ଅର୍ଧଂ ହି ରାଜ୍ଯସ୍ଯ ଵିସୃଜ୍ଯ ଵୀରାଃ କୁନ୍ତୀସୁତାସ୍ତସ୍ଯ କୃତେ ଯତନ୍ତେ। ପ୍ରଦାଯ ଚାର୍ଧଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରଃ ସୁଖୀ ସହାସ୍ମାଭିରତୀଵ ମୋଦେତ୍
କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ସେହି ଶୂରବୀରମାନେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ରାଜ୍ୟର ଅର୍ଦ୍ଧ ଛାଡ଼ିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି; ଏବଂ ଯଦି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ରାଜ୍ୟର ଅର୍ଦ୍ଧ ଦେଇଦିଅନ୍ତି, ତେବେ ସେ ଆମ ସହ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦରେ ରହିପାରିବେ।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ହି ରାଜ୍ଯଂ ପୂରୁଷପ୍ରଵୀରାଃ ସମ୍ଯକ୍ପ୍ରଵୃତ୍ତେଷୁ ପରେଷୁ ଚୈଵ । ଧ୍ରୁଵଂ ପ୍ରଶାନ୍ତାଃ ସୁଖମାଵିଶେଯୁ- ସ୍ତେଷାଂ ପ୍ରଶାନ୍ତିଶ୍ଚ ହିତଂ ପ୍ରଜାନାମ୍
ରାଜ୍ୟ ମିଳିଗଲେ, ସେମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଠିକ୍ ଭାବେ ଚାଲିଲେ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସେମାନେ ଶାନ୍ତି ଓ ସୁଖରେ ବସିବେ; ସେମାନଙ୍କର ଶାନ୍ତି ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଭଲ ହେବ।
ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ଯାପି ମତଂ ଚ ଵେତ୍ତୁଂ ଵକ୍ତୁଂ ଚ ଵାକ୍ଯାନି ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯ। ପ୍ରିଯଂ ଚ ମେ ସ୍ଯାଦ୍ଯଦି ତତ୍ର କଶ୍ଚି- ଦ୍ଵ୍ରଜେଚ୍ଛମାର୍ଥଂ କୁରୁପାଣ୍ଡଵାନାମ୍
ଯଦି କେହି ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଏକାନ୍ତ ମନସ୍କାମନା ଜାଣିବାକୁ ଏବଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ କଥା ରଖିବାକୁ ଯିବେ, ତେବେ ମୋତେ ବହୁତ ଭଲ ଲାଗିବ—ଯଦି କେହି କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଭଲ ପାଇଁ ଏହି କାମ କରିପାରିବେ।
ସ ଭୀଷ୍ମମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ କୁରୁପ୍ରଵୀରଂ ଵୈଚିତ୍ରଵୀର୍ଯଂ ଚ ମହାନୁଭାଵମ୍ । ଦ୍ରୋଣଂ ସପୁତ୍ରଂ ଵିଦୁରଂ କୃପଂ ଚ ଗାନ୍ଧାରରାଜଂ ଚ ସମୂତପୁତ୍ରମ୍
ସେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ, କୁରୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଓ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପୁଅଙ୍କୁ, ଡ୍ରୋଣ ଓ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ବିଦୁର, କୃପ ଏବଂ ଗାନ୍ଧାର ରାଜା ସହ ତାଙ୍କର ପୁଅମାନେଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ ସହ କଥା କହୁନ୍ତୁ।
ସଵେ ଚ ଯେଽନ୍ଯେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରା ବଲପ୍ରଧାନା ନିଗମପ୍ରଧାନାଃ । ସ୍ଥିତାଶ୍ଚ ଧର୍ମେଷୁ ଯଥା ସ୍ଵକେଷୁ ଲୋକପ୍ରଵୀରାଃ ଶ୍ରୁତଶୀଲଵୃଦ୍ଧାଃ
ଏହାସହ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପୁଅମାନେ, କିଏ ଶକ୍ତିରେ, କିଏ ନୀତିରେ ପ୍ରବଳ, ନିଜ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ, ଲୋକମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଶିକ୍ଷା ଓ ଚରିତ୍ରରେ ଉତ୍ତମ ଏବଂ ବୟସ୍କ—ସେମାନେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ।
ଏତେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ସମାଗତେଷୁ ପୌରେଷୁ ଵୃଦ୍ଧେଷୁ ଚ ସଂଗତେଷୁ। ବ୍ରଵୀତୁ ଵାକ୍ଯଂ ପ୍ରଣିପାତଯୁକ୍ତଂ କୁନ୍ତୀସୁତସ୍ଯାର୍ଥକରଂ ଯଥା ସ୍ଯାତ୍
ଏହି ସମସ୍ତେ, ବୃଦ୍ଧମାନେ ଓ ପ୍ରଜାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହେଲେ, ସେଠାରେ କୁନ୍ତୀଙ୍କ ପୁଅଙ୍କ ଉପକାର ହେବା ଭଳି ଆଦର ସହ କଥା କହିବା ଉଚିତ।
ସର୍ଵାସ୍ଵଵସ୍ଥାସୁ ଚ ତେ ନ କୋପ୍ଯା ଗ୍ରସ୍ତୋ ହି ସୋଽର୍ଥୋ ବଲମାଶ୍ରିତୈସ୍ତୈଃ। ପ୍ରିଯାଭ୍ଯୁପେତସ୍ଯ ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯ ଦ୍ଯୂତେ ପ୍ରସକ୍ତସ୍ଯ ହୃତଂ ଚ ରାଜ୍ଯମ୍
ସମସ୍ତ ପରିସ୍ଥିତିରେ, ବଳ ଉପରେ ଭରସା କରିଥିବା କେହି ମଧ୍ୟ ସେ ସମ୍ପଦକୁ ହସ୍ତଗତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ନିଜ ପ୍ରିୟଜନମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଥିବା ସତ୍ୱେ ମଧ୍ୟ, କେବଳ ଜୂଆ ଖେଳିବାରେ ଆସକ୍ତ ହେବାରୁ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଥିଲେ।
ନିଵାର୍ଯମାଣଶ୍ଚ କୁରୁପ୍ରଵୀରଃ ସର୍ଵୈଃ ସୁହୃଦ୍ଭିର୍ହ୍ଯମପ୍ଯତଞ୍ଝଃ। ସ ଦୀଵ୍ଯମାନଃ ପ୍ରତିଦୀଵ୍ଯ ଚୈନଂ ଗାନ୍ଧାରରାଜସ୍ଯ ସୁତଂ ମତାକ୍ଷମ୍
ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେ ବାରଣ କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ରୁକିଲେ ନାହିଁ; ଜୂଆ ଖେଳୁଥିବାବେଳେ ସେ ଗାନ୍ଧାର ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ, ଯିଏ ଦାୟ ଖେଳରେ ପାରଙ୍ଗତ, ତାଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିଲେ।
ହିତ୍ଵା ହି କର୍ଣଂ ଚ ସୁଯୋଧନଂ ଚ ସମାହ୍ଵଯଦ୍ଦେଵିତୁମାଜମୀଢଃ। ଦୁରୋଦରାସ୍ତତ୍ର ସହସ୍ରଶୋଽନ୍ଯେ ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋ ଯାନ୍ଵିଷହେତ ଜେତୁମ୍
କର୍ଣ୍ଣ ଓ ସୁୟୋଧନଙ୍କୁ ଅନଦେଖା କରି, ପାଣ୍ଡୁନନ୍ଦନ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କେବଳ ତାଙ୍କୁ ଖେଳିବାକୁ ଡାକିଥିଲେ; ସେଠାରେ ହଜାର-ହଜାର ଲୋକ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଯୁଧିଷ୍ଠିର କେବଳ ସେମାନଙ୍କୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କଲେ, ଯାହାକି ସେ ଜିତିପାରିବେ ବୋଲି ଭାବିଥିଲେ।
ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ତାନ୍ସୌବଲମେଵ ଚାଯଂ ସମାହ୍ଵଯତ୍ତେନ ଜିତୋଽକ୍ଷଵତ୍ଯାମ୍। ସ ଦୀଵ୍ଯମାନଃ ପ୍ରତିଦେଵନେନ ଅକ୍ଷେଷୁ ନିତ୍ଯଂ ସ୍ଵପରାଙ୍ଭୁଖେଷୁ
ଅନ୍ୟମାନେ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ କେବଳ ସୌବଳଙ୍କୁ ଡାକିଥିଲେ; ଏବଂ ଏହି ଦାୟ ଖେଳରେ ସେ ତାଙ୍କ ହାତରେ ପରାଜିତ ହେଲେ। ଖେଳ ଚାଲିଥିବାବେଳେ, ପ୍ରତିପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ, ଦାୟ ସବୁବେଳେ ପ୍ରତିପକ୍ଷ ପକ୍ଷରେ ହେଉଥିଲା।
ସଂରମ୍ଭମାଣୋ ଵିଜିତଃ ପ୍ରସହ୍ଯ ତତ୍ରାପରାଧଃ ଶକୁନେର୍ନ କଶ୍ଚିତ୍। ତସ୍ମାତ୍ପ୍ରଣମ୍ଯୈଵ ଵଚୋ ବ୍ରଵୀତୁ ଵୈଚିତ୍ରଵୀର୍ଯଂ ବହୁସାମଯୁକ୍ତମ୍
କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଜୋରକରି ପରାଜିତ ହେଲେ; ଏଠାରେ ଶକୁନିଙ୍କ କୌଣସି ଦୋଷ ନଥିଲା। ତେଣୁ, ଶିର ନମାଇ, ବହୁ ସମ୍ମତି ଥିବା ମିଠା କଥା ନେଇ ବିଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ କହିବା ଉଚିତ।
ତଥା ହି ଶକ୍ଯୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରଃ ସ୍ଵାର୍ଥେଂ ନିଯୋକ୍ତୁଂ ପୁରୁଷେଣ ତେନ। ଅଯୁଦ୍ଧମାକାଙ୍କ୍ଷତ କୌରଵାଣାଂ ସାମ୍ନୈଵ ଦୁର୍ଯୋଧନମାଶ୍ଵସଧ୍ଵମ୍
ଏଭଳି ଲୋକ ଦ୍ୱାରା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଉପକାର ପାଇଁ ବୁଝାଇ ପାରିବା; ସେ କୌରବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ—ତେଣୁ ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦ୍ୱାରା ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ବଶ କରିପାରିବେ ବୋଲି ଭରସା ରଖ।
ସାମ୍ନା ଜିତୋଽର୍ଥୋଽର୍ଥକରୋ ଭଵେତ ଯୁଦ୍ଧେଽନଯୋ ଭଵିତା ନେହ ସୋଽର୍ଥଃ
ସାନ୍ତ୍ୱନା ଦ୍ୱାରା ଚାହିଦା ପୂରଣ ହେବ ଏବଂ ତାହା ଆଉ ଲାଭ ଦେବ; କିନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧରେ କେବଳ କ୍ଷତି ହେବ—ଏଠାରେ କୌଣସି ଲାଭ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ଧ୍ରୁଵତ୍ଯେଵ ମଧୁପ୍ରଵୀରେ ଶିନିପ୍ରଵୀରଃ ସହସୋତ୍ପପାତ ତଚ୍ଚାପି ଵାକ୍ଯଂ ପରିନିନ୍ଦ୍ଯ ତସ୍ଯ ସମାଦଦେ ଵାକ୍ଯମିଦଂ ସମୁନ୍ଯୁଃ
ମଧୁପ୍ରବୀର ଏପରି ନିଶ୍ଚିତ କଥା କହିଥିବାବେଳେ, ଶିନିପ୍ରବୀର ହଠାତ୍ ଉଠିବାକୁ ଲାଗିଲେ; ଏବଂ ସେଇ କଥାକୁ ନିନ୍ଦା କରି, ରୋଷରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ଯାଦୃଶଃ ପୁରୁଷସ୍ଯାତ୍ମା ତାଦୃଶଂ ସଂପ୍ରଭାଷତେ। ଯଥାରୂପୋଽନ୍ତରାତ୍ମା ତେ ତଥାରୂପଂ ପ୍ରଭାଷତେ
ମଣିଷର ମନ ଯେପରି, ସେଠିପରି ସେ କଥା କହେ; ତୁମର ଭିତର ଯେପରି ଗୁଣ, ସେଠିପରି ତୁମର କଥା ହୁଏ।
ସନ୍ତି ଵୈ ପୁରୁଷାଃ ଶୂରାଃ ସନ୍ତି କାପୁରୁଷାସ୍ତଥା। ଉଭାଵେତୌ ଦୃଢୌ ପକ୍ଷୌ ଦୃଶ୍ଯେତେ ପୁରୁଷାନ୍ପ୍ରତି
ଦେଖିବାକୁ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ କିଛି ଶୂରବୀର ଅଛନ୍ତି, କିଛି ଭୟଭୀତ ମଧ୍ୟ ଅଛନ୍ତି; ଏହି ଦୁଇଟି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପକ୍ଷ ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଯାଏ।
ଏକସ୍ମିନ୍ନେଵ ଜାଯେତେ କୁଲେ କ୍ଲୀବମହାବଲୌ । ଫଲାଫଲଵତୀ ଶାଖେ ଯଥୈକସ୍ମିନ୍ଵନସ୍ପତୌ
ଏକେ ଘରରେ ଦୁର୍ବଳ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦୁହେଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥାନ୍ତି, ଯେପରି ଏକ ଗଛରେ ଫଳଦାୟି ଓ ଅଫଳଦାୟି ଡାଳ ଥାଏ।
ନାଭ୍ଯସୂଯାମି ତେ ଵାକ୍ଯଂ ବ୍ରୁଵତୋ ଲାଙ୍ଗଲଧ୍ଵଜ। ଯେ ତୁ ଶୃଣ୍ଵନ୍ତି ତେ ଵାକ୍ଯଂ ତାନସୂଯାମି ମାଧଵ
ଲାଙ୍ଗଳଧ୍ୱଜ, ତୁମେ କହୁଥିବା କଥାକୁ ମୁଁ ଅସୂୟା କରୁନି; କିନ୍ତୁ, ମାଧବ, ଯେମାନେ ଏହି କଥା ଶୁଣୁଛନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କୁ ମୁଁ ଅସୂୟା କରେ।
କଥଂ ହି ଧର୍ମରାଜସ୍ଯ ଦୋଷମଲ୍ପମପି ବ୍ରୁଵନ୍। ଲଭତେ ପରିଷନ୍ମଧ୍ଯେ ଵ୍ଯାହର୍ତୁମକୁତୋଭଯଃ
ଧର୍ମରାଜଙ୍କ ଅଳ୍ପ ଦୋଷ ମଧ୍ୟ କହି, କିଏ ସଭାମଧ୍ୟରେ ନିର୍ଭୟ ହୋଇ କଥା କହିପାରିବ?
ସମାହୂଯ ମହାତ୍ମାନଂ ଜିତଵନ୍ତୋଽକ୍ଷକୋଵିଦାଃ। ଅନକ୍ଷଜ୍ଞଂ ଯଥାଽଶ୍ରଦ୍ଧଂ ତେଷୁ ଧର୍ମଜଯଃ କୁତଃ
ଏକ ମହାତ୍ମାଙ୍କୁ ଡାକି, ଦାୟ ଖେଳରେ ପାରଙ୍ଗତମାନେ ତାଙ୍କୁ ହରାଇଲେ; ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଦାୟ ଖେଳରେ ଅଜ୍ଞାନୀ ଓ ଅଶ୍ରଦ୍ଧାଳୁ, ସେଠାରେ କିପରି ଧର୍ମର ଜୟ ହେବ?
ଯଦି କୁନ୍ତୀସୁତଂ ଗେହେ କ୍ରୀଡନ୍ତଂ ଭ୍ରାତୃଭିଃ ସହ । ଅଭିଗମ୍ଯ ଜଯେଯୁସ୍ତେ ତତ୍ତେଷାଂ ଧର୍ମତୋ ଭଵେତ୍
ଯଦି ତୁମେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଘରେ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ସହିତ ଖେଳୁଥିବାବେଳେ ଗିଏ ଓ ତାଙ୍କୁ ହରାଇଥାନ୍ତୁ, ତେବେ ସେହି ଜିତ୍ତି ଧର୍ମଅନୁସାରେ ହେବା।
ସମାହୂଯ ତୁ ରାଜାନଂ କ୍ଷତ୍ରଧର୍ମରତଂ ସଦା। ନିକୃତ୍ଯା ଜିତଵନ୍ତସ୍ତେ କିଂ ନୁ ତେଷାଂ ପରଂ ଶୁଭମ୍
କିନ୍ତୁ ରାଜାଙ୍କୁ, ଯିଏ ସଦା କ୍ଷତ୍ରିୟ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ, ଡାକି ଏବଂ ଚାଳାକିରେ ହରାଇଲେ—ସେଠାରେ କଣ ସତ୍ୟ ଶୁଭ ଅଛି?
କଥଂ ପ୍ରଣିପତେଚ୍ଚାଯମିହ କୃତ୍ଵା ପଣଂ ପରମ୍। ଵନଵାସାଦ୍ଵିମୁକ୍ତରତୁ ପ୍ରାପ୍ତଃ ପୈତାମହଂ ପଦମ୍
ଏପରି ବଡ଼ ଦାଉ ଲଗାଇ, ବନବାସରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ପୈତୃକ ସିଂହାସନ ଆପଣାଇଥିବା ପରେ, ସେ କିପରି ଏଠାରେ ଶିର ନମାଇପାରିବେ?
ଯଦ୍ଯଯଂ ପରଵିତ୍ତାନି କାମଯେତ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଏଵମପ୍ଯଯମତ୍ଯନ୍ତଂ ପରାନ୍ନାର୍ହତି ଯାଚିତୁମ୍
ଯଦିଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପରର ସମ୍ପତ୍ତି ଆଶା କରନ୍ତି, ତଥାପି, ସେଠି ଏପରି ଭାବେ କାହାଠାରୁ ମାଗିବାକୁ ପଡ଼ିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
କଥଂ ଚ ଧର୍ମଯୁକ୍ତାସ୍ତେ ନ ଚ ରାଜ୍ଯଂ ଜିହୀର୍ଷଵଃ। ନିଵୃତ୍ତଵନଵାସାଂସ୍ତାନ୍ଯ ଆହୁର୍ଵିଦିତା ଇତି
ଯେମାନେ ଧର୍ମରେ ଅଟୁଟ ଓ ରାଜ୍ୟ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ, ଜଙ୍ଗଲ ଉପବାସ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କରି ଫେରିଛନ୍ତି, ସେମାନେ କିପରି 'ଆମେ ଜାଣିଛୁ' ବୋଲି କୁହାଯିବେ?
ଅନୁନୀତା ହି ଭୀଷ୍ମେଣ ଦ୍ରୋଣେନ ଵିଦୁରେଣ ଚ। ନ ଵ୍ଯଵସ୍ଯନ୍ତି ପାଣ୍ଡୂନାଂ ପ୍ରଦାତୁଂ ପୈତୃକଂ ଵସୁ
ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ ଓ ବିଦୁର ଅନୁରୋଧ କଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ବାପାଙ୍କର ଧନ ଫେରାଇବାକୁ ମନ ନେଇନାହାନ୍ତି।
ଅହଂ ତୁ ତାଞ୍ଛିତୈର୍ବାଣୈରନୁନୀଯ ରଣେ ବଲାତ୍। ପାଦଯୋଃ ପାତଯିଷ୍ଯାମି କୌନ୍ତେଯସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ମୁଁ ତ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ସେମାନେକୁ ବାଧ୍ୟ କରି, ମହାତ୍ମା କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଦରେ ମୁଣ୍ଡ ନମାଇବି।
ଅଥ ତେ ନ ଵ୍ଯଵସ୍ଯନ୍ତି ପ୍ରଣିପାତାଯ ଧୀମତଃ। ଗମିଷ୍ଯନ୍ତି ସହାମାତ୍ଯା ଯମସ୍ଯ ସଦନଂ ପ୍ରତି
ଯଦି ସେମାନେ ସେ ବୁଦ୍ଧିମାନଙ୍କୁ ଶିର ନମାଇବାକୁ ମନ ନେଇନାହାନ୍ତି, ତେବେ ସେମାନେ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହିତ ଯମର ଗୃହକୁ ଚଳିଯିବେ।
ନ ହି ତେ ଯୁଯୁଧାନସ୍ଯ ସଂରବ୍ଧସ୍ଯ ଯୁଯୁତ୍ସତଃ। ଵେଗଂ ସମର୍ଥାଃ ସଂସୋଦ୍ଧୁଂ ଵଜ୍ରସ୍ଯେଵ ମହୀଧରାଃ
ଯୁଦ୍ଧକୁ ଉତ୍ସୁକ ଓ କ୍ରୋଧିତ ସାତ୍ୟକିଙ୍କ ବଳକୁ ସେମାନେ ରୋକିପାରିବେ ନାହିଁ, ଯେପରି ଗିରି ମହାବଜ୍ରକୁ ସହିପାରେ ନାହିଁ।
କୋ ହି ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵାନଂ କଶ୍ଚ ଚକ୍ରାଯୁଧଂ ଯୁଧି । ମାଂ ଚାପି ଵିଷହେତ୍କ୍ରୁଦ୍ଧଂ କଶ୍ଚ ଭୀମଂ ଦୁରାସଦମ୍
ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ, ଚକ୍ରଧାରୀ, ମୋତେ କ୍ରୋଧିତ ଅବସ୍ଥାରେ, କିମ୍ବା ଭୀମଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ କିଏ ସହିପାରିବ?