବନକୁ ପ୍ରାପ୍ତି କରି ତୁମ ପୂର୍ବରୁ ନଷ୍ଟ ହେବେ; ଏବଂ ତୁମେ ଯେଉଁଠି ଅଗ୍ନିକୁ ଅବହେଳା କରିଛ, ସେପରି ଫଳ ତୁମେ ମଧ୍ୟ ଭୋଗିବ।
ପ୍ରତ୍ଯାଖ୍ଯାତଶ୍ଚତୁର୍ଭିଶ୍ଚ ଶପ୍ତ୍ଵା ତାନ୍ଯଦୁପୂର୍ଵକାନ୍। ପୂରୋଃ ସକାଶମଗମନ୍ମତ୍ତ୍ଵା ପୂରୁମଲଙ୍ଘନମ୍
ଚାରିଜଣଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ୱୀକୃତ ହୋଇ, ସେମାନଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଇ, ସେ ପୁରୁଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ, ପୁରୁଙ୍କ ପରୀକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହିଲେ।
ପୂରୋ ତ୍ଵଂ ମେ ପ୍ରିଯଃ ପୁତ୍ରସ୍ତ୍ଵଂ ଵରୀଯାନ୍ଭଵିଷ୍ଯସି। ଜରା ଵଲୀ ଚ ମାଂତାତ ପଲିତାନି ଚ ପର୍ଯଗୁଃ
ପୁରୁ, ତୁମେ ମୋର ପ୍ରିୟ ପୁଅ, ତୁମେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହେବ। ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା, ଚମଡ଼ିର ଭାଜ, ଏବଂ ପକା କେଶ ମୋତେ ଘେରିଛି, ପୁଅ।
କାଵ୍ଯସ୍ଯୋଶନସଃ ଶାପାନ୍ନ ଚ ତୃପ୍ତୋଽସ୍ମି ଯୌଵନେ। ପୂରୋ ତ୍ଵଂ ପ୍ରତିପଦ୍ଯସ୍ଵ ପାପ୍ମାନଂ ଜରଯା ସହ। କଂଚିତ୍କାଲଂ ଚରେଯଂ ଵୈ ଵିଷଯାନ୍ଵଯସାତଵ
ଉଶନାସଙ୍କ ପୁଅ କାବ୍ୟଙ୍କ ଶାପ ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଯୌବନରେ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଇପାରିନି। ପୁରୁ, ତୁମେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ସହିତ ମୋର ପାପ ନେଉ, ଯେଉଁଠିକି ମୁଁ କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବି।
ପୂର୍ଣେ ଵର୍ଷସହସ୍ରେ ତୁ ପୁନର୍ଦାସ୍ଯାମି ଯୌଵନମ୍। ସ୍ଵଂ ଚୈଵ ପ୍ରତିପତ୍ସ୍ଯାମି ପାପ୍ମାନଂ ଜରଯା ସହ
ହଜାର ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ମୁଁ ପୁଣି ତୁମକୁ ଯୌବନ ଫେରାଇଦେବି, ଏବଂ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ସହିତ ମୋର ପାପ ମୁଁ ନିଜେ ନେଇଯିବି।
ଏଵମୁକ୍ତଃ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ପୂରୁଃ ପିତରମଜ୍ଜସା। ଯଦାତ୍ଥ ମାଂ ମହାରାଜ ତତ୍କରିଷ୍ଯାମି ତେ ଵଚଃ
ଏପରି କହିଲେ ପରେ, ପୁରୁ ନିଜ ବାପାଙ୍କୁ ଗଭୀର ଭାବରେ କହିଲେ: 'ମହାରାଜ, ଆପଣ ଯାହା କହିବେ, ମୁଁ ସେହିପରି କରିବି।'
ଗୁରୋର୍ଵୈ ଵଚନଂ ପୁଣ୍ଯଂ ସ୍ଵର୍ଗ୍ଯମାଯୁଷ୍କରଂ ନୃଣାମ୍। ଗୁରୁପ୍ରସାଦାତ୍ତ୍ରୈଲୋକ୍ଯମନ୍ଵଶାସଚ୍ଛତକ୍ରତୁଃ
ଗୁରୁଙ୍କର କଥା ପବିତ୍ର, ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଇଥାଏ, ଏବଂ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କୁ ଦୀର୍ଘ ଆୟୁଷ୍ୟ ଦେଇଥାଏ; ଗୁରୁଙ୍କ ଦୟାରେ ଇନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ତିନି ଲୋକର ଶାସନ କରିଥିଲେ।
ଗୁରୋରନୁମତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ସର୍ଵାନ୍କାମାନମାପ୍ନୁଯାତ୍। ଯାଵଦିଚ୍ଛସି ତାଵଚ୍ଚ ଧାରଯିଷ୍ଯାମି ତେ ଜରାମ୍
ଗୁରୁଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିଲେ, ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୁଏ; ଆପଣ ଯେତେଦିନ ଚାହିଁବେ, ମୁଁ ସେତେଦିନ ଆପଣଙ୍କ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ବହନ କରିବି।
ପ୍ରତିପତ୍ସ୍ଯାମି ତେ ରାଜନ୍ପାପ୍ମାନଂ ଜରଯା ସହ। ଗୃହାଣ ଯୌଵନଂ ମତ୍ତଶ୍ଚର କାମାନ୍ଯଥେପ୍ସିତାନ୍
ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ସହିତ ପାପ ନେଇବି, ରାଜା; ଆପଣ ମୋ ଠାରୁ ଯୌବନ ନିଅନ୍ତୁ ଏବଂ ଇଚ୍ଛାମୁତାବକ ଭୋଗ କରନ୍ତୁ।
ଜରଯାହଂ ପ୍ରତିଚ୍ଛନ୍ନୋ ଵଯୋରୂପଧରସ୍ତଵ। ଯୌଵନଂ ଭଵତେ ଦତ୍ତ୍ଵା ଚରିଷ୍ଯାମି ଯଥାତ୍ଥମାମ୍
ମୁଁ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥା ଦ୍ୱାରା ଢାକାଯିବି, ଆପଣଙ୍କ ବୟସ ଏବଂ ଆକୃତି ଧାରଣ କରିବି; ଆପଣଙ୍କୁ ଯୌବନ ଦେଇ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ଜୀବନ ଯାପନ କରିବି।
ପୂରୋ ପ୍ରୀତୋଽସ୍ମି ତେ ଵତ୍ସ ପ୍ରୀତଶ୍ଚେଦଂ ଦଦାମି ତେ। ସର୍ଵକାମସମୃଦ୍ଧା ତେ ପ୍ରଜା ରାଜ୍ଯେ ଭଵିଷ୍ଯତି
ପୁରୁ, ମୁଁ ତୁମେ ଉପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲି, ପୁଅ; ଏହିପରି ପ୍ରସନ୍ନ ହୋଇ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଏହି ଦେଉଛି: ରାଜ୍ୟରେ ତୁମର ସନ୍ତାନମାନେ ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛାରେ ସମୃଦ୍ଧ ହେବେ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ଯଯାତିସ୍ତୁ ସ୍ମୃତ୍ଵା କାଵ୍ଯଂ ମହାତପାଃ। ସଂକ୍ରାମଯାମାସ ଜରାଂ ତଦା ପୂରୌ ମହାତ୍ମନି
ଏପରି କହି, ମହାତ୍ମା ଯୟାତି କାବ୍ୟଙ୍କୁ ସ୍ମରଣ କରି, ସେ ସମୟରେ ବୃଦ୍ଧାବସ୍ଥାକୁ ପୁରୁଙ୍କୁ ସ୍ଥାନାନ୍ତର କରିଦେଲେ।
ପୌରଵେଣାଥ ଵଯସା ଯଯାତିର୍ନହୁଷାତ୍ମଜଃ। `ରୂପଯୌଵନସଂପନ୍ନଃ କୁମାରଃ ସମପଦ୍ଯତ।' ପ୍ରୀତିଯୁକ୍ତୋ ନୃପଶ୍ରେଷ୍ଠଶ୍ଚରା ଵିଷଯାନ୍ପ୍ରିଯାନ୍
ତାପରେ, ପୁରୁଙ୍କ ଯୌବନ ନେଇ, ନହୁଷ ପୁଅ ଯୟାତି ଏକ ରୂପବାନ ଏବଂ ଯୌବନପୂର୍ଣ୍ଣ ଯୁବକ ହେଲେ, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆନନ୍ଦରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ପ୍ରିୟ ଭୋଗ ଉପଭୋଗ କରିଲେ।
ଯଥାକାମଂ ଯଥୋତ୍ସାହଂ ଯଥାକାଲଂ ଯଥାସୁଖମ୍। ଧର୍ମାଵିରୁଦ୍ଧଂ ରାଜେନ୍ଦ୍ରୋ ଯଥା ଭଵତି ସୋଽନ୍ଵଭୂତ୍
ସେ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ, ଉତ୍ସାହରେ, ସମୟ ଅନୁଯାୟୀ ଏବଂ ସୁଖରେ, ଧର୍ମକୁ ଅଟୁଟ ରଖି, ଯେପରି ଉଚିତ, ସେପରି ଭୋଗ କରିଲେ।
ଦେଵାନତର୍ପଯଦ୍ଯଜ୍ଞୈଃ ଶ୍ରାଦ୍ଧୈସ୍ତଦ୍ଵିତ୍ପିତୄନପି। ଦୀନାନନୁଗ୍ରହୈରିଷ୍ଟୈଃ କାମୈଶ୍ଚ ଦ୍ଵିଜସତ୍ତମାନ୍
ସେ ଦେବତାମାନେକୁ ଯଜ୍ଞ ଦ୍ୱାରା, ପିତୃମାନେକୁ ଶ୍ରାଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା, ଦୁଃଖୀମାନେକୁ ଦାନ ଦ୍ୱାରା, ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେକୁ ଇଚ୍ଛିତ ଫଳ ଦେଇ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଥିଲେ।
ଅତିଥୀନନ୍ନପାନୈଶ୍ଚ ଵିଶଶ୍ଚ ପରିପାଲନୈଃ। ଆନୃଶଂସ୍ଯେନ ଶୂଦ୍ରାଂଶ୍ଚ ଦସ୍ଯୂନ୍ସନ୍ନିଗ୍ରହେଣ ଚ
ସେ ଅତିଥିମାନେକୁ ଭୋଜନ ଓ ପାନ ଦେଇ ସମ୍ମାନ କରିଥିଲେ, ପ୍ରଜାମାନେକୁ ରକ୍ଷା କରିଥିଲେ, ନିମ୍ନବର୍ଗୀମାନେ ପ୍ରତି କରୁଣା ଦେଖାଇଥିଲେ, ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟମାନେକୁ ଦମନ କରିଥିଲେ।
ଧର୍ମେଣ ଚ ପ୍ରଜାଃ ସର୍ଵା ଯଥାଵଦନୁରଞ୍ଜଯନ୍। ଯଯାତିଃ ପାଲଯାମାସ ସାକ୍ଷାଦିନ୍ଦ୍ର ଇଵାପରଃ
ଯୟାତି ଧର୍ମରେ ରହି ସମସ୍ତ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଠିକ୍ ଭାବରେ ଆନନ୍ଦିତ କରିଥିଲେ, ସେ ଏକ ଦ୍ୱିତୀୟ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପରି ରାଜ୍ୟର ଶାସନ କରିଥିଲେ।
ସ ରାଜା ସିଂହଵିକ୍ରାନ୍ତୋ ଯୁଵା ଵିଷଯଗୋଚରଃ। ଅଵିରୋଧେନ ଧର୍ମସ୍ଯ ଚଚାର ସୁଖମୁତ୍ତମମ୍
ସେ ରାଜା ସିଂହ ପରି ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଯୁବକ ଓ ନିଜ ରାଜ୍ୟର ମାଲିକ ଥିଲେ। ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରହି, କୌଣସି ବିରୋଧ ବିନା ସର୍ବୋତ୍ତମ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରୁଥିଲେ।
ସ ସଂପ୍ରାପ୍ଯ ଶୁଭାନ୍କାମାଂସ୍ତୃପ୍ତଃ ଖିନ୍ନଶ୍ଚ ପାର୍ଥିଵଃ। କାଲଂ ଵର୍ଷସହସ୍ରାନ୍ତଂ ସସ୍ମାର ମନୁଜାଧିପଃ
ସେ ରାଜା ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁଯାୟୀ ସମସ୍ତ ଶୁଭ କାମନା ପୂରଣ କରି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ଓ କ୍ଲାନ୍ତ ହେଲେ; ଏହିପରେ ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସେ ରାଜା ହଜାର ବର୍ଷ ଶେଷ ହେବାର କଥା ମନେ ପକାଇଲେ।
ପରିସଂଖ୍ଯାଯ କାଲଜ୍ଞଃ କଲାଃ କାଷ୍ଠାଶ୍ଚ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ଯୌଵନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ରାଜର୍ଷିଃ ସହସ୍ରପରିଵତ୍ସରାନ୍
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜା ଯୟାତି, ସମୟର ଗଣନା ଜାଣି, ଯୁବାବସ୍ଥାରେ ପ୍ରବେଶ କରି, ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଓ ଘଣ୍ଟା ଗଣନା କରିଥିଲେ।