ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଶରାଭ୍ଯାଂ ଵିଦ୍ଧ୍ଵାଽଥ ତଥାଽଽଚାର୍ଯସୁତଂ ରଣେ। ଚାପଂ ଛିତ୍ତ୍ଵା ଵିକର୍ଣସ୍ଯ ନୀଲେ ଚାଦତ୍ତ ଵାସସୀ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଚାର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ତୀର ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ; ବିକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଧନୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ନୀଳଙ୍କଠାରୁ ଓଡ଼ଣା ନେଇଲେ।
କ୍ଵ ସ ଵୀରୋ ମହାବାହୁର୍ଦେଵପୁତ୍ରୋ ମହାଯଶାଃ। ଯୋ ମମାମୋଚଯତ୍ପୁତ୍ରଂ କୁରୁଭିର୍ଗ୍ରସ୍ତମାହଵେ
ସେଇ ମହାବାହୁ, ଦେବପୁତ୍ର, ମହାପ୍ରସିଦ୍ଧ ବୀର କେଉଁଠି ଅଛନ୍ତି, ଯିଏ ଯୁଦ୍ଧରେ କୁରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ଧରାଯାଇଥିବା ମୋ ପୁଅକୁ ମୁକ୍ତ କରିଥିଲେ?
ଇଚ୍ଛାମି ତମମିତ୍ରଘ୍ନଂ ଦୁଷ୍ଟୁମର୍ଚିତୁମେଵ ଚ। ଯେନ ମେ ତ୍ଵଂ ଚ ଗାଵଶ୍ଚ ମୋକ୍ଷିତା ଦେଵସୂନୁନା
ମୁଁ ସେଇ ଶତ୍ରୁଘ୍ନଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଓ ସମ୍ମାନ କରିବାକୁ ଚାହେଁ, ଯାହାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ତୁମେ ଓ ଗାଈମାନେ ମୁକ୍ତି ପାଇଥିଲେ, ହେ ଦେବପୁତ୍ର।
ତସ୍ମୈ ଦାସ୍ଯାମି ତାଂ ପୁତ୍ରୀଂ ଗ୍ରାମାଂଶ୍ଚୈଵ ତୁ ହାଟକାନ୍। ସ୍ଫୁରିତଂ କଟିସୂତ୍ରଂ ଚ ସ୍ତ୍ରୀସହସ୍ରଶତାନି ଚ
ତାଙ୍କୁ ମୁଁ ମୋ ଝିଅ, ଗ୍ରାମ, ସୁନା, ଚମକୁଥିବା କଟିବନ୍ଧ ଓ ଶହେ ଶହେ ଝିଅମାନେ ଦେଇଦେବି।
ଅନ୍ତର୍ଧାନଂ ଗତସ୍ତାତ ଦେଵପୁତ୍ରଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍। ଅଦ୍ଯ ଶ୍ଵୋ ଵା ପରଶ୍ଵୋ ଵା ମନ୍ଯେ ପ୍ରାଦୁର୍ଭଵିଷ୍ଯତି
ସେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଦେବପୁତ୍ର ଏବେ ଅଦୃଶ୍ୟ ହୋଇଯାଇଛନ୍ତି, ବାପା; ଆଜି, କିମ୍ବା କାଲି, କିମ୍ବା ପରେ ଦିନେ ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଦେଖାଦେବେ ବୋଲି ମୁଁ ଭାବୁଛି।
ଏଵମାଖ୍ଯାଯମାନସ୍ତୁ ଛନ୍ନଂ ସତ୍ରେଣ ପାଣ୍ଡଵମ୍। ଵସନ୍ତଂ ତଂ ତୁ ନାଜ୍ଞାସୀଦ୍ଵିରାଟଃ ପାର୍ଥମର୍ଜୁନମ୍
ଏପରି କଥା ହେଉଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ରହସ୍ୟରେ ଯଜ୍ଞରେ ରହୁଥିବା ପାଣ୍ଡବ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ରାଜା ବିରାଟ ଚିହ୍ନିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ତତଃ ପାର୍ଥୋଽଭ୍ଯନୁଜ୍ଞାତୋ ଵିରାଟେନ ମହାତ୍ମନା। ସହ ପୁତ୍ରେଣ ମାତ୍ସ୍ଯସ୍ଯ ମନ୍ତ୍ରଯିତ୍ଵା ଧନଂଜଯଃ
ତାପରେ ମହାନ ମନ୍ୟ ବିରାଟଙ୍କ ଅନୁମତି ମିଳିବା ପରେ, ମାତ୍ସ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ସହିତ ଆଲୋଚନା କରି, ଧନଞ୍ଜୟ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ବ୍ରୂହି ରାଜାନଂ ଵିରାଟଂ ସମୁପସ୍ଥିତମ୍। ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ସହସା ପାର୍ଥଃ ପ୍ରଵିଶ୍ଯାନ୍ତଃପୁରଂ ଶୁଭମ୍। ଦଦୌ ଵସ୍ତ୍ରାଣି ରନ୍ତାନି ଵିରାଟଦୁହିତୁଃ ସ୍ଵଯମ୍
‘ଏହି କଥା ବିରାଟ ରାଜାଙ୍କୁ କହିଦିଅ’, ଏହିପରି କହି, ପାର୍ଥ ତୁରନ୍ତ ଶୁଭ ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ବିରାଟଙ୍କ ଝିଅଙ୍କୁ ନିଜେ ହାତରେ ଉତ୍ତମ ବସ୍ତ୍ର ଦେଇଦେଲେ।
ଉତ୍ତରା ତୁ ମହାର୍ହାଣି ଵସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯାଭରଣାନି ଚ। ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ତାନି ସର୍ଵାଣି ପ୍ରୀତା ସାନୁଚରାଽଭଵତ୍
ଉତ୍ତରା ଏହି ସମସ୍ତ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଗହଣା ନେଇ, ନିଜ ସହଚରୀମାନେ ସହିତ ଖୁସି ହେଇଗଲେ।
ପ୍ରଦାଯ ଵସ୍ତ୍ରାଣି କିରୀଟମାଲୀ ଵିରାଟଗେହେ ମୁଦିତଃ ସଖୀଭ୍ଯଃ । କୃତ୍ଵା ମହର୍ତର୍ମ ତଦାଽଽଜିମଧ୍ଯେ ଦିଦୃକ୍ଷଯା ସୋଽଭିଜଗାମ ପାର୍ଥମ୍
ବସ୍ତ୍ର ଦେଇ, ମୁକୁଟ ଧାରଣ କରି, ବିରାଟଙ୍କ ଘରେ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ, ସେ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ସଙ୍ଗୀମାନେକୁ ଦେଖାଇଲେ। ପରେ ଯୁଦ୍ଧ ମଝିରେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଇଚ୍ଛାରେ ସେ ତାଙ୍କଠାରେ ଗଲେ।
ତଂ ପ୍ରେକ୍ଷମାଣସ୍ତ୍ଵଥ ଧର୍ମରାଜଂ ପପ୍ରଚ୍ଛ ପାର୍ଥୋଽଥ ସ ଭୀମସେନମ୍। କିଂ ଧର୍ମରାଜୋ ହି ଯଥାପୁରଂ ମାଂ ମୁଖଂ ପ୍ରତିଚ୍ଛାଦ୍ଯ ନ ଚାହ କିଂଚିତ୍
ତାପରେ ଧର୍ମରାଜଙ୍କୁ ଦେଖି, ପାର୍ଥ ଭୀମସେନଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ: 'ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର ପୂର୍ବରୁ ମତେ ମୁହଁ ଢାକି କାହିଁକି କିଛି କହୁନାହାନ୍ତି?'
ତମେଵମୁକ୍ତ୍ଵା ପରିଶଙ୍କମାନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽର୍ଜୁନଂ ଭୀମସେନଂ ଚ ରାଜା। ତଦାଽବ୍ରଵୀତ୍ତାଵଭିଵୀକ୍ଷ୍ଯ ରାଜ- ନ୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ତତ୍ପରିମୃଜ୍ଯ ରକ୍ତମ୍
ଏଭଳି ଅନୁମାନ କରୁଥିବା ଅର୍ଜୁନ ଓ ଭୀମସେନଙ୍କୁ ଦେଖି, ରାଜା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ସେମାନଙ୍କୁ ଚାହିଁ, ରକ୍ତ ପୁଞ୍ଛି, କହିଲେ।
ମନ୍ଯୁଂ ନିଯଚ୍ଛନ୍ନୁପଵିଷ୍ଟ ଆସମ୍
ସେ କ୍ରୋଧକୁ ଦମନ କରି ବସିଗଲେ।
ଶୁଭାର୍ହ ରାଷ୍ଟ୍ରଂ ନ ଖିଲୀକୃତଂ ଭଵେ- ଦ୍ଵଯଂ ତୁ ଯସ୍ମିନ୍ସୁଖିନୋଽଭଵାମ। କ୍ରୁଦ୍ଧେ ତୁ ଵୀରେ ତ୍ଵଯି ଚାପ୍ରତୀତେ ରାଜା ଵିରାଟୋ ନ ଲଭେତ ଶର୍ମ
ଏହି ଶୁଭ ରାଜ୍ୟ ଧ୍ୱଂସ ହେବା ଦେଉନାହିଁ, ଯେଉଁଠାରେ ଆମେ ସୁଖରେ ଥିଲୁ। ତୁମେ ବଳଶାଳୀ ରୁଷ୍ଟ ହେଲେ ଓ ବିଶ୍ୱାସ ନ ହେଲେ, ରାଜା ବିରାଟ ଶାନ୍ତି ମିଳିବେନାହିଁ।
ଅଜାନତା ତେନ ଚ ଶୌର୍ଯମାଜୌ ଛନ୍ନସ୍ଯ ସତ୍ରେଣ ବଲଂ ଚ ପାର୍ଥ। ଇଦଂ ଵିରାଟେନ ମଯି ପ୍ରଯୁକ୍ତଂ ତ୍ଵାଂ ଵୀକ୍ଷମାଣୋ ନ ଗତୋସ୍ମି ହର୍ଷମ୍
ପାର୍ଥ, ସେ ତୁମର ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରତାପ ଓ ଲୁଚିଥିବାବେଳେ ତୁମର ଶକ୍ତିକୁ ଜାଣିନଥିଲେ, ଏହି କାରଣରୁ ମୋପାଇଁ ବିରାଟଙ୍କ ଏପରି ବ୍ୟବହାର ହେଲା। ତୁମକୁ ଦେଖି ମୋ ମନରେ କିଛି ଆନନ୍ଦ ହୋଇନାହିଁ।
ତେନାପ୍ରମେଯେନ ମହାବଲେନ ତସ୍ମିଂସ୍ତଥୋକ୍ତେ ଶମମାସ୍ଥିତେନ। ତଂ ଭୀମସେନୋ ବଲଵାନମର୍ଷୀ ଧନଂଜଯଂ କ୍ରୁଦ୍ଧମୁଵାଚ ଵାକ୍ଯମ୍
ଏମିତି ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଜଣେ ଏପରି କଥା କହି ଶାନ୍ତ ହେଲେ, ତେବେ ଭୀମସେନ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ କ୍ରୁଧ୍ଧ ହୋଇ, କ୍ରୋଧିତ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଏହି କଥା କହିଲେ।
ନ ପାର୍ଥ ନିତ୍ଯଂ କ୍ଷମକାଲମାହ ବୃହସ୍ପତିର୍ଜ୍ଞାନଵତାଂ ଵରିଷ୍ଠଃ । କ୍ଷମୀହ ସର୍ଵୈଃ ପରିଭୂଯତେସୌ ଯଥା ଭୁଡଙ୍ଗୋ ଵିଷଵୀର୍ଯହୀନଃ
ପାର୍ଥ, ଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ବୃହସ୍ପତି କହନ୍ତି ନାହିଁ ଯେ ସବୁବେଳେ ଧୈର୍ଯ୍ୟ ଧରିବା ଉଚିତ। ଏଠାରେ ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ଲୋକ ସମସ୍ତଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବହେଳିତ ହୁଏ, ଯେପରି ଅବିଷ ନଥିବା ସାପକୁ ଲୋକ ଗଣନା କରେନାହାନ୍ତି।
ଵିରାଟମଦ୍ଯୈଵ ନିହତ୍ଯ ଶୀଘ୍ରଂ ସପୁତ୍ରପୌତ୍ରଂ ସକୁଲଂ ସସୈନ୍ଯମ୍। ଯୋକ୍ଷ୍ଯାମହେ ଧର୍ମସୁତଂ ଚ ରାଜ୍ଯେ ଅଦ୍ଯୈଵ ଶୀଘ୍ରଂ ତ୍ଵରିରେଷ ମାତ୍ସ୍ଯଃ
ଆଜି ଏହି ବିରାଟଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ପୁଅ, ନାତି, ପରିବାର ଓ ସେନା ସହ ଶୀଘ୍ର ହତ୍ୟା କରିଦେବା। ଧର୍ମପୁତ୍ରଙ୍କୁ ରାଜ୍ୟରେ ବସାଇବା ଦରକାର, କାରଣ ଏହି ମାତ୍ସ୍ୟ ଅତି ଅତିରିକ୍ତ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ।
ଅନେନ ପାଞ୍ଚାଲସୁତାଽଥ କୃଷ୍ଣା ଉପେକ୍ଷିତା କୀଚକେନାଭିଯୁକ୍ତା। ତସ୍ମାଦଯଂ ନାର୍ହତି ରାଜଶବ୍ଦଂ ରାଜା ଭଵ ତ୍ଵଂ ନୃପ ପାର୍ଥଵୀର୍ଯାତ୍
ଏହି ପାଞ୍ଚାଳୀ, କୃଷ୍ଣା, କୀଚକଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅବହେଳିତ ଓ ଅପମାନିତ ହୋଇଛି; ଏହି ଲୋକ ରାଜା ଶବ୍ଦ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ। ପାର୍ଥମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ତୁମେ ରାଜା ହେବ।
ରାଜା କୁରୂଣାଂ ଚ ଯୁଧିଷ୍ଠିରୋଽଯଂ ମାତ୍ସ୍ଯେଷୁ ରାଜା ଭଵତୁ ପ୍ରଵୀରଃ ତଂ ମାତ୍ସ୍ଯଦେହଂ ଶତଧା ଭିନଦ୍ମି ପୂର୍ଣୋଦକଂ କୁମ୍ଭମିଵାଶ୍ମନୀହ
ଯୁଧିଷ୍ଠିର କୁରୁମାନଙ୍କ ରାଜା, ଏଠାରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାନ୍ୟବ୍ୟକ୍ତି ମାତ୍ସ୍ୟମାନଙ୍କ ରାଜା ହେଉ। ମୁଁ ଏହି ମାତ୍ସ୍ୟର ଦେହକୁ ପୁରା ଜଳଭରା କୁମ୍ଭକୁ ପଥର ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିବା ପରି, ଶତ ଖଣ୍ଡରେ ଭାଙ୍ଗିଦେବି।
ଭଵତଃ କ୍ଷମଯା ରାଜନ୍ତ୍ସର୍ଵେ ଦୋଷାଶ୍ଚ ନୋଽଭଵନ୍। ତଂ ମାତ୍ସ୍ଯଂ ସବଲଂ ହତ୍ଵା ସପୁତ୍ରଜ୍ଞାତିବାନ୍ଧଵମ୍। ପଶ୍ଚାଚ୍ଚୈଵ କୁରୂନ୍ସର୍ଵାନ୍ହନିଷ୍ଯାମି ନ ସଂଶଯଃ
ତୁମର ଖ୍ମାଶୀଳତା ଦ୍ୱାରା, ରାଜା, ଆମର କୌଣସି ଦୋଷ ପ୍ରକାଶ ପାଇନି। ମୁଁ ମାତ୍ସ୍ୟ ଓ ତାଙ୍କର ସେନା, ପୁଅ, ଜ୍ଞାତି ଓ ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିବି, ଏବଂ ପରେ ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନଶ୍ଟ କରିଦେବି—ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ।
ଭୀମସେନଶ୍ଚ ଯେ ଚାନ୍ଯେ ତଥୈଵେତି ତମବ୍ରୁଵନ୍
ଭୀମସେନ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ ସେଇପରି ସମ୍ମତି ଦେଲେ।
ତମବ୍ରଵୀଦ୍ଧର୍ମସୁତୋ ମହାତ୍ମା କ୍ଷମୀ ଵଦାନ୍ଯଃ କୁପିତଂ ଚ ଭୀମମ୍। ନ ପ୍ରତ୍ଯୁପସ୍ଥାସ୍ଯତି ଚେତ୍ସଦାରଃ ପ୍ରସାଦନେ ସମ୍ଯଗଥାସ୍ତୁ ଵଧ୍ଯଃ
ଧର୍ମପୁତ୍ର ଯୁଧିଷ୍ଠିର, ମହାନ୍ ଆତ୍ମା, ଧୈର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ଓ ଦାନଶୀଳ, କ୍ରୁଧ୍ଧ ଭୀମଙ୍କୁ କହିଲେ—'ଯଦି ସେ ତାଙ୍କର ଜନାନୀ ସହିତ ଆଗକୁ ଆସିନଥାଏ, ତେବେ ଠିକ୍ ଭାବରେ ତାଙ୍କୁ ଦଣ୍ଡିତ କର।'
ନ ହନ୍ତଵ୍ଯୋ ଦୁରାତ୍ମାଽଯଂ ଵିରାଟଶ୍ଚାପି ତେଽର୍ଜୁନ
ଏହି ଦୁଷ୍ଟ ମଣିଷ ହତ୍ୟାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, ଏବଂ ବିରାଟ ମଧ୍ୟ ନୁହେଁ, ଅର୍ଜୁନ।
ଶ୍ଵଃ ପ୍ରଭାତେ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମଃ ସଭାଂ ସିଂହାସନେଷ୍ଵପି। ରାଜଵେଷେଣ ସଂଯୁକ୍ତାଃ ସ୍ଥାନମସ୍ଵ ସ୍ଵଲଂକୃତାଃ
ଆସନ୍ତାକାଲି ସକାଳେ ଆମେ ସମ୍ମିଳିତ ରାଜସ୍ବେଷ୍ଟ୍ର ଧରି ସଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବା ଓ ସିଂହାସନରେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ଭାବରେ ବସିବା।
ଵିରାଟୋ ଯଦି ତତ୍ରସ୍ଥାନ୍ରାଜାଲଙ୍କାରଶୋଭିତାନ୍। ରାଜଲକ୍ଷଣସଂପନ୍ନାନ୍ଯଦି ତତ୍ର ନ ମଂସ୍ଯତେ। ପଶ୍ଚାଦ୍ଧନ୍ଯାମହେ ପାର୍ଥ ଵିରାଟଂ ସହବାନ୍ଧଵମ୍
ଯଦି ବିରାଟ ରାଜା ଆମକୁ ସେଠାରେ ରାଜସ୍ବେଷ୍ଟ୍ର ଓ ରାଜାଙ୍କର ଚିହ୍ନ ଦେଖି ଚିହ୍ନିପାରିବେ ନାହିଁ, ତେବେ, ହେ ପାର୍ଥ, ଆମେ ବିରାଟ ଓ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁମାନେ ସହିତ ତାଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଦେବା।
ଇତିକର୍ତଵ୍ଯତାଂ ସର୍ଵେ ମନ୍ତ୍ରଯିତ୍ଵା ତୁ ପାଣ୍ଡଵାଃ। ନ୍ଯଵସଂଶ୍ଚୈଵ ତାଂ ରାତ୍ରିଂ ଧର୍ମଜ୍ଞା ଧର୍ମଵତ୍ସଲାଃ
ଏଭଳି କରିବାକୁ ଯୋଗ୍ୟ କ'ଣ ହେବ, ଏହା ନେଇ ସମସ୍ତେ ଆଲୋଚନା କରି, ଧର୍ମକୁ ଜାଣିଥିବା ଓ ଧର୍ମକୁ ପ୍ରେମ କରୁଥିବା ପାଣ୍ଡବମାନେ ସେଇ ରାତି ସେଠାରେ କାଟିଲେ।
ସହପୁତ୍ରେଣ ମାତ୍ସ୍ଯଃ ସ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟୋ ନରାଧିପଃ । ତାଂ ରାତ୍ରିମଵସତ୍ପ୍ରୀତଃ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଟେନ ଚେତସା
ମାତ୍ସ୍ୟ ରାଜା ତାଙ୍କର ପୁଅ ସହିତ ଅତି ଖୁସି ହୋଇ, ହୃଦୟରେ ଆନନ୍ଦ ଭରି, ସେଇ ରାତି ସେଠାରେ ରହିଲେ।
ତତୋ ଦ୍ଵିତୀଯେ ଦିଵସେ ଭ୍ରାତରଃ ପଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵାଃ। ସ୍ନାତାଃ ଶୁକ୍ଲାମ୍ବରଧରାଃ ସର୍ଵେ ସୁଚରିତଵ୍ରତାଃ
ତାପରେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ଦିନ, ପାଞ୍ଚ ପାଣ୍ଡବ ଭାଇମାନେ ସ୍ନାନ କରି, ଶୁଭ୍ର ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ସମସ୍ତେ ନିଷ୍ଠାପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପବାସ ଓ ବ୍ରତରେ ଅଟୁଟ ଥିଲେ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ସର୍ଵାଭରଣଭୂଷିତାଃ। ଅଭିପନ୍ନା ମହାଭାଗା ଭ୍ରାଜମାନା ମହାରଥାଃ
ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଆଗରେ ରଖି, ସମସ୍ତ ଆଭୂଷଣରେ ଶୋଭିତ, ସେଇ ମହାନ୍ ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।