ତେ ତ୍ଵାଂ ଦେଵାଃ ସଗନ୍ଧର୍ଵା ଋଷଯଶ୍ଚ ମହାଦ୍ଯୁତେ । ପ୍ରସାଦଯନ୍ତି ଚେନ୍ଦ୍ରାଣୀ ନହୁଷାଯ ପ୍ରଦୀଯତାମ୍
ଦେବତାମାନେ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଋଷିମାନେ ମିଶି, ହେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଆପଣଙ୍କୁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛନ୍ତି: ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କୁ ନହୁଷଙ୍କୁ ଦିଅନ୍ତୁ।
ଇନ୍ଦ୍ରାଦ୍ଵିଶିଷ୍ଟୋ ନହୁଷୋ ଦେଵରାଜୋ ମହାଦ୍ଯୁତିଃ । ଵୃଣୋତ୍ଵିମଂ ଵରାରୋହା ଭର୍ତୃତ୍ଵେ ଵରଵର୍ଣିନୀ
ନହୁଷ, ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା ଓ ଦୀପ୍ତିମାନ, ଇନ୍ଦ୍ରଠାରୁ ମଧ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ଏହି ଶୁଭ୍ରବର୍ଣ୍ଣା ମହିଳା ତାଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଚୟନ କରିବା ଉଚିତ।
ଏଵମୁକ୍ତେ ତୁ ସା ଦେଵୀ ବାଷ୍ପମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ସସ୍ଵନମ୍ । ଉଵାଚ ରୁଦତୀ ଦୀନା ବୃହସ୍ପତିମିଦଂ ଵଚଃ
ଏଭଳି କହାଯିବା ପରେ, ଦେବୀ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରେ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଲୁହ ଛାଡ଼ି, ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନାହମିଚ୍ଛାମି ନହୁଷଂ ପତିଂ ଦେଵର୍ଷିସତ୍ତମ। ଶରଣାଗତାସ୍ମି ତେ ବ୍ରହଂସ୍ତ୍ରାଯସ୍ଵ ମହତୋ ଭଯାତ୍
ମୁଁ ନହୁଷଙ୍କୁ ସ୍ୱାମୀ ଭାବେ ଚାହେଁ ନାହିଁ, ହେ ଦେବଋଷିମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ଆଶ୍ରୟ ନେଇଛି; ଏହି ଭୟରୁ ମୋତେ ଆପଣଙ୍କ ବ୍ରହ୍ମତେଜସ୍ୱାରେ ରକ୍ଷା କରନ୍ତୁ।
ଶରଣାଗତଂ ନ ତ୍ଯଜେଯମିନ୍ଦ୍ରାଣି ମମ ନିଶ୍ଚଯଃ। ଧର୍ମଜ୍ଞାଂ ସତ୍ଯଶୀଲାଂ ଚ ନ ତ୍ଯଜେଯମନିନ୍ଦିତେ
ଆଶ୍ରୟ ନେଇଥିବା ଜଣେକୁ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ, ହେ ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ; ଏହା ମୋର ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପ। ଧର୍ମ ଜାଣିଥିବା, ସତ୍ୟ ଆଚରଣ କରୁଥିବା ଜଣେକୁ ମୁଁ କେବେ ଛାଡ଼ିବି ନାହିଁ, ହେ ନିର୍ମଳା।
ନାକାର୍ଯଂ କର୍ତୁମିଚ୍ଛାମି ବ୍ରାହ୍ମଣଃ ସନ୍ଵିଶେଷତଃ । ଶ୍ରୁତଧର୍ମା ସତ୍ଯଶୀଲୋ ଜାନନ୍ଧର୍ମାନୁଶାସନମ୍
ମୁଁ ଅନୁଚିତ କାମ କରିବାକୁ ଚାହେଁ ନାହିଁ, ବିଶେଷ କରି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଥିବା ସ୍ଥିତିରେ। ଶାସ୍ତ୍ର ଜାଣିଥିବା, ସତ୍ୟ ଆଚରଣ କରୁଥିବା, ଧର୍ମ ଶିକ୍ଷା ବୁଝିଥିବା ଜଣେ ଅନ୍ୟାୟ କାମ କରିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ।
ନାହମେତତ୍କରିଷ୍ଯାମି ଗଚ୍ଛଧ୍ଵଂ ଵୈ ସୁରୋତ୍ତମାଃ । ଅସ୍ମିଂଶ୍ଚାର୍ଥେ ପୁରା ଗୀତଂ ବ୍ରହ୍ମଣା ଶ୍ରୂଯତାମିଦମ୍
ମୁଁ ଏହା କରିବି ନାହିଁ; ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବମାନେ, ତମେ ଯାଅ। ଏହି ବିଷୟରେ ପୂର୍ବରୁ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କହାଯାଇଥିବା ଏକ ଗୀତିକା ଶୁଣ।
ନ ତସ୍ଯ ବୀଜଂ ରୋହତି ରୋହକାଲେ ନ ତସ୍ଯ ଵର୍ଷଂ ଵର୍ଷତି ଵର୍ଷକାଲେ। ଭୀତଂ ପ୍ରପନ୍ନଂ ପ୍ରଦଦାତି ଶତ୍ରଵେ ନ ସ ତ୍ରାତାରଂ ଲଭତେ ତ୍ରାଣମିଚ୍ଛନ୍
ଯେଉଁଥିରେ ଭୟରେ ପଡି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦେଇଦିଏ, ତାଙ୍କର ବୀଜ ସମୟରେ ଅଙ୍କୁରିତ ହୁଏନାହିଁ, ବର୍ଷା ଋତୁରେ ବର୍ଷା ହୁଏନାହିଁ। ସେ ଭୟରେ ଯାହା ଦେଇଦିଏ, ଆପଣ ରକ୍ଷା ଚାହିଲେ ରକ୍ଷକ ମିଳେନାହିଁ।
ମୋଘମନ୍ନଂ ଵିନ୍ଦତି ଚାପ୍ଯଚେତାଃ ସ୍ଵର୍ଗାଲ୍ଲୋକାଦ୍ଧଶ୍ଯତି ନଷ୍ଟଚେଷ୍ଟଃ। ଭୀତଂ ପ୍ରପନ୍ନଂ ପ୍ରଦଦାତି ଯୋ ଵୈ ନ ତସ୍ଯ ହଵ୍ଯଂ ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣନ୍ତି ଦେଵାଃ
ଅବିଚାରୀ ଲୋକ ଅନ୍ନ ପାଇଲେ ମଧ୍ୟ ତାହା ବ୍ୟର୍ଥ ହୁଏ; ଚେଷ୍ଟା ହରାଇ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲୋକ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ଠାରୁ ବିଚ୍ୟୁତ ହୁଏ। ଯେଉଁଥିରେ ଭୟରେ ପଡି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦେଇଦିଏ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ହବି ଗ୍ରହଣ କରନ୍ତିନାହିଁ।
ପ୍ରମୀଯତେ ଚାସ୍ଯ ପ୍ରଜା ହ୍ଯକାଲେ ସଦା ଵିଵାସଂ ପିତରୋଽସ୍ଯ କୁର୍ଵତେ। ଭୀତଂ ପ୍ରପନ୍ନଂ ପ୍ରଦଦାତି ଶତ୍ରଵେ ସେନ୍ଦ୍ରା ଦେଵାଃ ପ୍ରହରନ୍ତ୍ଯସ୍ଯ ଵଜ୍ରମ୍
ତାଙ୍କର ସନ୍ତାନ ସମୟରୁ ପୂର୍ବରୁ ନଷ୍ଟ ହୁଏ, ପିତୃମାନେ ସଦା ତାଙ୍କୁ ଦେଶାନ୍ତର କରନ୍ତି। ଯେଉଁଥିରେ ଭୟରେ ପଡି ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦେଇଦିଏ, ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କୁ ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କରନ୍ତି।
ଏତଦେଵଂ ଵିଜାନନ୍ଵୈ ନ ଦାସ୍ଯାମି ଶଚୀମିମାମ୍। ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଂ ଵିଶ୍ରୁତାଂ ଲୋକେ ଶକ୍ରସ୍ଯ ମହିଷୀଂ ପ୍ରିଯାଂ
ଏହି ସତ୍ୟ ଜାଣି, ମୁଁ ଏହି ଶଚୀଙ୍କୁ, ଯିଏ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କର ପ୍ରିୟ ରାଣୀ, ଦେବିନାହିଁ।
ଅସ୍ଯା ହିତଂ ଭଵେଦ୍ଯଚ୍ଚ ମମ ଚାପି ହିତଂ ଭଵେତ୍। କ୍ରିଯତାଂ ତତ୍ସୁରଶ୍ରେଷ୍ଠା ନହି ଦାସ୍ଯାମ୍ଯହଂ ଶଚୀମ୍
ଏହାର ଭଲ ଓ ମୋର ଭଲ ଯାହା ହୁଏ, ତାହା କରାଯାଉ, ହେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ଦେବମାନେ; କିନ୍ତୁ ମୁଁ ଶଚୀଙ୍କୁ ଦେବିନାହିଁ।
ଅଥ ଦେଵାଃ ସଗନ୍ଧର୍ଵା ଗୁରୁମାହୁରିଦଂ ଵଚଃ। କଥଂ ସୁନୀତଂ ନୁ ଭଵେନ୍ମନ୍ତ୍ରଯସ୍ଵ ବୃହସ୍ପତେ
ତାପରେ ଦେବମାନେ ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ ଗୁରୁଙ୍କୁ କହିଲେ, 'କିପରି ଏହା ଠିକ୍ ଭାବେ କରାଯିବ? ହେ ବୃହସ୍ପତି, ଆମକୁ ଉପାୟ କହ।'
ନହୁଷଂ ଯାଚତାଂ ଦେଵୀ କିଂଚିତ୍କାଲାନ୍ତରଂ ଶୁଭା। ଇନ୍ଦ୍ରାଣି ହିତମେତଦ୍ଧି ତଥାଽସ୍ମାକଂ ଭଵିଷ୍ଯତି
ଦେବୀ ନହୁଷଙ୍କୁ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ଅପେକ୍ଷା ଚାହିଁବେ; ଏହା ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଏବଂ ଏହା ଆମର ମଧ୍ୟ ଭଲ ହେବ।
ବହୁଵିଘ୍ନଃ ସୁରାଃ କାଲଃ କାଲଃ କାଲଂ ନଯିଷ୍ଯତି। ଗର୍ଵିତୋ ବଲଵାଂଶ୍ଚାପି ନହୁଷୋ ଵରସଂଶ୍ରଯାତ୍
ହେ ଦେବମାନେ, ବହୁତ ବାଧା ଆସିବ; ସମୟ ଦ୍ୱାରା ସମୟ କଟିଯିବ। ନହୁଷ, ଗର୍ବିତ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଦେବତାଙ୍କ ଦିଆ ବର ଦ୍ୱାରା ଏପରି ହେବ।
ତତସ୍ତେନ ତଥୋକ୍ତେ ତୁ ପ୍ରୀତା ଦେଵାସ୍ତଥାବ୍ରୁଵନ୍। ବ୍ରହ୍ମନ୍ସାଧ୍ଵିଦମୁକ୍ତଂ ତେ ହିତଂ ସର୍ଵଂ ଦିଵୌକସାମ୍
ତାପରେ ସେଉଁଠି ଏପରି କହିବା ପରେ, ଖୁସି ହୋଇ ଦେବମାନେ କହିଲେ, 'ହେ ବ୍ରହ୍ମା, ଭଲ କହିଛ; ତୁମେ ଯାହା କହିଛ, ତାହା ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ଭଲ।'
ଏଵମେତଦ୍ଦ୍ଵିଜଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦେଵୀ ଚେଯଂ ପ୍ରସାଦ୍ଯତାମ୍। ତତଃ ସମସ୍ତା ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଂ ଦେଵାଶ୍ଚାଗ୍ନିପୁରୋଗମାଃ
ଏଭଳି ହେଉ, ହେ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ସର୍ବୋତ୍ତମ; ଦେବୀଙ୍କୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦିଅ। ତାପରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ, ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ତ୍ଵଯା ଜଗଦିଦଂ ସର୍ଵଂ ଧୃତଂ ସ୍ଥାଵରଜଙ୍ଗମମ୍। ଏକପତ୍ନ୍ଯସି ସତ୍ଯା ଚ ଗଚ୍ଛସ୍ଵ ନହୁଷଂ ପ୍ରତି
ତୁମେ ସମସ୍ତ ଚରାଚର ଜଗତ୍କୁ ଧାରଣ କରୁଛ; ତୁମେ ଏକପତ୍ନୀ ଓ ସତ୍ୟବାନ୍; ଏବେ ନହୁଷଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଅ।
କ୍ଷିପ୍ରଂ ତ୍ଵାମଭିକାମଶ୍ଚ ଵିନଶିଷ୍ଯତି ପାପକୃତ୍। ନହୁଷୋ ଦେଵି ଶକ୍ରଶ୍ଚ ସୁରୈଶ୍ଵର୍ଯମଵାପ୍ସ୍ଯତି
ହେ ଦେବୀ, ଯିଏ ତୁମକୁ ଚାହୁଁଛି, ସେ ଦୁର୍ଜନ ଶୀଘ୍ର ନଶିଯିବ; ନହୁଷ ଓ ଶକ୍ର ଦେବତାମାନେ ର ଅଧିପତ୍ୟ ପାଇବେ।
ଏଵଂ ଵିନିଶ୍ଚଯଂ କୃତ୍ଵା ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ କାର୍ଯସିଦ୍ଧଯେ। ଅଭ୍ଯଗଚ୍ଛତ ସଵ୍ରୀଡା ନହୁଷଂ ଘୋରଦର୍ଶନମ୍
ଏଭଳି ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଇ, ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀ ନିଜ କାମ୍ୟ ସିଦ୍ଧି ପାଇଁ ଲଜ୍ଜିତ ହୋଇ, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ନହୁଷଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତାଂ ନହୁଷଶ୍ଚାପି ଵଯୋରୂପସମନ୍ଵିତାମ୍ । ସମହୃଷ୍ଯତ ଦୁଷ୍ଟାତ୍ମା କାମୋପହତଚେତନଃ
ଯୁବତୀ ଓ ସୁନ୍ଦରୀ ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ଅସଦ୍ବୁଦ୍ଧି ଓ କାମନାରେ ଅନ୍ଧ ନହୁଷ ଖୁସି ହେଲେ।
ଅଥ ତାମବ୍ରଵୀଦ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନହୁଷୋ ଦେଵରାଟ୍ ତଦା। ତ୍ରଯାଣାମପି ଲୋକାନାମହମିନ୍ଦ୍ରଃ ଶୁଚିସ୍ମିତେ
ତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ସମୟରେ ଦେବତାଙ୍କ ରାଜା ନହୁଷ କହିଲେ, 'ତିନି ଲୋକରେ ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ର, ହେ ପବିତ୍ର ହସିଥିବା।'
ଭଜସ୍ଵ ମାଂ ଵରାରୋହେ ପତିତ୍ଵେ ଵରଵର୍ଣିନି। ଏଵମୁକ୍ତା ତୁ ସା ଦେଵୀ ନହୁଷେଣ ପତିଵ୍ରତା
ହେ ସୁନ୍ଦରୀ, ତୁମେ ମୋତେ ତୁମର ପତି ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କର; ଏପରି କହିଲେ ନହୁଷ, ଯାହାକି ଏକ ପତିପ୍ରତିବ୍ରତା ନାରୀ।
ପ୍ରାଵେପତ ଭଯୋଦ୍ଵିଗ୍ନା ପ୍ରଵାତେ କଦଲୀ ଯଥା। ପ୍ରଣମ୍ଯ ସା ହି ବ୍ରହ୍ମାଣଂ ଶିରସା ତୁ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ସେ ଭୟରେ ଉତ୍କଣ୍ଠିତ ହୋଇ, ପବନରେ କଦଳୀ ଗଛ ଭଳି କମ୍ପିଲେ; ଶିର ନମାଇ ଓ ହାତ ଝୁକାଇ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କଲେ।
ଦେଵରାଜମଥୋଵାଚ ନହୁଷଂ ଘୋରଦର୍ଶନମ୍ । କାଲମିଚ୍ଛାମ୍ଯହଂ ଲବ୍ଧୁଂ ତ୍ଵତ୍ତଃ କଂଚିତ୍ସୁରେଶ୍ଵର
ତାପରେ ଦେବତାମାନଙ୍କର ରାଜା, ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଯାଉଥିବା ନହୁଷଙ୍କୁ କହିଲେ, "ହେ ସୁରେଶ୍ୱର, ମୁଁ ତୁମଠାରୁ କିଛି ସମୟ ଚାହୁଁଛି।"
ନ ହି ଵିଜ୍ଞାଯତେ ଶକ୍ରଃ କିଂ ଵା ପ୍ରାପ୍ତଃ କ୍ଵ ଵା ଗତଃ। ତତ୍ତ୍ଵମେତତ୍ତୁ ଵିଜ୍ଞାଯ ଯଦି ନ ଜ୍ଞାଯତେ ପ୍ରଭୋ
"ଶକ୍ର କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, କି ଘଟିଛି, କିମ୍ବା ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ—ଏହା କାହାକୁ ଜଣାନାହିଁ। ଯଦି ଏହି କଥା ଜଣାଯିବ ନାହିଁ, ତେବେ ଏହି ଦୁଃଖର ସତ୍ୟ କାରଣ ଜାଣିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର।"
ତତୋଽହଂ ତ୍ଵାମୁପସ୍ଥାସ୍ଯେ ସତ୍ଯମେତଦ୍ବ୍ରଵୀମି ତେ। ଏଵମୁକ୍ତଃ ସ ଇନ୍ଦ୍ରାଣ୍ଯା ନହୁଷଃ ପ୍ରୀତିମାନଭୂତ୍
"ତାପରେ ମୁଁ ତୁମକୁ ସେବା କରିବି—ଏହା ମୁଁ ସତ୍ୟ କହୁଛି।" ଇନ୍ଦ୍ରାଣୀଙ୍କ ଏହି କଥା ଶୁଣି, ନହୁଷ ଖୁସି ହେଲେ।
ଏଵଂ ଭଵତୁ ସୁଶ୍ରୋଣି ଯଥା ମାମିହ ଭାଷସେ। ଜ୍ଞାତ୍ଵା ଚାଗମନଂ କାର୍ଯଂ ସତ୍ଯମେତଦନୁସ୍ମରେଃ
"ଯେପରି ତୁମେ ଏଠାରେ ମୋ ସହ କଥାହେଲ, ସେହିପରି ହେଉ। ତାଙ୍କର ଆସିବାର କାରଣ ଜାଣି, ଏହି ସତ୍ୟ କଥା ମନେ ରଖ।"
ନହୁଷେଣ ଵିସୃଷ୍ଟା ଚ ନିଶ୍ଚକ୍ରାମ ତତଃ ଶୁଭା। ବୃହସ୍ପତିନିକେତଂ ଚ ସା ଜଗାମ ଯଶସ୍ଵିନୀ
ନହୁଷଙ୍କ ଅନୁମତି ପାଇ, ସେ ଶୁଭା ମହିଳା ସେଠାରୁ ବାହାରିଗଲେ ଏବଂ ଯଶସ୍ୱିନୀ ବୃହସ୍ପତିଙ୍କ ଘରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ତସ୍ଯାଃ ସଂଶ୍ରୁତ୍ଯ ଚ ଵଚୋ ଦେଵାଶ୍ଚାଗ୍ନିପୁରୋଗମାଃ । ଚିନ୍ତଯାମାସୁରେକାଗ୍ରାଃ ଶକ୍ରାର୍ଥଂ ରାଜସତ୍ତମ
ତାଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ଅଗ୍ନିଙ୍କ ଆଗୁଆଇରେ ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଶକ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ଏକାଗ୍ର ହୋଇ ଚିନ୍ତା କରିଲେ, ରାଜାଙ୍କୁ।