ଵାସଵପ୍ରମୁଖାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସର୍ଷିପୁରୋଗମାଃ। ଯକ୍ଷଗନ୍ଧର୍ଵସଙ୍ଘାଶ୍ଚ ଗଣା ଅପ୍ସରସାଂ ତଥା
ବସବଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ, ଋଷିମାନେ, ଯକ୍ଷ, ଗନ୍ଧର୍ବ ଓ ଅପ୍ସରାମାନେ—ସମସ୍ତେ ଆସିଥିଲେ।
ଯୁଦ୍ଧଂ ତୁ ମାନୁଷଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୁରୂଣାଂ ଫଲ୍ଗୁନସ୍ଯ ଚ। ଏକସ୍ଯ ଚ ବହୂନାଂ ଚ ରୌଦ୍ରମତ୍ଯୁଗ୍ରଦର୍ଶନମ୍
କୁରୁ ଓ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଓ ଅନେକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଏବଂ ଭୟାନକ ମାନବ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖି, ସେମାନେ—
ଅସ୍ତ୍ରାଣାମଥ ଦିଵ୍ଯାନାଂ ପ୍ରଯୋଗାନଥ ସଂଗ୍ରହାନ୍। ଲଘୁ ସୁଷ୍ଠୁ ଚ ଚିତ୍ରଂ ଚ କୃତୀନାଂ ଚ ପ୍ରଯତ୍ନତଃ
ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକର ବ୍ୟବହାର, ତାହାର ଆହ୍ୱାନ ଓ ପୁନଃସଂଗ୍ରହ, ଏବଂ ଦକ୍ଷ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯେଉଁ ଅଦ୍ଭୁତ, ଦ୍ରୁତ ଓ ଚତୁର କାର୍ଯ୍ୟ କରିଥିଲେ, ସେସବୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିଲା।
ଭୀଷ୍ମଂ ଶାରଦ୍ଵତଂ ଦ୍ରୋଣଂ କର୍ଣଂ ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵନା। ଜିତାନନ୍ଯାନ୍ଭୂମିପାଲାନ୍ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜଗ୍ମୁର୍ଦିଵୌକସଃ
ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୀଷ୍ମ, କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ, ଦ୍ରୋଣ, କର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନେ ପରାଜିତ ହେବାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଚାଲିଗଲେ।
ସର୍ଵେ ତେ ପରିତୁଷ୍ଟାଶ୍ଚ ପ୍ରଶସ୍ଯ ଚ ମୁହୁର୍ମୁହୁଃ। ଅସଙ୍ଗତିନା ତେନ ଵିମାନେନାଶୁଗାମିନା। ପ୍ରତିଜଗ୍ମୁରସଙ୍ଗାସ୍ତେ ତ୍ରିଦିଵଂ ଚ ଦିଵୌକସଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ ଓ ପୁନିପୁନି ପ୍ରଶଂସା କଲେ; ଏହାପରେ, ସେ ଦ୍ରୁତ ଓ ଅବିରୋଧ ରଥରେ ବସି, ସମସ୍ତ ଦେବତା ଏକାଠି ହୋଇ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ।
[*କୁରଵୋ ନିର୍ଜିତାଃ ସର୍ଵେ ଭୀଷ୍ମଦ୍ରୋଣକୃପାଦଯଃ। ଅଜଯ୍ଯାସ୍ତ୍ରିଦଶୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସେନ୍ଦ୍ରୈଃ ସର୍ଵୈଃ ସୁରାସୁରୈଃ । ପାର୍ଥେନୈକେନ ସଂଗ୍ରାମେ ଵିସ୍ମଯୋ ନୋ ମହାନହୋ
ସମସ୍ତ କୌରବ—ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ, କୃପା ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—ଏମିତି ଯୋଦ୍ଧା, ଯେଉଁମାନେ ଦେବତା, ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ଦାନବମାନେ ମିଶିଲେ ମଧ୍ୟ ଅଜୟ, ସେମାନେ ମାତ୍ର ଏକା ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ପରାଜିତ ହେଲେ—ଏହା ଆମ ପାଇଁ କେତେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ!
କସ୍ମିନ୍ମୁହୂର୍ତେ ସଂଜାତଃ କସ୍ଯ ଧର୍ମସ୍ଯ ଵା ଫଲମ୍
ଏହି ମହତ୍ କାର୍ଯ୍ୟ କେଉଁ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଘଟିଲା, କିମ୍ବା କେଉଁ ଧର୍ମର ଫଳ ଏହିପରି ଫଳିଲା?
କିମାଶ୍ଚର୍ଯଂ ଫଲ୍ଗୁନେଽସ୍ମିନ୍ଯୋ ରୁଦ୍ରେଣ ନ୍ଯଯୋଧଯତ୍। ନିଵାତକଵଚାନାଜୌ ଯସ୍ତ୍ରିଂଶତ୍କୋଟିସଂମିତାନ୍
ଫଳ୍ଗୁନୀ ଅର୍ଜୁନ, ଯିଏ ଏକଥର ରୁଦ୍ରଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ ଓ ତିରିଶି କୋଟି ନିବାତକବଚଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଜିତିଥିଲେ, ତାଙ୍କ ପାଇଁ ଆଉ କଣ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ରହିଲା?
ତସ୍ଯ ଚୈତତ୍କିମାଶ୍ଚର୍ଯଂ ସ୍ତୁଵନ୍ତ ଇତି ତେ ସୁରାଃ । ଜଗ୍ମୁଃ ସୁରାଲଯଂ ହୃଷ୍ଟା ଵିସ୍ମଯାଵିଷ୍ଟଚେତସଃ ।।]
ତାଙ୍କର ଏହି କୃତିକୁ ଦେଖି ଦେବତାମାନେ କେତେ ପ୍ରଶଂସା କରୁଛନ୍ତି! ଖୁସି ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଫେରିଗଲେ।
କୁରଵୋଽର୍ଜୁନବାଣୈଶ୍ଚ ତାଡିତାଃ ଶରଵିକ୍ଷତାଃ । କୁରୂନଭିମୁଖାଂ ଯାତାଃ ସମଗ୍ରବଲଵାହନାଃ
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ବାଣରେ ଆହତ ଓ ଆଘାତ ପ୍ରାପ୍ତ କୌରବମାନେ, ସମସ୍ତ ସେନା ଓ ଯାନସାମଗ୍ରୀ ସହ କୁରୁନଗର ପ୍ରତି ମୁହଁ କଲେ।
ଵିରାଟନଗରାଚ୍ଚୈଵ ଗଜାଶ୍ଵରଥସଂକୁଲାଃ । ଯୋଧୈଃ କ୍ଷତ୍ରିଯଦାଯାଦୈର୍ବଲଵଦ୍ଭିରଧିଷ୍ଠିତାଃ
ବିରାଟନଗରରୁ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥରେ ଭରିଥିବା ସେନା, ଶୂର ଓ ପ୍ରବଳ କ୍ଷତ୍ରିୟ ସନ୍ତାନ ସେନାପତିମାନେ ନେଇ ଚାଲିଲେ।
ଵିରାଟପ୍ରହିତା ସେନା ନଗରାଚ୍ଛୀଘ୍ରଯାଯିନୀ । ଉତ୍ତରଂ ସହ ସୂତେନ ପ୍ରତ୍ଯଯାତ୍ତମରିନ୍ଦମମ୍
ବିରାଟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଇଥିବା ଦ୍ରୁତଗତି ସେନା, ଉତ୍ତର ଓ ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକ ସହ ଅଜୟ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନ ହେବାକୁ ଆଗେଇଲା।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୂର୍ଯଶତାକୀର୍ଣେ ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଚରଥସଂକୁଲେ । ପ୍ରହର୍ଷଃ ସ୍ତ୍ରୀକୁମାରାଣାଂ ତୁମୁଲଃ ସମପଦ୍ଯତ
ସେଠାରେ, ଶତଶତ ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱନି, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥର ଭିଡ଼ ମଧ୍ୟରେ, ଜଣେ ଜଣେ ମହିଳା ଓ ଯୁବକମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ଓ ଉଲ୍ଲାସର ଶବ୍ଦ ହେଲା।
ଅର୍ଜୁନସ୍ତୁ ତତୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସୈନ୍ଯରେଣୁଂ ସମୁତ୍ଥିତମ୍ । ସୈନ୍ଯଧ୍ଵଜଂ ନିଶମ୍ଯାଥ ଵୈରାଟିଂ ସମଭାଷତ
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ, ସେନାର ଧୂଳି ଉଠୁଥିବା ଦେଖି ଓ ସେନାଧ୍ୱଜ ଶବ୍ଦ ଶୁଣି, ବିରାଟଙ୍କ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ନଗରେ ତୁମୁଲଃ ଶବ୍ଦୋ ରେଣୁଶ୍ଚାକ୍ରମତେ ନଭଃ। କିଂନୁ ଖଲ୍ଵପଯାତାସ୍ତେ କୁରଵୋ ନଗରଂ ଗତାଃ
ନଗରରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ହେଉଛି, ଧୂଳି ଆକାଶକୁ ଛୁଉଛି; କୌରବମାନେ ହୋଇପାରେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ, କିମ୍ବା ନଗରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ କି?
ତେ ଚୈଵ ନିର୍ଜିତାଽସ୍ମାଭିର୍ମହେଷ୍ଵାସାଃ ସୁତେଜସଃ । ଆମୁଞ୍ଚ କଵଚଂ ଵୀର ଚୋଦଯସ୍ଵ ଚ ଵାଜିନଃ । ଜଵେନାଭିପ୍ରପଦ୍ଯସ୍ଵ ଵିରାଟନଗରଂ ପ୍ରତି
ସେ ସମସ୍ତ ପ୍ରବଳ ଧନୁର୍ଧରମାନେ ଆମେ ଜିତିଛୁ; ଏ ଶୂରବୀର, ତୁମେ କବଚ ଖୋଲ, ଘୋଡ଼ାକୁ ତଡ଼, ଏବଂ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ବିରାଟନଗର ପ୍ରତି ଚାଲ।
ନ ତାଵତ୍ତଲନିର୍ଘୋଷଂ ଗାଣ୍ଡୀଵସ୍ଯ ଚ ନିସ୍ଵନମ୍ । ଧ୍ଵଜଂ ଵା ଦର୍ଶଯିଷ୍ଯାମି ଅଥଵା ସ୍ଵଜନୋ ଭଵେତ୍
ସେଯାଏଁ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ନିଜମାନେ ନୁହଁନ୍ତି, ମୁଁ ଗାଣ୍ଡୀବର ଗର୍ଜନ କିମ୍ବା ଧ୍ୱଜ ଦେଖାଇବି ନାହିଁ।
ସେନାଗ୍ରମେତନ୍ମାତ୍ସ୍ଯାନାଂ ଗଣିକାଶ୍ଚ ସ୍ଵଲଂକୃତାଃ। କନ୍ଯା ରଥେଷୁ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଯୋଧା ଵିଵିଧଵାସସଃ
ଏହା ମାତ୍ସ୍ୟ ସେନାର ଅଗ୍ରଭାଗ; ଶୋଭିତ ଗଣିକାମାନେ, ରଥରେ ବସିଥିବା କନ୍ୟାମାନେ ଓ ବିଭିନ୍ନ ପୋଶାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି।
ଉତ୍ତରାମତ୍ର ପଶ୍ଯାମି ସଖୀଭିଃ ପରିଵାରିତାମ୍। ଅନୀକିନ୍ଯଃ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ହସ୍ତିନୋଶ୍ଵାଶ୍ଚ ଵର୍ମିତାଃ
ଏଠାରେ ମୁଁ ଉତ୍ତରାଙ୍କୁ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ଘେରି ରହିଛନ୍ତି ବୋଲି ଦେଖୁଛି; ବିଭିନ୍ନ ଦଳ, କବଚପିନ୍ଧିଥିବା ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ମଧ୍ୟ ଦେଖାଯାଉଛି।
ରଥିନଶ୍ଚ ପଦାତାଶ୍ଚ ବହଵୋ ନ ଚ ଶସ୍ତ୍ରିଣଃ। ଵିରାଟଵଚନାତ୍ସର୍ଵେ ସଂହୃଷ୍ଟାଃ ପ୍ରତିଭାନ୍ତି ମେ। ନ ଚ ମେଽତ୍ର ପ୍ରତୀଘାତଶ୍ଚିତ୍ତସ୍ଯ ସ୍ଵଜନେ ଯଥା
ଏଠାରେ ବହୁତ ରଥୀ ଓ ପଦାତି ଅଛନ୍ତି, ଯଦିଓ ସମସ୍ତେ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ନୁହଁନ୍ତି; ବିରାଟଙ୍କ ଆଦେଶରେ ସମସ୍ତେ ମୋତେ ଆନନ୍ଦିତ ଦେଖାଯାଉଛନ୍ତି, ଏଠାରେ ମୋ ମନରେ କୌଣସି ଅପରିଚିତ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଭଳି ଅସୁବିଧା ଅନୁଭବ ହେଉନାହିଁ।
ତତଃ ଶୀଘ୍ରଂ ସମାସାଦ୍ଯ ଉତ୍ତରଂ ସ୍ଵଜନୋ ବହୁ। ପରସ୍ପରମମିତ୍ରଘ୍ନଂ ସସ୍ଵଜେ ତଂ ସମାଗତମ୍
ତାପରେ ଉତ୍ତରଙ୍କୁ ତାଙ୍କର ଅନେକ ନିଜ ଲୋକ ଶୀଘ୍ର ଆସି ଘେରି ନେଲେ । ସମସ୍ତେ ଏକଠା ହୋଇ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ହରାଇଥିବା ଉତ୍ତରଙ୍କୁ ଦେଖି ଖୁସି ହେଲେ ।
ପ୍ରୀତିମାନ୍ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ହର୍ଷଯୁକ୍ତଃ ପୁନଃ ପୁନଃ । ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଜଯସି ଭଦ୍ରଂ ତେ ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ସୂତୋ ବୃହନ୍ନଲାଃ। ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ସଂଗ୍ରାମମାଗମ୍ଯ ଭଯଂ ତଵ ନ କିଂଚନ
ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ଭଳି ଉତ୍ତର, ଅତି ଆନନ୍ଦରେ ପୁନିପୁନି କହିଲେ, 'ଭାଗ୍ୟରେ ତୁମେ ଜିତିଛ, ତୁମର ମଙ୍ଗଳ ହେଉ । ଭାଗ୍ୟରେ ସୁତ ବୃହନ୍ନଳା ସୁରକ୍ଷିତ ଅଛି । ଭାଗ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ଫେରି ଆସି, ତୁମେ କିଛି ଭୟ ନାହିଁ ।'
ଅଜୈଷୀଦେଷ ଜାଞ୍ଜିଷ୍ଣୁଃ କୁରୂନେକରଥୋ ରଣେ। ଏତସ୍ଯକ ବାହୁଵୀର୍ଯଂ ତଦ୍ଯେନ ଗାଵୋ ଜିତା ମଯା। କୁରଵୋ ନିର୍ଜିତା ଯସ୍ମାତ୍ସଗ୍ରାମେଽମିତତେଜସଃ
ଏହି ଜାଞ୍ଜିଷ୍ଣୁ ଏକା ଯୁଦ୍ଧରେ କୁରୁମାନେ ଉପରେ ଜିତିଛନ୍ତି । ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଗାଁମାନେ ଫେରାଇପାରିଛି । ଅପାର ଶକ୍ତିଶାଳୀ କୁରୁମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କୁ ହରିଛନ୍ତି ।
ଅକାର୍ଷୀଦେଷ ତତ୍କର୍ମ ଦେଵପୁତ୍ରୋପମୋ ଯୁଵା। ଏଷ ତତ୍ପୁରୁଷଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଵିକ୍ଷୋଭ୍ଯ କୁରୁମଣ୍ଡଲମ୍। ଗାଵଃ ପ୍ରସହ୍ଯ ଵିଜିତା ରଣେ ମାଂ ଚାଭ୍ଯପାଲଯତ୍
ଏହି ଯୁବକ, ଦେବପୁତ୍ର ସମାନ, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି । ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ଭଳି ଏହି ଯୁବକ କୁରୁମାନେ ଦଳକୁ ଉଲଟେଇ ଦେଲେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଗାଁମାନେ ଜିତିଲେ ଏବଂ ମୋତେ ରକ୍ଷା କରିଲେ ।
ଉତ୍ତରସ୍ଯ ଵଚଃ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଶଂସମାନସ୍ଯ ଚାର୍ଜୁନମ୍। ଚୋଦିତା ରାଜପୁତ୍ରେଣ ଜଯଂ ମଙ୍ଗଲଵାଦିନଃ
ଉତ୍ତରଙ୍କର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିବା କଥା ଶୁଣି, ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କର ଉତ୍ସାହରେ, ମଙ୍ଗଳ କଥା କହିଥିବା ଲୋକମାନେ ଜୟକୁ ଉଲ୍ଲାସିତ ହୋଇ ଉପହାର କଲେ ।
ତତୋ ଗନ୍ଧୈଶ୍ଚ ମାଲ୍ଯୈଶ୍ଚ ଧୂପୈଶ୍ଚ ଵସୁସଂଭୃତୈଃ । କନ୍ଯାଃ ପାର୍ଥମମିତ୍ରଘ୍ନଂ କିରନ୍ତ୍ଯଃ ସମପୂଜଯନ୍
ତାପରେ କନ୍ୟାମାନେ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସୁଗନ୍ଧ, ମାଳା, ଧୂପ ଓ ମୂଲ୍ୟବାନ ବସ୍ତୁ ନେଇ, ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଭାବରେ ଅର୍ପଣ କରି, ଉପଚାର କଲେ ।
ଆପୂର୍ଯମାଣୋ ମାଲ୍ଯୈଶ୍ଚ ଗନ୍ଧୈଶ୍ଚ ଵିଵିଧୈଃ ଶୁଭୈଃ । ସଂପୂଜ୍ଯମାନୋ ଲୋକେନ ନଗରଦ୍ଵାରମାଗମତ୍
ମାଳା ଓ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଶୁଭ ସୁଗନ୍ଧରେ ଭରି, ଲୋକମାନେ ଦ୍ୱାରା ସମ୍ମାନିତ ହୋଇ, ସେ ସହର ଦ୍ୱାରକୁ ଆସିଲେ ।
ଭେର୍ଯଶ୍ଚ ତୂର୍ଯାଣି ଚ ଵେଣଵଶ୍ଚ ଵିଚିତ୍ରଵେଷାଃ ପ୍ରମଦାଜନାଶ୍ଚ। ପୁରୋ ଵିରାଟସ୍ଯ ମହାବଲସ୍ଯ ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ଭୂମିଂଜଯମଭ୍ଯନନ୍ଦନମ୍
ଭେରୀ, ତୂରୀ, ବାଁଶୀ ରବେ ଶୁନାଗଲା; ରଙ୍ଗିନ ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ମହିଳାମାନେ ଓ ଲୋକମାନେ, ବିରାଟଙ୍କ ମହାଶକ୍ତି ରାଜପାଳରୁ ବାହାରି, ଭୂମିର ଜୟ ଉପଲକ୍ଷେ ଉଲ୍ଲାସିତ ହେଲେ ।
ପ୍ରଶସ୍ଯମାନସ୍ତୁ ଜଯେନ ତତ୍ର ପୁତ୍ରୋ ଵିରାଟସ୍ଯ ନ ହୃଷ୍ଯତି ସ୍ମ। ସଂଭାଷ୍ଯମାଣସ୍ତୁ ଜଯେନ ତତ୍ର ସୋଽନ୍ତର୍ମନାଃ ପାଣ୍ଡଵମୀକ୍ଷମାଣଃ
ଜୟ ପାଇଁ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ବିରାଟଙ୍କ ପୁତ୍ର ଖୁସି ହେଲେ ନାହିଁ; ଜୟ ପାଇଁ ଅଭିନନ୍ଦନ ମିଳିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେ ଅନ୍ତରେ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ ।
ପୁତ୍ର୍ଯୈ ଵିରାଟସ୍ଯ ତତୋ ଵରାଣି ଵସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯଦାତ୍ପାଣ୍ଡୁସୁତଃ ସଖୀଭ୍ଯଃ। ସଭାଜଯଂଶ୍ଚାପି ସମାଗତାସ୍ତା ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଜଯଂ ତଚ୍ଚ ବଲଂ କୁମାର୍ଯଃ
ତାପରେ ପାଣ୍ଡବ, ବିରାଟଙ୍କ ପୁତ୍ରୀ ଓ ତାଙ୍କ ସଖୀମାନେ ପାଇଁ ଭଲ ଜମା ଦେଲେ; ସମାଗତ କୁମାରୀମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଜୟ ଓ ଶକ୍ତି ଦେଖିଥିଲେ, ସେମାନେ ପାଇଁ ସମ୍ମାନ କଲେ ।