ତତୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଧର୍ମସୁତଃ ପ୍ରହସ୍ଯ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଗତ୍ଵା ବ୍ରୂହି ସୁଯୋଧନଂ ତମ୍। ପିତାମହଃ ଶାନ୍ତନଵୋ ବ୍ରଵୀତୁ ପୂର୍ଣୋ ନ ପୂର୍ଣୋଽଦ୍ଯ ତ୍ରଯୋଦଶୋ ନଃ
ତେବେ ଧର୍ମପୁତ୍ର ହସି କହିଲେ: 'ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ସୁୟୋଧନଙ୍କୁ କହ, ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ କହନ୍ତୁ, ଆମ ତ୍ରୟୋଦଶ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି କି ନାହିଁ।'
ସଂଵତ୍ସରାତ୍ତେ ତୁ ଧନଞ୍ଜଯେନ ଵିଷ୍ଫାରିତଂ ଗାଣ୍ଡିଵମାଜିମଧ୍ଯେ। ପୂର୍ଣୋ ନ ପୂର୍ଣୋ ନ ଇତି ବ୍ରଵୀତୁ ଯଦସ୍ଯ ସତ୍ଯଂ ମମ ତତ୍ପ୍ରମାଣମ୍
ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଦି ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ଗାଣ୍ଡୀବ ତଣାଯାଇଥିଲା, ଭୀଷ୍ମ କହନ୍ତୁ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା କି ନାହିଁ। ସେଠାରେ ଯାହା ସତ୍ୟ, ମୋ ପାଇଁ ସେଠି ନିର୍ଣ୍ଣୟ।
ତେନୈଵମୁକ୍ତଃ ସ ନିଵୃତ୍ଯ ଦୂତୋ ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଶଶଂସ ତତ୍ତ୍ଵମ୍
ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦୂତ ଫେରି ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା ଖବର ଦେଲେ।
ସମେତ୍ଯ ଦୂତେନ ସ ରାଜପୁତ୍ରୋ ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ମନ୍ତ୍ରଯାମାସ ତତ୍ର। ଭୀଷ୍ମେଣ କର୍ଣେନ କୃପେଣ ଚୈଵ ଦ୍ରୋଣେନ ଭୂରିଶ୍ରଵସା ଚ ସାର୍ଧମ୍
ଦୂତ ସହିତ ମିଳି, ରାଜପୁତ୍ର ଦୁର୍ୟୋଧନ ତାଁଠାରେ ଭୀଷ୍ମ, କର୍ଣ୍ଣ, କୃପ, ଦ୍ରୋଣ ଓ ଭୂରିଶ୍ରବାଙ୍କ ସହ ବିଚାର-ବିମର୍ଶ କଲେ।
ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ରାତ୍ରୌ ବହୁଭିଃ ସୁହୃଦ୍ଭି- ର୍ଭୀଷ୍ମୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ମହାତ୍ମା । ତୀର୍ଣପ୍ରତିଜ୍ଞେନ ଧନଂଜଯେନ ଵିଷ୍ଫାରିତଂ ଗାଣ୍ଡିଵମାଜିମଧ୍ଯେ
ରାତିରେ ବହୁ ମିତ୍ରଙ୍କ ସହ ବିଚାର କରି, ମହାତ୍ମା ଭୀଷ୍ମ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଧନଞ୍ଜୟ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ଗାଣ୍ଡୀବ ତଣାଇଥିଲେ।'
ନେଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯସତ୍ଯେନ ସୁରେନ୍ଦ୍ରଲୋକଂ ପାଣ୍ଡୋଃ ସୁତା ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚାପି ଲୋକମ୍। ତଥ୍ଯଂ ଚ ତେ ପଥ୍ଯମହଂ ବ୍ରଵୀମି ସ୍ଵର୍ଗ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଯଂ ପରଲୋକପଥ୍ଯମ୍
ପାଣ୍ଡୁର ପୁଅମାନେ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହି ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜ୍ୟ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଯାହା ସତ୍ୟ ଓ ଉପକାରୀ, ସ୍ୱର୍ଗ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ପରଲୋକ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ସେହି କଥା କହୁଛି।
କୁନ୍ତୀସୁତୈସ୍ତ୍ଵଂ ସମୁପୈହି ସନ୍ଧିଂ ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ସ୍ଵରାଜ୍ଯଂ ସହ ପାଣ୍ଡଵେଯୈଃ। ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ନୋଚେତ୍ସ୍ଥିରବୁଦ୍ଧିରାଜୌ କୁନ୍ତୀସୁତୈର୍ଯଦ୍ଯପି ରାଜ୍ଯମିଚ୍ଛେଃ
ତୁମେ କୁନ୍ତୀର ପୁଅମାନେ ସହିତ ସମ୍ମିଳନ କରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହ ତୁମର ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କର। କିମ୍ବା, ଯଦି ତୁମର ମନ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଅଛି, ତେବେ ସେମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କର। ତଥାପି, ଯଦି ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ମଧ୍ୟ କୁନ୍ତୀର ପୁଅମାନେ ସହ ମୁକାବିଲା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଆନ୍ତଂ ନ ଶକ୍ଯଂ କପଟେନ ଭୋକ୍ତୁଂ ରାଜ୍ଯଂ ପରେଷାଂ ମହତାଂ ବଲୀନାମ୍। ଜିତ୍ଵା ଶତ୍ରୂନ୍ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ରାଜ୍ଯଂ ସମଗ୍ରଂ ହତୋ ଭଵାନ୍ଭୋକ୍ଷ୍ଯତି ଵଜ୍ରିଲୋକମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଭଳ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟ କପଟ ଦ୍ୱାରା ଭୋଗ କରିହେବ ନାହିଁ। ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କର। ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ ମରିଯିବ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।
ହତୋସ୍ମି ତୈର୍ଵା ସୁରଲୋକମେମି
ମୁଁ ଯଦି ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ମରିଯିବି, ତେବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯିବି।
ତେ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାଃ ସମଯଂ ନିଶମ୍ଯ ତୀର୍ଣପ୍ରତିଜ୍ଞସ୍ଯ ଧନଂଜଯସ୍ଯ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ସର୍ଵେ ସହିତାଃ ସୁହୃଦ୍ଭିଃ ସପାର୍ଥିଵାଃ ସ୍ଵାନି ଗୃହାଣି ଜଗ୍ମୁଃ
ଏହି ସମ୍ମିଳନ ସୁନି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁ ଓ ରାଜାମାନେ ସହିତ, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ ହେବା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।
ତତସ୍ତ୍ରଯୋଦଶେ ଵର୍ଷେ ନିଵୃତ୍ତେ ପଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵାଃ। ଉପପ୍ଲାଵ୍ଯେ ଵିରାଟସ୍ଯ ଵାସଂ ଚକ୍ରୁଃ ପୁରୋତ୍ତମେ
ତେବେ, ତେରୋଟିଏ ବର୍ଷ ଶେଷ ହେବା ପରେ, ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ରାଜା ବିରାଟଙ୍କ ଉପପ୍ଲାବ୍ୟ ନଗରରେ ବାସ କଲେ।
ଦୂତାନ୍ମିତ୍ରେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଜ୍ଞାତିସଂବନ୍ଧିକେଷ୍ଵପି। ପ୍ରେଷଯାମାସ କୌନ୍ତେଯୋ ଵିରାଟଶ୍ଚ ମହୀପତିଃ
କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଓ ବିରାଟ ରାଜା, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁ, ଆତ୍ମୀୟ ଓ ସାଥିମାନଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୂତମାନେ ପଠାଇଲେ।
ତେଷୁ ତତ୍ରୋପଵିଷ୍ଟେଷୁ ପ୍ରେଷିତେଷୁ ତତସ୍ତତଃ । ତତ୍ରାଗମନ୍ମହାବାହୁର୍ଵନମାଲୀ ବଲାନୁଜଃ
ସେଠାରେ ସମସ୍ତେ ବସିଥିବାବେଳେ, ଦୂତମାନେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ପଠାଯିବା ସମୟରେ, ବଳରାମଙ୍କ ଭାଇ, ମହାବଳଶାଳୀ ଓ ମାଳାଧାରୀ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଆସିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍କାଲେ ନିଶମ୍ଯାଥ ଦୂତଵାକ୍ଯଂ ଜନାର୍ଦନଃ। ଦଯିତଂ ସ୍ଵସ୍ତ୍ରିଯଂ ପୁତ୍ରଂ ସୁଭଦ୍ରାଯାଃ ସୁମାନିତମ୍। ଅଭିମନ୍ଯୁଂ ସମାଦାଯ ରାମେଣ ସହିତସ୍ତଦା
ସେ ସମୟରେ, ଦୂତର କଥା ଶୁଣି, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ବୋନ ସୁଭଦ୍ରାଙ୍କ ପୁଅ ଆଭିମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ସହିତ ନେଇ, ବଳରାମ ସହିତ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ସର୍ଵଯାଦଵମୁଖ୍ଯୈଶ୍ଚ ସଂଵୃତଃ ପରଵୀରହା। ଶଙ୍ଖଦୁନ୍ଦୁଭିନିର୍ଘୋଷୈର୍ଵିରାଟନଗରଂ ଯଯୌ
ସମସ୍ତ ଯାଦବମାନଙ୍କ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ତାଙ୍କୁ ଘେରି ରହିଥିଲେ, ଶଂଖ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭିର ଶୁଭ ଧ୍ୱନି ସହିତ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ନାଶକ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବିରାଟ ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
କୃତଵର୍ମା ଚ ହାର୍ଦିକ୍ଯୋ ଯୁଯୁଧାନଶ୍ଚ ସାତ୍ଯକିଃ। ଅନାଧୃଷ୍ଟିସ୍ତଥାଽକ୍ରୂରଃ ସାଂବୋ ନିଶଠ ଏଵ ଚ। ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନଶ୍ଚ ମହାବାହୁରୁଲ୍ମୁକଶ୍ଚ ମହାବଲଃ
ହାର୍ଦ୍ଦିକ୍ୟ କୃତବର୍ମା, ଯୁୟୁଧାନ ସାତ୍ୟକି, ଅନାଧୃଷ୍ଟ, ଅକୃର, ସାମ୍ବ, ନିଶଠ, ମହାବାହୁ ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଓ ମହାବଳୀ ଉଲ୍ମୁକ—
ଅଭିମନ୍ଯୁମୁପାଦାଯ ସହ ମାତ୍ରା ପରନ୍ତପାଃ। କୃଷ୍ଣେନ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ପାଣ୍ଡଵାନ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁମାଗତାଃ
ଏହି ସମସ୍ତ ଶତ୍ରୁନାଶକମାନେ, ତାଙ୍କ ମାଆମାନେ ସହିତ, ଆଭିମନ୍ୟୁଙ୍କୁ ନେଇ, ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ସହିତ ପାଣ୍ଡବମାନେକୁ ଦେଖିବାକୁ ଆସିଲେ।
ଇନ୍ଦ୍ରସେନାଦଯଶ୍ଚୈଵ ରଥୈସ୍ତୈଃ ସୁସମାହିତୈଃ । ଉପେଯୁଃ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ପରିସଂଵତ୍ସରୋଷିତାଃ
ଇନ୍ଦ୍ରସେନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ତୟାରି ସହିତ ତାଙ୍କ ରଥରେ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ, ବର୍ଷ ଭରି ବନବାସ କଟାଇ ଆସିଥିଲେ।
ଦଶନାଗସହସ୍ରାଣି ହଯାନାଂ ଦ୍ଵିଗୁଣଂ ତଥା। ରଥାନାଂ ନିଯୁତଂ ପୂର୍ଣଂ ନିଖର୍ଵଂ ଚ ପଦାତଯଃ
ଦଶ ହଜାର ହାତୀ, ତାହାର ଦୁଇଗୁଣା ଘୋଡ଼ା, ଏକ ଲକ୍ଷ ରଥ ଓ ଅସଂଖ୍ୟ ପଦାତି ସେଠାରେ ଥିଲେ।
ଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକାଶ୍ଚ ଶତଶୋ ଭୋଜାଶ୍ଚ ପରମୌଜସଃ। ଅନ୍ଯୁର୍ଵୃଷ୍ଣିଶାର୍ଦୂଲଂ ଵାସୁଦେଵଂ ମହାବଲମ୍
ଶତଶଃ ବୃଷ୍ଣି ଓ ଆନ୍ଧକ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭୋଜମାନେ, ସମସ୍ତେ ବୃଷ୍ଣିମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ଭଳି ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାସୁଦେବଙ୍କୁ ନେତୃତ୍ୱ ଦେଉଥିଲେ।
ଵାସୁଦେଵଂ ତଥାଽଽଯାନ୍ତଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପାଣ୍ଡୁସୁତାସ୍ତଦା। ମାତ୍ସ୍ଯେନ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ପ୍ରତ୍ଯୁଦ୍ଯାତା ଜନାର୍ଦନମ୍
ବାସୁଦେବ ଆସୁଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ପାଣ୍ଡୁର ପୁଅମାନେ ଓ ମାତ୍ସ୍ୟ ରାଜା ସମେତ ସମସ୍ତେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରିବାକୁ ବାହାରିଲେ।
ଶଙ୍ଖଦୁନ୍ଦୁଭିନିର୍ଘୋଷୈର୍ମଙ୍ଗଲୈଶ୍ଚ ଜନାର୍ଦନମ୍ । ଵଵନ୍ଦୁର୍ମୁଦିତାଃ ସର୍ଵେ ପାଦଯୋସ୍ତସ୍ଯ ପାଣ୍ଡଵାଃ। ମାତ୍ସ୍ଯେନ ସହିତାଃ ସର୍ଵେ ଆନନ୍ଦାଶ୍ରୁପରିପ୍ଲୁତାଃ
ଶଂଖ ଓ ଦୁନ୍ଦୁଭିର ମଙ୍ଗଳ ଧ୍ୱନି ସହିତ, ପାଣ୍ଡବମାନେ ଓ ମାତ୍ସ୍ୟ ରାଜା ସମେତ ସମସ୍ତେ ଆନନ୍ଦରେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ଶିର ନମାଇଲେ, ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ଆନନ୍ଦାଶ୍ରୁ ବହୁଥିଲା।
ତଵ କୃଷ୍ଣ ପ୍ରସାଦାଦ୍ଵୈ ଵର୍ଷାଣ୍ଯେତାନି ସର୍ଵଶଃ। ତ୍ରଯୋଦଶୋପି ଦାଶାର୍ହ ଯଥା ସ ସମଯଃ କୃତଃ
ହେ କୃଷ୍ଣ, ତୁମର କୃପାରେ, ହେ ଦାଶାର୍ହ, ଏହି ତେରୋଟିଏ ବର୍ଷ ଆମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ କଟାଇଛୁ, ଯେପରି ଚୁକ୍ତି ହୋଇଥିଲା।
ଉଷିତାଃ ସ୍ମୋ ଜଗନ୍ନାଥ ତ୍ଵଂ ନାଥୋ ନୋ ଜନାର୍ଦନ। ରକ୍ଷସ୍ଵ ଦେଵଦେଵେଶ ତ୍ଵାମାର୍ଯ ଶରଣଂ ଗତାଃ
ହେ ଜଗନ୍ନାଥ, ଆମେ ତୁମକୁ ନାଥ ବାନ୍ଧି ରହିଛୁ; ହେ ଜନାର୍ଦ୍ଦନ, ଦେବମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର, କାରଣ ଆମେ ଆପଣଙ୍କୁ ଶରଣ ନେଇଛୁ।
ତାନ୍ଵନ୍ଦୂମାନାନ୍ସହସା ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ଜନାର୍ଦନଃ। ଵିରାଟସ୍ଯ ସହାଯାଂସ୍ତାନ୍ସର୍ଵଯାଦଵସଂଵୃତଃ
ଯନାର୍ଦ୍ଦନ ସମସ୍ତ ଯାଦବଙ୍କ ସହିତ ବନ୍ଦୁମାମାନେ ଯେଉଁମାନେ ବିରାଟଙ୍କ ସହଯୋଗୀ ଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ।
ଯଥାର୍ହଂ ପୂଜଯାମାସ ମୁଦା ପରମଯା ଯୁତଃ। ଵୃଷ୍ଣିଵୀରାଶ୍ଚ ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଯଥାର୍ହଂ ପ୍ରତିପେଦିରେ
ସେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦରେ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ସମ୍ମାନ କଲେ; ଏବଂ ବୃଷ୍ଣି ନାୟକମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କୁ ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
କୃଷ୍ଣା ଚ ଦେଵକୀପୁତ୍ରଂ ଵଵନ୍ଦେ ପାଦଯୋସ୍ତଥା। ତାମୁଦ୍ଯମ୍ଯ ସୁକେଶାନ୍ତାଂ ନଯନେ ପରିମୃଜ୍ଯ ଚ । ଉଵାଚ ଵାକ୍ଯଂ ଦେଵେଶଃ ସର୍ଵଯାଦଵସନ୍ନିଧୌ
ଦ୍ରୁପଦନନ୍ଦିନୀ କୃଷ୍ଣା ଦେବକୀପୁତ୍ରଙ୍କ ଚରଣରେ ଶିର ନମାଇଲେ; ସେ ତାଙ୍କୁ ଉଠାଇ, ସୁନ୍ଦର କେଶ ଏବଂ ଚକ୍ଷୁମାନେ ସମ୍ଭାଳି, ସମସ୍ତ ଯାଦବଙ୍କ ସମ୍ନାରେ ଦେବତାମନ୍ଦିର ନାୟକ କଥା କହିଲେ।
ମା ଶୋକଂ କୁରୁ କଲ୍ଯାଣି ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାନ୍ସମାହିତାନ୍। ଅଚିରାଦ୍ଧାତଯିତ୍ଵାଽହଂ ପାର୍ଥେନ ସହିତଃ କ୍ଷିତିମ୍
ହେ ଶୁଭେ, ତୁମେ ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ; ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ସନ୍ତାନମାନେ ଏକଠି ହୋଇଛନ୍ତି। ଶୀଘ୍ର ହେବ, ମୁଁ ପାର୍ଥ ସହିତ ଏମାନେଙ୍କୁ ହରାଇ ଭୂମି ଫେରାଇ ଦେବି।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରାଯ ଦାସ୍ଯାମି ଯାତୁ ତେ ମାନସୋ ଜ୍ଵରଃ। ଅଭିମନ୍ଯୁନା ଚ ପାର୍ଥେନରୌକ୍ମିଣେଯେନ ତେ ଶପେ
ମୁଁ ରାଜ୍ୟ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଦେବି; ତୁମର ମନର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଦୂର ହେଉ। ଅଭିମନ୍ୟୁ, ପାର୍ଥ ଏବଂ ରୁକ୍ମିଣୀପୁତ୍ରଙ୍କ ନାମରେ ମୁଁ ଏହା ଶପଥ କରୁଛି।
ସତ୍ଯମେତଦ୍ଵଚୋ ମହ୍ଯମଵୈହି ତ୍ଵମନିନ୍ଦିତେ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ତାଂ ଵିସୃଜ୍ଯାଥ ପ୍ରୀଯମାଣୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରମ୍। ଅନ୍ଵାସ୍ତ ଵୃଷ୍ଣିଶାର୍ଦୂଲଃ ସହ ଵୃଷ୍ଣ୍ଯନ୍ଧକୈସ୍ତଥା
ମୋର ଏହି କଥା ସତ୍ୟ ବୋଲି ଜାଣ, ହେ ନିର୍ମଳା। ଏପରି କହି, ସେ ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ ଏବଂ ଖୁସି ହୋଇ, ବୃଷ୍ଣିମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ସଦୃଶ, ବୃଷ୍ଣି ଏବଂ ଅନ୍ଧକମାନେ ସହିତ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଅନୁସରଣ କଲେ।