ଅତନ୍ଦ୍ରିତା ଭାରମିମଂ ମହାନ୍ତଂ ବିଭର୍ତି ଦେଵୀ ପୃଥିଵୀ ଵଲେନ। ଅତନ୍ଦ୍ରିତାଃ ଶୀଘ୍ରସପୋ ଵହନ୍ତି ସନ୍ତର୍ପଯନ୍ତ୍ଯଃ ସର୍ଵଭୂତାନି ନଦ୍ଯଃ
ପୃଥିବୀ ଦେବୀ ନିର୍ଲାଜ୍ୟ ଭାବେ ଏହି ବଡ଼ ଭାର କୁ ଶକ୍ତିରେ ବୋହିଥାଏ; ନଦୀମାନେ ତେଜ ଭାବେ ଜଳ ବୋହି, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀକୁ ପୋଷଣ କରନ୍ତି।
ଅତନ୍ଦ୍ରିତୋ ଵର୍ଷତି ଭୂରିତେଜାଃ ସନ୍ନାଦଯନ୍ନନ୍ତରିକ୍ଷଂ ଦିଶଶ୍ଚ। ଅତନ୍ଦ୍ରିତୋ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ଚଚାର ଶ୍ରେଷ୍ଠତ୍ଵମିଚ୍ଛନ୍ବଲଭିଦ୍ଦେଵତାନାମ୍
ତେଜସ୍ୱୀ ଅନ୍ଦ୍ର ନିର୍ଲାଜ୍ୟ ଭାବେ ବର୍ଷା କରି, ଆକାଶ ଓ ଦିଗ୍ଗୁଡିକୁ ଗୁଞ୍ଜାଇ ଦେଇଥାଏ; ନିର୍ଲାଜ୍ୟ ଭାବେ ଇନ୍ଦ୍ର ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠତ୍ୱ ଚାହିଁ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିଲେ।
ହିତ୍ଵା ସୁଖଂ ମନସଶ୍ଚ ପ୍ରିଯାଣି ତେନ ଶକ୍ରଃ କର୍ମଣା ଶ୍ରୈଷ୍ଠ୍ଯମାପ। ସତ୍ଯଂ ଧର୍ମଂ ପାଲଯନ୍ନପ୍ରମତ୍ତୋ ଦମଂ ତିତିକ୍ଷାଂ ସମତାଂ ପ୍ରିଯଂ ଚ
ମନର ଆନନ୍ଦ ଓ ପ୍ରିୟ ଜିନିଷଗୁଡିକୁ ଛାଡି ଦେଇ, ଏହି କାରଣରେ ଶକ୍ର ଶ୍ରେଷ୍ଠତା ପାଇଲେ। ସତ୍ୟ ଓ ଧର୍ମକୁ ସଚେତନ ଭାବରେ ରକ୍ଷା କରି, ନିଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିବା, ସହିଷ୍ଣୁତା, ସମତା ଓ ପ୍ରେମ ପ୍ରତି ଅଟୁଟ ରହିଲେ।
ଏତାନି ସର୍ଵାଣ୍ଯୁପସେଵମାନୋ ଯୋ ଦେଵରାଜ୍ଯଂ ମଘଵାନ୍ପ୍ରାପ ମୁଖ୍ଯମ୍। ବୃହସ୍ପତିର୍ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ ଚଚାର ସମୀହିତଃ ସଂଶିମାତ୍ମା ଯଥାଵତ୍
ଏହି ସମସ୍ତ ଗୁଣ ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ମଘବାନ ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଧାନ ଶାସନ ପାଇଲେ। ବୃହସ୍ପତି ନିଜ ଲକ୍ଷ୍ୟ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ମନ ରଖି, ଯଥାଯଥ ଭାବରେ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଅନୁଷ୍ଠାନ କଲେ।
ହିତ୍ଵା ସୁଖ ପ୍ରତିରୁଧ୍ଯେନ୍ଦ୍ରିଯାଣି ତେନ ଦେଵାନାମଗମଦ୍ଗୌରଵଂ ସଃ। ତଥା ନକ୍ଷତ୍ରାଣି କର୍ମଣାଽମୁତ୍ର ଭାନ୍ତି ରୁଦ୍ରାଦିତ୍ଯା ଵସଵୋଽଥାପି ଵିଶ୍ଵେ
ସୁଖକୁ ତ୍ୟାଗ କରି ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରିୟଗୁଡିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି, ସେ ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ମାନ ଲାଗିଲେ। ଏଭଳି କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ତାରାମାନେ, ରୁଦ୍ର, ଆଦିତ୍ୟ, ବସୁ ଓ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱେ ଦେବତାମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।
ଯମୋ ରାଜା ଵୈଶ୍ରଵଣଃ କୁବେରୋ ଗନ୍ଧର୍ଵଯକ୍ଷାପ୍ସରସଶ୍ଚ ସୂତ। ବ୍ରହ୍ମଵିଦ୍ଯାଂ ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯଂ କ୍ରିଯାଂ ଚ ନିପେଵମାଣା ଋଷଯୋଽମୁତ୍ର ଭାନ୍ତି
ୟମ, ରାଜା ବୈଶ୍ରବଣ (କୁବେର), ଗନ୍ଧର୍ବ, ଯକ୍ଷ, ଅପ୍ସରା ଓ ସୂତମାନେ—ପବିତ୍ର ଜ୍ଞାନ, ବ୍ରହ୍ମଚର୍ଯ୍ୟ ଓ କ୍ରିୟା ଅନୁଷ୍ଠାନ କରି, ଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟ ତାହାଁଠାରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୁଅନ୍ତି।
ଜାନନ୍ନିମଂ ସର୍ଵଲୋକସ୍ଯ ଧର୍ମଂ ଵିପ୍ରେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାଂ ଵିଶାଂ ଚ। ସ କସ୍ମାତ୍ତ୍ଵଂ ଜାନତାଂ ଜ୍ଞାନଵାନ୍ସନ୍ ଵ୍ଯାଯଚ୍ଛସେକ ସଞ୍ଜଯ କୌରଵାର୍ଥେ
ସମସ୍ତ ଲୋକର ଧର୍ମ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବ୍ରାହ୍ମଣ, କ୍ଷତ୍ରିୟ ଓ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କର ନୀତି ଜାଣି, ତୁମେ ଜାଣିଥିବା ସଂଜୟ, କୌରବମାନଙ୍କ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କାହିଁକି ଅପ୍ରତ୍ୟୟ ହେଉଛ?
ଆମ୍ନାଯେଷୁ ନିତ୍ଯସଂଯୋଗମସ୍ଯ ତଥାଽଶ୍ଵମେଧେ ରାଜସୂଯେ ଚ ଵିଦ୍ଧି। ସଂଯୁଜ୍ଯତେ ଧନୁପା ଵର୍ମଣା ଚ ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵାଦ୍ଯୈ ରଥଶସ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ଭୂଯଃ
ବେଦ, ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞରେ ସଦା ଅସ୍ତ୍ର, କବଚ, ହାତୀ, ଘୋଡା, ରଥ ଓ ଶସ୍ତ୍ର ସହିତ ସଂଯୋଗ ରହିଥାଏ।
ତେ ଚେଦିମେ କୌରଵାଣାମ୍ରୁପାଯ- ମଵଗଚ୍ଛେଯୁଵଧେନୈଵ ପାର୍ଥାଃ। ଧର୍ମତ୍ରାଣଂ ପୁଣ୍ଯମେଷାଂ କୃତଂ ସ୍ଯା- ଦାର୍ଯେ ଵୃତ୍ତେ ଭୀମସେନଂ ନିଗୃହ୍ଯ
ଯଦି କୌରବମାନେ ଏହି ଉପାୟ ବୁଝନ୍ତି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ହତ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବେ; ତାଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟ ଧର୍ମ ଓ ପୁଣ୍ୟ ହେବ, ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆଚରଣରେ ଅଟକାଇ।
ତେ ଚେତ୍ପିତ୍ର୍ଯେ କର୍ମଣି ଵର୍ତମାନା ଆପଦ୍ଯେରନ୍ଦିଷ୍ଟଵଶେନ ମୃତ୍ଯୁମ୍। ଯଥାଶକ୍ତ୍ଯାପୂରଯନ୍ତଃ ସ୍ଵକର୍ମ ତଦପ୍ଯେଷାଂ ନିଧନଂ ସ୍ଯାତ୍ପ୍ରଶସ୍ତମ୍
ପିତୃକାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ବେଳେ, ଯଦି ଦୁର୍ଦ୍ୱାନ୍ତ ଦ୍ୱାରା ମୃତ୍ୟୁ ଆସେ, ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଯଥାଶକ୍ତି ପୂରଣ କରି, ସେ ଶେଷ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସନୀୟ ହେବ।
ଉତାହୋ ତ୍ଵଂ ମନ୍ଯସେ ଶାମ୍ଯମେଵ ରାଜ୍ଞାଂ ଯୁଦ୍ଧେ ଵର୍ତତେ ଧର୍ମତନ୍ତ୍ରମ୍। ଅଯୁଦ୍ଧେ ଵା ଵର୍ତତେ ଧର୍ମତନ୍ତ୍ରଂ ତଥୈଵ ତେ ଵାଚମିମାଂ ଶ୍ରୃଣୋମି
କିମ୍ବା ତୁମେ ଭାବୁଛ, ରାଜାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଶାନ୍ତି ହିଁ ସଠିକ ଧର୍ମ, ଯୁଦ୍ଧ ରହିଲେ ଧର୍ମ ନାହିଁ; ଯୁଦ୍ଧ ନ କରିଲେ ଧର୍ମ ରହିଥାଏ, ଏହି କଥା ମୁଁ ତୁମଠାରୁ ଶୁଣୁଛି।
ଚାତୁର୍ଵର୍ଣ୍ଯସ୍ଯ ପ୍ରଥମଂ ସଂଵିଭାଗ- ମଵେକ୍ଷ୍ଯ ତ୍ଵଂ ସଞ୍ଜଯ ସ୍ଵଂ ଚ କର୍ମ। ନିଶମ୍ଯାଥୋ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଚ କର୍ମ ପ୍ରଶଂସ ଵା ନିନ୍ଦ ଵା ଯା ମତିସ୍ତେ
ଚାରି ଜାତିର ପ୍ରଥମ ବିଭାଗ ଓ ନିଜ କାର୍ଯ୍ୟକୁ ଚିନ୍ତା କରି, ସଂଜୟ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣି, ତୁମ ମତାନୁସାରେ ପ୍ରଶଂସା କିମ୍ବା ନିନ୍ଦା କର।
ଅଧୀଯୀତ ବ୍ରାହ୍ମଣୋ ଵୈ ଯଜେତ ଦଦ୍ଯାଦୀଯାତ୍ତୀର୍ଥମୁଖ୍ଯାନି ଚୈଵ। ଅଧ୍ଯାପ୍ରଯେଦ୍ଯାଜଯେଚ୍ଚାପି ଯାଜ୍ଯାନ୍ ପ୍ରତିଗ୍ରହାନ୍ଵା ଵିହିତାନ୍ପ୍ରତୀଚ୍ଛେତ୍
ବ୍ରାହ୍ମଣ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା, ଯଜ୍ଞ କରିବା, ଦେବା, ଗ୍ରହଣ କରିବା, ପବିତ୍ର ସ୍ଥାନ ଯାଇବା, ପଢ଼ାଇବା, ଯଜ୍ଞ କରାଇବା ଓ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦାନ ଗ୍ରହଣ କରିବା ଉଚିତ।
ଅଧୀଯୀତ କ୍ଷତ୍ରିଯୋଽଥୋ ଯଜେତ ଦଦ୍ଯାଦ୍ଧନଂ ନ ତୁ ଯାଚେତ କିଂଚିତ୍। ନ ଯାଜଯେନ୍ନ ତୁ ଚାଧ୍ଯାପଯୀତ ଏଵଂ ସ୍ମୃତଃ କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମଃ ପୁରାଣଃ
କ୍ଷତ୍ରିୟ ଅଧ୍ୟୟନ କରିବା, ଯଜ୍ଞ କରିବା, ଧନ ଦେବା, କିଛି ମାଗିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ; ଯଜ୍ଞ କରାଇବା ଓ ପଢ଼ାଇବା ଉଚିତ ନୁହେଁ—ଏହି ପୁରାତନ କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମ।
ତଥା ରାଜନ୍ଯୋ ରକ୍ଷଣଂ ଵୈ ପ୍ରଜାନାଂ କୃତ୍ଵା ଧର୍ମେଣାପ୍ରମତ୍ତୋଽଥ ଦତ୍ତ୍ଵା। ଯଜ୍ଞୈଦିଷ୍ଟ୍ଵା ସର୍ଵଵେଦାନଧୀତ୍ଯ ଦାରାନ୍କୃଵା ପୁଣ୍ଯକୃଦାଵସେଦ୍ଗୃହାନ୍
ରାଜା ନିଜ ପ୍ରଜାମାନେକୁ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷା କରି, ଦେଇ, ଯଜ୍ଞ କରି, ସମସ୍ତ ବେଦ ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ବିବାହ କରି ଓ ପୁଣ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଗୃହରେ ବାସ କରିବା ଉଚିତ।
ସ ଧର୍ମାତ୍ମା ଧର୍ମମଧୀତ୍ଯ ପୁଣ୍ଯଂ ଯଦୃଚ୍ଛଯା ଵ୍ରଜତି ବ୍ରହ୍ମଲୋକମ୍। ଵୈଶ୍ଯୋଽଧୀତ୍ଯ କୃଷିଗୋରକ୍ଷପଣ୍ଯୈ- ର୍ଵିତ୍ତଂ ଚିନ୍ଵନ୍ପାଲଯନ୍ନପ୍ରମତ୍ତଃ
ସେ ଧର୍ମପରାୟଣ ହୋଇ, ଧର୍ମ ଓ ପୁଣ୍ୟ ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ଅପେକ୍ଷା ଅନୁସାରେ ବ୍ରହ୍ମଲୋକ ପାଇଁ ଯାଉଛି। ବୈଶ୍ୟ ଅଧ୍ୟୟନ କରି, ଚାଷ, ଗୋପାଳନ ଓ ବ୍ୟବସାୟ ଦ୍ୱାରା ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରି, ଏହାକୁ ସଚେତନ ଭାବରେ ରକ୍ଷା କରେ।
ଦେଵଂ ସ୍ମୃତଃ ଶୂଦ୍ରଧର୍ମଃ ପୁରାଣଃ
ଏହି ଶୂଦ୍ରର ପୁରାତନ ଧର୍ମ ଭାବିତ।
ଏତାନ୍ରାଜା ପାଲଯନ୍ନପ୍ରମତ୍ତୋ ନିଯୋଜଯନ୍ସର୍ଵଵର୍ଣାନ୍ସ୍ଵଧର୍ମେ। ଅକାମାତ୍ମା ସମଵୃତ୍ତିଃ ପ୍ରଜାସୁ ନାଧାର୍ମିକାନନୁରୁଧ୍ଯେତ କାମାତ୍
ରାଜା ଏହି ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଅପ୍ରମାଦରେ ରକ୍ଷା କରି, ସମସ୍ତ ଜାତିକୁ ନିଜ ଧର୍ମରେ ନିଯୁକ୍ତ କରି, ପ୍ରଜାମାନେ ମଧ୍ୟେ ସମତା ଓ ଅସ୍ୱାର୍ଥ ରଖି, ଚାହିଦାରେ ଅଧର୍ମୀଙ୍କୁ ସମର୍ଥନ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ଶ୍ରେଯାଂସ୍ତସ୍ମାଦ୍ଯଦି ଵିଦ୍ଯେତ କଶ୍ଚି- ଦଭିଜ୍ଞାତଃ ସର୍ଵଧର୍ମୋପପନ୍ନଃ । ସ ତଂ ଦ୍ରଷ୍ଟୁମନୁଶିଷ୍ଯନ୍ପ୍ରଜାନାଂ ନ ଚୈତଦ୍ବୁଧ୍ଯେଦିତି ତସ୍ମିନ୍ନସାଧୁଃ
ଯଦି କେହି ଜଣେ ଶିକ୍ଷିତ ଓ ସମସ୍ତ ଧର୍ମର ଗୁଣ ଥିବା ବ୍ୟକ୍ତି ଅଛନ୍ତି, ସେ ପ୍ରଜାମାନେକୁ ଶିଖାଇବା ଉଚିତ; ଯଦି ଏହା ବୁଝିନାହିଁ, ସେ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ।
ଉତ୍ପାଦିତଂ ଵର୍ମ ଶସ୍ତ୍ରଂ ଧନୁଶ୍ଚ
କବଚ, ଶସ୍ତ୍ର ଓ ଧନୁ ତିଆରି ହୋଇଛି।
ତତ୍ର ପୁଣ୍ଯଂ ଦସ୍ଯୁଵଧେନ ଲଭ୍ଯତେ ସୋଽଯଂ ଦୋଷଃ କୁରୁଭିସ୍ତୀଵ୍ରରୂପଃ । ଅଧର୍ମଜ୍ଞୈର୍ଧର୍ମମବୁଧ୍ଯମାନୈଃ ପ୍ରାଦୁର୍ଭୂତଃ ସଞ୍ଜଯ ସାଧୁ ତନ୍ନ
ଏଠାରେ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ମାରାଯିବାରେ ପୁଣ୍ୟ ମିଳେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଭୟଙ୍କର ଦୋଷ କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଉପସ୍ଥିତ ହୋଇଛି, ସଞ୍ଜୟ। ଯେଉଁମାନେ ଧର୍ମକୁ ବୁଝିନାହାନ୍ତି, ଅଧର୍ମରେ ଅନ୍ଧା ହୋଇଛନ୍ତି, ସେମାନେ ଏହି ଦୋଷକୁ ଆଣିଛନ୍ତି, ଏହା ଭଲ ନୁହେଁ।
ତତ୍ର ରାଜା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଃ ସପୁତ୍ରୋ ଧର୍ମ୍ଯଂ ହରେତ୍ପାଣ୍ଡଵାନାମକସ୍ମାତ୍। ନାଵେକ୍ଷନ୍ତେ ରାଜଧର୍ମଂ ପୁରାଣଂ ତଦନ୍ଵଯାଃ କୁରଵଃ ସର୍ଵ ଏଵ
ଏଠାରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଅଧିକାରକୁ ଅନ୍ୟାୟରେ ଦଳି ନେଉଛନ୍ତି। ସେମାନେ ପୁରୁଣା ରାଜଧର୍ମକୁ ମନେ ରଖୁନାହାନ୍ତି, ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ତାଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଛନ୍ତି।
ସ୍ତେନୋ ହରେଦ୍ଯତ୍ର ଧନଂ ହ୍ଯଦୃଷ୍ଟଃ ପ୍ରସହ୍ଯ ଵା ଯତ୍ର ହରେତ ଦୃଷ୍ଟଃ । ଉଭୌ ଗର୍ହ୍ଯୌ ଭଵତଃ ସଞ୍ଜଯୈତୌ କିଂ ଵୈ ପୃଥତ୍କଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରେ
ଯେଉଁଠାରେ ଚୋର ଚୁପଚାପ ଧନ ନେଇଯାଏ କିମ୍ବା ଜୋରକରି ସମ୍ମୁଖରେ ନେଇଯାଏ, ଦୁହେଁ ଦୋଷୀ। ସଞ୍ଜୟ, ଏହି ଦୁଇଁଠାରେ ଏବଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ମଧ୍ୟରେ କଣ ତଫାତ୍ ଅଛି?
ସୋଽଯଂ ଲୋଭାନ୍ମନ୍ଯତେ ଧର୍ମମେତଂ ଯମିଚ୍ଛତି କ୍ରୋଧଵଶାନୁଗାମୀ। ଭାଗଃ ପୁନଃ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ନିଵିଷ୍ଟ- ସ୍ତଂ ନଃ କସ୍ମାଦାଦଦୀରନ୍ପରେ ଵୈ
ସେ ଲୋଭରେ ପଡ଼ି ଏହି କାମକୁ ଧର୍ମ ଭାବିଛି, କ୍ରୋଧରେ ଆନ୍ଧା ହୋଇ ଅନ୍ୟର ଅଧିକାର ଚାହୁଁଛି। କିନ୍ତୁ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଅଂଶ ସ୍ଥିର ଅଛି—ଅନ୍ୟମାନେ କାହିଁକି ଏହାକୁ ନେଉଛନ୍ତି?
ଅସ୍ମିନ୍ପଦେ ଯୁଧ୍ଯତାଂ ନୋ ଵଧୋଽପି ଶ୍ଲାଘ୍ଯଃ ପିତ୍ର୍ଯଂ ପପରାଜ୍ଯାଦ୍ଵିଶିଷ୍ଟମ୍। ଏତାନ୍ଧର୍ମାନ୍କୌରଵାଣାଂ ପୁରାଣା- ନାଚକ୍ଷୀଥାଃ ସଞ୍ଜଯ ରାଜମଧ୍ଯେ
ଏହି ଅବସ୍ଥାରେ ଯଦି ଆମେ ଯୁଦ୍ଧ କରି ମରିଯାଉଛୁ, ତେବେ ଏହା ଗର୍ବର କଥା, କାରଣ ପିତୃପୁରୁଷ ରାଜ୍ୟ ଅନ୍ୟର ରାଜ୍ୟଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ। ସଞ୍ଜୟ, ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ପୁରୁଣା କୁରୁଧର୍ମକୁ ଘୋଷଣା କର।
ଏତେ ମଦାନ୍ମୃତ୍ଯୁଵଶାଭିପନ୍ନାଃ ସମାନୀତା ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରେଣ ମୂଢାଃ। ଇଦଂ ପୁନଃ କର୍ମ ପାପୀଯ ଏଵ ସଭାମଧ୍ଯେ ପଶ୍ଯ ଵତ୍ତଂ କୁରୂଣାମ୍
ଏମାନେ ଅଭିମାନରେ ଅନ୍ଧ ଓ ମୃତ୍ୟୁରେ ବନ୍ଧା, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ଦ୍ୱାରା ଏଠାରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇଛନ୍ତି। ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ ଆଉ ଅଧିକ ପାପ ହେଉଛି—ସଭା ମଧ୍ୟରେ କୁରୁମାନେ କିପରି ନଶ୍ଟ ହେଉଛନ୍ତି, ଦେଖ।
ପ୍ରିଯଂ ଭାର୍ଯାଂ ଦ୍ରୌପଦୀଂ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଯଶସ୍ଵିନୀଂ ଶୀଲଵୃତ୍ତୋପପନ୍ନାମ୍। ଯଦୁପୈକ୍ଷନ୍ତ କୁରଵୋ ଭୀଷ୍ମମୁଖ୍ଯାଃ କାମାନିଗେନୋପରୁଦ୍ଧାଂ ଵ୍ରଜନ୍ତୀମ୍
ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟା ଭାର୍ଯ୍ୟା ଦ୍ରୌପଦୀ, ଯିଏ ଯଶସ୍ୱିନୀ ଓ ଉତ୍ତମ ଚରିତ୍ରର ସ୍ତ୍ରୀ, ତାଙ୍କୁ କୁରୁମାନେ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଆଗୁଆ ହୋଇ, ଅସତ୍ପୁରୁଷମାନେ ଅପମାନ କରିବା ବେଳେ ଦେଖିଥିଲେ।
ତାଂ ଚେତ୍ତଦା ତେ ସକୁମାରଵୃଦ୍ଧା ଅଵାରଯିଷ୍ଯନ୍କୁରଵଃ ସମେତାଃ । ମମ ପ୍ରିଯଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରୋଽକରିଷ୍ଯତ୍ ପୁତ୍ରାଣାଂ ଚ କୃତମସ୍ଯାଭଵିଷ୍ଯତ୍
ସେ ସମୟରେ ଯଦି ସମସ୍ତ କୁରୁ, ପୁଅ ଓ ବୃଦ୍ଧମାନେ ସହିତ, ଏହି ଅନ୍ୟାୟକୁ ରୋକିଥାନ୍ତେ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ର ମୋର ପ୍ରିୟ କାମ କରିଥାନ୍ତେ, ତାଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କର ଏହି କୁକର୍ମ ଘଟିନଥାନ୍ତା।
ଦୁଃଶାସନଃ ପ୍ରତିଲୋମ୍ଯାନ୍ନିନାଯ ସଭାମଧ୍ଯେ ଶ୍ଵଶୁରାଣାଂ ଚ କୃଷ୍ଣାମ୍। ସା ତତ୍ର ନୀତା କରୁଣଂ ଵ୍ଯପେକ୍ଷ୍ଯ ନାନ୍ଯଂ କ୍ଷତ୍ତୁର୍ନାଥମଵାପ କିଂଚିତ୍
ଦୁଃଶାସନ ଦ୍ରୌପଦୀଙ୍କୁ ସଭା ମଧ୍ୟରେ ଓ ତାଙ୍କର ଶ୍ୱଶୁରମାନେ ସମ୍ମୁଖରେ ଟାଣିନେଲା। ସେଠାରେ ଦ୍ରୌପଦୀ ଦୁଃଖରେ ଚାରିପାଖ ଦେଖିଲେ, କିନ୍ତୁ କୌଣସି ରକ୍ଷାକାରୀ କିମ୍ବା ଆଶ୍ରୟ ମିଳିଲା ନାହିଁ।
କାର୍ପଣ୍ଯାଦେଵ ସହିତାସ୍ତତ୍ର ଭୂପା ନାଶକ୍ନୁଵନ୍ପ୍ରତିଵକ୍ତୁଂ ସଭାଯାମ୍। ଏକଃ କ୍ଷତ୍ତା ଧର୍ମ୍ଯମର୍ଥଂ ବ୍ରୁଵାଣୋ ଧର୍ମବୁଦ୍ଧ୍ଯା ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚାଲ୍ପବୁଦ୍ଧିମ୍
ସେଠାରେ ଥିବା ରାଜାମାନେ କରୁଣାରେ ମୌନ ରହିଲେ, ସଭାରେ କିଛି କହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ଏକମାତ୍ର ଚାରିଅଟିଆ, ଧର୍ମକଥା କହି, ଅଳ୍ପବୁଦ୍ଧି ଲୋକଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।