ଶ୍ରମାର୍ତାଶ୍ଚ ଵହନ୍ତସ୍ତଂ ନହୁଷଂ ପାପକାରିଣମ୍ । ଦେଵର୍ଷଯୋ ମହାଭାଗାସ୍ତଥା ବ୍ରହ୍ମର୍ଷଯୋଽମଲାଃ
ପାପ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ନହୁଷଙ୍କୁ ବୋହିବାରେ ଦେବ ଋଷି ଓ ବ୍ରହ୍ମ ଋଷିମାନେ ଦୁଃଖିତ ଓ କ୍ଲାନ୍ତି ଅନୁଭବ କରୁଥିଲେ।
ପପ୍ରଚ୍ଛୁର୍ନହୁଷଂ ଦେଵଂ ସଂଶଯଂ ଜଯତାଂ ଵର। ଯ ଇମେ ବ୍ରହ୍ମଣା ପ୍ରୋକ୍ତା ମନ୍ତ୍ରା ଵୈ ପ୍ରୋକ୍ଷଣେ ଗଵାମ୍
ସେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବିଜେତା ଋଷିମାନେ ନହୁଷଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ, 'ଏହି ମନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ, ଯାହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଗାଈଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରିବା ପାଇଁ କହାଯାଇଛି, ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରମାଣ କି?'
ଏତେ ପ୍ରମାଣଂ ଭଵତ ଉତାହୋ ନେତି ଵାସଵ। ନହୁଷୋ ନେତି ତାନାହ ତମସା ମୂଢଚେତନଃ
'ଏଗୁଡ଼ିକ ତୁମ ପାଇଁ ପ୍ରମାଣ କି ନୁହେଁ, ହେ ବାସବ?' ତେବେ ନହୁଷ, ଅନ୍ଧକାରରେ ମନ ମୁଢ଼ିଯାଇ, ସେମାନଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ନୁହେଁ।'
ଅଧର୍ମେ ସଂପ୍ରଵୃତ୍ତସ୍ତ୍ଵଂ ଧର୍ମଂ ନ ପ୍ରତିପଦ୍ଯସେ। ପ୍ରମାଣମେତଦସ୍ମାକଂ ପୂର୍ଵଂ ପ୍ରୋକ୍ତଂ ମହର୍ଷିଭିଃ
'ତୁମେ ଅଧର୍ମରେ ଲିନ ହେଉଛ; ଧର୍ମକୁ ଅନୁସରଣ କରୁନାହଁ। ଏହା ପୂର୍ବରୁ ମହାର୍ଷିମାନେ ଆମ ପାଇଁ ପ୍ରମାଣ ବୋଲି କହିଥିଲେ।'
ତତୋ ଵିଵଦମାନଃ ସ ମୁନିଭିଃ ସହ ଵାସଵ । ଅଥ ମାମସ୍ପୃଶନ୍ମୂର୍ଧ୍ନି ପାଦେନାଧର୍ମପୀଡିତଃ
ଏହିପରେ, ମୁଁ ମୁନିମାନେ ସହିତ ବିବାଦ କରୁଥିବାବେଳେ, ବାସବ, ଅଧର୍ମରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ମୋ ମୁଣ୍ଡକୁ ତାଙ୍କ ପାଦରେ ଛୁଇଁଲେ।
ତେନାଭୂଦ୍ଧତତେଜାଶ୍ଚ ନିଃଶ୍ରୀକଶ୍ଚ ମହୀପତିଃ । ତତସ୍ତଂ ତମସା ଵିଗ୍ନମଵୋଚଂ ଭୃଶପୀଡିତମ୍
ଏହି କାରଣରୁ ରାଜାଙ୍କର ତେଜ ଓ ଶ୍ରୀ ହରାଇଗଲା; ପରେ, ତାଙ୍କୁ ଅନ୍ଧକାରରେ ଅତି ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଦେଖି, ମୁଁ ତାଙ୍କୁ କଥା କହିଲି।
ଯସ୍ମାତ୍ପୂର୍ଵୈଃ କୃତଂ ରାଜନ୍ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିଭିରନୁଷ୍ଠିତମ୍ । ଅଦୃଷ୍ଟଂ ଦୂଷଯସି ମେ ଯଚ୍ଚ ମୂର୍ଧ୍ଯ୍ରସ୍ପୃଶଃ ପଦା
ହେ ରାଜା, ପ୍ରାଚୀନ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେ ଯେଉଁ ନିୟମ ରଖିଥିଲେ, ତୁମେ ତାହାକୁ ଅପବିତ୍ର କରିଛ; ଏବଂ ମୋ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନ ଆସି, ମୋ ମୁଣ୍ଡକୁ ପାଦରେ ଛୁଇଁଛ।
ଯଚ୍ଚାପି ତ୍ଵମୃଷୀନ୍ମୂଢ ବ୍ରହ୍ମକଲ୍ପାନ୍ଦୁରାସଦାନ୍
ଏବଂ ତୁମେ, ମୂଢ଼, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପରି ଅଗ୍ରହଣୀୟ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଅପମାନ କରିଛ।
ଵାହାନ୍କୃତ୍ଵ୍ରା ଵାହଯସି ତେନ ସ୍ଵର୍ଗାଦ୍ଧତପ୍ରଭଃ । ଧ୍ଵଂସ ପାପ ପରିଭ୍ରଷ୍ଟଃ କ୍ଷୀଣପୁଣ୍ଯୋ ମହୀତଲେ
ଏହି ଦୁଷ୍କର୍ମରୁ, ତୁମେ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଜଣେ ଜଣ୍ତୁ ପରି ବ୍ୟବହାର କରି, ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ ନେଇଛ; ତୁମ ତେଜ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି, ତୁମେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ତଳେ ପଡ଼ିଛ; ପାପୀ, ତୁମେ ମୃତ୍ୟୁ ହେବା, ମୃତ୍ୟୁଲୋକରେ ତୁମ ଶୁଭ କର୍ମ ଶେଷ ହୋଇଛି।
ଦଶଵର୍ଷସହସ୍ରାଣି ସର୍ପରୂପଧରୋ ମହାନ୍। ଵିଚରିଷ୍ଯସି ପୂର୍ଣେଷୁ ପୁନଃ ସ୍ଵର୍ଗମଵାପ୍ସ୍ଯସି
ଦଶ ହଜାର ବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ତୁମେ ଏକ ବଡ଼ ସାପ ରୂପେ ପୃଥିବୀରେ ଘୁଞ୍ଚିବା; ସେ ସମୟ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲେ, ତୁମେ ପୁନି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ନାମ ତଵ ଵଂଶସମୁଦ୍ଭଵମ୍। ନିହତୋ ବ୍ରହ୍ମଶାପେନ ପ୍ରପଦ୍ଯସ୍ଵ ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପମ୍
ତୁମ ବଂଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ନାମକୁ ଦେଖିବାବେଳେ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ଶାପରେ ନିହତ ହେଇ, ତୁମେ ଦେବଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା।
ଏଵଂ ଭ୍ରଷ୍ଟୋ ଦୁରାତ୍ମା ସ ଦେଵରାଜ୍ଯାଦରିନ୍ଦମ। ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଵର୍ଧାମହେ ଶକ୍ର ହତୋ ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିକଣ୍ଟକଃ
ଏଭଳି ଦୁଷ୍ଟ ଚିତ୍ତ ନହୁଷ ଦେବରାଜ୍ୟରୁ ତଳେ ପଡ଼ିଗଲା; ହେ ଶତକ୍ରତୁ, ଭାଗ୍ୟରେ ଆମେ ଖୁସି ହେଲୁ, ବ୍ରହ୍ମର୍ଷିମାନେଙ୍କର କଣ୍ଟକ ନଷ୍ଟ ହୋଇଛି।
ତ୍ରିଵିଷ୍ଟପଂ ପ୍ରପଦ୍ଯସ୍ଵ ପାହି ଲୋକାଞ୍ଶଚୀପତେ। ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯୋ ଜିତାମିତ୍ରଃ ସ୍ତୂଯମାନୋ ମହର୍ଷିଭିଃ
ଦେବଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବା, ହେ ଶଚୀପତି, ଲୋକମାନେକୁ ରକ୍ଷା କର; ନିଜେ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଜୟ କରି, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜୟ କରି, ମହାର୍ଷିମାନେଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଶଂସିତ ହେବା।
ତତୋ ଦେଵା ଭୃଶଂ ତୁଷ୍ଟା ମହର୍ଷିଗଣସଂଵୃତାଃ। ପିତରଶ୍ଚୈଵ ଯକ୍ଷାଶ୍ଚ ଭୁଜଗା ରାକ୍ଷସାସ୍ତଥା
ତାପରେ, ଦେବମାନେ ମହାର୍ଷିମାନେଙ୍କ ଦଳରେ ଘେରା ହୋଇ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ; ପିତୃମାନେ, ଯକ୍ଷମାନେ, ନାଗମାନେ, ରାକ୍ଷସମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିଠାରେ ଥିଲେ।
ଗନ୍ଧର୍ଵା ଦେଵକନ୍ଯାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ଚାପ୍ସରସାଂ ଗଣାଃ। ସରାଂସି ସରିତଃ ଶୈଲାଃ ସାଗରାଶ୍ଚ ଵିଶାଂପତେ
ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ, ଦେବକନ୍ୟାମାନେ, ଏବଂ ସମସ୍ତ ଅପ୍ସରା ଦଳ, ଏହି ସହିତ ଝିଲି, ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ସାଗର ମଧ୍ୟ, ହେ ରାଜା।
ଉପାଗମ୍ଯାବ୍ରୁଵନ୍ସର୍ଵେ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଵର୍ଧସି ଶକ୍ରୁହନ୍ । ହତଶ୍ଚ ନହୁଷଃ ପାପୋ ଦିଷ୍ଟ୍ଯାଗସ୍ତ୍ଯେନ ଧୀମତା। ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ପାପସମାଚାରଃ କୃତଃ ସର୍ପୋ ମହୀତଲେ
ସମସ୍ତେ ଆସି, କହିଲେ—‘ଭାଗ୍ୟରେ ତୁମେ ବଢ଼ିଛ, ହେ ଶକ୍ର; ଅପରାଧୀ ନହୁଷ ଜଣେ ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିହତ ହୋଇଛି; ଭାଗ୍ୟରେ, ଦୁଷ୍ଟ କର୍ମ କରିଥିବା ନହୁଷ ପୃଥିବୀରେ ସାପ ହୋଇଛି।’
ତତଃ ଶକ୍ରଃ ସ୍ତୂଯମାନୋ ଗନ୍ଧର୍ଵାପ୍ସରସାଂ ଗଣୈଃ। ଐରାଵତଂ ସମାରୁହ୍ଯ ଦ୍ଵିପେନ୍ଦ୍ରଂ ଲକ୍ଷଣୈର୍ଯୁତମ୍
ତାପରେ, ଶକ୍ର, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରା ଦଳରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ଶୁଭ ଚିହ୍ନ ଦ୍ୱାରା ଶୋଭିତ ଏଇରାବତ ହାତୀରେ ଚଢ଼ିଲେ।
ପାଵକଃ ସୁମହାତେଜା ମହର୍ଷିଶ୍ଚ ବୃହସ୍ପତିଃ। ଯମଶ୍ଚ ଵରୁଣଶ୍ଚୈଵ କୁବେରଶ୍ଚ ଧନେଶ୍ଵରଃ
ପାବକ, ଅତି ତେଜସ୍ୱୀ, ମହାର୍ଷି ବୃହସ୍ପତି, ଯମ, ଭାରୁଣ, ଧନର ଦେବତା କୁବେର—
ସର୍ଵୈର୍ଦେଵୈଃ ପରିଵୃତଃ ଶକ୍ରୋ ଵୃତ୍ରନିଷୂଦନଃ । ଗନ୍ଧର୍ଵୈରପ୍ସରୋଭିଶ୍ଚ ଯାତସ୍ତ୍ରିଭୁଵନଂ ପ୍ରଭୁଃ
ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରା ହୋଇ, ଶକ୍ର, ବୃତ୍ର ନାଶକ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ ସହିତ, ତିନି ଜଗତକୁ ଯାଇଲେ।
ସ ସମେତ୍ଯ ମହେନ୍ଦ୍ରାଣ୍ଯା ଦେଵରାଜଃ ଶତକ୍ରତୁଃ। ମୁଦା ପରମଯା ଯୁକ୍ତଃ ପାଲଯାମାସ ଦେଵରାଟ୍
ମହେନ୍ଦ୍ରାଣୀ ସହିତ ମିଶି, ଦେବରାଜା ଶତକ୍ରତୁ, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ଦେବମାନେଙ୍କୁ ଶାସନ କରିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତତଃ ସ ଭଗଵାଂସ୍ତତ୍ର ଅଙ୍ଗିରାଃ ସମଦୃଶ୍ଯତ। ଅଥର୍ଵଵେଦମନ୍ତ୍ରୈଶ୍ଚ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରଂ ସମପୂଜଯତ୍
ତାପରେ, ଭଗବାନ ଅଙ୍ଗିରା ଏଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ; ଅଥର୍ବବେଦ ମନ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଦେବେନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ପୂଜା କଲେ।
ତତସ୍ତୁ ଭଗଵାନିନ୍ଦ୍ରଃ ସଂହୃଷ୍ଟଃ ସମପଦ୍ଯତ। ଵରଂ ଚ ପ୍ରଦଦୌ ତସ୍ମୈ ଅଥର୍ଵାଙ୍ଗିରସେ ତଦା
ତାପରେ, ଭଗବାନ ଇନ୍ଦ୍ର ଅତି ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ସେ ସମୟରେ ଅଥର୍ବାଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ଏକ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ।
ଅଥର୍ଵାଙ୍ଗିରସଂ ନାମ ଵେଦେଽସ୍ମିନ୍ଵୈ ଭଵିଷ୍ଯତି। ଉଦାହରଣମେତଦ୍ଧି ଯଜ୍ଞଭାଗଂ ଚ ଲପ୍ସ୍ଯସେ
ଏହି ବେଦରେ ଅଥର୍ବାଙ୍ଗିରସ ନାମକ ଏକ ଅଂଶ ରହିବ; ଏହା ଏକ ଉଦାହରଣ, ଏବଂ ତୁମେ ଯଜ୍ଞର ଅଂଶ ମିଳିବ।
ଏଵଂ ସଂପୂଜ୍ଯ ଭଗଵାନଥର୍ଵାଙ୍ଗିରସଂ ତଦା। ଵ୍ଯସର୍ଜଯନ୍ମହାରାଜ ଦେଵରାଜଃ ଶତକ୍ରତୁଃ
ସେତେବେଳେ ଭଗବତ ଅଥର୍ବାଙ୍ଗିରସଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଆଦର କରି, ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା ଶତକ୍ରତୁ ତାଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ, ମହାରାଜ।
ସଂପୂଜ୍ଯ ସର୍ଵାଂସ୍ତ୍ରିଦଶାନୃଷୀଂଶ୍ଚାପି ତପୋଧନାନ୍। ଇନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରମୁଦିତୋ ରାଜନ୍ଧର୍ମେଣାପାଲଯତ୍ପ୍ରଜାଃ
ସମସ୍ତ ଦେବତା ଓ ତପସ୍ୱୀ ଋଷିମାନେଙ୍କୁ ଆଦର କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଖୁସି ହେଇ, ରାଜା, ଧର୍ମରେ ଅନୁସାରି ଜନମାନେଙ୍କୁ ଶାସନ କଲେ।
ଏଵଂ ଦୁଃଖମନୁପ୍ରାପ୍ତମିନ୍ଦ୍ରେଣ ସହ ଭାର୍ଯଯା। ଅଜ୍ଞାତଵାସଶ୍ଚ କୃତଃ ଶତ୍ରୂଣାଂ ଵଧକାଙ୍କ୍ଷଯା
ଏଭଳି ଭାବରେ ଭାର୍ଯ୍ୟା ସହିତ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରି, ଇନ୍ଦ୍ର ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କୁ ନଷ୍ଟ କରିବା ଇଚ୍ଛାରେ ଗୁପ୍ତ ଅବସ୍ଥାରେ ରହିଲେ।
ନାତ୍ର ମନ୍ଯୁସ୍ତ୍ଵଯା କାର୍ଯୋ ଯତ୍କ୍ଲିଷ୍ଟୋଽସି ମହାଵନେ। ଦ୍ରୌପଦ୍ଯା ସହ ରାଜେନ୍ଦ୍ର ଭ୍ରାତୃଭିଶ୍ଚ ମହାତ୍ମଭିଃ
ଏଠି ତୁମେ କ୍ରୋଧ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ, ମହାବନରେ ଦ୍ରୌପଦୀ ଓ ତୁମ ମହାତ୍ମା ଭାଇମାନେ ସହିତ ଦୁଃଖ ଭୋଗ କରିଥିଲେ ବି।
ଏଵଂ ତ୍ଵମପି ରାଜେନ୍ଦ୍ର ରାଜ୍ଯଂ ପ୍ରାପ୍ସ୍ଯସି ଭାରତ। ଵୃତ୍ରଂ ହତ୍ଵା ଯଥା ପ୍ରାପ୍ତଃ ଶକ୍ରଃ କୌରଵନନ୍ଦନ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ରାଜା, ତୁମେ ମଧ୍ୟ ରାଜ୍ୟ ପୁନଃ ପାଇବ, ଭାରତ, ଯେପରି ଶକ୍ର ବୃତ୍ରକୁ ମାରି ତାଙ୍କର ରାଜ୍ୟ ଫେରିଥିଲେ, କୌରବମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ।
ଦୁରାଚାରଶ୍ଚ ନହୁଷୋ ବ୍ରହ୍ଵଦ୍ଵିଟ୍ ପାପଚେତନଃ। ଅଗସ୍ତ୍ଯଶାପାଭିହତୋ ଵିନଷ୍ଟଃ ଶାଶ୍ଵତୀଃ ସମାଃ
ନହୁଷ, ଦୁଷ୍ଟ ଚରିତ୍ର, ବ୍ରାହ୍ମଣବିରୋଧୀ ଓ ପାପ ମନ, ଅଗସ୍ତ୍ୟଙ୍କର ଶାପରେ ଦୀର୍ଘ କାଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନଷ୍ଟ ହେଇଗଲେ।
ଏଵଂ ତଵ ଦୁରାତ୍ମାନଃ ଶତ୍ରଵଃ ଶତ୍ରୁସୂଦନ । କ୍ଷିପ୍ରଂ ନାଶଂ ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି କର୍ଣଦୁର୍ଯୋଧନାଦଯଃ
ଏଭଳି ଭାବରେ, ଶତ୍ରୁନାଶକ, ତୁମ ଦୁଷ୍ଟମନ ଶତ୍ରୁମାନେ, କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ଶୀଘ୍ର ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବେ।