ସପ୍ତୈତେଽକ୍ଷୌହିଣୀପାଲା ଯଜ୍ଵାନୋ ଭୂରିଦକ୍ଷିଣାଃ । ପାଣ୍ଡଵଂ ପରିଵାର୍ଯୈତେ ନିଵେଶଂ ଚକ୍ରିରେ ତଦା
ଏହି ସାତିଏ ଅକ୍ଷୌହିଣୀ ସେନାପତି, ଯଜ୍ଞ କରୁଥିବା ଏବଂ ଦାନଶୀଳ, ସେମାନେ ସେଇ ସମୟରେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଘେରି ତାଙ୍କ ଅବସ୍ଥାନ ନେଲେ।
ତତ୍ରସ୍ଥାଯାଂ ତୁ ସେନାଯାଂ ମାତ୍ସ୍ଯୋ ଧର୍ମଭୃତାଂଵରଃ । ପ୍ରୀତୋ ଦୁହିତରଂ ଗୃହ୍ଯ ପ୍ରଦଦାଵଭିମନ୍ଯଵେ
ସେଠାରେ ସେନା ଦଢ଼ି ରହିଥିବାବେଳେ, ଧର୍ମରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜା ଆନନ୍ଦରେ ତାଙ୍କ ଝିଅକୁ ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ଦେଇଦେଲେ।
ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯୋତ୍ତରାଂ ପାର୍ଥଃ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ଜନାର୍ଦନମ୍ । ଵିଵାହଂ କାରଯାମାସ ସୌଭଦ୍ରସ୍ଯ ମହାତ୍ମନଃ
ଉତ୍ତରାଙ୍କୁ ଗ୍ରହଣ କରି, ପାର୍ଥ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ମହାତ୍ମା ସୁଭଦ୍ରାପୁତ୍ରଙ୍କ ବିବାହ ଆୟୋଜନ କଲେ।
ତତୋ ଵିଵାହୋ ଵଵୃଧେ ସ୍ଫୀତଃ ସର୍ଵଗୁଣାନ୍ଵିତଃ । ସୌଭଦ୍ରସ୍ଯାଦ୍ଭୁତଂ କର୍ମ ପିତୁସ୍ତଵ ପିତୁସ୍ତଦା
ତାପରେ ବିବାହ ଉତ୍ସବ ସମସ୍ତ ଗୁଣରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ବଡ଼ ଧୁମଧାମରେ ହେଲା—ସେହି ସମୟରେ ସୁଭଦ୍ରାପୁତ୍ରଙ୍କ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ।
ଧୌମ୍ଯଃ ଶିଷ୍ଯୈଃ ପରିଵୃତୋ ଜୁହାଵାଗ୍ନୌ ଵିଧାନତଃ । ଅଗ୍ନିଂ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣୀକୁର୍ଵନ୍ସୌଭଦ୍ରଃ ପାଣିମଗ୍ରହୀତ୍
ଧୌମ୍ୟ, ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ସହିତ, ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ଅଗ୍ନିକୁ ହୋମ କଲେ; ସୁଭଦ୍ରାପୁତ୍ର ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣା କରି ତାଙ୍କ ହାତ ଧରିଲେ।
ତତଃ ପାର୍ଥାଯ ସଂହୃଷ୍ଟୋ ମାତ୍ସ୍ଯରାଜୋ ଧନଂ ମହତ୍। ତସ୍ମୈ ଶତସହସ୍ରାଣି ହଯାନାଂ ଵାତରଂହସାମ୍
ତାପରେ ଖୁସି ହୋଇ ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜା ପାର୍ଥଙ୍କୁ ବହୁ ଧନ ଦେଲେ—ଲକ୍ଷଟି ତୁର୍ବୁଡ଼ା ଘୋଡ଼ା।
ଦ୍ଵେ ଚ ନାଗଶତେ ମୁଖ୍ଯେ ଧନଂ ବହୁଵିଧଂ ତଦା। ପ୍ରାଦାନ୍ମାତ୍ସ୍ଯପତିର୍ହୃଷ୍ଟଃ କନ୍ଯାଧନମନୁତ୍ତମମ୍
ଏବଂ ଦୁଇଶେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ହାତୀ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଅନେକ ଧନ—ମତ୍ସ୍ୟ ନାୟକ ଆନନ୍ଦରେ ଅପୂର୍ବ କନ୍ୟାଦାନ ଦେଲେ।
ପାରିବର୍ହଂ ଚ ପାର୍ଥେଭ୍ଯଃ ପ୍ରଦଦୌ ମତ୍ସ୍ଯପୁଙ୍ଗଵଃ । କୃଷ୍ଣେନ ସହ କୌନ୍ତେଯଃ ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣାତ୍ପ୍ରଭୂତଵତ୍
ମତ୍ସ୍ୟ ମଧ୍ୟେଶ୍ୱର ପାର୍ଥମାନେ ପାଇଁ ଗୃହସାମଗ୍ରୀ ଦେଲେ; କୃଷ୍ଣଙ୍କ ସହ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ସେଗୁଡ଼ିକୁ ବହୁ ପରିମାଣରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
କୃତେ ଵିଵାହେ ତୁ ତଦା ଧର୍ମପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ବ୍ରାହ୍ମଣେଭ୍ଯୋ ଦଦୌ ଵିତ୍ତଂ ଯଦୁପାହରଦଚ୍ଯୁତଃ
ବିବାହ ସମ୍ପନ୍ନ ହେବା ପରେ, ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଅଚ୍ୟୁତ ଆଣିଥିବା ଧନ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ପାଇଁ ଦେଲେ।
ଗୋସହସ୍ରାଣି ଵସ୍ତ୍ରାଣି ରତ୍ନାନି ଵିଵିଧାନି ଚ। ଭୂଷଣାନି ଚ ସର୍ଵାଣି ଯାନାନି ଶଯନାନି ଚ
ସେଥିରେ ଥିଲା—ହଜାର ଗାଈ, ବସ୍ତ୍ର, ବିଭିନ୍ନ ମଣି, ସମସ୍ତ ପ୍ରକାର ଭୂଷଣ, ଯାନ ଓ ଶଯ୍ୟା।
ନାଗରାନ୍ପ୍ରୀତିଭିର୍ଦିଵ୍ଯୈସ୍ତର୍ପଯାମାସ ଭୂପତିଃ
ଭୂପତି ନାଗରିକମାନେଙ୍କୁ ଦେବତାସମ ଉପହାର ଓ ଆନନ୍ଦରେ ତୃପ୍ତ କରିଲେ।
ତନ୍ମହୋତ୍ସଵସଂକାଶଂ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟଜନାକୁଲମ୍। ନଗରଂ ମତ୍ସ୍ଯରାଜସ୍ଯ ଶୁଶୁଭେ ଭରତର୍ଷଭ
ମତ୍ସ୍ୟରାଜଙ୍କ ନଗରଟି ଆନନ୍ଦ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋକମାନେ ସହ ଏକ ବଡ଼ ଉତ୍ସବ ପରି ଚମକୁଥିଲା, ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ପୁରୋହିତୈରମାତ୍ଯୈଶ୍ଚ ପୌରୈର୍ଜାନପଦୈଃ ସହ। ଵିରାଟୋ ନୃପତିଃ ଶ୍ରୀମାନ୍ସୌଭଦ୍ରାଯାଭିମନ୍ଯଵେ । ତାଂ ସୁତାମୁତ୍ତରାଂ ଦତ୍ତ୍ଵା ମୁମୁଦେ ପରମଂ ତଦା
ପୁରୋହିତ, ମନ୍ତ୍ରୀ, ନଗରବାସୀ ଓ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ସହିତ ଶ୍ରୀମାନ୍ ବିରାଟ ରାଜା ତାଙ୍କ ଝିଅ ଉତ୍ତରାଙ୍କୁ ସୁଭଦ୍ରାପୁତ୍ର ଅଭିମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ବିବାହ କରାଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଵୃତ୍ତେ ଵିଵାହେ ହୃଷ୍ଟାତ୍ମା ଯଦୁଵାଚ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ତତ୍ସର୍ଵଂ କଥଯସ୍ଵେହ କୃତଵନ୍ତୋ ଯଦୁତ୍ତରମ୍
ବିବାହ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ, ଆନନ୍ଦିତ ହୃଦୟରେ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ, 'ଉତ୍ତର, ତୁମେ କଣ କରିଛ, ସେ ସବୁ ଏଠାରେ ମୋତେ କୁହ।'
କୃତ୍ଵା ଵିଵାହଂ ତୁ କୁରୁପ୍ରଵୀରା- ସ୍ତଦାଽଭିମନ୍ଯୋର୍ମୁଦିତାଃ ସପକ୍ଷାଃ। ଵିଶ୍ରମ୍ଯ ରାତ୍ରାଵୁଷସି ପ୍ରତୀତାଃ ସଭାଂ ଵିରାଟସ୍ଯ ତତୋଽଭିଜଗ୍ମୁଃ
ବିବାହ ସମ୍ପନ୍ନ କରି, କୁରୁବୀରମାନେ ତାଙ୍କ ସହଯୋଗୀମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, ରାତିରେ ବିଶ୍ରାମ କରି, ପ୍ରଭାତରେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ହୋଇ ବିରାଟଙ୍କ ସଭାକୁ ଗଲେ।
ସଭା ତୁ ସା ମତ୍ସ୍ଯପତେଃ ସମୃଦ୍ଧା ମଣିପ୍ରଵେକୋତ୍ତମରତ୍ନଚିତ୍ରା। ନ୍ଯସ୍ତାସନା ମାଲ୍ଯଵତୀ ସୁଗନ୍ଧା ତାମଭ୍ଯଯୁସ୍ତେ ନରରାଜଵର୍ଯାଃ
ମତ୍ସ୍ୟରାଜଙ୍କ ସଭା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଭାମୟ, ମଣି, ମୁକ୍ତା ଓ ଉତ୍ତମ ରତ୍ନରେ ଶୃଙ୍ଗାରିତ, ସୁଗନ୍ଧିତ ମାଳା ଓ ଆସନରେ ସଜିଥିଲା; ଏହି ସଭାକୁ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ରାଜାମାନେ ଆସିଲେ।
ଅଥାସନାନ୍ଯାଵିଶତାଂ ପୁରସ୍ତା- ଦୁଭୌ ଵିରାଟଦ୍ରୁପଦୌ ନରେନ୍ଦ୍ରୌ। ଵୃଦ୍ଧୌ ଚ ମାନ୍ଯୌ ପୃଥିଵୀପତୀନାଂ ପିତ୍ରା ସମଂ ତମଜନାର୍ଦନୌ ଚ
ତାପରେ, ସଭାର ଆଗରେ ବିରାଟ ଓ ଦ୍ରୁପଦ, ଏହି ଦୁଇ ରାଜା, ଜ୍ୟେଷ୍ଠ ଓ ସମ୍ମାନିତ, ତାଙ୍କ ପିତାମାନେ ଓ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ସହ ଆସନ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ପାଞ୍ଚାଲରାଜସ୍ଯ ସମୀପତସ୍ତୁ ଶିନିପ୍ରଵୀରଃ ସହରୌହିଣେଯଃ ମତ୍ସ୍ଯସ୍ଯ ରାଜ୍ଞସ୍ତୁ ସୁସନ୍ନିକୃଷ୍ଟୌ ଜନାର୍ଦନଶ୍ଚୈଵ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଶ୍ଚ
ପାଞ୍ଚାଳରାଜଙ୍କ ନିକଟରେ ଶିନି ଓ ରୋହିଣୀପୁତ୍ର ବସିଥିଲେ; ମତ୍ସ୍ୟରାଜଙ୍କ ଏକଦମ ନିକଟରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ଓ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ବସିଥିଲେ।
ସୁତାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ଦ୍ରୁପଦସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଭୀମାର୍ଜୁନୌ ମାଦ୍ରଵତୀସୁତୌ ଚ। ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନସାମ୍ବୌ ଚ ଯୁଧି ପ୍ରଵୀରୌ ଵିରାଟପୁତ୍ରୈଶ୍ଚ ସହାଭିମନ୍ଯୁଃ
ଦ୍ରୁପଦ ରାଜାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପୁଅ, ଭୀମ, ଅର୍ଜୁନ, ମାଦ୍ରୀଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ, ସାମ୍ବ, ଏହି ସମସ୍ତ ବୀରମାନେ, ଅଭିମନ୍ୟୁ ଓ ବିରାଟଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସହିତ ଉପସ୍ଥିତ ଥିଲେ।
ସର୍ଵେ ଚ ଶୂରାଃ ପିତୃଭିଃ ସମାନା ଵୀର୍ଯେଣ ରୂପେଣ ବଲେନ ଚୈଵ। ଉପାଵିଶନ୍ଦ୍ରୌପଦେଯାଃ କୁମାରାଃ ସୁଵର୍ଣଚିତ୍ରେଷୁ ଵରାସନେଷୁ
ସମସ୍ତ ଦ୍ରୌପଦୀପୁତ୍ରମାନେ, ଶକ୍ତି, ରୂପ ଓ ବଳରେ ତାଙ୍କ ପିତାମାନେ ସମାନ, ସୁନାର ଓ ଶୋଭାମୟ ଆସନରେ ବସିଥିଲେ।
ତଥୋପଵିଷ୍ଟେଷୁ ମହାରଥେଷୁ ଵିରାଜମାନାଭରଣାମ୍ବରେଷୁ ରରାଜ ସା ରାଜଵତୀ ସମୃଦ୍ଧା ଗ୍ରହୈରିଵ ଦ୍ଯୌର୍ଵିମଲୈରୁପେତା
ଏଭଳି ମହାରଥୀମାନେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଭୂଷଣ ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି ବସିଥିବାବେଳେ, ସେ ସମୃଦ୍ଧ ରାଜସଭା ନିର୍ମଳ ତାରାମାନେ ସହ ଆକାଶ ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ତତଃ କଥାସ୍ତେ ସମଵାଯଯୁକ୍ତାଃ କୃତ୍ଵା ଵିଚିତ୍ରାଃ ପୁରୁଷପ୍ରଵୀରାଃ । ତସ୍ଥୁର୍ମୁହୂର୍ତଂ ପରିଚିନ୍ତଯନ୍ତଃ କୃଷ୍ଣଂ ନୃପାସ୍ତେ ସମୁଦୀକ୍ଷମାଣାଃ
ତାପରେ, ସେହି ପ୍ରମୁଖ ପୁରୁଷମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ବିଭିନ୍ନ କଥାବାର୍ତ୍ତା କରି, କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତା କରୁଥିଲେ ଓ ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟି କୃଷ୍ଣଙ୍କୁ ନିରୀକ୍ଷଣ କରୁଥିଲା।
କଥାନ୍ତମାସାଦ୍ଯ ଚ ମାଧଵେନ ସଂଘଟ୍ଟିତାଃ ପାଣ୍ଡଵକାର୍ଯହେତୋଃ। ତେ ରାଜସିଂହାଃ ସହିତା ହ୍ଯଶ୍ରୃଣ୍ଵ- ନ୍ଵାକ୍ଯଂ ମହାର୍ଥଂ ସୁମହୋଦଯଂ ଚ
କଥାବାର୍ତ୍ତା ଶେଷ ହେବା ପରେ, ମାଧବ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ପାଇଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଏକତ୍ର କଲେ; ସେହି ସିଂହସମ ରାଜାମାନେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କଥା ଶୁଣିଲେ।
ସର୍ଵୈର୍ଭଵଦ୍ଭିର୍ଵିଦିତଂ ଯଥାଽଯଂ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ ସୌବଲେନାକ୍ଷଵତ୍ଯାମ୍। ଜିତୋ ନିକୃତ୍ଯାଽପହୃତଂ ଚ ରାଜ୍ଯଂ ଵନପ୍ରଵାସେ ସମଯଃ କୃତଶ୍ଚ
ସମସ୍ତେ ଜାଣନ୍ତି, ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଚକ୍ରଖେଳାରେ ଚଳାକି ଦ୍ୱାରା ହାରିଗଲେ, ତାଙ୍କ ରାଜ୍ୟ ହରାଗଲା, ଏବଂ ଅରଣ୍ୟବାସ ପାଇଁ ଚୁକ୍ତି ହେଲା।
ଶକ୍ତୈର୍ଵିଜେତୁଂ ତରସା ମହୀଂ ଚ ସତ୍ଯେ ସ୍ଥିତୈଃ ସତ୍ଯରଥୈର୍ଯଥାଵତ୍। ପାଣ୍ଡୋଃ ସୁତୈସ୍ତ୍ରଦ୍ରୁତମୁଗ୍ରରୂପଂ ଵର୍ଷାଣି ଷଟ୍ ସପ୍ତ ଚ ଚୀର୍ଣମଗ୍ର୍ଯୈଃ
ପାଣ୍ଡୁଙ୍କ ପୁଅମାନେ ସତ୍ୟରେ ଅଟୁଟ ଓ ସତ୍ୟରଥୀ ଥିଲେ, ଶକ୍ତି ଥିଲେ ଲୋକକୁ ଜିତିବାକୁ, କିନ୍ତୁ ଏହି ଅଗ୍ରଗଣ୍ୟମାନେ ଛଅ ଓ ସାତ ବର୍ଷ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ଅରଣ୍ୟବାସ ସହିଲେ।
ରିଚ୍ଛଦ୍ଭିରାପ୍ତଂ ସ୍ଵକୁଲେନ ରାଜ୍ଯମ୍
ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ତାଙ୍କର ନିଜ ଜନମାନେ ରାଜ୍ୟ ଫେରାଇଲେ।
ଏଵଂ ଗତେ ଧର୍ମସୁତସ୍ଯ ରାଜ୍ଞୋ ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ଯାପି ଚ ଯଦ୍ଧିତଂ ସ୍ଯାତ୍। ତଚ୍ଚିନ୍ତଯଧ୍ଵଂ କୁରୁପାଣ୍ଡଵାନାଂ ଧର୍ମ୍ଯଂ ଚ ଯୁକ୍ତଂ ଚ ଯଶସ୍କରଂ ଚ
ଏଭଳି ଅବସ୍ଥାରେ, ଧର୍ମପୁତ୍ର ରାଜା ଓ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ପାଇଁ କଣ ଭଲ ହେବ, ତାହା ଚିନ୍ତା କର; କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ ଯାହା ଧର୍ମସମ୍ମତ, ଯଥାଯଥିକ ଏବଂ କୀର୍ତ୍ତିଦାୟକ, ତାହା ଭାବ।
ଅଧର୍ମଯୁକ୍ତଂ ନ ଚ କାମଯେତ ରାଜ୍ଯଂ ସୁରାଣାମପି ଧର୍ମରାଜଃ। ଧର୍ମାର୍ଥଯୁକ୍ତଂ ତୁ ମହୀପତିତ୍ଵଂ ଗ୍ରୋମେଽପି କସ୍ମିଂଶ୍ଚିଦଯଂ ବୁଭୂଷେତ୍
ଧର୍ମରାଜ କେବେ ଅଧର୍ମ ଦ୍ୱାରା ମିଳିଥିବା ରାଜ୍ୟ ଚାହାନ୍ତିନାହିଁ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଲେ ନାହିଁ; କିନ୍ତୁ ଧର୍ମ ଓ ଆର୍ଥିକ ସମୃଦ୍ଧି ସହିତ ରାଜ୍ୟ ଯେଉଁଠି ହେଉ, ଗ୍ରାମରେ ମଧ୍ୟ ହେଉ, ସେଥିରେ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି।
ପିତ୍ର୍ଯଂ ହି ରାଜ୍ଯଂ ଵିଦିତଂ ନୃପାଣାଂ ଯଥାଽପକୃଷ୍ଟଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରୈଃ। ମିଥ୍ଯୋପଚାରେଣ ଯଥା ହ୍ଯନେନ କୃଚ୍ଛ୍ରଂ ମହତ୍ପ୍ରାପ୍ତମସହ୍ଯରୂପମ୍
ପୂର୍ବଜଙ୍କ ଠାରୁ ମିଳିଥିବା ରାଜ୍ୟଟି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଠକେଇ ଓ ଅନ୍ୟାୟ ଉପାୟରେ ନିଜ କବଜାକୁ ନେଇଛନ୍ତି, ଏହା ଦ୍ୱାରା ସଠିକ ଅଧିକାରୀ ରାଜାମାନେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖ ଓ ଅସହ୍ୟ କଷ୍ଟରେ ପଡ଼ିଛନ୍ତି—ଏହି କଥା ଆପଣମାନେ ଭଲଭାବେ ଜାଣନ୍ତି।
ନ ଚାପି ପାର୍ଥୋ ଵିଜିତୋ ରଣେ ତୈଃ ସ୍ଵତେଜସା ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ଯ ପୁତ୍ରୈଃ। ତଥାଽପି ରାଜା ସହିତଃ ସୁହୃଦ୍ଭି- ରଭୀପ୍ସତେଽନାମଯମେଵ ତେଷାମ୍
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ ନିଜ ପ୍ରଭାବରେ କେବେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ହରାଇପାରିନାହାନ୍ତି; ତଥାପି ରାଜା ଏବଂ ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁମାନେ ସେମାନଙ୍କର କ୍ଷେମ ଓ ଭଲ ହେବାକୁ ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି।