ଚତ୍ଵାରି ରାଜ୍ଞା ତୁ ମହାବଲେନ ଵର୍ଜ୍ଯାନ୍ଯାହୁଃ ପଣ୍ଡିତସ୍ତାନି ଵିଦ୍ଯାତ୍। ଅଲ୍ପପ୍ରଜ୍ଞୈଃ ସହ ମନ୍ତ୍ରଂ ନ କୁର୍ଯା- ନ୍ନ ଦୀର୍ଘସୂତ୍ରୈରଲସୈଶ୍ଚାରଣୈଶ୍ଚ
ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାଙ୍କୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଚାରି ପ୍ରକାର ଲୋକଙ୍କୁ ଏଡ଼ିବାକୁ କହିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି- ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା, କାମକୁ ଦେରି କରୁଥିବା, ଆଳସୀ ଓ କାମରେ ଅବଧାନ ନ ଦେଇଥିବା ଲୋକ। ଏମାନଙ୍କ ସହିତ କେବେ ମନ୍ତ୍ରଣା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଚତଵାରି ତେ ତାତ ଗୃହେ ଵସନ୍ତୁ ଶ୍ରିଯାଽଭିଜୁଷ୍ଟସ୍ଯ ଗୃହସ୍ଥଧର୍ମେ। ଵୃଦ୍ଧୋ ଜ୍ଞାତିରଵସନ୍ନଃ କୁଲୀନଃ ସଖା ଦରିଦ୍ରୋ ଭଗିନୀ ଚାନପତ୍ଯା
ହେ ପୁତ୍ର, ଧନ-ସମ୍ପଦରେ ସମୃଦ୍ଧ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ଘରେ ଏହି ଚାରିଜଣ ରହିବା ଉଚିତ୍— ବୃଦ୍ଧ ଆତ୍ମୀୟ, ଭଲ ବଂଶର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ପଡ଼ିଥିବା, ଦରିଦ୍ର ବନ୍ଧୁ ଓ ସନ୍ତାନ ନଥିବା ଭଉଣୀ।
ଚତ୍ଵାର୍ଯାହ ମହାରାଜ ସାଦ୍ଯସ୍କାନି ବୃହସ୍ପତିଃ। ପୃଚ୍ଛତେ ତ୍ରିଦଶେନ୍ଦ୍ରାଯ ତାନୀମାନି ନିବୋଧ ମେ
ହେ ମହାରାଜ, ବୃହସ୍ପତି ଆରମ୍ଭରେ ଚାରିଟି ଜିନିଷ କଥା କହିଛନ୍ତି; ତାହା ତିନି ଲୋକର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପଚାରିବାରେ ଯେପରି ଉତ୍ତର ଦେଇଥିଲେ, ଏବେ ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ।
ଦେଵତାନାଂ ଚ ସଙ୍କଲ୍ପମନୁଭାଵଂ ଚ ଧୀମତାମ୍। ଵିନଯଂ କୃତଵିଦ୍ଯାନାଂ ଵିନାଶଂ ପାପକର୍ମଣାମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା, ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାବ, ଶିକ୍ଷିତମାନଙ୍କ ନମ୍ରତା ଓ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ନାଶ।
ଚତ୍ଵାରି କର୍ମାଣ୍ଯଭଯଂକରାଣି ଭଯଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯଯଥାକୃତାନି । ମାନାଗ୍ନିହୋତ୍ରମୁତ ମାନମୌନଂ ମାନେନାଧୀତମୁତ ମାନଯଜ୍ଞଃ
ଚାରିଟି କାମ ଯଦି ଅଭିମାନରେ କରାଯାଏ, ତେବେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଭୟଙ୍କର ହୁଏ ଓ ଭୟ ଆଣିଦିଏ; ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି— ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, ମୌନବ୍ରତ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଯଜ୍ଞ।
ପଞ୍ଚାଗ୍ନଯୋ ମନୁଷ୍ଯେଣ ପରିଚର୍ଯାଃ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ। ପିତା ମାତାଗ୍ନିରାତ୍ମା ଚ ଗୁରୁଶ୍ଚ ଭରତର୍ଷଭ
ଏହି ପଞ୍ଚଟି ଅଗ୍ନିକୁ ମନୁଷ୍ୟ ଉତ୍ସାହରେ ସେବା କରିବା ଉଚିତ୍— ପିତା, ମାତା, ଅଗ୍ନି, ନିଜ ଆତ୍ମା ଓ ଗୁରୁ।
ପଞ୍ଚୈଵ ପୂଜଯଁଲ୍ଲୋକେ ଯଶଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତି କେଵଲମ୍। ଦେଵାନ୍ପିତୄନ୍ମନୁଷ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଭିକ୍ଷୂନତିଥିପଞ୍ଚମାନ୍
ଏହି ପଞ୍ଚଜଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଲୋକରେ ଶୁଦ୍ଧ ଖ୍ୟାତି ମିଳେ— ଦେବତା, ପିତୃଗଣ, ମନୁଷ୍ୟ, ଭିକ୍ଷୁ ଓ ଅତିଥି।
ପଞ୍ଚ ତ୍ଵାଽନୁଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଗମିଷ୍ଯସି। ମିତ୍ରାଣ୍ଯମିତ୍ରା ମଧ୍ଯସ୍ଥା ଉପଜୀଵ୍ଯୋପଜୀଵିନଃ
ତୁମେ ଯେଉଁଠିକୁ ଯିବ, ପଞ୍ଚଜଣ ସଦା ତୁମ ସହିତ ଯିବେ— ବନ୍ଧୁ, ଶତ୍ରୁ, ମଧ୍ୟସ୍ଥ, ନିର୍ଭରଶୀଳ ଓ ଯାହାଉପରେ ତୁମେ ନିର୍ଭର କର।
ପଞ୍ଚେନ୍ଦ୍ରିଯସ୍ଯ ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଛିଦ୍ରଂ ଚେଦେକମିନ୍ଦ୍ରିଯମ୍। ତତୋଽସ୍ଯ ସ୍ରଵତି ପ୍ରଜ୍ଞା ଦୃତେଃ ପାତ୍ରାଦିଵୋଦକମ୍
ମନୁଷ୍ୟର ପଞ୍ଚଇନ୍ଦ୍ରିୟ ମଧ୍ୟରୁ ଯଦି ଗୋଟିଏ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ତେବେ ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଝରିଯାଏ, ଯେପରି ଛିଦ୍ର ଥିବା ପାତ୍ରରୁ ପାଣି ଝରିଯାଏ।
ଷଡ୍ଦୋଷାଃ ପୁରୁଷେଣେହ ହାତଵ୍ଯା ଭୂତିମିଚ୍ଛତା। ନିଦ୍ରା ତନ୍ଦ୍ରୀ ଭଯଂ କ୍ରୋଧ ଆଲସ୍ଯଂ ଦୀର୍ଘସୂତ୍ରତା
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଭାଗ୍ୟ ଚାହେ, ସେ ଏହି ଛଅଟି ଦୁର୍ଗୁଣ ଛାଡ଼ିଦେଉ— ନିଦ୍ରା, ଅଳସ୍ୟ, ଭୟ, କ୍ରୋଧ, ଆଳସ୍ୟ ଓ କାମକୁ ଦେରି କରିବା।
ଷଡିମାନ୍ପୁରୁଷୋ ଜହ୍ଯାଦ୍ଭିନ୍ନାଂ ନାଵମିଵାର୍ଣଵେ। ଅପ୍ରଵକ୍ତାରମାଚାର୍ଯମନଧୀଯାନମୃତ୍ଵିଜମ୍
ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ଛଅଟି ଜିନିଷକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ୍, ଯେପରି ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ନୌକାକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି— ଶିକ୍ଷା ନ ଦେଇଥିବା ଗୁରୁ, ପଢ଼ିନଥିବା ପୁରୋହିତ, ରକ୍ଷା ନ କରୁଥିବା ରାଜା, ଅପ୍ରିୟ କଥା କହୁଥିବା ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଗ୍ରାମକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଗୋପାଳ ଓ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାହୁଁଥିବା ନାପିତ।
ଅରକ୍ଷିତାରଂ ରାଜାନଂ ଭାର୍ଯାଂ ଚାପ୍ରିଯଵାଦିନୀମ୍ । ଗ୍ରାମକାମଂ ଚ ଗୋପାଲଂ ଵନକାମଂ ଚ ନାପିତମ୍
ଯେ ରାଜା ରକ୍ଷା କରୁନାହାନ୍ତି, ଯେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅପ୍ରିୟ କଥା କହନ୍ତି, ଯେ ଗୋପାଳ ଗ୍ରାମକୁ ଚାହୁଁଥିବେ ଓ ଯେ ନାପିତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାହୁଁଥିବେ, ସେମାନେ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ୍।
ଷଡେଵ ତୁ ଗୁଣାଃ ପୁଂସା ନ ହାତଵ୍ଯାଃ କଦାଚନ। ସତ୍ଯଂ ଦାନମନାଲସ୍ଯମନସୂଯା କ୍ଷମା ଧୃତିଃ
ମନୁଷ୍ୟ କେବେ ଏହି ଛଅଟି ଗୁଣ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ— ସତ୍ୟବାଦିତା, ଦାନଶୀଳତା, ଉତ୍ସାହ, ଇର୍ଷ୍ୟା ନଥିବା, କ୍ଷମାଶୀଳତା ଓ ଧୃତି।
ଅର୍ଥାଗମୋ ନିତ୍ଯମରୋଗିତା ଚ ପ୍ରିଯା ଚ ଭାର୍ଯା ପ୍ରିଯଵାଦିନୀ ଚ। ଵଶ୍ଯଶ୍ଚ ପୁତ୍ରୋଽର୍ଥକରୀ ଚ ଵିଦ୍ଯା ଷଡ୍ଜୀଵଲୋକସ୍ଯ ସୁଖାନି ରାଜନ୍
ଧନ ଅର୍ଜନ, ସଦା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ରହିବା, ଭଲ ଓ ମିଠା କଥା କହୁଥିବା ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଆଜ୍ଞାକାରୀ ପୁଅ ଓ ଧନ ଆଣିଦେଇଥିବା ଜ୍ଞାନ— ଏହି ଛଅଟି ଜିନିଷ ଲୋକର ସୁଖର କାରଣ, ରାଜନ।
ଷଣ୍ଣାମାତ୍ମନି ନିତ୍ଯାନାମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ଯୋଽଧିଗଚ୍ଛତି। ନ ସ ପାପୈଃ କୁତୋଽନର୍ଥୈର୍ଯୁଜ୍ଯତେ ଵିଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଯିଏ ନିଜ ମନରେ ଏହି ଛଅଟି ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧିକାର ରଖେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଛି, ସେ କେବେ ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଅପଶ୍ରୟରେ ପଡ଼େନି।
ଷଡିମେ ଷଟ୍ସୁ ଜୀଵନ୍ତି ସପ୍ତମୋ ନୋପଲଭ୍ଯତେ। ଚୋରାଃ ପ୍ରମତ୍ତେ ଜୀଵନ୍ତି ଵ୍ଯାଧିତେଷୁ ଚିକିତ୍ସକାଃ
ଏହି ଛଅଟି ଅନ୍ୟ ଛଅଟି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଜୀବନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସପ୍ତମ ମିଳେନାହିଁ— ଅସାବଧାନ ଲୋକ ଉପରେ ଚୋର, ରୋଗୀ ଉପରେ ଡାକ୍ତର।
ପ୍ରମଦାଃ କାମଯାନେଷୁ ଯଜମାନେଷୁ ଯାଜକାଃ । ରାଜା ଵିଵଦମାନେଷୁ ନିତ୍ଯଂ ମୂର୍ଖେଷୁ ପଣ୍ଡିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଚାହାଁଥିବେ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ନାରୀମାନେ; ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଉପରେ ପୁରୋହିତ; ବିବାଦ କରୁଥିବା ଉପରେ ରାଜା; ମୂର୍ଖମାନେ ଉପରେ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଜୀବନ୍ତି।
ଷଡିମାନି ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ମୁହୂର୍ତମନଵେକ୍ଷଣାତ୍। ଗାଵଃ ସେଵା କୃଷିର୍ଭାର୍ଯା ଵିଦ୍ଯା ଵୃଷଲସଙ୍ଗତିଃ
ଏହି ଛଅଟି ଜିନିଷକୁ ଯଦି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରି ଅବହେଳା କରାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ— ଗାଈ, ସେବା, ଚାଷ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଶିକ୍ଷା ଓ ନିମ୍ନ ଲୋକଙ୍କ ସାଙ୍ଗ।
ଷଡେତେ ହ୍ଯଵମନ୍ଯନ୍ତେ ନିତ୍ଯଂ ପୂର୍ଵୋପକାରିଣମ୍ । ଆଚାର୍ଯଂ ଶିକ୍ଷିତାଃ ଶିଷ୍ଯାଃ କୃତଦାରାଶ୍ଚ ମାତରଂ
ଯେଉଁଛଅଟି ଲୋକ ସଦା ତାଙ୍କୁ ଉପକାର କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଅବମାନ କରନ୍ତି: ଶିକ୍ଷା ଶେଷ କରିଥିବା ଶିଷ୍ୟମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାନ୍ତି, ବିବାହ କରିଥିବା ପୁଅମାନେ ମାଆଙ୍କୁ ଅନଦେଖା କରନ୍ତି।
ନାରୀଂ ଵିଗତକାମାସ୍ତୁ କୃତାର୍ଥାଶ୍ଚ ପ୍ରଯୋଜକମ୍ । ନାଵଂ ନିସ୍ତୀର୍ଣକାନ୍ତାରା ନାତୁରାଶ୍ଚ ଚିକିତ୍ସକଂ
ଯେ ନାରୀମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଇଛା ହରାଇଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ନିଜ କାମନା ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଉପକାରୀଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ନଦୀ ପାରି ଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନୌକାକୁ ଭୁଲିଯାନ୍ତି; ଯେ ରୋଗୀ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାନ୍ତି।
ଆରୋଗ୍ଯମାନୃଣ୍ଯମଵିପ୍ରଵାସଃ ସଦ୍ଭିର୍ମନୁଷ୍ଯୈଃ ସହ ସଂପ୍ରଯୋଗଃ। ସ୍ଵପ୍ରତ୍ଯଯା ଵୃତ୍ତିରଭୀତଵାସଃ ଷଟ୍ ଜୀଵଲୋକସ୍ଯ ସୁଖାନି ରାଜନ୍
ହେ ରାଜା, ଏହି ଛଅଟି ଜୀବମାନଙ୍କର ସତ୍ୟ ସୁଖ: ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ, ଋଣମୁକ୍ତି, ପ୍ରବାସର ଅଭାବ, ଭଲ ଲୋକଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ, ନିଜ ଶ୍ରମରେ ଉପାର୍ଜନ, ଓ ଭୟ ଛାଡ଼ି ରହିବା।
ଈର୍ଷୁର୍ଧୃଣୀ ନସନ୍ତୁଷ୍ଟଃ କ୍ରୋଧନୋ ନିତ୍ଯଶଙ୍କିତଃ। ପରଭାଗ୍ଯୋପଜୀଵୀ ଚ ଷଡେତେ ନିତ୍ଯଦୁଃଖିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଇର୍ଷ୍ୟା କରନ୍ତି, ଦୁଷ୍ଟ ମନରେ ରହନ୍ତି, କେବେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ, କ୍ରୋଧୀ, ସନ୍ଦେହପରା, ଓ ଅନ୍ୟଙ୍କ ଭାଗ୍ୟରେ ଜୀବିକା କରନ୍ତି—ଏହି ଛଅଟି ଲୋକ ସଦା ଦୁଃଖି।
ସପ୍ତ ଦୋଷାଃ ସଦା ରାଜ୍ଞା ହାତଵ୍ଯା ଵ୍ଯସନୋଦଯାଃ। ପ୍ରାଯଶୋ ଯୈର୍ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି କୃତମୂଲା ଅପୀଶ୍ଵରାଃ
ସପ୍ତଟି ଦୋଷ ରହିଛି, ଯାହାକୁ ରାଜା ସଦା ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ, କାରଣ ଏହା ଦୁର୍ଗତିକୁ ଆଣେ; ଏହି ଦୋଷ ଦ୍ୱାରା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟ ବିନଶିଯାନ୍ତି।
ସ୍ତ୍ରିଯୋଽକ୍ଷା ମୃଗଯା ପାନଂ ଵାକ୍ପାରୁଷ୍ଯଂ ଚ ପଞ୍ଚମମ୍। ମହଚ୍ଚ ଦଣ୍ଡପାରୁଷ୍ଯମର୍ଥଦୂଷଣମେଵ ଚ
ସ୍ତ୍ରୀ, ଜୁଆ, ଶିକାର, ମଦପାନ, କଠୋର କଥା, ଅତି ଦଣ୍ଡ ଦେବା, ଓ ଧନର ଦୁର୍ବ୍ୟବହାର—ଏହି ସପ୍ତଟି ଦୋଷ ରାଜାଙ୍କ ପାଖରେ ରହିଲେ ଦୁର୍ଗତି ଆସେ।
ଅଷ୍ଟୌ ପୂର୍ଵନିମିତ୍ତାନି ନରସ୍ଯ ଵିନଶିଷ୍ଯତଃ। ବ୍ରାହ୍ମଣାନ୍ପ୍ରଥମଂ ଦ୍ଵେଷ୍ଟି ବ୍ରାହ୍ମଣୈଶ୍ଚ ଵିରୁଧ୍ଯତେ
ଅଷ୍ଟଟି ଚିହ୍ନ ରହିଛି, ଯାହା ଦେଖିଲେ ବୁଝିବାକୁ ମିଳେ ଏକ ଲୋକ ବିନଶିବାକୁ ଯାଉଛି: ପ୍ରଥମେ ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ଘୃଣା କରେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ସହିତ ବିରୋଧ କରେ।
ବ୍ରାହ୍ମଣସ୍ଵାନି ଚାଦତ୍ତେ ବ୍ରାହ୍ମଣାଂଶ୍ଚ ଜିଘାଂସତି। ରମତେ ନିନ୍ଦଯା ଚୈଷାଂ ପ୍ରଶଂସାଂ ନାଭିନନ୍ଦତି
ସେ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କର ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇଯାଏ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ କ୍ଷତି କରିବାକୁ ଚାହାଏ, ସେମାନଙ୍କୁ ନିନ୍ଦା କରିବାରେ ଆନନ୍ଦ ପାଏ, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ହେଲେ ଖୁସି ହୁଅନ୍ତିନାହିଁ।
ନୈନାନ୍ସ୍ମରତି କୃତ୍ଯେଷୁ ଯାଚିତଶ୍ଚାଭ୍ଯସୂଯତି। ଏତାନ୍ଦୋଷାନ୍ନରଃ ପ୍ରାଜ୍ଞୋ ବୁଦ୍ଧ୍ଯା ବୁଧ୍ଵା ଵିସର୍ଜଯେତ୍
ସେ ଗୁରୁଜନଙ୍କୁ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାମରେ ମନେ ରଖେନାହିଁ, ଓ ଯେତେବେଳେ ମାଗିବାକୁ ଯାଆନ୍ତି, ସେ ଅସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହୁଏ; ଏହି ଦୋଷଗୁଡ଼ିକୁ ବୁଝି, ଜଣେ ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ।
ଅଷ୍ଟାଵିମାନି ହର୍ଷସ୍ଯ ନଵନୀତାନି ଭାରତ। ଵର୍ତମାନାନି ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ତାନ୍ଯେଵ ସ୍ଵସୁଖାନ୍ଯପି
ହେ ଭାରତ, ଅଷ୍ଟଟି ଆନନ୍ଦ ଓ ନବଟି ହର୍ଷ ଅଛି; ଏହି ଗୁଡ଼ିକୁ ଏହି ଜଗତରେ ଦେଖାଯାଏ, ଏବଂ ଏହିଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ସୁଖର ଉପାୟ ମଧ୍ୟ।
ସମାଗମଶ୍ଚ ସଖିଭିର୍ମହାଂଶ୍ଚୈଵ ଧନାଗମଃ । ପୁତ୍ରେଣ ଚ ପରିଷ୍ଵଙ୍ଗଃ ସନ୍ନିପାତଶ୍ଚ ମୈଥୁନେ
ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ମିଳିବା, ବହୁତ ଧନ ମିଳିବା, ପୁଅଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରିବା, ଏବଂ ଦାମ୍ପତ୍ୟ ସଂଯୋଗରେ ଏକତ୍ରିତ ହେବା।
ସମଯେ ଚ ପ୍ରିଯାଲାପଃ ସ୍ଵଯୂଥ୍ଯେଷୁ ସମୁନ୍ନତିଃ । ଅଭିପ୍ରେତସ୍ଯ ଲାଭଶ୍ଚ ପୂଜା ଚ ଜନସଂସଦି
ଠିକ୍ ସମୟରେ ପ୍ରିୟ କଥା ହେବା, ନିଜ ଦଳରେ ଉନ୍ନତି, ଇଚ୍ଛିତ ଜିନିଷ ମିଳିବା, ଓ ସମାଜରେ ସମ୍ମାନ ପାଇବା।