ଅନ୍ତଃପୁରେଽହମୁଷିତଃ ସଦା ପଶ୍ଯନ୍ସୁତାଂ ତଵ। ସହସ୍ଯଂ ଚ ପ୍ରକାଶଂ ଚ ଵିଶ୍ଵସ୍ତା ପିତୃଵନ୍ମଯି
ମୁଁ ସଦା ଅନ୍ତଃପୁରରେ ରହି, ତୁମର କନ୍ୟାକୁ ଦେଖୁଥିଲି; ସେ ମୋତେ ଖୋଲା ଓ ଗୁପ୍ତ ଭାବେ, ବାପାଙ୍କୁ ଯେପରି ଭରସା କରାଯାଏ, ସେପରି ଭରସା କରୁଥିଲେ।
ପ୍ରିଯୋ ବହୁମତଶ୍ଚାହଂ ନର୍ତନେ ଗୀତଵାଦିତେ। ଆଚାର୍ଯଵଚ୍ଚ ମାଂ ନିତ୍ଯଂ ମନ୍ଯତେ ଦୁହିତା ତଵ
ନୃତ୍ୟ, ଗୀତ ଓ ସଙ୍ଗୀତରେ ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ପ୍ରିୟ ଓ ଗରିମାମୟ; ତୁମର କନ୍ୟା ସବୁବେଳେ ମୋତେ ଶିକ୍ଷକ ଭାବେ ମନେ କରେ।
ଵଯସ୍ଯଯା ତଯା ରାଜନ୍ସହ ସଂଵତ୍ସରୋଷିତଃ । ଅତିଶଙ୍କା ତତୋଽସ୍ଥାନେ ତଵ ଲୋକସ୍ଯ ଚ ପ୍ରଭୋ
ହେ ରାଜା, ସେ ସହଯୋଗିନୀ ସହିତ ମୁଁ ଏକ ବର୍ଷ ରହିଛି; ଏହିକାରଣରୁ ତୁମେ ଓ ତୁମ ଜନମାନେ ଅନାବଶ୍ୟକ ସନ୍ଦେହ କରିଥିଲେ।
ତସ୍ମାଦାମନ୍ତ୍ରଯେ ତ୍ଵାଽଦ୍ଯ ପୁତ୍ରାର୍ଥଂ ମେ ଵିଶାଂପତେ। ସୁଦ୍ଧଂ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯଂ ମନ୍ଯେ ତସ୍ଯାଃ ଶୁଦ୍ଧିଃ କୃତା ମଯା
ଏହିକାରଣରୁ, ହେ ରାଜା, ଆଜି ମୁଁ ତୁମକୁ ପୁଅ ପାଇଁ ଅନୁରୋଧ କରୁଛି; ମୁଁ ମନେ କରେ ଯେ, ମୋ ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଉପରେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ ରହିଛି, ତାଙ୍କର ପବିତ୍ରତାକୁ ମୁଁ ରକ୍ଷା କରିଛି।
ସ୍ନୁଷାଯାଂ ଦୁହିତୁର୍ଵାପି ପୁତ୍ରେ ଚାତ୍ମନି ଵା ପୁନଃ । ଅତିଶଙ୍କାଂ ନ ପଶ୍ଯାମି ତେନ ଶୁଦ୍ଧିର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ବହୁ ଭାବେ—ସ୍ନୁଷା, କନ୍ୟା, ପୁଅ କିମ୍ବା ନିଜେ—ମୁଁ କୌଣସି ଅତିରିକ୍ତ ସନ୍ଦେହ ଦେଖୁନି; ଏହିପରି ଭାବେ ପବିତ୍ରତା ରହିବ।
ଅଭିଷଙ୍ଗାଦହଂ ଭୀତୋ ମିଥ୍ଯାଚାରାତ୍ପରଂତପ । ସ୍ରୁଷାର୍ଥମୁତ୍ତରାଂ ରାଜନ୍ପ୍ରତିଗୃହ୍ଣାମି ତେ ସୁତାମ୍
ଅପବାଦ ଓ ମିଥ୍ୟା ଆଚରଣର ଭୟରୁ, ହେ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ, ମୁଁ ଉତ୍ତରାଙ୍କୁ ମୋ ଶିଷ୍ୟ ପାଇଁ ଗ୍ରହଣ କରୁଛି।
ସ୍ଵସ୍ତ୍ରୀଯୋ ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ସାକ୍ଷାଦ୍ଦେଵସୁତୋ ଯଥା। ଦଯିତଶ୍ଚକ୍ରହସ୍ତସ୍ଯ ବଲଵାନସ୍ତ୍ରକୋଵିଦଃ
ସେ ବାସୁଦେବଙ୍କ ଗୋତିଆ, ମନେ ହେଉଛି ସେ ଦେବତାଙ୍କ ସନ୍ତାନ; ଚକ୍ରଧାରୀଙ୍କ ପ୍ରିୟ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅସ୍ତ୍ର ଚଳାଣରେ ପାରଙ୍ଗତ।
ଅଭିମନ୍ଯୁର୍ଗହାବାହୁଃ ପୁତ୍ରୋ ମମ ଵିଶାଂପତେ । ଜାମାତା ତଵ ଯୁକ୍ତୋ ଵୈ ଭର୍ତା ଚ ଦୁହିତୁସ୍ତଵ
ଅଭିମନ୍ୟୁ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା, ମୋ ପୁଅ, ହେ ରାଜା; ସେ ତୁମର ଯଥାଯୋଗ୍ୟ ଜାମାତା ଓ ତୁମ କନ୍ୟା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ପତି।
ଉପପନ୍ନଂ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରେ ଧନଂଜଯେ। ସଦୈଵ ଧର୍ମନିତ୍ଯଶ୍ଚ ଜ୍ଞାତଜ୍ଞାନଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵଃ
କୁନ୍ତୀର ପୁଅ ଧନଞ୍ଜୟ କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଦା ଧର୍ମରେ ନିଷ୍ଠାବାନ୍, ଜ୍ଞାନ ଓ ବୁଦ୍ଧିରେ ପାରଙ୍ଗତ, ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଯୋଗ୍ୟ।
ଯତ୍କୃତ୍ଯଂ ମନ୍ଯସେ ପାର୍ଥ କ୍ରିଯତାଂ ତଦନନ୍ତରମ୍। ସର୍ଵେ କାମାଃ ସମୃଦ୍ଧା ମେ ସଂବନ୍ଧୀ ଯସ୍ଯ ମେଽର୍ଜୁନଃ
ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଯାହା କରିବା ଉଚିତ୍ ବୋଲି ଭାବୁଛ, ସେଥିକି ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କର। ମୋର ସମସ୍ତ ଇଚ୍ଛା ପୂରଣ ହୋଇଯାଇଛି, କାରଣ ମୋର ସମ୍ବନ୍ଧୀ ଅର୍ଜୁନ।
ଏଵଂ ବ୍ରୁଵତି ରାଜେନ୍ଦ୍ରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରୋ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଃ। ଅନ୍ଵଜାନତ ସଂବନ୍ଧଂ ସମଯେ କୃଷ୍ଣମାତ୍ସ୍ଯଯୋଃ
ରାଜା ଏପରି କହିବା ସମୟରେ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଏହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ କୃଷ୍ଣ ଓ ମତ୍ସ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ସମ୍ବନ୍ଧକୁ ବୁଝିପାରିଲେ।
ଦୂତାନ୍ସର୍ଵେଷୁ ମିତ୍ରେଷୁ ଵାସୁଦେଵେ ଚ ଭାରତ। ପ୍ରେଷଯାମାସ କୌନ୍ତେଯୋ ଵିରାଟଶ୍ଚ ମହୀପତିଃ
ହେ ଭାରତ, କୁନ୍ତୀର ପୁଅ ଓ ବିରାଟ ରାଜା ସମସ୍ତ ମିତ୍ରମାନେ ଓ ବାସୁଦେବଙ୍କ ପାଖକୁ ଦୂତମାନେ ପଠାଇଲେ।
ପ୍ରତିଗୃହ୍ଯ ସ୍ନୁଷାର୍ଥଂ ଵୈ ଦର୍ଶଯନ୍ଵ୍ରତମାତ୍ମନଃ । ଶୀଲଶୌଚସମାଚାରଂ ଲୋକସ୍ଯାଵେଦ୍ଯ ଫଲ୍ଗୁନଃ
ପୁଅବଧୂ ପାଇଁ ଏହି ଦାୟିତ୍ୱ ଗ୍ରହଣ କରି, ଫଳ୍ଗୁନ ତାଙ୍କର ନିଜ ନିୟମ, ଚରିତ୍ର, ପବିତ୍ରତା ଓ ଆଚରଣକୁ ସମସ୍ତଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରକାଶ କଲେ।
ଲୋକେ ଵିଖ୍ଯାପ୍ଯ ମାହାତ୍ମ୍ଯଂ ଯଶଶ୍ଚ ସ ପରଂତପଃ । କୃତାର୍ଥଃ ଶୁଚିରଵ୍ଯଗ୍ରସ୍ତୁଷ୍ଟିମାନଭଵତ୍ତଦା
ସେ ଶତ୍ରୁଦମନ ତାଙ୍କର ମହତ୍ତ୍ୱ ଓ କୀର୍ତ୍ତିକୁ ସମସ୍ତ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କରି, ନିଜ କାମ୍ୟ ସାଧନ କରି, ପବିତ୍ର ଓ ଚିନ୍ତାମୁକ୍ତ ହୋଇ, ତେବେ ଅତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଲେ।
ରାଜନ୍ପ୍ରୀତୋସ୍ମି ଭଦ୍ରଂ ତେ ସଖା ମେଽସି ପରନ୍ତପ। ସୁଖମଧ୍ଯୁଷିତାଃ ସର୍ଵେ ଅଜ୍ଞାତାସ୍ତ୍ଵଯି ପାର୍ଥିଵ
ହେ ରାଜା, ମୁଁ ତୁମେ ପ୍ରସନ୍ନ। ତୁମ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ହୋଉ। ତୁମେ ମୋ ସଂଗୀ ଓ ଶତ୍ରୁଦମନ। ଆମେ ସମସ୍ତେ ତୁମ ପାଖରେ ଅଜ୍ଞାତ ଭାବେ ସୁଖରେ ବାସ କଲୁ।
ଵିରାଟନଗରେ ରାଜା ଧର୍ମାତ୍ମା ସଂଶିତଵ୍ରତଃ । ପୂଜିତଶ୍ଚାଭିଷିକ୍ତଶ୍ଚ ରତ୍ନୈଶ୍ଚ ଶତଶୋର୍ଚିତଃ
ବିରାଟନଗରରେ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଓ ଦୃଢ଼ ନିୟମବାନ୍ ରାଜା ସମ୍ମାନିତ, ଅଭିଷିକ୍ତ ଓ ଶତଶଃ ମୂଲ୍ୟବାନ ମଣିରେ ଶୋଭିତ ହେଲେ।
ତଥା ବ୍ରୁଵନ୍ତଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ରାଜା ପରଂ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ ସ୍ଵଜନେନ ତେନ। ସ୍ନେହାତ୍ପରିଷ୍ଵଜ୍ଯ ନୃପୋ ଭୁଜାଭ୍ଯାଂ ଦଦୌ ମହାର୍ଥଂ କୁରୁପାଣ୍ଡଵାନାମ୍
ତାଙ୍କୁ ଏପରି କହୁଥିବା ଦେଖି, ରାଜା ଓ ତାଙ୍କର ଜନମାନେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ, ସ୍ନେହରେ ରାଜା ତାଙ୍କୁ ବାହୁଡ଼େ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ପାଇଁ ବହୁତ ଧନ ଦେଲେ।
ସମାଦିଶନ୍ଦୂତମଥୋ ସମଗ୍ରାଃ
ତାପରେ, ରାଜା ଦୂତକୁ ଆବଶ୍ୟକ ନିର୍ଦ୍ଦେଶ ଦେଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଶ୍ଚାପି ସୁସଂଗ୍ରହୃଷ୍ଟୋ ଦୁର୍ଯୋଧନାଦ୍ଦୂତମପଶ୍ଯଦାଗତମ୍। ସ ଚାବ୍ରଵୀଦ୍ଧର୍ମରାଜଂ ସମେତ୍ଯ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ପାଣ୍ଡଵମୁଗ୍ରଵୀର୍ଯମ୍
ଯୁଧିଷ୍ଠିର ମଧୁର ମନରେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ, ଏବଂ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ପଠାଇଥିବା ଦୂତକୁ ଆସିଥିବା ଦେଖିଲେ। ସେ ଦୂତ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଇ, ଧର୍ମରାଜା ଏହି ପ୍ରବଳ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଧନଞ୍ଜଯେନାସି ପୁନର୍ଵନାଯ ପ୍ରଵ୍ରାଜିତଃ ସମଯେ ତିଷ୍ଠ ପାର୍ଥଃ। ତ୍ରଯୋଦଶେ ହ୍ଯେଵ କିରୀଟମାଲୀ ସଂଵତ୍ସରେ ପାଣ୍ଡଵେଯୋଽଦ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟଃ
ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଆଉଥରେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅରଣ୍ୟକୁ ପଠାଯାଇଛ। ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରୁହ। ଏହି ତ୍ରୟୋଦଶ ବର୍ଷରେ ଆଜି ମୁକୁଟ ଧାରୀ ପାଣ୍ଡବ ଦେଖାଯାଇଛନ୍ତି।
ତତୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଧର୍ମସୁତଃ ପ୍ରହସ୍ଯ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଗତ୍ଵା ବ୍ରୂହି ସୁଯୋଧନଂ ତମ୍। ପିତାମହଃ ଶାନ୍ତନଵୋ ବ୍ରଵୀତୁ ପୂର୍ଣୋ ନ ପୂର୍ଣୋଽଦ୍ଯ ତ୍ରଯୋଦଶୋ ନଃ
ତେବେ ଧର୍ମପୁତ୍ର ହସି କହିଲେ: 'ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ସୁୟୋଧନଙ୍କୁ କହ, ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ କହନ୍ତୁ, ଆମ ତ୍ରୟୋଦଶ ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇଛି କି ନାହିଁ।'
ସଂଵତ୍ସରାତ୍ତେ ତୁ ଧନଞ୍ଜଯେନ ଵିଷ୍ଫାରିତଂ ଗାଣ୍ଡିଵମାଜିମଧ୍ଯେ। ପୂର୍ଣୋ ନ ପୂର୍ଣୋ ନ ଇତି ବ୍ରଵୀତୁ ଯଦସ୍ଯ ସତ୍ଯଂ ମମ ତତ୍ପ୍ରମାଣମ୍
ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯଦି ବର୍ଷ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେବା ପରେ ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ଗାଣ୍ଡୀବ ତଣାଯାଇଥିଲା, ଭୀଷ୍ମ କହନ୍ତୁ, ପୂର୍ଣ୍ଣ ହେଲା କି ନାହିଁ। ସେଠାରେ ଯାହା ସତ୍ୟ, ମୋ ପାଇଁ ସେଠି ନିର୍ଣ୍ଣୟ।
ତେନୈଵମୁକ୍ତଃ ସ ନିଵୃତ୍ଯ ଦୂତୋ ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଶଶଂସ ତତ୍ତ୍ଵମ୍
ଏପରି କହିବା ପରେ, ଦୂତ ଫେରି ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ସମସ୍ତ କଥା ଖବର ଦେଲେ।
ସମେତ୍ଯ ଦୂତେନ ସ ରାଜପୁତ୍ରୋ ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ମନ୍ତ୍ରଯାମାସ ତତ୍ର। ଭୀଷ୍ମେଣ କର୍ଣେନ କୃପେଣ ଚୈଵ ଦ୍ରୋଣେନ ଭୂରିଶ୍ରଵସା ଚ ସାର୍ଧମ୍
ଦୂତ ସହିତ ମିଳି, ରାଜପୁତ୍ର ଦୁର୍ୟୋଧନ ତାଁଠାରେ ଭୀଷ୍ମ, କର୍ଣ୍ଣ, କୃପ, ଦ୍ରୋଣ ଓ ଭୂରିଶ୍ରବାଙ୍କ ସହ ବିଚାର-ବିମର୍ଶ କଲେ।
ସଂମନ୍ତ୍ର୍ଯ ରାତ୍ରୌ ବହୁଭିଃ ସୁହୃଦ୍ଭି- ର୍ଭୀଷ୍ମୋଽବ୍ରଵୀଦ୍ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଂ ମହାତ୍ମା । ତୀର୍ଣପ୍ରତିଜ୍ଞେନ ଧନଂଜଯେନ ଵିଷ୍ଫାରିତଂ ଗାଣ୍ଡିଵମାଜିମଧ୍ଯେ
ରାତିରେ ବହୁ ମିତ୍ରଙ୍କ ସହ ବିଚାର କରି, ମହାତ୍ମା ଭୀଷ୍ମ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଧନଞ୍ଜୟ ନିଜ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ କରି, ଯୁଦ୍ଧ ମଧ୍ୟରେ ଗାଣ୍ଡୀବ ତଣାଇଥିଲେ।'
ନେଚ୍ଛନ୍ତ୍ଯସତ୍ଯେନ ସୁରେନ୍ଦ୍ରଲୋକଂ ପାଣ୍ଡୋଃ ସୁତା ବ୍ରହ୍ମଣଶ୍ଚାପି ଲୋକମ୍। ତଥ୍ଯଂ ଚ ତେ ପଥ୍ଯମହଂ ବ୍ରଵୀମି ସ୍ଵର୍ଗ୍ଯଂ ଯଶସ୍ଯଂ ପରଲୋକପଥ୍ଯମ୍
ପାଣ୍ଡୁର ପୁଅମାନେ କେବେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହି ଇନ୍ଦ୍ର ରାଜ୍ୟ କିମ୍ବା ବ୍ରହ୍ମା ଲୋକ ଚାହାନ୍ତି ନାହିଁ। ମୁଁ ତୁମକୁ ଯାହା ସତ୍ୟ ଓ ଉପକାରୀ, ସ୍ୱର୍ଗ, କୀର୍ତ୍ତି ଓ ପରଲୋକ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ, ସେହି କଥା କହୁଛି।
କୁନ୍ତୀସୁତୈସ୍ତ୍ଵଂ ସମୁପୈହି ସନ୍ଧିଂ ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ସ୍ଵରାଜ୍ଯଂ ସହ ପାଣ୍ଡଵେଯୈଃ। ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ନୋଚେତ୍ସ୍ଥିରବୁଦ୍ଧିରାଜୌ କୁନ୍ତୀସୁତୈର୍ଯଦ୍ଯପି ରାଜ୍ଯମିଚ୍ଛେଃ
ତୁମେ କୁନ୍ତୀର ପୁଅମାନେ ସହିତ ସମ୍ମିଳନ କରି, ପାଣ୍ଡବମାନେ ସହ ତୁମର ନ୍ୟାୟସଙ୍ଗତ ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କର। କିମ୍ବା, ଯଦି ତୁମର ମନ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଦୃଢ଼ ଅଛି, ତେବେ ସେମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କର। ତଥାପି, ଯଦି ତୁମେ ରାଜ୍ୟ ଚାହୁଁଛ, ତେବେ ମଧ୍ୟ କୁନ୍ତୀର ପୁଅମାନେ ସହ ମୁକାବିଲା କରିବାକୁ ପଡ଼ିବ।
ଆନ୍ତଂ ନ ଶକ୍ଯଂ କପଟେନ ଭୋକ୍ତୁଂ ରାଜ୍ଯଂ ପରେଷାଂ ମହତାଂ ବଲୀନାମ୍। ଜିତ୍ଵା ଶତ୍ରୂନ୍ଭୁଙ୍କ୍ଷ୍ଵ ରାଜ୍ଯଂ ସମଗ୍ରଂ ହତୋ ଭଵାନ୍ଭୋକ୍ଷ୍ଯତି ଵଜ୍ରିଲୋକମ୍
ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ପ୍ରଭଳ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ରାଜ୍ୟ କପଟ ଦ୍ୱାରା ଭୋଗ କରିହେବ ନାହିଁ। ତୁମେ ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତି, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କର। ଯଦି ଯୁଦ୍ଧରେ ମରିଯିବ, ତେବେ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହେବ।
ହତୋସ୍ମି ତୈର୍ଵା ସୁରଲୋକମେମି
ମୁଁ ଯଦି ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ମରିଯିବି, ତେବେ ଦେବତାମାନଙ୍କ ଲୋକକୁ ଯିବି।
ତେ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାଃ ସମଯଂ ନିଶମ୍ଯ ତୀର୍ଣପ୍ରତିଜ୍ଞସ୍ଯ ଧନଂଜଯସ୍ଯ ସଂଚିନ୍ତ୍ଯ ସର୍ଵେ ସହିତାଃ ସୁହୃଦ୍ଭିଃ ସପାର୍ଥିଵାଃ ସ୍ଵାନି ଗୃହାଣି ଜଗ୍ମୁଃ
ଏହି ସମ୍ମିଳନ ସୁନି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେ, ସମସ୍ତ ବନ୍ଧୁ ଓ ରାଜାମାନେ ସହିତ, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ପ୍ରତିଜ୍ଞା ପୂରଣ ହେବା ବିଷୟରେ ଚିନ୍ତା କରି, ନିଜ ଘରକୁ ଫେରିଗଲେ।