ଏତଦେଵଂ ଵିଜାନନ୍ଵୈ ନ ଦାସ୍ଯାମି ଶଚୀମିମାମ୍। ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଂ ଵିଶ୍ରୁତାଂ ଲୋକେ ଶକ୍ରସ୍ଯ ମହିଷୀଂ ପ୍ରିଯାଂ
ଏହି ସତ୍ୟ ଜାଣି, ମୁଁ ଏହି ଶଚୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପ୍ରିୟ ରାଣୀ, ଦେବିନାହିଁ।
ଅସ୍ଯା ହିତଂ ଭଵେଦ୍ଯଚ୍ଚ ମମ ଚାପି ହିତଂ ଭଵେତ୍। କ୍ରିଯତାଂ ତତ୍ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠା ନହି ଦାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଶଚୀମ୍
ଏହାର ଭଲ ଓ ମୋର ଭଲ ଯାହା ହୁଏ, ତାହା କରାଯାଉ, ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବମାନେ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଶଚୀଙ୍କୁ ଦେବିନାହିଁ।
ଅଥ ଦେଵାଃ ସଗନ୍ଧର୍ଵା ଗୁରୁମାହୁରିଦଂ ଵଚଃ। କଥଂ ସୁନୀତଂ ନୁ ଭଵେନ୍ମନ୍ତ୍ରଯସ୍ଵ ବୃହସ୍ପତେ
ତାପରେ ଦେବମାନେ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ, 'କିପରି ଏହା ଠିକ୍ ଭାବେ କରାଯିବ? ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଆମକୁ ଉପାୟ କହ।'
ନହୁଷଂ ଯାଚତାଂ ଦେଵୀ କିଂଚିତ୍କାଲାନ୍ତରଂ ଶୁଭା। ଇନ୍ଦ୍ରାଣି ହିତମେତଦ୍ଧି ତଥାଽସ୍ମାକଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଦେବୀ ନହୁଷଙ୍କୁ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା ଚାହିଁବେ; ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଏବଂ ଏହା ଆମର ମଧ୍ୟ ଭଲ ହେବ।
ବହୁଵିଘ୍ନଃ ସୁରାଃ କାଲଃ କାଲଃ କାଲଂ ନଯିଷ୍ଯତି। ଗର୍ଵିତୋ ବଲଵାଂଶ୍ଚାପି ନହୁଷୋ ଵରସଂଶ୍ରଯାତ୍
ହେ ଦେବମାନେ, ବହୁତ ବାଧା ଆସିବ; ସମୟ ଦ୍ୱାରା ସମୟ କଟିଯିବ। ନହୁଷ, ଗର୍ବିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେବତାଙ୍କ ଦିଆ ବର ଦ୍ୱାରା ଏପରି ହେବ।
ତତସ୍ତେନ ତଥୋକ୍ତେ ତୁ ପ୍ରୀତା ଦେଵାସ୍ତଥାବ୍ରୁଵନ୍। ବ୍ରହ୍ମନ୍ସାଧ୍ଵିଦମୁକ୍ତଂ ତେ ହିତଂ ସର୍ଵଂ ଦିଵୌକସାମ୍
ତାପରେ ସେଉଁଠି ଏପରି କହିବା ପରେ, ଖୁସି ହୋଇ ଦେବମାନେ କହିଲେ, 'ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଭଲ କହିଛ; ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଭଲ।'
ଏଵମେତଦ୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଵୀ ଚେଯଂ ପ୍ରସାଦ୍ଯତାମ୍। ତତଃ ସମସ୍ତା ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଂ ଦେଵାଶ୍ଚାଗ୍ନିପୁରୋଗମାଃ
ଏଭଳି ହେଉ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ଦେବୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତ୍ଵଯା ଜଗଦିଦଂ ସର୍ଵଂ ଧୃତଂ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍। ଏକପତ୍ନ୍ଯସି ସତ୍ଯା ଚ ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ନହୁଷଂ ପ୍ରତି
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଛ; ତୁମେ ଏକପତ୍ନୀ ଓ ସତ୍ୟବାନ୍; ଏବେ ନହୁଷଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ।
କ୍ଷିପ୍ରଂ ତ୍ଵାମଭିକାମଶ୍ଚ ଵିନଶିଷ୍ଯତି ପାପକୃତ୍। ନହୁଷୋ ଦେଵି ଶକ୍ରଶ୍ଚ ସୁରୈଶ୍ଵର୍ଯମଵାପ୍ସ୍ଯତି
ହେ ଦେବୀ, ଯିଏ ତୁମକୁ ଚାହୁଁଛି, ସେ ଦୁର୍ଜନ ଶୀଘ୍ର ନଶିଯିବ; ନହୁଷ ଓ ଶକ୍ର ଦେବତାମାନେ ର ଅଧିପତ୍ୟ ପାଇବେ।
ଏଵଂ ଵିନିଶ୍ଚଯଂ କୃତ୍ଵା ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ କାର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ। ଅଭ୍ଯଗଚ୍ଛତ ସଵ୍ରୀଡା ନହୁଷଂ ଘୋରଦର୍ଶନମ୍
ଏଭଳି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ, ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ନିଜ କାମ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ନହୁଷଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ନହୁଷଶ୍ଚାପି ଵଯୋରୂପସମନ୍ଵିତାମ୍ । ସମହୃଷ୍ଯତ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା କାମୋପହତଚେତନଃ
ଯୁବତୀ ଓ ସୁନ୍ଦରୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅସଦ୍ବୁଦ୍ଧି ଓ କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ନହୁଷ ଖୁସି ହେଲେ।
ଅଥ ତାମବ୍ରଵୀଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନହୁଷୋ ଦେଵରାଟ୍ ତଦା। ତ୍ରଯାଣାମପି ଲୋକାନାମହମିନ୍ଦ୍ରଃ ଶୁଚିସ୍ମିତେ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ସମୟରେ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା ନହୁଷ କହିଲେ, 'ତିନି ଲୋକରେ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ପବିତ୍ର ହସିଥିବା।'
ଭଜସ୍ଵ ମାଂ ଵରାରୋହେ ପତିତ୍ଵେ ଵରଵର୍ଣିନି। ଏଵମୁକ୍ତା ତୁ ସା ଦେଵୀ ନହୁଷେଣ ପତିଵ୍ରତା
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ମୋତେ ତୁମର ପତି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର; ଏପରି କହିଲେ ନହୁଷ, ଯାହାକି ଏକ ପତିପ୍ରତିବ୍ରତା ନାରୀ।
ପ୍ରାଵେପତ ଭଯୋଦ୍ଵିଗ୍ନା ପ୍ରଵାତେ କଦଲୀ ଯଥା। ପ୍ରଣମ୍ଯ ସା ହି ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶିରସା ତୁ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ସେ ଭୟରେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇ, ପବନରେ କଦଳୀ ଗଛ ଭଳି କମ୍ପିଲେ; ଶିର ନମାଇ ଓ ହାତ ଝୁକାଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଦେଵରାଜମଥୋଵାଚ ନହୁଷଂ ଘୋରଦର୍ଶନମ୍ । କାଲମିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଲବ୍ଧୁଂ ତ୍ଵତ୍ତଃ କଂଚିତ୍ସୁରେଶ୍ଵର
ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ନହୁଷଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ସୁରେଶ୍ୱର, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ କିଛି ସମୟ ଚାହୁଁଛି।"
ନ ହି ଵିଜ୍ଞାଯତେ ଶକ୍ରଃ କିଂ ଵା ପ୍ରାପ୍ତଃ କ୍ଵ ଵା ଗତଃ। ତତ୍ତ୍ଵମେତତ୍ତୁ ଵିଜ୍ଞାଯ ଯଦି ନ ଜ୍ଞାଯତେ ପ୍ରଭୋ
"ଶକ୍ର କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, କି ଘଟିଛି, କିମ୍ବା ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ—ଏହା କାହାକୁ ଜଣାନାହିଁ। ଯଦି ଏହି କଥା ଜଣାଯିବ ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ଦୁଃଖର ସତ୍ୟ କାରଣ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର।"
ତତୋଽହଂ ତ୍ଵାମୁପସ୍ଥାସ୍ଯେ ସତ୍ଯମେତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ। ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ଇନ୍ଦ୍ରାଣ୍ଯା ନହୁଷଃ ପ୍ରୀତିମାନଭୂତ୍
"ତାପରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସେବା କରିବି—ଏହା ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।" ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନହୁଷ ଖୁସି ହେଲେ।
ଏଵଂ ଭଵତୁ ସୁଶ୍ରୋଣି ଯଥା ମାମିହ ଭାଷସେ। ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚାଗମନଂ କାର୍ଯଂ ସତ୍ଯମେତଦନୁସ୍ମରେଃ
"ଯେପରି ତୁମେ ଏଠାରେ ମୋ ସହ କଥାହେଲ, ସେହିପରି ହେଉ। ତାଙ୍କର ଆସିବାର କାରଣ ଜାଣି, ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ମନେ ରଖ।"
ନହୁଷେଣ ଵିସୃଷ୍ଟା ଚ ନିଶ୍ଚକ୍ରାମ ତତଃ ଶୁଭା। ବୃହସ୍ପତିନିକେତଂ ଚ ସା ଜଗାମ ଯଶସ୍ଵିନୀ
ନହୁଷଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ, ସେ ଶୁଭା ମହିଳା ସେଠାରୁ ବାହାରିଗଲେ ଏବଂ ଯଶସ୍ୱିନୀ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତସ୍ଯାଃ ସଂଶ୍ରୁତ୍ଯ ଚ ଵଚୋ ଦେଵାଶ୍ଚାଗ୍ନିପୁରୋଗମାଃ । ଚିନ୍ତଯାମାସୁରେକାଗ୍ରାଃ ଶକ୍ରାର୍ଥଂ ରାଜସତ୍ତମ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଆଗୁଆଇରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଶକ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, ରାଜାଙ୍କୁ।
ଦେଵଦେଵେନ ଶଙ୍ଗମ୍ଯ ଵିଷ୍ଣୁନା ପ୍ରଭଵିଷ୍ଣୁନା। ଊଚୁଶ୍ଚୈନଂ ସମୁଦ୍ଵିଗ୍ନା ଵାକ୍ଯଂ ଵାକ୍ଯଵିଶାରଦାଃ
ଦେବତାମାନେ ଭୟ ଅନୁଭବ କରି, ସମର୍ଥ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ—ଯିଏ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦେବତା—ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ନିପୁଣ ଭାବରେ ନିଜ କଥା ରଖିଲେ।
ବ୍ରହ୍ମଵଧ୍ଯାଭିଭୂତୋ ଵୈ ଶକ୍ରଃ ସୁରଗଣେଶ୍ଵରଃ । ଗତିଶ୍ଚ ନସ୍ତ୍ଵଂ ଦେଵେଶ ପୂର୍ଵଜୋ ଜଗତଃ ପ୍ରଭୁଃ
"ଶକ୍ର, ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମୁଖ୍ୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ଦୋଷରେ ପୀଡ଼ିତ। ହେ ଦେବେଶ, ଆପଣ ଆମର ପ୍ରାଚୀନ ନାଥ ଏବଂ ଆମର ଆଶ୍ରୟ।"
ରକ୍ଷାର୍ଥଂ ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ଵିଷ୍ଣୁତ୍ଵମୁପଜଗ୍ମିଵାନ୍। ତ୍ଵଦ୍ଵୀର୍ଯନିହତେ ଵୃତ୍ରେ ଵାସଵୋ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯଯା
"ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ, ଆପଣ ବିଷ୍ଣୁ ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ଆପଣଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ବୃତ୍ର ନାଶ ପରେ, ବୃତ୍ର ହତ୍ୟା ଦ୍ୱାରା ଇନ୍ଦ୍ର ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପରେ ଆକ୍ରାନ୍ତ ହେଲେ।"
ଵୃତଃ ସୁରଗଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ମୋକ୍ଷଂ ତସ୍ଯ ଵିନିର୍ଦିଶ। ତେଷାଂ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦେଵାନାଂ ଵିଷ୍ଣୁରବ୍ରଵୀତ୍
"ହେ ସମସ୍ତ ଦେବତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛନ୍ତି। ତାଙ୍କୁ ମୁକ୍ତିର ଉପାୟ ଦେଖାନ୍ତୁ।" ଦେବତାମାନଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି ବିଷ୍ଣୁ କହିଲେ।
ମାମେଵ ଯଜତାଂ ଶକ୍ରଃ ପାଵଯିଷ୍ଯାମି ଵଜ୍ରିଣମ୍। ପୁଣ୍ଯେନ ହଯମେଧେନ ମାମିଷ୍ଟ୍ଵା ପାକଶାସନଃ
"ଶକ୍ର ମୋତେ ପୂଜିଲେ, ମୁଁ ବଜ୍ରଧାରୀଙ୍କୁ ପବିତ୍ର କରିଦେବି। ଧର୍ମମୟ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ କରି, ମୋତେ ପୂଜିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ନାଥ ପବିତ୍ର ହେବେ।"
ପୁନରେଷ୍ଯତି ଦେଵାନାମିନ୍ଦ୍ରତ୍ଵମକୁତୋଭଯଃ। ସ୍ଵକର୍ମଭିଶ୍ଚ ନହୁଷୋ ନାଶଂ ଯାସ୍ଯତି ଦୁର୍ମତିଃ
"ସେ ପୁଣି ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ନିର୍ଭୟ ଭାବେ ପାଇଯିବେ। ଏବଂ ଦୁଷ୍ଟ ମନ ଥିବା ନହୁଷ ନିଜ କର୍ମରେ ନଶ୍ଟ ହେବ।"
କିଂଚିତ୍କାଲମିଦଂ ଦେଵା ମର୍ଷଯଧ୍ଵମତନ୍ଦ୍ରିତାଃ। ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିଷ୍ଣୋଃ ଶୁଭାଂ ସତ୍ଯାଂ ଵାଣୀଂ ତାମମୃତୋପମାମ୍
"କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ହେ ଦେବତାମାନେ, ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରନ୍ତୁ, ଅଲସ ହେଉନି।" ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଏହି ଶୁଭ ଏବଂ ସତ୍ୟ କଥା, ଯାହା ଅମୃତ ସମାନ, ସେମାନେ ଶୁଣିଲେ—
ତତଃ ସର୍ଵେ ସୁରଗଣାଃ ସୋପାଧ୍ଯାଯାଃ ସହର୍ଷିଭିଃ । ଯତ୍ର ଶକ୍ରୋ ଭଯୋଦ୍ଵିଗ୍ନସ୍ତଂ ଦେଶମୁପଚକ୍ରମୁଃ
ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ, ତାଙ୍କର ଉପାଧ୍ୟାୟ ଓ ଋଷିମାନେ ସହିତ, ଯେଉଁଠି ଭୟରେ ଅଶାନ୍ତ ଥିବା ଶକ୍ର ଅଛନ୍ତି, ସେଠାକୁ ଗଲେ।
ତତ୍ରାଶ୍ଵମେଧଃ ସୁମହାନ୍ମହେନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ । ଵଵୃତେ ପାଵନାର୍ଥଂ ଵୈ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାପହୋ ନୃପ
ସେଠାରେ, ମହାତ୍ମା ମହେନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପବିତ୍ରତା ପାଇଁ ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପ ଦୂର କରିବା ପାଇଁ ବଡ଼ ଅଶ୍ୱମେଧ ଯଜ୍ଞ ହେଲା, ରାଜନ।
ଵିଭଜ୍ଯ ବ୍ରହ୍ମହତ୍ଯାଂ ତୁ ଵୃକ୍ଷେଷୁ ଚ ନଦୀଷୁ ଚ। ପର୍ଵତେଷୁ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ଚ ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ଚୈଵ ଯୁଧିଷ୍ଠିର
ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟାର ପାପକୁ ଗଛ, ନଦୀ, ପାହାଡ଼, ଭୂମି ଓ ଜନାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଣ୍ଟିଦିଆଗଲା, ହେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର।