ଶିଷ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତୋ ଵିଦ୍ଵାନ୍ନୀତିଶାସ୍ତ୍ରାର୍ଥକୋଵିଦଃ । ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ହିତାର୍ଥାଯ କୌରଵାନ୍ପ୍ରତିଜଗ୍ମିଵାନ୍
ଶିଷ୍ୟମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଘିରା, ନୀତିଶାସ୍ତ୍ରର ଅର୍ଥରେ ପାଣ୍ଡିତ୍ୟ ଥିବା, ସେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଉପକାର ପାଇଁ କୌରବମାନଙ୍କଠାରେ ଯାଇଲେ।
ପୁରୋହିତଂ ତେ ପ୍ରସ୍ଥାପ୍ଯ ନଗରଂ ନାଗସାହ୍ଵଯମ୍। ଦୂତାନ୍ପ୍ରସ୍ଥାପଯାମାସୁଃ ପାର୍ଥିଵେଭ୍ଯସ୍ତତସ୍ତତଃ
ପୁରୋହିତଙ୍କୁ ନାଗସାହ୍ବୟ ନଗରକୁ ପଠାଇ, ସେ ପରେ ବିଭିନ୍ନ ରାଜାମାନଙ୍କଠାରେ ଦୂତମାନେ ପଠାଇଲେ।
ପ୍ରସ୍ଥାପ୍ଯ ଦୂତାନନ୍ଯତ୍ର ଦ୍ଵାରକାଂ ପୁରୁଷର୍ଷଭଃ । ସ୍ଵଯଂ ଜଗାମ କୌରଵ୍ଯଃ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଧନଞ୍ଜଯଃ
ଅନ୍ୟ ନଗରକୁ ଦୂତମାନେ ପଠାଇବା ପରେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟ ନିଜେ ଦ୍ୱାରକାକୁ ଗଲେ।
ଗତେ ଦ୍ଵାରଵତୀଂ କୃଷ୍ଣ ବଲଦେଵେ ଚ ମାଧଵେ। ସହ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକୈଃ ସର୍ଵୈର୍ଭୋଜୈଶ୍ଚ ଶତଶସ୍ତଦା
କୃଷ୍ଣ, ମାଧବ ଓ ବଳଦେବ ଦ୍ୱାରାବତୀକୁ ଯିବାବେଳେ, ସମସ୍ତ ବୃଷ୍ଣି, ଅନ୍ଧକ ଓ ଶତ-ଶତ ଭୋଜମାନେ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ଗଲେ।
ସର୍ଵମାଗମଯାମାସ ପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଵିଚେଷ୍ଟିତମ୍ । ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରାତ୍ମଜୋ ରାଜା ଗୂଢୈଃ ପ୍ରଣିହିତୈଶ୍ଚରୈଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁତ୍ର ରାଜା, ଗୁପ୍ତ ଓ ବିଶ୍ୱାସୀ ଚରମାନେ ଦ୍ୱାରା, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଜାଣିଲେ।
ସ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ମାଧଵଂ ଯାନ୍ତଂ ସଦଶ୍ଵୈରନିଲୋପମୈଃ । ବଲେନ ନାତିମହତା ଦ୍ଵାରକାମଭ୍ଯଯାତ୍ପୁରୀମ୍
ମାଧବ ଅତି ତୀବ୍ର ବାୟୁ ସମାନ ଘୋଡାରେ ଯାଉଛନ୍ତି ଏବଂ ବଡ଼ ସେନା ନେଇ ନାହିଁ ବୋଲି ଶୁଣି, ସେ ଦ୍ୱାରକା ନଗରକୁ ଗଲେ।
ତମେଵ ଦିଵସଂ ଚାପି କୌନ୍ତେଯଃ ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନଃ । ଆନନ୍ରତନଗରୀଂ ରମ୍ଯାଂ ଜଗାମାଶୁ ଧନଞ୍ଜଯଃ
ସେହି ଦିନ, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କର ଆନନ୍ଦ ଧନଞ୍ଜୟ ଶୀଘ୍ର ଅନର୍ତ୍ତ ନଗରରେ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତୌ ଯାତ୍ଵା ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୌ ଦ୍ଵାରକାଂ କୁରୁନନ୍ଦନୌ । ସୁପ୍ତଂ ଦଦୃଶତୁଃ କୃଷ୍ଣଂ ଶଯାନଂ ଚାଭିଜଗ୍ମତୁଃ
ସେ ଦୁଇଜଣ କୁରୁବଂଶର ବୀର, ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯାଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ଶୁଇଥିବା ଦେଖି, ଶୟାନାବସ୍ଥାରେ ସେଙ୍କୁ ନିକଟରେ ଗଲେ।
ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତୁ ପ୍ରଥମଂ ଵାସୁଦେଵମୁପାଶ୍ରଯତ୍ । ଉଚ୍ଛୀର୍ଷତଶ୍ଚ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ନିଷସାଦ ଵରାସନେ
ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ପ୍ରଥମେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ମୁଣ୍ଡଠାରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଆସନରେ ବସିଲେ।
ତତଃ କିରୀଟୀ ତସ୍ଯାନୁ ପ୍ରଵିଵେଶ ମହାମନାଃ । ପଶ୍ଚାର୍ଧେ ତୁ ସ କୃଷ୍ଣସ୍ଯ ପ୍ରହ୍ଵୋଽତିଷ୍ଠତ୍କୃତାଞ୍ଜଲିଃ
ତାପରେ ମହାମନା ମୁକୁଟଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ ଭିତରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, କୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଦଠାରେ ହାତ ଜୋଡି ନମ୍ରତାରେ ଦଣ୍ଡାତ୍ମକ ଭାବରେ ଦଉଁଥିଲେ।
ପ୍ରତିବୁଦ୍ଧଃ ସ ଵାର୍ଷ୍ଣେଯୋ ଦଦର୍ଶାଗ୍ରେ କିରୀଟିନାମ୍। ସିଂହାସନଗତଂ ପଶ୍ଚାତ୍ପରିଵୃତ୍ଯ ଚ ଦୃଷ୍ଟଵାନ୍
ବାର୍ଷ୍ଣେୟ ଜାଗିବା ପରେ, ସେ ଆଗରେ ମୁକୁଟଧାରୀ ଅର୍ଜୁନକୁ ଆସନରେ ବସିଥିବା ଦେଖି, ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚି ଅନ୍ୟଜଣକୁ ଦେଖିଲେ।
ସ ତଯୋଃ ସ୍ଵାଗତଂ କୃତ୍ଵା ଯଥାଵତ୍ପ୍ରତିପୂଜ୍ଯ ତୌ । ତଦାଗମନଜଂ ହେତୁଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ମଧୁସୂଦନଃ
ସେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଯଥାଯଥିକ ଆଦର ଓ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ମଧୁସୂଦନ ତାଙ୍କ ଆସିବାର କାରଣ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ।
ତତୋ ଦୁର୍ଯୋଧନଃ କୃଷ୍ଣାମୁଵାଚ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ। ଵିଗ୍ରହେଽସ୍ମିନ୍ଭଵାନ୍ସାହ୍ଯଂ ମମ ଦାତୁମିହାର୍ହତି
ତାପରେ ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ ହସିଥିବା ଭାବରେ କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଏହି ସଂଘର୍ଷରେ, ଆପଣ ମୋତେ ସାହାଯ୍ୟ ଦେବା ଉଚିତ।'
ସମଂ ହି ଭଵତଃ ସଖ୍ଯଂ ମମ ଚୈଵାର୍ଜୁନେଽପି ଚ। ତଥା ସଂବନ୍ଧକଂ ତୁଲ୍ଯମସ୍ମାକଂ ତ୍ଵଯି ମାଧଵ
ମାଧବ, ଆପଣଙ୍କର ମିତ୍ରତା ମୋତେ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ସମାନ, ଆମର ଆପଣଙ୍କ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ମଧ୍ୟ ଏକରୂପ।
ଅହଂ ଚାଭିଗତଂ ସନ୍ତୋ ଭଜନ୍ତେ ପୂର୍ଵସାରିଣଃ ।। ତ୍ଵଂ ଚ ଶ୍ରେଷ୍ଠତମୋ ଲୋକେ ସତାମଦ୍ଯ ଜନାର୍ଦନ
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଯେଉଁମାନେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରେ; ପୂର୍ବରୁ ଯେଉଁ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନେ ଆସିଛନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି କରନ୍ତି। ଆଜି ତୁମେ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ସମସ୍ତ ଉତ୍ତମ ଲୋକମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସବୁଠାରୁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ସତତଂ ସଂମତଶ୍ଚୈଵ ସଦ୍ଵୃତ୍ତମନୁପାଲଯ
ତୁମେ ସଦା ସମ୍ମାନିତ ଅଛ, ଏବଂ ଉତ୍ତମ ଆଚରଣକୁ ଅନୁସରଣ କରୁଛ।
ଭଵାନଭିଗତଃ ପୂର୍ଵମତ୍ର ମେ ନାସ୍ତି ସଂଶଯଃ। ଦୃଷ୍ଟସ୍ତୁ ପ୍ରଥମଂ ରାଜନ୍ମଯା ପାର୍ଥୋ ଧନଞ୍ଜଯଃ
ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଛ, ଏଥିରେ ମୋର କିଛି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ, ରାଜା, ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ପାର୍ଥ ଧନଞ୍ଜୟକୁ ଦେଖିଥିଲି।
ତଵ ପୂର୍ଵାଭିଗମନାତ୍ପୂର୍ଵଂ ଚାପ୍ଯସ୍ଯ ଦର୍ଶନାତ୍ । ସାହାଯ୍ଯମୁଭଯୋରେଵ କରିଷ୍ଯାମି ସୁଯୋଧନ
ତୁମେ ପ୍ରଥମେ ଆସିଥିବା ଓ ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ତାଙ୍କୁ ଦେଖିଥିବାରୁ, ହେ ସୁୟୋଧନ, ମୁଁ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ସହଯୋଗ ଦେବି।
ପ୍ରଵାରଣଂ ତୁ ବାଲାନାଂ ପୂର୍ଵଂ କାର୍ଯମିତି ଶ୍ରୁତିଃ। ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରଵାରଣଂ ପୂର୍ଵମର୍ହଃ ପାର୍ଥୋ ଧନଞ୍ଜଯଃ
ଶାସ୍ତ୍ର କହେ ଯେ, ଅପେକ୍ଷା କରିବା ପ୍ରଥମେ କମ୍ବୟସ୍କଙ୍କୁ ଦିଆଯିବା ଉଚିତ। ଏହିପରି, ପାର୍ଥ ଧନଞ୍ଜୟ ପ୍ରଥମ ଚୟନର ଅଧିକାରୀ।
ମତ୍ସଂହନନତୁଲ୍ଯାନାଂ ଗୋପାନାମର୍ବୁଦଂ ମହତ୍। ନାରାଯଣା ଇତି ଖ୍ଯାତାଃ ସର୍ଵେ ସଂଗ୍ରାମଯୋଧିନଃ
ମୋ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୋପମାନେ ଅନେକ ଅଛନ୍ତି, ସେମାନେ 'ନାରାୟଣ' ନାମରେ ପରିଚିତ, ଏବଂ ସମସ୍ତେ ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଯୋଧା।
ତେ ଵା ଯୁଧି ଦୁରାଧର୍ଷା ଭଵନ୍ତ୍ଵେକସ୍ଯ ସୈନିକାଃ । ଅଯୁଧ୍ଯମାନଃ ସଂଗ୍ରାମେ ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରୋଽହମେକତଃ
ଏହି ଅଜୟ ଯୋଧାମାନେ ଏକ ପକ୍ଷର ସେନା ହେଉନ୍ତୁ; ମୁଁ ଏକା, ଅସ୍ତ୍ର ନ ଧରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଂଶ ନେବି ନାହିଁ।
ଆଭ୍ଯାମନ୍ଯତରଂ ପାର୍ଥ ଯତ୍ତେ ହୃଦ୍ଯତରଂ ମତମ୍। ତଦ୍ଵୃଣୀତାଂ ଭଵାନଗ୍ରେ ପ୍ରଵାର୍ଯସ୍ତ୍ଵଂ ହି ଧର୍ମତଃ
ଏହି ଦୁଇଟି ମଧ୍ୟରୁ, ପାର୍ଥ, ତୁମ ମନକୁ ଯାହା ଭଲ ଲାଗେ, ତାହା ପ୍ରଥମେ ଚୟନ କର; ଧର୍ମରେ ତୁମେ ପ୍ରଥମ ଚୟନର ଅଧିକାରୀ।
ଏତଦ୍ଵିଦିତ୍ଵା କୌନ୍ତେଯ ଵିଚାର୍ଯ ଚ ପୁନଃ ପୁନଃ । ତାନ୍ଵା ଵରଯ ସାହାଯ୍ଯେ ମାଂ ସାଚିଵ୍ଯେଽଥଵା ପୁନଃ
ଏହି କଥା ଜାଣି, ହେ କୌନ୍ତେୟ, ପୁନିପୁନି ଭାବି, ସହଯୋଗ ପାଇଁ ସେମାନେ ବା ମୋତେ ଉପଦେଶକ ଭାବରେ ଚୟନ କର, ଯେପରି ଚାହୁଁ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ କୃଷ୍ଣେନ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରେ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ଅଯୁଧ୍ଯମାନଂ ସଂଗ୍ରାମେ ଵରଯାମାସ କେଶଵମ୍
ଏପରି କୃଷ୍ଣଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଧନଞ୍ଜୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଂଶ ନେବା ନଥିବା କେଶବଙ୍କୁ ଚୟନ କଲେ।
ନାରାଯଣମମିଘ୍ନଂ କାମାଜ୍ଜାତମଜଂ ନୃଷୁ । ସର୍ଵକ୍ଷତ୍ରସ୍ଯ ପୁରତୋ ଦେଵଦାନଵଯୋରପି
ସେ ନାରାୟଣଙ୍କୁ, ଅପରାଧହୀନ, ଅଜର, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଜନ୍ମ ନେଇଥିବା, ସମସ୍ତ କ୍ଷତ୍ରିୟ, ଦେବ ଓ ଦାନବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମେ ଚୟନ କଲେ।
ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତୁ ତତ୍ସୈନ୍ଯଂ ସର୍ଵମାଵରଯତ୍ତଦା । ସହସ୍ରାଣାଂ ମହସ୍ରଂ ତୁ ଯୋଧାନାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଭାରତ
କିନ୍ତୁ ଦୁର୍ୟୋଧନ ସେ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ଚୟନ କଲେ, ଏବଂ ଭାରତ, ଏକ ହଜାର ରେ ହଜାର ଯୋଧା ମିଳିଗଲା।
କୃଷ୍ଣଂ ଚାପହୃତଂ ଜ୍ଞାତ୍ଵା ସଂପ୍ରାପ ପରମାଂ ମୁଦମ୍ । ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତୁ ତତ୍ସୈନ୍ଯଂ ସର୍ଵମାଦାଯ ପାର୍ଥିଵଃ
କୃଷ୍ଣ ଚୟନ ହୋଇଯିବା ଜାଣି, ଦୁର୍ୟୋଧନ ରାଜା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ନେଲେ।
ତତୋଽଭ୍ଯଯାଦ୍ଭୀମବଲୋ ରୌହିଣେଯଂ ମହାବଲମ୍ । ସର୍ଵଂ ଚାଗମନେ ହେତୁଂ ସ ତସ୍ମୈ ସଂନ୍ଯଵେଦଯତ୍। ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ତତଃ ଶୌରିର୍ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରମିଦଂ ଵଚଃ
ତାପରେ ଭୀମସେନ, ସିଂହ ପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ରୋହିଣୀପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଏବଂ ତାଙ୍କୁ ଆସିବାର ସମସ୍ତ କାରଣ ଖୋଲି କହିଲେ; ତାପରେ ଶୌରି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଵିଦିତଂ ତେ ନରଵ୍ଯାଘ୍ର ସର୍ଵଂ ଭଵିତୁମର୍ହତି। ଯନ୍ମଯୋକ୍ତଂ ଵିରାଟସ୍ଯ ପୁରା ଵୈଵାହିକେ ତଦା
ତୁମେ ସବୁ କଥା ଜାଣିଛ, ମନ୍ଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ; ଯାହା ଘଟିବା ଉଚିତ, ସେ ସବୁ। ଯାହା ମୁଁ ପୂର୍ବେ ବିରାଟଙ୍କ ଘରେ ବିବାହ ସମୟରେ କହିଥିଲି, ସେଠି ମଧ୍ୟ।
ନିଗୃହ୍ଯୋକ୍ତୋ ହୃଷୀକେଶସ୍ତ୍ଵଦର୍ଥଂ କୁରୁନନ୍ଦନ। ମଯା ସଂବନ୍ଧକଂ ତୁଲ୍ଯମିତି ରାଜନ୍ପୁନଃପୁନଃ
ହୃଷୀକେଶଙ୍କୁ ମୁଁ ବାରମ୍ବାର ନିୟମିତ କରି, କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଆନନ୍ଦ ଦେଇଥିବା, ରାଜା, ତୁମ ପାଇଁ ଏହି ସମ୍ପର୍କକୁ ସମାନ ଭାବରେ ଭାବିଛି।