ତତଃ ଶୀଘ୍ରଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଉତ୍ତରଂ ସ୍ଵଜନୋ ବହୁ। ପରସ୍ପରମମିତ୍ରଘ୍ନଂ ସସ୍ଵଜେ ତଂ ସମାଗତମ୍
ତାପରେ ଉତ୍ତରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅନେକ ନିଜ ଲୋକ ଶୀଘ୍ର ଆସି ଘେରି ନେଲେ । ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାଇଥିବା ଉତ୍ତରଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ ।
ପ୍ରୀତିମାନ୍ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ହର୍ଷଯୁକ୍ତଃ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଜଯସି ଭଦ୍ରଂ ତେ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ସୂତୋ ବୃହନ୍ନଲାଃ। ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ସଂଗ୍ରାମମାଗମ୍ଯ ଭଯଂ ତଵ ନ କିଂଚନ
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ଭଳି ଉତ୍ତର, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ପୁନିପୁନି କହିଲେ, 'ଭାଗ୍ୟରେ ତୁମେ ଜିତିଛ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ । ଭାଗ୍ୟରେ ସୁତ ବୃହନ୍ନଳା ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛି । ଭାଗ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଫେରି ଆସି, ତୁମେ କିଛି ଭୟ ନାହିଁ ।'
ଅଜୈଷୀଦେଷ ଜାଞ୍ଜିଷ୍ଣୁଃ କୁରୂନେକରଥୋ ରଣେ। ଏତସ୍ଯକ ବାହୁଵୀର୍ଯଂ ତଦ୍ଯେନ ଗାଵୋ ଜିତା ମଯା। କୁରଵୋ ନିର୍ଜିତା ଯସ୍ମାତ୍ସଗ୍ରାମେଽମିତତେଜସଃ
ଏହି ଜାଞ୍ଜିଷ୍ଣୁ ଏକା ଯୁଦ୍ଧରେ କୁରୁମାନେ ଉପରେ ଜିତିଛନ୍ତି । ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଗାଁମାନେ ଫେରାଇପାରିଛି । ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁରୁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ହରିଛନ୍ତି ।
ଅକାର୍ଷୀଦେଷ ତତ୍କର୍ମ ଦେଵପୁତ୍ରୋପମୋ ଯୁଵା। ଏଷ ତତ୍ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଵିକ୍ଷୋଭ୍ଯ କୁରୁମଣ୍ଡଲମ୍। ଗାଵଃ ପ୍ରସହ୍ଯ ଵିଜିତା ରଣେ ମାଂ ଚାଭ୍ଯପାଲଯତ୍
ଏହି ଯୁବକ, ଦେବପୁତ୍ର ସମାନ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି । ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ଭଳି ଏହି ଯୁବକ କୁରୁମାନେ ଦଳକୁ ଉଲଟେଇ ଦେଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଗାଁମାନେ ଜିତିଲେ ଏବଂ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିଲେ ।
ଉତ୍ତରସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶଂସମାନସ୍ଯ ଚାର୍ଜୁନମ୍। ଚୋଦିତା ରାଜପୁତ୍ରେଣ ଜଯଂ ମଙ୍ଗଲଵାଦିନଃ
ଉତ୍ତରଙ୍କର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିବା କଥା ଶୁଣି, ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କର ଉତ୍ସାହରେ, ମଙ୍ଗଳ କଥା କହିଥିବା ଲୋକମାନେ ଜୟକୁ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇ ଉପହାର କଲେ ।
ତତୋ ଗନ୍ଧୈଶ୍ଚ ମାଲ୍ଯୈଶ୍ଚ ଧୂପୈଶ୍ଚ ଵସୁସଂଭୃତୈଃ । କନ୍ଯାଃ ପାର୍ଥମମିତ୍ରଘ୍ନଂ କିରନ୍ତ୍ଯଃ ସମପୂଜଯନ୍
ତାପରେ କନ୍ୟାମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସୁଗନ୍ଧ, ମାଳା, ଧୂପ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତୁ ନେଇ, ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଭାବରେ ଅର୍ପଣ କରି, ଉପଚାର କଲେ ।
ଆପୂର୍ଯମାଣୋ ମାଲ୍ଯୈଶ୍ଚ ଗନ୍ଧୈଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈଃ ଶୁଭୈଃ । ସଂପୂଜ୍ଯମାନୋ ଲୋକେନ ନଗରଦ୍ଵାରମାଗମତ୍
ମାଳା ଓ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଶୁଭ ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରି, ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେ ସହର ଦ୍ୱାରକୁ ଆସିଲେ ।
ଭେର୍ଯଶ୍ଚ ତୂର୍ଯାଣି ଚ ଵେଣଵଶ୍ଚ ଵିଚିତ୍ରଵେଷାଃ ପ୍ରମଦାଜନାଶ୍ଚ। ପୁରୋ ଵିରାଟସ୍ଯ ମହାବଲସ୍ଯ ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ଭୂମିଂଜଯମଭ୍ଯନନ୍ଦନମ୍
ଭେରୀ, ତୂରୀ, ବାଁଶୀ ରବେ ଶୁନାଗଲା; ରଙ୍ଗିନ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ମହିଳାମାନେ ଓ ଲୋକମାନେ, ବିରାଟଙ୍କ ମହାଶକ୍ତି ରାଜପାଳରୁ ବାହାରି, ଭୂମିର ଜୟ ଉପଲକ୍ଷେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ ।
ପ୍ରଶସ୍ଯମାନସ୍ତୁ ଜଯେନ ତତ୍ର ପୁତ୍ରୋ ଵିରାଟସ୍ଯ ନ ହୃଷ୍ଯତି ସ୍ମ। ସଂଭାଷ୍ଯମାଣସ୍ତୁ ଜଯେନ ତତ୍ର ସୋଽନ୍ତର୍ମନାଃ ପାଣ୍ଡଵମୀକ୍ଷମାଣଃ
ଜୟ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ବିରାଟଙ୍କ ପୁତ୍ର ଖୁସି ହେଲେ ନାହିଁ; ଜୟ ପାଇଁ ଅଭିନନ୍ଦନ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅନ୍ତରେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ପୁତ୍ର୍ଯୈ ଵିରାଟସ୍ଯ ତତୋ ଵରାଣି ଵସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯଦାତ୍ପାଣ୍ଡୁସୁତଃ ସଖୀଭ୍ଯଃ। ସଭାଜଯଂଶ୍ଚାପି ସମାଗତାସ୍ତା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜଯଂ ତଚ୍ଚ ବଲଂ କୁମାର୍ଯଃ
ତାପରେ ପାଣ୍ଡବ, ବିରାଟଙ୍କ ପୁତ୍ରୀ ଓ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ପାଇଁ ଭଲ ଜମା ଦେଲେ; ସମାଗତ କୁମାରୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଜୟ ଓ ଶକ୍ତି ଦେଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ପାଇଁ ସମ୍ମାନ କଲେ ।
ସଭାଜ୍ଯମାନଃ ପୌରୈଶ୍ଚ ସ୍ତ୍ରୀଭିର୍ଜାନପଦୈରପି। ଆସାଦ୍ଯାନ୍ତଃପୁରଦ୍ଵାରଂ ପିତ୍ରେ ସଂପ୍ରତ୍ଯଵେଦଯତ୍
ପୌର, ମହିଳା ଓ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେ ଅନ୍ତଃପୁର ଦ୍ୱାରକୁ ପହଞ୍ଚି, ତାଙ୍କର ପିତାଙ୍କୁ ସମ୍ବାଦ ଦେଲେ ।
ତତୋ ଦ୍ଵାଃସ୍ଥଃ ସମାସାଦ୍ଯ ପ୍ରଣିପତ୍ଯ କୃତାଞ୍ଜଲିଃ । ଵର୍ଧଯିତ୍ଵା ଜଯାଶୀର୍ଭିରିଦଂ ଵଚନମବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ଦ୍ୱାରରେ ଥିବା ଲୋକ ଆସି, ହାତ ଜୋଡି ନମସ୍କାର କରି, ଜୟର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ, ଏହି କଥା କହିଲେ ।
ରାଜନ୍ପୃଥୁଯଶସ୍ତୁଭ୍ଯଂ ଜିତ୍ଵା ଶତ୍ରୂନ୍ସମାଗତଃ। ଉତ୍ତରଃ ସହ ସୂତେନ ଦ୍ଵାରି ତିଷ୍ଠତି ଵାରିତଃ
ହେ ପ୍ରସିଦ୍ଧିଶାଳୀ ରାଜା, ଉତ୍ତର ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାଇ ସୁତ ସହିତ ଫେରିଛି; ସେ ଦ୍ୱାରରେ ଅଟକି ଅଛି ।
କୁମାରୋ ଯୋଧମୁଖ୍ଯୈସ୍ଚ ଗଣିକାଭିସ୍ଚ ସଂଵୃତଃ । ପୌରଜାନପଦୈର୍ଯୁକ୍ତଃ ପୂଜ୍ଯମାନୋ ଜଯାଶିଷାଃ
କୁମାର, ଯୋଧ୍ୟାମାନେ ଓ ଗଣିକାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଘେରାଯାଇ, ପୌର ଓ ଗ୍ରାମବାସୀମାନେ ସହିତ, ଜୟର ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଇ ସମ୍ମାନିତ ହେଲେ ।
ତତୋ ହୃଷ୍ଟୋ ମହୀପାଲଃ କ୍ଷତ୍ତାରମିଦମବ୍ରଵୀତ୍ । ପ୍ରଵେଶଯୋଭୌ ତୌ ତୂର୍ଣଂ ଦର୍ଶନେପ୍ସୁରହଂ ତଯୋଃ
ତାପରେ ଖୁସି ହୋଇ ରାଜା କ୍ଷତ୍ତାକୁ କହିଲେ, 'ମୁଁ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି, ତୁରନ୍ତ ଭିତରେ ଆଣ ।'
କ୍ଷତ୍ତାରଂ କୁରୁରାଜସ୍ତୁ ଶନୈଃ କର୍ଣ ଉପାଜପତ୍। ଉତ୍ତରଃ ପ୍ରଵିଶତ୍ଵେକୋ ନ ପ୍ରଵେଶ୍ଯା ବୃହନ୍ନଲାଃ
କିନ୍ତୁ କର୍ଣ୍ଣ ଶାନ୍ତିପୂର୍ବକ କୁରୁରାଜାଙ୍କର କ୍ଷତ୍ତାକୁ କହିଲେ, 'ଉତ୍ତର ଏକା ଭିତରେ ଯାଉ; ବୃହନ୍ନଳାକୁ ଭିତରେ ଆଣିବା ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ ।'
ତସ୍ଯ ହି ମହାବାହୋର୍ଵ୍ରତଂ ନିତ୍ଯଂ ମହାତ୍ମନଃ। ଯୋ ମମାଙ୍ଗେ ଵ୍ରଣଂ କୁର୍ଯାଚ୍ଛୋଣିତଂ ଵା ପ୍ରଦର୍ଶଯେତ୍। ଅନ୍ଯତ୍ର ସଂଗ୍ରାମଗତାନ୍ନ ସ ଜୀଵେତ୍କଥଂଚନ
ଏହି ମହାବାହୁ, ମହାତ୍ମାଙ୍କର ଏକ ନିୟମ ଅଛି; ଯେଉଁଠି ମୋ ଶରୀରରେ ଘାଉ କରିବେ କିମ୍ବା ରକ୍ତ ଦେଖାଇବେ, ଯୁଦ୍ଧ ଛଡା, ସେ କେବେ ବଞ୍ଚିପାରିବେ ନାହିଁ ।
ଵ୍ଯକ୍ତଂ ଭୃସଂ ସୁସଂକ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମାଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ସଶୋଣିତମ୍। ଵିରାଟମିହ ସାମାତ୍ଯଂ ହନ୍ଯାତ୍ସବଲାଵାହନମ୍
ସ୍ପଷ୍ଟ, ବହୁତ ରାଗରେ, ମୋତେ ରକ୍ତ ସହିତ ଦେଖିଲେ, ସେ ବିରାଟ ଓ ତାଙ୍କର ମନ୍ତ୍ରୀ, ସେନା ଓ ଗଡିଅଁ ଦେଖି ଏଠାରେ ମାରି ଦେବେ ।
ଇନ୍ଦ୍ରଂ ଵାପି କୁବେରଂ ଵା ଯମଂ ଵା ଵରୁଣଂ ତଥା। ମମ ଶୋଣିତକର୍ତାରଂ ମୃଦ୍ଗୀଯାତ୍କିଂ ପୁନର୍ନରମ୍
ଯଦି ଇନ୍ଦ୍ର, କୁବେର, ଯମ କିମ୍ବା ବରୁଣ ମଧ୍ୟ ମୋ ରକ୍ତ ଝରାଇଥାନ୍ତି, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ଦମିତ ହେଉନ୍ତୁ; ତେବେ ଏକ ସାଧାରଣ ମଣିଷ ପାଇଁ କଣ କହିବି?
କ୍ଷଣମାତ୍ରଂ ତୁ ତତ୍ରୈଵ ଦ୍ଵାରି ତିଷ୍ଠତୁ ଵୀର୍ଯଵାନ୍ । ଇତି ପ୍ରୋଵାଚ ଧର୍ମାତ୍ମା ଯୁଧିଷ୍ଠିର ଉଦାରଧୀଃ
ସେ ଶୂରବୀରଟିଏ କେବଳ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଦ୍ୱାରରେ ଦଢ଼ିଅ; ଏପରି ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ଏବଂ ଉଦାର ମନର ଯୁଧିଷ୍ଠିର କହିଲେ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା କ୍ଷମଯା ଯୁକ୍ତୋ ଧର୍ମରାଜୋ ଘୃଣାନ୍ଵିତଃ। ସଭାଯାଂ ସହ ମାତ୍ସ୍ଯେନ ତୂଷ୍ଣୀମୁପଵିଵେଶ ହ
ଏପରି କହି, ଧର୍ମରାଜ ଯୁଧିଷ୍ଠିର କ୍ଷମା ଓ ଦୟାରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ମାତ୍ସ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ସହ ଶଭାରେ ଚୁପଚାପ ବସିଗଲେ।
ତତୋ ରାଜସୁତୋ ଜ୍ଯେଷ୍ଠଃ ପ୍ରାଵିଶତ୍ପୃଥିଵୀଂଜଯଃ। ଵଵନ୍ଦେ ସ ପିତୁଃ ପାଦୌ କଙ୍କଂ ଚାପ୍ଯୁପତିଷ୍ଠତ
ତାପରେ, ବଡ଼ ପୁଅ ଭୂମିଜୟୀ ଶଭାକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ; ସେ ତାଙ୍କ ପିତାଙ୍କ ଚରଣରେ ଶିର ନମାଇଲେ ଏବଂ କଙ୍କଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ପଶ୍ଯନ୍ଯୁଧିଷ୍ଠିରଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଯା ଵକ୍ରଯା ଚରଣୌ ପିତୁଃ। ଅଭିଵାଦ୍ଯ ତତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କଙ୍କସ୍ଯ ରୁଧିରପ୍ଲୁତମ୍ । ହୃଦଯେଽଦହ୍ଯତ ତଦା ମୃତ୍ଯୁଗ୍ରସ୍ତ ଇଵୋତ୍ତରଃ
ଉତ୍ତର ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କୁ ଟେଢ଼ା ଚାହାଣିରେ ଦେଖି, ପିତାଙ୍କ ଚରଣରେ ଶିର ନମାଇଲେ; ତାପରେ କଙ୍କଙ୍କୁ ରକ୍ତରେ ଭିଜା ଦେଖି, ତାଙ୍କ ହୃଦୟ ଜଳିଉଠିଲା, ଯେପରି ମୃତ୍ୟୁ ଗ୍ରସ୍ତ ହେବା ପରି।
ତତୋ ରୁଧିରସିକ୍ତାଙ୍ଗମନେକାଗ୍ରମନାଗସମ୍। ଭୂମାଵେକାନ୍ତ ଆସୀନଂ ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯା ସମୁପାସିତମ୍। ତତଃ ପପ୍ରଚ୍ଛ ରାଜାନଂ ତ୍ଵରମାଣ ଇଵୋତ୍ତରଃ
ତାପରେ ଉତ୍ତର ଦେଖିଲେ, ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ ଏବଂ ଏକାଗ୍ର ମନର ଲୋକଟିଏ ରକ୍ତରେ ଭିଜା, ଭୂମିରେ ଏକାନ୍ତରେ ବସିଛନ୍ତି, ସାଇରନ୍ଧ୍ରୀ ସେଠାରେ ରହିଛନ୍ତି; ତେଣୁ ଉତ୍ତର ତ୍ୱରାତ୍ୱରିତ ରାଜାଙ୍କୁ ପଚାରିଲେ।
କେନାଯଂ ତାଡିତଃ କଙ୍କଃ କେନ ପାପମିଦଂ କୃତମ୍। କୋ ଵା ଜିଗମିଷୁର୍ମୃତ୍ଯୁଂ କେନ ସ୍ପୃଷ୍ଟଃ ପଦୋରଗଃ
କେଉଁଠିଏ କଙ୍କଙ୍କୁ ମାରିଲା? କେଉଁଠିଏ ଏହି ଦୁଷ୍କର୍ମ କଲା? କିଏ ମୃତ୍ୟୁ ଚାହିଁଛି, ସାପକୁ ପାଦରେ ଛୁଇଁଲା?
ଶ୍ରୋତ୍ରିଯୋ ବ୍ରାହ୍ମଣଶ୍ରେଷ୍ଠ ଇନ୍ଦ୍ରାସନରତିକ୍ଷମଃ। ପୂଜନୀଯୋଽଭିଵାଦ୍ଯଶ୍ଚ ନ ପ୍ରବାଧ୍ଯୋଽଯମୀଦୃଶଃ
ଏହେଁ ଜଣେ ଶ୍ରୋତ୍ରିୟ, ବ୍ରାହ୍ମଣମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଆସନ ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ସମ୍ମାନ ଓ ନମସ୍କାର ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ; ଏପରି ଲୋକଙ୍କୁ କେବେ ଅପମାନ କରିବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।
ସ ପୁତ୍ରସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵିରାଟୋ ରାଷ୍ଟ୍ରଵର୍ଧନଃ। ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚୋତ୍ତରଂ ଵାକ୍ଯଂ ସାଧ୍ଵସାଦ୍ଧ୍ଵସ୍ତମାନସଃ
ପୁଅଙ୍କର କଥା ଶୁଣି, ରାଷ୍ଟ୍ରବୃଦ୍ଧିକାରୀ ବିରାଟ ରାଜା ଭୟରେ ମନ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ଉତ୍ତରଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ପୁତ୍ର ତେ ଵିଜଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ପ୍ରହୃଷ୍ଟୋଽହଂ ମୁଦା ଭୃଶମ୍। ଅକ୍ଷକ୍ରୀଡନଯାଽନେନ କାଲକ୍ଷେପମକାରିଷମ୍
ପୁଅ, ତୁମ ଜୟର ଖବର ଶୁଣି ମୁଁ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲି; ଏହି ଲୋକ ସହ ଦାୟ ଖେଳି ମୁଁ ସମୟ କାଟିଲି।
ତତ୍ରାଜଯତ୍କୁରୂନ୍ସର୍ଵାନୁତ୍ତରୋ ରାଷ୍ଟ୍ରଵର୍ଧନଃ। ଇତ୍ଯୁକ୍ତଂ ହି ମଯା ପୁତ୍ର ନେତି କଙ୍କୋ ବୃହନ୍ନଲା। ଅଜଯତ୍ସା କୁରୂନ୍ସର୍ଵାନିତି ମାମବ୍ରଵୀନ୍ମୁହୁଃ
ସେଠାରେ ଉତ୍ତର ରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ବଢ଼ାଇଲେ, ସମସ୍ତ କୁରୁଙ୍କୁ ହରାଇଲେ—ମୁଁ ଏହିପରି କହିଲି, କିନ୍ତୁ କଙ୍କ ଏବଂ ବୃହନ୍ନଳା କହିଲେ, ବୃହନ୍ନଳା ଏକା ଦେଖି ସମସ୍ତ କୁରୁଙ୍କୁ ହରାଇଛନ୍ତି, ଏହି କଥା ପୁନିପୁନି କହୁଥିଲେ।
ପ୍ରଶଂସିତେ ମଯା ପୁତ୍ର ଵିଜଯେ ତଵ ଵିଶ୍ରୁତେ। ବୃହନ୍ନଲାଯା ଵିଜଯଂ କଙ୍କୋଽସ୍ତୁଵତ ଵୈ ରୁଷା
ପୁଅ, ତୁମ ଜୟର ପ୍ରଶଂସା କରି ତୁମ ଖ୍ୟାତି ଚାରିପାଖରେ ହେଉଥିବା ବେଳେ, କଙ୍କ କ୍ରୋଧରେ ବୃହନ୍ନଳାଙ୍କ ଜୟର ପ୍ରଶଂସା କଲେ।