ନ୍ଯାଯାଗତସ୍ଯ ଦ୍ରଵ୍ଯସ୍ଯ ବୋଦ୍ଧଵ୍ଯୌ ଦ୍ଵାଵତିକ୍ରମୌ । ଅପାତ୍ରେ ପ୍ରତିପତ୍ତିଶ୍ଚ ପାତ୍ରେ ଚାତ୍ପ୍ରତିପାଦନମ୍
ନ୍ୟାୟରେ ଅର୍ଜିତ ଧନ ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଦୁଇଟି ଅପରାଧ ଅଛି: ଅଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ଦେବା, ଏବଂ ଯୋଗ୍ୟଙ୍କୁ ନ ଦେବା।
ଦ୍ଵାଵଭ୍ଯସି ନିଵେଷ୍ଟଵ୍ଯୌ ଗଲେ ବଧ୍ଵା ଦୃଢାଂ ଶିଲାମ୍ । ଧନଵନ୍ତମଦାତାରଂ ଦରିଦ୍ରଂ ଚାତପସ୍ଵିନମ୍
ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଲୋକଙ୍କୁ ଗଳାରେ ଭାରି ପାଥର ବାନ୍ଧି ଗଭୀର ଜଳରେ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ: ଏକ ହେଉଛି ଧନୀ ଯିଏ ଦାନ କରେନାହିଁ, ଅନ୍ୟଟି ଦରିଦ୍ର ଯିଏ ପ୍ରୟାସ କରେନାହିଁ।
ଦ୍ଵାଵିମୌ ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ର ସୂର୍ଯମଣ୍ଡଲଭେଦିନୌ। ପରିଵ୍ରାଡ୍ଯୋଗଯୁକ୍ତଶ୍ଚ ରଣେ ଚାଭିମୁଖୋ ହତଃ
ହେ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଇ ପ୍ରକାର ଲୋକ ସୂର୍ଯ୍ୟମଣ୍ଡଳକୁ ଭେଦିଯାନ୍ତି: ଏକ ହେଉଛି ଯୋଗରେ ଲିନ ପରିବ୍ରାଜକ, ଅନ୍ୟଟି ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁ ସାମ୍ନା କରି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଥିବା।
ତ୍ରଯୋ ନ୍ଯାଯା ମନୁଷ୍ଯାଣାଂ ଶ୍ରୂଯନ୍ତେ ଭରତର୍ଷଭ । କନୀଯାନ୍ମଧ୍ଯମଃ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇତି ଵେଦଵିଦୋ ଵିଦୁଃ
ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତିନି ପ୍ରକାର ନ୍ୟାୟ ଶୁଣାଯାଏ: କ୍ଷୁଦ୍ର, ମଧ୍ୟମ ଏବଂ ସର୍ବୋତ୍ତମ—ଏହିପରି ବେଦଜ୍ଞମାନେ କହନ୍ତି।
ତ୍ରିଵିଧାଃ ପୁରୁଷା ରାଜନ୍ନୁତ୍ତମାଧମମଧ୍ଯମାଃ । ନିଯୋଜଯେଦ୍ଯଥାଵତ୍ତାଂସ୍ତ୍ରିଵିଧେଷ୍ଵେଵ କର୍ମସୁ
ହେ ରାଜା, ଲୋକେ ତିନି ପ୍ରକାର: ସର୍ବୋତ୍ତମ, ଅଧମ ଏବଂ ମଧ୍ୟମ; ସେମାନଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଯୋଗ୍ୟତା ଅନୁଯାୟୀ କାମରେ ଲଗାଇବା ଉଚିତ।
ତ୍ରଯ ଏଵାଧନା ରାଜନ୍ଭାର୍ଯା ଦାସସ୍ତଥା ସୁତଃ। ଯତ୍ତେ ସମଧିଗଚ୍ଛନ୍ତି ଯସ୍ଯୈତେ ତସ୍ଯ ତଦ୍ଧନମ୍
ହେ ରାଜା, ତିନିଜଣ ଧନୀ ନୁହଁନ୍ତି: ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଦାସ ଏବଂ ପୁଅ; ସେମାନେ ଯେଉଁ ଧନ ଅର୍ଜନ କରନ୍ତି, ସେହି ଧନ ତାଙ୍କର ମାଲିକଙ୍କର ହୁଏ।
ହରଣଂ ଚ ପରସ୍ଵାନାଂ ପରଦାରାଭିମର୍ଶନମ୍ । ସୁହୃଦଶ୍ଚ ପରିତ୍ଯାଗସ୍ତ୍ରଯୋ ଦୋଷାଃ କ୍ଷଯାଵହାଃ
ପରର ଧନ ଚୋରାଇବା, ପରସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ପର୍ଶ କରିବା ଏବଂ ବନ୍ଧୁକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା—ଏହି ତିନିଟି ଦୋଷ ନାଶକାରୀ।
ତ୍ରିଵିଧଂ ନରକସ୍ଯେଦଂ ଦ୍ଵାରଂ ନାଶନମାତ୍ମନଃ । କାମଃ କ୍ରୋଧସ୍ତଥା ଲୋଭସ୍ତସ୍ମାଦେତତ୍ରଯଂ ତ୍ଯଜେତ୍
ନରକର ତିନିଟି ଦ୍ୱାର ଅଛି, ଯାହା ନିଜକୁ ନଷ୍ଟ କରେ: କାମ, କ୍ରୋଧ ଏବଂ ଲୋଭ; ଏହି ତିନିଟିକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।
ଵରପ୍ରଦାନଂ ରାଜ୍ଯଂ ଚ ପୁତ୍ରଜନ୍ମ ଚ ଭାରତ। ଶତ୍ରୋଶ୍ଚ ମୋକ୍ଷଣଂ କୃଚ୍ଛ୍ରାତ୍ରୀଣି ଚୈକଂ ଚ ତତ୍ସମମ୍
ବର ଦେବା, ରାଜ୍ୟ ଦେବା, ପୁଅ ଜନ୍ମ ଏବଂ ଶତ୍ରୁକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା—ହେ ଭାରତ, ଏହି ଚାରିଟି ସମାନ ଭାବେ କଠିନ।
ଭକ୍ତଂ ଚ ଭଜମାନଂ ଚ ତଵାସ୍ମୀତି ଚ ଵାଦିନମ୍ । ତ୍ରୀନେତାଞ୍ଛରଣଂ ପ୍ରାପ୍ତାନ୍ଵିଷମେଽପି କନ ସନ୍ତ୍ଯଜେତ୍
ଯେଉଁଠି ତିନିଜଣ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି—ଏକ ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କ ସହ ଭୋଜନ କରିଥିବା, ଦ୍ୱିତୀୟ ହେଉଛି ଆପଣଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିବା, ତୃତୀୟ ହେଉଛି 'ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର' ବୋଲି କହୁଥିବା—ସେମାନେ କେତେବେଳେ ଦୁଃଖରେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।
ଚତ୍ଵାରି ରାଜ୍ଞା ତୁ ମହାବଲେନ ଵର୍ଜ୍ଯାନ୍ଯାହୁଃ ପଣ୍ଡିତସ୍ତାନି ଵିଦ୍ଯାତ୍। ଅଲ୍ପପ୍ରଜ୍ଞୈଃ ସହ ମନ୍ତ୍ରଂ ନ କୁର୍ଯା- ନ୍ନ ଦୀର୍ଘସୂତ୍ରୈରଲସୈଶ୍ଚାରଣୈଶ୍ଚ
ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଜାଙ୍କୁ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଚାରି ପ୍ରକାର ଲୋକଙ୍କୁ ଏଡ଼ିବାକୁ କହିଛନ୍ତି; ସେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି- ଅଳ୍ପ ବୁଦ୍ଧି ଥିବା, କାମକୁ ଦେରି କରୁଥିବା, ଆଳସୀ ଓ କାମରେ ଅବଧାନ ନ ଦେଇଥିବା ଲୋକ। ଏମାନଙ୍କ ସହିତ କେବେ ମନ୍ତ୍ରଣା କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ଚତଵାରି ତେ ତାତ ଗୃହେ ଵସନ୍ତୁ ଶ୍ରିଯାଽଭିଜୁଷ୍ଟସ୍ଯ ଗୃହସ୍ଥଧର୍ମେ। ଵୃଦ୍ଧୋ ଜ୍ଞାତିରଵସନ୍ନଃ କୁଲୀନଃ ସଖା ଦରିଦ୍ରୋ ଭଗିନୀ ଚାନପତ୍ଯା
ହେ ପୁତ୍ର, ଧନ-ସମ୍ପଦରେ ସମୃଦ୍ଧ ଗୃହସ୍ଥଙ୍କ ଘରେ ଏହି ଚାରିଜଣ ରହିବା ଉଚିତ୍— ବୃଦ୍ଧ ଆତ୍ମୀୟ, ଭଲ ବଂଶର ହେଲେ ମଧ୍ୟ ଦୁର୍ଦ୍ଦଶାରେ ପଡ଼ିଥିବା, ଦରିଦ୍ର ବନ୍ଧୁ ଓ ସନ୍ତାନ ନଥିବା ଭଉଣୀ।
ଚତ୍ଵାର୍ଯାହ ମହାରାଜ ସାଦ୍ଯସ୍କାନି ବୃହସ୍ପତିଃ। ପୃଚ୍ଛତେ ତ୍ରିଦଶେନ୍ଦ୍ରାଯ ତାନୀମାନି ନିବୋଧ ମେ
ହେ ମହାରାଜ, ବୃହସ୍ପତି ଆରମ୍ଭରେ ଚାରିଟି ଜିନିଷ କଥା କହିଛନ୍ତି; ତାହା ତିନି ଲୋକର ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପଚାରିବାରେ ଯେପରି ଉତ୍ତର ଦେଇଥିଲେ, ଏବେ ମୋ ଠାରୁ ଶୁଣ।
ଦେଵତାନାଂ ଚ ସଙ୍କଲ୍ପମନୁଭାଵଂ ଚ ଧୀମତାମ୍। ଵିନଯଂ କୃତଵିଦ୍ଯାନାଂ ଵିନାଶଂ ପାପକର୍ମଣାମ୍
ଦେବତାମାନଙ୍କ ଇଚ୍ଛା, ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କ ପ୍ରଭାବ, ଶିକ୍ଷିତମାନଙ୍କ ନମ୍ରତା ଓ ଦୁଷ୍କର୍ମ କରୁଥିବାମାନଙ୍କ ନାଶ।
ଚତ୍ଵାରି କର୍ମାଣ୍ଯଭଯଂକରାଣି ଭଯଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯଯଥାକୃତାନି । ମାନାଗ୍ନିହୋତ୍ରମୁତ ମାନମୌନଂ ମାନେନାଧୀତମୁତ ମାନଯଜ୍ଞଃ
ଚାରିଟି କାମ ଯଦି ଅଭିମାନରେ କରାଯାଏ, ତେବେ ସେଗୁଡ଼ିକ ଭୟଙ୍କର ହୁଏ ଓ ଭୟ ଆଣିଦିଏ; ସେଗୁଡ଼ିକ ହେଉଛି— ଅଗ୍ନିହୋତ୍ର, ମୌନବ୍ରତ, ଅଧ୍ୟୟନ ଓ ଯଜ୍ଞ।
ପଞ୍ଚାଗ୍ନଯୋ ମନୁଷ୍ଯେଣ ପରିଚର୍ଯାଃ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ। ପିତା ମାତାଗ୍ନିରାତ୍ମା ଚ ଗୁରୁଶ୍ଚ ଭରତର୍ଷଭ
ଏହି ପଞ୍ଚଟି ଅଗ୍ନିକୁ ମନୁଷ୍ୟ ଉତ୍ସାହରେ ସେବା କରିବା ଉଚିତ୍— ପିତା, ମାତା, ଅଗ୍ନି, ନିଜ ଆତ୍ମା ଓ ଗୁରୁ।
ପଞ୍ଚୈଵ ପୂଜଯଁଲ୍ଲୋକେ ଯଶଃ ପ୍ରାପ୍ନୋତି କେଵଲମ୍। ଦେଵାନ୍ପିତୄନ୍ମନୁଷ୍ଯାଂଶ୍ଚ ଭିକ୍ଷୂନତିଥିପଞ୍ଚମାନ୍
ଏହି ପଞ୍ଚଜଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଲୋକରେ ଶୁଦ୍ଧ ଖ୍ୟାତି ମିଳେ— ଦେବତା, ପିତୃଗଣ, ମନୁଷ୍ୟ, ଭିକ୍ଷୁ ଓ ଅତିଥି।
ପଞ୍ଚ ତ୍ଵାଽନୁଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ଯତ୍ର ଯତ୍ର ଗମିଷ୍ଯସି। ମିତ୍ରାଣ୍ଯମିତ୍ରା ମଧ୍ଯସ୍ଥା ଉପଜୀଵ୍ଯୋପଜୀଵିନଃ
ତୁମେ ଯେଉଁଠିକୁ ଯିବ, ପଞ୍ଚଜଣ ସଦା ତୁମ ସହିତ ଯିବେ— ବନ୍ଧୁ, ଶତ୍ରୁ, ମଧ୍ୟସ୍ଥ, ନିର୍ଭରଶୀଳ ଓ ଯାହାଉପରେ ତୁମେ ନିର୍ଭର କର।
ପଞ୍ଚେନ୍ଦ୍ରିଯସ୍ଯ ମର୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଛିଦ୍ରଂ ଚେଦେକମିନ୍ଦ୍ରିଯମ୍। ତତୋଽସ୍ଯ ସ୍ରଵତି ପ୍ରଜ୍ଞା ଦୃତେଃ ପାତ୍ରାଦିଵୋଦକମ୍
ମନୁଷ୍ୟର ପଞ୍ଚଇନ୍ଦ୍ରିୟ ମଧ୍ୟରୁ ଯଦି ଗୋଟିଏ ଅପୂର୍ଣ୍ଣ ହୁଏ, ତେବେ ତାଙ୍କର ବୁଦ୍ଧି ଝରିଯାଏ, ଯେପରି ଛିଦ୍ର ଥିବା ପାତ୍ରରୁ ପାଣି ଝରିଯାଏ।
ଷଡ୍ଦୋଷାଃ ପୁରୁଷେଣେହ ହାତଵ୍ଯା ଭୂତିମିଚ୍ଛତା। ନିଦ୍ରା ତନ୍ଦ୍ରୀ ଭଯଂ କ୍ରୋଧ ଆଲସ୍ଯଂ ଦୀର୍ଘସୂତ୍ରତା
ଯେଉଁ ମନୁଷ୍ୟ ଭାଗ୍ୟ ଚାହେ, ସେ ଏହି ଛଅଟି ଦୁର୍ଗୁଣ ଛାଡ଼ିଦେଉ— ନିଦ୍ରା, ଅଳସ୍ୟ, ଭୟ, କ୍ରୋଧ, ଆଳସ୍ୟ ଓ କାମକୁ ଦେରି କରିବା।
ଷଡିମାନ୍ପୁରୁଷୋ ଜହ୍ଯାଦ୍ଭିନ୍ନାଂ ନାଵମିଵାର୍ଣଵେ। ଅପ୍ରଵକ୍ତାରମାଚାର୍ଯମନଧୀଯାନମୃତ୍ଵିଜମ୍
ମନୁଷ୍ୟ ଏହି ଛଅଟି ଜିନିଷକୁ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ୍, ଯେପରି ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ନୌକାକୁ ସମୁଦ୍ରରେ ଛାଡ଼ିଦିଅନ୍ତି— ଶିକ୍ଷା ନ ଦେଇଥିବା ଗୁରୁ, ପଢ଼ିନଥିବା ପୁରୋହିତ, ରକ୍ଷା ନ କରୁଥିବା ରାଜା, ଅପ୍ରିୟ କଥା କହୁଥିବା ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଗ୍ରାମକୁ ଚାହୁଁଥିବା ଗୋପାଳ ଓ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାହୁଁଥିବା ନାପିତ।
ଅରକ୍ଷିତାରଂ ରାଜାନଂ ଭାର୍ଯାଂ ଚାପ୍ରିଯଵାଦିନୀମ୍ । ଗ୍ରାମକାମଂ ଚ ଗୋପାଲଂ ଵନକାମଂ ଚ ନାପିତମ୍
ଯେ ରାଜା ରକ୍ଷା କରୁନାହାନ୍ତି, ଯେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ଅପ୍ରିୟ କଥା କହନ୍ତି, ଯେ ଗୋପାଳ ଗ୍ରାମକୁ ଚାହୁଁଥିବେ ଓ ଯେ ନାପିତ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାହୁଁଥିବେ, ସେମାନେ ଛାଡ଼ିଦେବା ଉଚିତ୍।
ଷଡେଵ ତୁ ଗୁଣାଃ ପୁଂସା ନ ହାତଵ୍ଯାଃ କଦାଚନ। ସତ୍ଯଂ ଦାନମନାଲସ୍ଯମନସୂଯା କ୍ଷମା ଧୃତିଃ
ମନୁଷ୍ୟ କେବେ ଏହି ଛଅଟି ଗୁଣ ଛାଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ— ସତ୍ୟବାଦିତା, ଦାନଶୀଳତା, ଉତ୍ସାହ, ଇର୍ଷ୍ୟା ନଥିବା, କ୍ଷମାଶୀଳତା ଓ ଧୃତି।
ଅର୍ଥାଗମୋ ନିତ୍ଯମରୋଗିତା ଚ ପ୍ରିଯା ଚ ଭାର୍ଯା ପ୍ରିଯଵାଦିନୀ ଚ। ଵଶ୍ଯଶ୍ଚ ପୁତ୍ରୋଽର୍ଥକରୀ ଚ ଵିଦ୍ଯା ଷଡ୍ଜୀଵଲୋକସ୍ଯ ସୁଖାନି ରାଜନ୍
ଧନ ଅର୍ଜନ, ସଦା ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ରହିବା, ଭଲ ଓ ମିଠା କଥା କହୁଥିବା ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଆଜ୍ଞାକାରୀ ପୁଅ ଓ ଧନ ଆଣିଦେଇଥିବା ଜ୍ଞାନ— ଏହି ଛଅଟି ଜିନିଷ ଲୋକର ସୁଖର କାରଣ, ରାଜନ।
ଷଣ୍ଣାମାତ୍ମନି ନିତ୍ଯାନାମୈଶ୍ଵର୍ଯଂ ଯୋଽଧିଗଚ୍ଛତି। ନ ସ ପାପୈଃ କୁତୋଽନର୍ଥୈର୍ଯୁଜ୍ଯତେ ଵିଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଃ
ଯିଏ ନିଜ ମନରେ ଏହି ଛଅଟି ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧିକାର ରଖେ, ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରିଛି, ସେ କେବେ ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ କିମ୍ବା ଅପଶ୍ରୟରେ ପଡ଼େନି।
ଷଡିମେ ଷଟ୍ସୁ ଜୀଵନ୍ତି ସପ୍ତମୋ ନୋପଲଭ୍ଯତେ। ଚୋରାଃ ପ୍ରମତ୍ତେ ଜୀଵନ୍ତି ଵ୍ଯାଧିତେଷୁ ଚିକିତ୍ସକାଃ
ଏହି ଛଅଟି ଅନ୍ୟ ଛଅଟି ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଜୀବନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ସପ୍ତମ ମିଳେନାହିଁ— ଅସାବଧାନ ଲୋକ ଉପରେ ଚୋର, ରୋଗୀ ଉପରେ ଡାକ୍ତର।
ପ୍ରମଦାଃ କାମଯାନେଷୁ ଯଜମାନେଷୁ ଯାଜକାଃ । ରାଜା ଵିଵଦମାନେଷୁ ନିତ୍ଯଂ ମୂର୍ଖେଷୁ ପଣ୍ଡିତାଃ
ଯେଉଁମାନେ ଚାହାଁଥିବେ, ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ନାରୀମାନେ; ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଉପରେ ପୁରୋହିତ; ବିବାଦ କରୁଥିବା ଉପରେ ରାଜା; ମୂର୍ଖମାନେ ଉପରେ ପଣ୍ଡିତମାନେ ଜୀବନ୍ତି।
ଷଡିମାନି ଵିନଶ୍ଯନ୍ତି ମୁହୂର୍ତମନଵେକ୍ଷଣାତ୍। ଗାଵଃ ସେଵା କୃଷିର୍ଭାର୍ଯା ଵିଦ୍ଯା ଵୃଷଲସଙ୍ଗତିଃ
ଏହି ଛଅଟି ଜିନିଷକୁ ଯଦି ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରି ଅବହେଳା କରାଯାଏ, ସେଗୁଡ଼ିକ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ— ଗାଈ, ସେବା, ଚାଷ, ଭାର୍ଯ୍ୟା, ଶିକ୍ଷା ଓ ନିମ୍ନ ଲୋକଙ୍କ ସାଙ୍ଗ।
ଷଡେତେ ହ୍ଯଵମନ୍ଯନ୍ତେ ନିତ୍ଯଂ ପୂର୍ଵୋପକାରିଣମ୍ । ଆଚାର୍ଯଂ ଶିକ୍ଷିତାଃ ଶିଷ୍ଯାଃ କୃତଦାରାଶ୍ଚ ମାତରଂ
ଯେଉଁଛଅଟି ଲୋକ ସଦା ତାଙ୍କୁ ଉପକାର କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କୁ ଅବମାନ କରନ୍ତି: ଶିକ୍ଷା ଶେଷ କରିଥିବା ଶିଷ୍ୟମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଗୁରୁଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାନ୍ତି, ବିବାହ କରିଥିବା ପୁଅମାନେ ମାଆଙ୍କୁ ଅନଦେଖା କରନ୍ତି।
ନାରୀଂ ଵିଗତକାମାସ୍ତୁ କୃତାର୍ଥାଶ୍ଚ ପ୍ରଯୋଜକମ୍ । ନାଵଂ ନିସ୍ତୀର୍ଣକାନ୍ତାରା ନାତୁରାଶ୍ଚ ଚିକିତ୍ସକଂ
ଯେ ନାରୀମାନେ ଆପଣଙ୍କ ଇଛା ହରାଇଛନ୍ତି, କିମ୍ବା ନିଜ କାମନା ପୂରଣ କରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଉପକାରୀଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାନ୍ତି; ଯେଉଁମାନେ ନଦୀ ପାରି ଯାଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ନୌକାକୁ ଭୁଲିଯାନ୍ତି; ଯେ ରୋଗୀ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଯାନ୍ତି, ସେମାନେ ଡାକ୍ତରଙ୍କୁ ଭୁଲିଯାନ୍ତି।