ଇହ କ୍ଷେତ୍ରେ କ୍ରିଯତେ ପାର୍ଥ କାର୍ଯଂ ନ ଵୈ କିଂଚିତ୍କ୍ରିଯତେ ପ୍ରେତ୍ଯ କାର୍ଯମ୍ । କୃତଂ ତ୍ଵଯା ପାରଲୋକ୍ଯଂ ଚ କର୍ମ ପୁଣ୍ଯଂ ମହତ୍ସଦ୍ଭିରତିପ୍ରଶସ୍ତମ୍
ଏଠି, ପାର୍ଥ, କର୍ମ କରାଯାଏ; ମୃତ୍ୟୁ ପରେ କିଛି କରାଯାଏ ନାହିଁ। ତୁମେ ଏଠି କରିଥିବା ଶୁଭ କର୍ମ, ପରଲୋକ ପାଇଁ, ମହାତ୍ମାମାନେ ବହୁତ ପ୍ରଶଂସା କରନ୍ତି।
ଜହାତି ମୃତ୍ଯୁଂ ଚ ଜରାଂ ଭଯଂ ଚ ନ କ୍ଷୁତ୍ପିପାସେ ମନସୋଽପ୍ରିଯାଣି। ନ କର୍ତଵ୍ଯଂ ଵିଦ୍ଯତେ ତତ୍ର କିଂଚି- ଦନ୍ଯତ୍ର ଵୈ ଚେନ୍ଦ୍ରିଯପ୍ରୀଣନାଦ୍ଧି
ସେଠି, ମୃତ୍ୟୁ, ବୃଦ୍ଧାପ୍ୟ ଓ ଭୟ ଛାଡାଯାଏ; ଖୁଦା, ପିପାସା ଓ ମନର ଅପ୍ରିୟତା ନାହିଁ। ସେଠି କିଛି କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, କେବଳ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ସୁଖ ଭୋଗ ଛଡା।
ଏଵଂରୂପଂ କର୍ମଫଲଂ ନରେନ୍ଦ୍ର ମାତାପିତ୍ରୋର୍ହୃଦଯସ୍ଯାପ୍ରିଯେଣ। ତ୍ଯଜ କ୍ରୋଧଂ ପାଣ୍ଡଵ ହର୍ଷଜଂ ଚ ଲୋକାଵୁଭୌ ମା ପ୍ରହାସୀଶ୍ଚିରାଯା
ଏପରି କର୍ମର ଫଳ, ରାଜା, ଯେତେବେଳେ ମାତାପିତାଙ୍କର ହୃଦୟ ଖୁସି ହୁଏନାହିଁ। ପାଣ୍ଡବ, କ୍ରୋଧ ଓ ଅଭିମାନରୁ ଜନିଥିବା ଆନନ୍ଦ ଛାଡିଦିଅ; ଦୁଇ ଲୋକକୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ ତ୍ୟାଗ କରନି।
ଅନ୍ତଂ ଗତ୍ଵା କର୍ମଣାଂ ଯା ପ୍ରଶଂସା ସତ୍ଯଂ ଦମଂ ଚାର୍ଜଵମାନୃଶଂସ୍ଯମ୍ । ଅଶ୍ଵମେଧଂ ରାଜସୂଯଂ ତଥେଷ୍ଟ୍ଵା ପାପସ୍ଯାନ୍ତଂ କର୍ମଣୋ ମା ପୁନର୍ଗାଃ
କର୍ମର ପ୍ରଶଂସା ଶେଷ ହେଲା—ସତ୍ୟ, ଦମ, ସରଳତା ଓ ଦୟା; ଅଶ୍ୱମେଧ ଓ ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞ କରିବା ପରେ, ପାପ କର୍ମକୁ ପୁନି କରିବାକୁ ଯାଅନି।
ତଚ୍ଚେଦେଵଂ ଦ୍ଵେଷରୂପେଣ ପାର୍ଥାଃ କରିଷ୍ଯଧ୍ଵଂ କର୍ମ ପାପଂ ଚିରାଯ। ନିଵସଧ୍ଵଂ ଵର୍ଷପୂଗାନ୍ଵନେଷୁ ଦୁଃଖଂ ଵାସଂ ପାଣ୍ଡଵା ଧର୍ମ ଏଵ
ଯଦି, ପାର୍ଥମାନେ, ତୁମେ ଦ୍ୱେଷରୁ ଦୀର୍ଘ ସମୟ ପାଇଁ ପାପ କର୍ମ କରିବାକୁ ଚାହିଁ, ତେବେ ବର୍ଷ ଦୀର୍ଘ ଅଟାରେ ଅରଣ୍ୟରେ ରହ, ପାଣ୍ଡବମାନେ, ଦୁଃଖରେ ରହିଲେ ମଧ୍ୟ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ରୁହ।
ପ୍ରଵ୍ରଜ୍ଯଯା ଯାତଯିତ୍ଵା ପୁରସ୍ତା- ଦାତ୍ମାଧୀନଂ ଯଦ୍ବଲଂ ତେ ତଦାଽସୀତ୍। ନିତ୍ଯଂ ଚ ଵଶ୍ଯାଃ ସଚିଵାସ୍ତଵେମେ ଜନାର୍ଦନୋ ଯୁଯୁଧାଶ୍ଚ ଵୀରଃ
ପୂର୍ବରୁ ବନବାସ କରି, ତୁମର ଶକ୍ତି ସେତେବେଳେ ନିଜ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଥିଲା; ତୁମର ସଚିବମାନେ ସଦା ଅନୁଗତ ଥିଲେ—ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଓ ବୀର ଯୁୟୁଧାନ।
ମତ୍ସ୍ଯୋ ରାଜା ରୁକ୍ମରଥଃ ସପୁତ୍ରଃ ପ୍ରହାରିଭିଃ ସହପୁତ୍ରୈର୍ଵିରାଟଃ। ରାଜାନସ୍ତେ ଯେ ଵିଜିତାଃ ପୁରସ୍ତା- ତ୍ତ୍ଵାମେଵ ତେ ସଂଶ୍ରଯେଯୁଃ ସମସ୍ତାଃ
ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜା ରୁକ୍ମରଥ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ, ଏବଂ ବିରାଟ ତାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଓ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ସହିତ—ଯେଉଁ ରାଜାମାନେ ପୂର୍ବରୁ ତୁମେ ଜିତିଥିଲା, ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ଏବେ ତୁମ ଉପରେ ଆଶ୍ରୟ ନେବେ।
ମହାସହାଯଃ ପ୍ରତପନ୍ବଲସ୍ଥଃ ପୁରସ୍କୃତୋ ଵାସୁଦେଵାର୍ଜୁନାଭ୍ଯାମ୍। ଵରାନ୍ହନିଷ୍ଯନ୍ଦ୍ଵିଷତୋ ରଙ୍ଗମଧ୍ଯେ ଵ୍ଯନେଷ୍ଯଥା ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ଦର୍ପମ୍
ବଡ଼ ସହାୟମାନେ ସହିତ, ଶକ୍ତିରେ ଦୃଢ଼ ହୋଇ, ବାସୁଦେବ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧ ମଝିରେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରିବା ଓ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେର ଅହଂକାରକୁ ଦମନ କରିବା।
ବଲଂ କସ୍ମାଦ୍ଵର୍ଧଯିତ୍ଵା ପରସ୍ଯ ନିଜାନ୍କସ୍ମାତ୍କର୍ଶଯିତ୍ଵା ସହାଯାନ୍। ନିରୁଷ୍ଯ କସ୍ମାଦ୍ଵର୍ଷପୂଗାନ୍ଵନେଷୁ ଯୁଯୁତ୍ସସେ ପାଣ୍ଡଵ ହୀନକାଲେ
ତୁମେ କାହିଁକି ଶତ୍ରୁମାନେର ଶକ୍ତି ବଢ଼ାଉଛ, ଏବଂ ନିଜ ସହାୟମାନେକୁ କମ କରୁଛ? ବନରେ ବର୍ଷାଗଣା ଭୋଗିବା ପରେ, ପାଣ୍ଡବ, ଏପରି ଅନୁକୂଳ ନହୋଇଥିବା ସମୟରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ କାହିଁକି ଚାହୁଁଛ?
ଅପ୍ରାଜ୍ଞୋ ଵା ପାଣ୍ଡଵ ଯୁଦ୍ଧ୍ଯମାନୋ- ଽଧର୍ମଜ୍ଞୋ ଵା ଭୂତିମଥୋଽଭ୍ଯୁପୈତି। ପ୍ରଜ୍ଞାଵାନ୍ଵା ବୁଦ୍ଧ୍ଯମାନୋଽପି ଧର୍ମଂ ସଂସ୍ତମ୍ଭାଦ୍ଵା ସୋଽପି ଭୂତେରପୈତି
ପାଣ୍ଡବ ଯଦି ଅଜ୍ଞାନରେ କିମ୍ବା ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନ ନଥିବା ଅବସ୍ଥାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରେ, ସେ ବଡ଼ ଭାଗ୍ୟ ପାଇପାରେ; କିନ୍ତୁ ଯଦି ଜ୍ଞାନ ଓ ଧର୍ମ ରକ୍ଷା କରି ଯୁଦ୍ଧ କରେ, ଯଦି ବାଧା ଆସେ, ତେବେ ସେ ଭାଗ୍ୟ ହରାଇପାରେ।
ନାଧର୍ମେ ତେ ଧୀଯତେ ପାର୍ଥ ବୁଦ୍ଧି- ର୍ନ ସଂରମ୍ଭାତ୍କର୍ମ ଚକର୍ଥ ପାପମ୍ । ଆତ୍ଥ କିଂ ତତ୍କାରଣଂ ଯସ୍ଯ ହେତୋଃ ପ୍ରଜ୍ଞାଵିରୁଦ୍ଧଂ କର୍ମ ଚିକୀର୍ଷସୀଦମ୍
ପାର୍ଥ, ତୁମ ମନ ଅଧର୍ମ ପ୍ରତି ଝୁକି ନାହିଁ, ତୁମେ କ୍ରୋଧରେ ମନ୍ଦ କାର୍ଯ୍ୟ କରିନାହଁ। ତେବେ, କଣ ଏହି କାରଣ ଯୋଗୁଁ ତୁମେ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଯାହା ଜ୍ଞାନ ପ୍ରତିବାଧା କରେ?
ଅଵ୍ଯାଧିଜଂ କଟୁକଂ ଶୀର୍ଷରୋଗି ଯଶୋମୁଷଂ ପାପଫଲୋଦଯଂ ଵା। ସତାଂ ପେଯଂ ଯନ୍ନ ପିବନ୍ତ୍ଯସନ୍ତୋ ମନ୍ଯୁଂ ମହାରାଜ ପିବ ପ୍ରଶାମ୍ଯ
ଯାହା ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ରୋଗ ଦେଇଥାଏ, ମଣ୍ଡ ଦେଇଥାଏ, ଅପକୀର୍ତି ଆଣେ, ଏବଂ ପାପ ଫଳ ଦେଇଥାଏ—ସଜ୍ଜନମାନେ ଏହା ପିଇନାହଁ, କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟମାନେ ପିଉନ୍ତି। ମହାରାଜ, ତୁମ କ୍ରୋଧକୁ ଶାନ୍ତ କରି, ଏହାକୁ ଅନ୍ତରେ ଧର।
ପାପାନୁବନ୍ଧଂ କୋ ନୁ ତଂ କାମଯେତ କ୍ଷମୈଵ ତେ ଜ୍ଯାଯସୀ ନୋତ ଭୋଗାଃ । ଯତ୍ର ଭୀଷ୍ମଃ ଶାନ୍ତନଵୋ ହତଃ ସ୍ଯା- ଦ୍ଯତ୍ର ଦ୍ରୋଣଃ ସହପୁତ୍ରୋ ହତଃ ସ୍ଯାତ୍
ଯାହା ପାପ ସହିତ ଜଡିତ, ତାହାକୁ କିଏ ଚାହିବ? ତୁମ ପାଇଁ ସହିଷ୍ଣୁତା ଉତ୍ତମ, ଭୋଗ ନୁହେଁ। ଯେଉଁଠି ଭୀଷ୍ମ, ଶାନ୍ତନୁଙ୍କ ପୁଅ, ହତ ହେବେ, ଯେଉଁଠି ଦ୍ରୋଣ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ ହତ ହେବେ—
କୃପଃ ଶଲ୍ଯଃ ସୌମଦତ୍ତିର୍ଵିକର୍ଣୋ ଵିଵିଂଶତିଃ କର୍ଣଦୁର୍ଯୋଧନୌ ଚ। ଏତାନ୍ହତ୍ଵା କୀଦୃଶଂ ତତ୍ସୁଖଂ ସ୍ଯା- ଦ୍ଯଦ୍ଵିନ୍ଦେଥାସ୍ତଦନୁବ୍ରୂହି ପାର୍ଥ
କୃପ, ଶଲ୍ୟ, ସୌମଦତ୍ତି, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ବିବିଂଶତି, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଦୁର୍ୟୋଧନ—ଏମାନେକୁ ହତ୍ୟା କରି, କେଉଁ ପ୍ରକାର ସୁଖ ମିଳିବ? ପାର୍ଥ, ତୁମେ କଣ ସେ ସୁଖ ପାଇବ, ମୋତେ କହ।
ଲବ୍ଧ୍ଵାଽପୀମାଂ ପୃଥିଵୀଂ ସାଗରାନ୍ତାଂ ଜରାମୃତ୍ଯୂ ନୈଵ ହି ତ୍ଵଂ ପ୍ରଜହ୍ଯାଃ। ପ୍ରିଯାପ୍ରିଯେ ସୁଖଦୁଃଖେ ଚ ରାଜ- ନ୍ନୈଵଂ ଵିଦ୍ଵାନ୍ନୈଵ ଯୁଦ୍ଧଂ କୁରୁ ତ୍ଵମ୍
ଏହି ପୃଥିବୀ ସାଗର ସୀମାରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ତୁମେ ବୃଦ୍ଧା ଓ ମୃତ୍ୟୁରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇବେନାହିଁ। ପ୍ରିୟ ଓ ଅପ୍ରିୟ, ସୁଖ ଓ ଦୁଃଖରେ, ରାଜା, ଜ୍ଞାନୀ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତିନାହିଁ; ଯୁଦ୍ଧ କରନି।
ଅମାତ୍ଯାନାଂ ଯଦି କାମସ୍ଯ ହେତୋ- ରେଵଂ ଯୁକ୍ତଂ କର୍ମ ଚିକୀର୍ଷସି ତ୍ଵମ୍। ଅପକ୍ରମେଃ ସ୍ଵଂ ପ୍ରଦାଯୈଵ ତେଷାଂ ମାଗାସ୍ତ୍ଵଂ ଵୈ ଦେଵଯାନାତ୍ପଥୋଽଦ୍ଯ
ଯଦି ତୁମ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେର ଇଚ୍ଛା ପାଇଁ ଏପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ତୁମ ନିଜ ଉପକାରକୁ ଛାଡି ତାଙ୍କୁ ଦେଇ, ଆଜି ଦେବମାନେର ପଥରୁ ଭ୍ରଷ୍ଟ ହେବ।
ଅସଂଶଯଂ ସଞ୍ଜଯ ସତ୍ଯମେତ- ଦ୍ଧର୍ମୋ ଵରଃ କର୍ମଣାଂ ଯତ୍ତ୍ଵମାତ୍ଥ । ଜ୍ଞାତ୍ଵା ତୁ ମାଂ ସଞ୍ଜଯ ଗର୍ହଯେସ୍ତ୍ଵଂ ଯଦି ଧର୍ମଂ ଯଦ୍ଯଧର୍ମଂ ଚରାମି
ସଞ୍ଜୟ, ନିଶ୍ଚୟ ଏହା ସତ୍ୟ—ଧର୍ମ ହେଉଛି କାର୍ଯ୍ୟମାନେର ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। କିନ୍ତୁ, ତୁମେ ମୋତେ ଜାଣିଥିଲେ, ମୁଁ ଯଦି ଧର୍ମ କିମ୍ବା ଅଧର୍ମ କରିବି, ତୁମେ ମୋତେ ଦୋଷ ଦେଇପାରିବ।
ଯତ୍ରାଧର୍ମୋ ଧର୍ମରୂପାଣି ଧତ୍ତେ ଧର୍ମଃ କୃତ୍ସ୍ନୋ ଦୃଶ୍ଯତୋଽଧର୍ମରୂପଃ। ବିଭ୍ରଦ୍ଧର୍ମୋ ଧର୍ମରୂପଂ ତଥା ଚ ଵିଦ୍ଵାଂସସ୍ତଂ ସଂପ୍ରପଶ୍ଯନ୍ତି ବୁଦ୍ଧ୍ଯା
ଯେଉଁଠି ଅଧର୍ମ ଧର୍ମର ଆକୃତି ନେଇଥାଏ, ଧର୍ମ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଧର୍ମ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଏ, ଧର୍ମ ଧର୍ମର ଆକୃତି ଧରିଥାଏ; ଜ୍ଞାନୀମାନେ ଏହାକୁ ତାଙ୍କ ବୁଦ୍ଧିରେ ବୁଝନ୍ତି।
ଏଵଂ ତଥୈଵାପଦି ଲିଙ୍ଗମେତ- ଦ୍ଧର୍ମାଧର୍ମୌ ନିତ୍ଯଵୃତ୍ତୀ ଭଜେତାମ୍। ଆଦ୍ଯଂ ଲିଙ୍ଗଂ ଯସ୍ଯ ତସ୍ଯ ପ୍ରମାଣ- ମାପଦ୍ଧର୍ମଂ ସଞ୍ଜଯ ତଂ ନିବୋଧ
ଏପରି ଦୁଃଖରେ ଏହି ଚିହ୍ନ ରହିଛି—ଧର୍ମ ଓ ଅଧର୍ମ ସଦା ନିଜ ତାଳ ଚାଲିଥାଏ। ଯାହାର ପ୍ରଥମ ଚିହ୍ନ ଅଛି, ସେହି ମାନଦଣ୍ଡ ହେଉଛି; ସଞ୍ଜୟ, ଦୁଃଖର ଧର୍ମ ମୋତେ ଶୁଣ।
ଲୁପ୍ତାଯାଂ ତୁ ପ୍ରକୃତୌ ଯେନ କର୍ମ ନିଷ୍ପାଦଯେତ୍ତତ୍ପରୀପ୍ସେଦ୍ଵିହୀନଃ। ପ୍ରକୃତିସ୍ଥଶ୍ଚାପଦି ଵର୍ତମାନ ଉଭୌ ଗର୍ହ୍ଯୌ ଭଵତଃ ସଞ୍ଜଯୈତୌ
ଜଦି ସ୍ବଭାବ ହରାଇଯାଏ, ତେବେ ଯେଉଁ କାର୍ଯ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ପୂରଣ କରିପାରିବ, ସେହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା ଉଚିତ, ଯଦି ସାଧନ ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ। ଦୁଃଖରେ ଯଦି କେହି ସ୍ବଭାବରେ ରହିଯାଏ, ଏହି ଦୁଇଜଣ ଦୋଷୀ ହେବେ, ସଞ୍ଜୟ।
ଅଵିନାଶମିଚ୍ଛତାଂ ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ପ୍ରାଯଶ୍ଚିତ୍ତଂ ଵିହିତଂ ଯଦ୍ଵିଧାତ୍ରା। ସଂପଶ୍ଯେଥାଃ କର୍ମସୁ ଵର୍ତମାନାନ୍ ଵିକର୍ମସ୍ଥାନ୍ସଞ୍ଜଯ ଗର୍ହଯେସ୍ତ୍ଵମ୍
ଅମୃତତ୍ୱ ଚାହୁଁଥିବା ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ, ନିର୍ମାତା ଯେ ପ୍ରାୟଶ୍ଚିତ୍ତ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ କରିଛି, ତାହା ଅନୁସରିବା ଉଚିତ। କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ଲୋକମାନେକୁ ଦେଖିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ଅନ୍ୟଥା କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବାମାନେକୁ ଦୋଷ ଦେବା ଉଚିତ, ସଞ୍ଜୟ।
ମନୀଷିଣାଂ ସତ୍ତ୍ଵିଚ୍ଛେଦନାଯ ଵିଧିଯତେ ସତ୍ସୁ ଵୃତ୍ତିଃ ସଦୈଵ। ଅବ୍ରାହ୍ମଣାଃ ସନ୍ତି ତୁ ଯେ ନ ଵୈଦ୍ଯାଃ ସର୍ଵୋତ୍ସଙ୍ଗଂ ସାଧୁ ମନ୍ଯେତ ତେଭ୍ଯଃ
ଜ୍ଞାନୀମାନେ ପାଇଁ, ସତ୍ଜନମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଚଳନ ନିତ୍ୟ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ହୋଇଛି, ଶୁଦ୍ଧତା ରକ୍ଷା ପାଇଁ। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁମାନେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ନୁହଁନ୍ତି ଓ ଚିକିତ୍ସକ ନୁହଁନ୍ତି, ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅନୁଚିତ।
ତଦଧ୍ଵାନଃ ପିତରୋ ଯେ ଚ ପୂର୍ଵେ ପିତାମହା ଯେ ଚ ତେଭ୍ଯଃ ପରେଽନ୍ଯେ। ଯଜ୍ଞୈଷିଣୋ ଯେ ଚ ହି କର୍ମ କୁର୍ଯୁ- ର୍ନାନ୍ଯଂ ତତୋ ନାସ୍ତିକୋଽସ୍ମୀତି ମନ୍ଯେ
ଏହି ପଥ ଅନୁସରିଥିବା ପୂର୍ବଜମାନେ, ତାଙ୍କ ପିତାମାନେ ଓ ପିତାମାହମାନେ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପରେ ଅନ୍ୟମାନେ; ଯେଉଁମାନେ ଯଜ୍ଞ ପାଇଁ ଚେଷ୍ଟା କରନ୍ତି ଓ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି—ଏହା ଛଡ଼ା ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହଁ, ମୁଁ ଏହାକୁ ଧର୍ମ ପଥ ଭାବିବି, ଅନ୍ୟଥା ନୁହଁ।
ଯତ୍କିଂଚନେଦଂ ଵିତ୍ତମସ୍ଯାଂ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଯଦ୍ଦେଵାନାଂ ତ୍ରିଦଶାନାଂ ପରଂ ଯତ୍। ପ୍ରାଜାପତ୍ଯଂ ତ୍ରିଦିଵଂ ବ୍ରହ୍ମଲୋକଂ ନାଧର୍ମତଃ ସଞ୍ଜଯ କାମଯେଯମ୍
ଏହି ପୃଥିବୀରେ ଯେଉଁ ଧନ ଅଛି, ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯେଉଁ ଉତ୍ତମ, ପ୍ରଜାପତିଙ୍କର ଯେଉଁ ଧନ, ତିନିଦିବ, ବ୍ରହ୍ମାଲୋକ—ମୁଁ ଅଧର୍ମ ମାର୍ଗରେ ଏହାକୁ ଚାହିବିନାହିଁ, ସଞ୍ଜୟ।
ଧର୍ମେଶ୍ଵରଃ କୁଶଲୋ ନୀତିମାଂଶ୍ଚା- ପ୍ଯୁପାସିତା ବ୍ରାହ୍ମଣାନାଂ ମନୀଷୀ। ନାନାଵିଧାଂଶ୍ଚୈଵ ମହାବଲାଂଶ୍ଚ ରାଜନ୍ଯଭୋଜାନନୁଶାସ୍ତି କୃଷ୍ଣଃ
କୃଷ୍ଣ ଧର୍ମରେ ପ୍ରଭୁ, ନୀତିରେ ପାରଙ୍ଗତ ଓ ବୁଦ୍ଧିମାନ। ସେ ବିଦ୍ୱାନ ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରିଛନ୍ତି। ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରାଜା ଓ ରାଜପୁତ୍ରମାନେ ତାଙ୍କର ନିୟନ୍ତ୍ରଣରେ ଅଛନ୍ତି।
ଯଦି ହ୍ଯହଂ ଵିସୃଜତ୍ସାମ ଗର୍ହ୍ଯୋ ନିଯୁଧ୍ଯମାନୋ ଯଦି ଜହ୍ଯାଂ ସ୍ଵଧର୍ମମ୍ । ମହାଯଶାଃ କେଶଵସ୍ତଦ୍ବ୍ରଵୀତୁ ଵାସୁଦେଵସ୍ତୂଭଯୋରର୍ଥକାମଃ
ଯଦି ମୁଁ ସମ୍ମିଳନର ପଥ ଛାଡି ଦାୟିତ୍ୱରୁ ମୁହଁ ଫେରିବି, କେଶବ ଏହା କହନ୍ତୁ। କାରଣ ବାସୁଦେବ ଦୁଇପକ୍ଷର ଭଲ ଚାହାନ୍ତି।
ଶୈନେଯୋଽଯଂ ଚେଦଯଶ୍ଚାନ୍ଧକାଶ୍ଚ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯଭୋଜାଃ କୁକୁରାଃ ସୃଞ୍ଜଯାଶ୍ଚ । ଉପାସୀନା ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ବୁଦ୍ଧିଂ ନିଗୃହ୍ଯ ଶତ୍ରୂନ୍ସୁହୃଦୋ ନନ୍ଦଯନ୍ତି
ଯଦି ସାତ୍ୟକି, କୃତବର୍ମା, ଅନ୍ଧକ, ବୃଷ୍ଣି, ଭୋଜ, କୁକୁର ଓ ସୃଞ୍ଜୟମାନେ ବାସୁଦେବଙ୍କର ଉପଦେଶ ଶୁଣି ଏକାଠି ହୁଅନ୍ତି, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଦମନ କରି ମିତ୍ରମାନେକୁ ଖୁସି କରନ୍ତି।
ଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକା ହ୍ଯୁଗ୍ରସେନାଦଯୋ ଵୈ କୃଷ୍ଣପ୍ରଣୀତାଃ ସର୍ଵ ଏଵେନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପାଃ । ମନସ୍ଵିନଃ ସତ୍ଯପରାଯଣାଶ୍ଚ ମହାବଲା ଯାଦଵା ଭୋଗଵନ୍ତଃ
ବୃଷ୍ଣି, ଅନ୍ଧକ, ଉଗ୍ରସେନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ସମସ୍ତେ କୃଷ୍ଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ। ସେମାନେ ଚିନ୍ତାଶୀଳ, ସତ୍ୟରେ ନିଷ୍ଠାବାନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ସମୃଦ୍ଧିଶାଳୀ ଯାଦବ।
କାଶ୍ଯୋ ବଭ୍ରୁଃ ଶ୍ରିଯମୁତ୍ତମାଂ ଗତୋ ଲବ୍ଧ୍ଵା କୃଷ୍ଣଂ ଭ୍ରାତରମୀଶିତାରମ୍ । ଯସ୍ମୈ କାମାନ୍ଵର୍ଷତି ଵାସୁଦେଵୋ ଗ୍ରୀଷ୍ମାତ୍ଯଯେ ମେଘ ଇଵ ପ୍ରଜାଽଭ୍ଯଃ
କାଶୀର ରାଜା ବଭ୍ରୁ, ତାଙ୍କ ଭାଇ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନେତା ଭାବେ ପାଇ, ସର୍ବୋତ୍ତମ ଶ୍ରୀ ଲାଭ କରିଛନ୍ତି। ବାସୁଦେବ ଯେଉଁପରି ମେଘ ଗ୍ରୀଷ୍ମ ଶେଷରେ ଲୋକଙ୍କୁ ବର୍ଷା ଦେଇ ଆଶୀର୍ବାଦ କରନ୍ତି, ସେପରି ତାଙ୍କ ଚାହିଦା ପୂରଣ କରନ୍ତି।
ଈଦୃଶୋଽଯଂ କେଶଵସ୍ତାତ ଵିଦ୍ଵାନ୍ ଵିଦ୍ଧି ହ୍ଯେନଂ କର୍ମଣାଂ ନିଶ୍ଚଯଜ୍ଞମ୍। ପ୍ରିଯଶ୍ଚ ନଃ ସାଧୁତମଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣୋ ନାତିକ୍ରାମେ ଵଚନଂ କେଶଵସ୍ଯ
ଏହି କେଶବ ଏପରି ବୁଦ୍ଧିମାନ। ତାଙ୍କୁ କାର୍ଯ୍ୟର ମୂଳ ଅର୍ଥ ବୁଝିବା ଜଣା। କୃଷ୍ଣ ଆମ ପ୍ରିୟ ଓ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ମୁଁ କେଶବଙ୍କ ଆଜ୍ଞାକୁ କେବେ ଉଲ୍ଲଂଘନ କରିବିନାହିଁ।