ପିତୁଃ ସକାଶେ ତଵ ତାତ ସର୍ଵେ ଵସନ୍ତି ପାର୍ଥା ଵିଦିତଂ ତ୍ଵଯେତି। ତାନ୍ମାସ୍ମ ଶଂସୀର୍ନଗରଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଭୀତଃ ପ୍ରଣଶ୍ଯେତ୍ସ ଚ ମତ୍ସ୍ଯରାଜଃ
ତୁମର ପିତାଙ୍କ ନିକଟରେ ସମସ୍ତ ପାର୍ଥମାନେ ରହୁଛନ୍ତି, ଏହା ତୁମେ ଜାଣ, କିନ୍ତୁ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାବେଳେ ଏହି କଥା କାହାକୁ କହିବାନି, ନହେଲେ ମାତ୍ସ୍ୟରାଜ ଭୟରେ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବେ।
ମଯା ଜିତା ସା ଧ୍ଵଜିନୀ କୁରୂଣାଂ ମଯା ହି ଗାଵୋ ଵିଜିତା ଦ୍ଵିଷଦ୍ଭ୍ଯଃ । ଏଵଂ ତୁ କାମଂ ନଗରଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତ୍ଵମାତ୍ମନା କର୍ମ କୃତଂ ବ୍ରଵୀହି
ମୁଁ କୌରବମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ଜିତିଛି, ମୁଁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଗାଁମାନେ ଫେରାଇଛି; ଏବେ ଚାହିଲେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନିଜର ବୋଲି ଘୋଷଣା କର।
ଯତ୍ତେ କୃତଂ କର୍ମ ନ ଵାରଣୀଯଂ ତତ୍କର୍ମ କର୍ତୁଂ ମମ ନାସ୍ତି ଶକ୍ତିଃ। ନ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପିତୁଃ ସକାଶେ ଯାଵନ୍ନ ମାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯସି ସଵ୍ଯସାଚିନ୍
ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ତାହା ଅସ୍ୱୀକାର କରିପାରିବିନାହିଁ, ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନିଜର ବୋଲି କହିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ; ଏବଂ ତୁମେ ନିଜେ କହିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ତୁମର କଥା ପିତାଙ୍କୁ କହିବିନାହିଁ, ସବ୍ୟସାଚୀ।
ସ ଶତ୍ରୁସେନାଂ ତରସା ଵିଜିତ୍ଯ ଆଚ୍ଛିଦ୍ଯ ସର୍ଵଂ ତୁ ଧନଂ କୁରୂଣାମ୍। ଶ୍ମଶାନମାଗମ୍ଯ ପୁନଃ ଶମୀଂ ତାମଭ୍ଯେତ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ଶରଵିକ୍ଷତାଙ୍ଗଃ
ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ତୁରନ୍ତ ହରାଇ, କୌରବମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଧନ ଦଳି, ସେ ଶ୍ମଶାନକୁ ଫେରି, ପୁଣି ଶମୀ ଗଛ ପାଖକୁ ଗଲେ, ତୀରରେ ଆହତ ଦେହରେ ଉଭା ରହିଲେ।
ତତଃ ସ ଵହ୍ନିପ୍ରତିମୋ ମହାକପିଃ ସହୈଵ ଭୂତୈର୍ଦିଵମୁତ୍ପପାତ। ତଥା ଚ ମାଯା ଵିହିତା ବଭୂଵ ସା ଧ୍ଵଜଂ ଚ ସିଂହଂ ଯୁଯୁଜେ ରଥେ ପୁନଃ
ତାପରେ ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ ମହାକପି ଭୂତମାନଙ୍କ ସହିତ ଦିବ୍ୟଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ; ମାୟାବଳରେ ପୁଣି ଧ୍ୱଜ ଓ ସିଂହ ସେଇ ରଥରେ ଯୋଡ଼ାଗଲା।
ନିଧାଯ ତଚ୍ଚାଯୁଧମାଜିମର୍ଦନଃ କୁରୂତ୍ତମାନାମିଷୁଧୀନ୍ଧ୍ଵଜାଂସ୍ତଥା। ପ୍ରାଯାତ୍ସ ମାତ୍ସ୍ଯୋ ନଗରଂ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁଂ କିରୀଟିନା ସାରଥିନା ମହାତ୍ମା
ଶତ୍ରୁଦଳନ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଓ କୌରବମାନଙ୍କ ଧ୍ୱଜ ରଖିଦେଇ, ମହାତ୍ମା ମାତ୍ସ୍ୟ ପୁତ୍ର କିରୀଟିଧାରୀଙ୍କୁ ସାରଥି କରି ସହର ପ୍ରବେଶ ପାଇଁ ଚାଲିଲେ।
ପାର୍ଥଶ୍ଚ କୃତ୍ଵା ପରମାର୍ଯକର୍ମ ନିହତ୍ଯ ଶତ୍ରୂନ୍ଦ୍ଵିଷତାଂ ନିହନ୍ତା। ଵିଧାଯ ଭୂଯଶ୍ଚ ତଥୈଵ ଵେଷଂ ଜଗ୍ରାହ ରଶ୍ମୀନ୍ପୁନରୁତ୍ତରସ୍ଯ। ବୃହନ୍ନଲାରୂପମଥୋ ଵିଧାଯ ପ୍ରାଯାତ୍ଯ ମାତ୍ସ୍ଯୋ ନଗରଂ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମ୍
ପାର୍ଥ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇ, ପୁଣି ପୂର୍ବର ଭେଷ ଧରିଲେ, ଉତ୍ତରଙ୍କୁ ରଶ୍ମି ଦେଇ, ବୃହନ୍ନଳା ରୂପ ଧରି ସହର ପ୍ରବେଶ ପାଇଁ ଚାଲିଲେ।
ତତୋ ନିଵୃତ୍ତାଃ କୁରଵଃ ପ୍ରଭଗ୍ନାଃ ଶମମାସ୍ଥିତାଃ । ପରସ୍ପରମଵେକ୍ଷ୍ଯୈଵ ଜଗ୍ମୁସ୍ତେ ହୃତଵାସସଃ
ତାପରେ କୌରବମାନେ ହାରି, ଜମା କାପଡ଼ା ହରାଇ, ପଛକୁ ହଟିଗଲେ ଓ ଶାନ୍ତି ନେଲେ, ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖିଦେଖି ଚାଲିଗଲେ।
ପନ୍ଥାନମୁପସଂଗମ୍ଯ ଫଲ୍ଗୁନୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍। ରାଜପୁତ୍ର ପ୍ରପଦ୍ଯସ୍ଵ ଧନାନୀମାନି ସର୍ଵଶଃ। ଗୋକୁଲାନି ମହାବାହୋ ଵୀରଗୋପାଲକୈଃ ସହ
ପଥରେ ପହଞ୍ଚି, ଫଳ୍ଗୁନ କହିଲେ: 'ରାଜପୁତ୍ର, ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ ଓ ଗୋପାଳମାନେ ସହିତ ଗୋକୁଳ ନିଜ ଅଧିକାରରେ ନେଅ, ବଳଶାଳୀ।'
ତତୋଽପରାହ୍ଣେ ଯାସ୍ଯାମୋ ଵିରାଟନଗରଂ ପ୍ରତି। ଆଶ୍ଵାସ୍ଯ ପାଯଯିତ୍ଵା ଚ ପରିପ୍ଲାଵ୍ଯ ଚ ଵାଜିନଃ
'ବିକାଳେ ଆମେ ବିରାଟ ସହରକୁ ଯିବା; ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଇ, ପାନି ପିଇଅଇ ଓ ସ୍ନାନ କରାଇ।'
ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ତ୍ଵରିତଂ ଦୂତା ଗୋପାଲାଃ ପ୍ରେଷିତାସ୍ତ୍ଵଯା। ନଗରେ ପ୍ରିଯମାଖ୍ଯାତୁଂ ଘୋଷଯନ୍ତୁ ଚ ତେ ଜଯମ୍
'ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଦୂତମାନେକୁ ପଠାଅ, ଗୋପାଳମାନେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଉ, ସହରରେ ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ ଓ ତୁମ ଜୟ ଘୋଷଣା କରନ୍ତୁ।'
ଉତ୍ତରସ୍ତ୍ଵରମାଣୋଽଥ ଦୂତାନାଜ୍ଞାପଯତ୍ତତଃ। ଵଚନାଦର୍ଜୁନସ୍ଯୈଵ ହ୍ଯାଚକ୍ଷଧ୍ଵଂ ଜଯଂ ମମ
ତାପରେ ଉତ୍ତର ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ, ଦୂତମାନେକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ: 'ଅର୍ଜୁନଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ ମୋ ଜୟ ଘୋଷଣା କର।'
ମଯା ଜିତା ସା ଧ୍ଵଜିନୀ କୁରୁଣଂ ମଯା ଚ ଗାଵୋ ଵିଜିତା ଦ୍ଵିଷଦ୍ଭ୍ଯଃ। ଏଵଂ ତୁ କାମଂ ନଗରଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ମଯାଽଽତ୍ମନା କର୍ମ କୃତଂ ବ୍ରଵୀତ
ମୁଁ କୁରୁମାନେଙ୍କର ସେ ସେନାକୁ ଜିତିଛି, ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କଠାରୁ ଗାଁମାନେକୁ ଫେରାଇ ଆଣିଛି। ଏଭଳି ଭାବରେ, ମୋ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଏହି କାମଟି ମୁଁ ନିଜେ କରିଛି ବୋଲି ଘୋଷଣା କରାଯାଉ।
ସ ଵିଜିତ୍ଯ ଧନଂ ଚାପି ଵିରାଟୋ ଵାହିନୀପତିଃ। ପ୍ରାଵିଶନ୍ନଗରଂ ହୃଷ୍ଟଶ୍ଚତୁର୍ଭିଃ ସହ ପାଣ୍ଡଵୈଃ
ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇ ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରି, ସେନାପତି ରାଜା ବିରାଟ ଚାରି ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଜିତ୍ଵା ତ୍ରିଗର୍ତାନ୍ସଂଗ୍ରାମେ ଗାଶ୍ଚୈଵାନାଯ୍ଯ କେଵଲାଃ। ଅଶୋଭତ ମହାରାଜଃ ସହ ପାର୍ଥୈଃ ଶ୍ରିଯା ଵୃତଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ତ୍ରିଗର୍ତ୍ତମାନେକୁ ହରାଇ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗାଁମାନେକୁ ଫେରାଇ ଆଣି, ମହାନ ରାଜା ପାର୍ଥମାନେଙ୍କ ସହ ଅତି ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତମାସନଗତ ଵୀରଂ ସୁହୃଦାଂ ପ୍ରୀତିଵର୍ଧନମ୍ । ତପତସ୍ଥୁଃ ପ୍ରକୃତଯଃ ସମନ୍ତାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସହ
ସେ ଶୂରବୀର, ଯିଏ ସମ୍ପୃକ୍ତମାନେଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଥିଲେ, ସେଠାରେ ବସିଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ସଭାଜିତଃ ସଭାସଦ୍ଭିଃ ପ୍ରତିନନ୍ଦ୍ଯ ସ ମତ୍ସ୍ଯରାଟ୍ । ଵିସର୍ଜଯାମାସ ତଦା ଦ୍ଵିଜାଂଶ୍ଚ ପ୍ରକୃତୀସ୍ତଥା
ସଭାସଦ୍ୟମାନେ ଆଦର ସହ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ ପ୍ରଶଂସା କରି ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ। ତାପରେ ମତ୍ସ୍ୟରାଜ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ପ୍ରଜାମାନେକୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ।
ତତଃ ସ ରାଜା ମାତ୍ସ୍ଯାନାଂ ଵିରାଟୋ ଵାହିନୀପତିଃ। ପ୍ରଵିଶ୍ଯାନ୍ତଃପୁରଂ ରମ୍ଯଂ ସ୍ତ୍ରୀଶତୈରୁପଶୋଭିତମ୍। ଉତ୍ତରଂ ତତ୍ର ନାପଶ୍ଯତ୍କ୍ଵ ଯାତ ଇତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ମତ୍ସ୍ୟମାନଙ୍କ ରାଜା ବିରାଟ ଶତଶଃ ମହିଳାମାନେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିବା ସୁନ୍ଦର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଉତ୍ତରକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ ଏବଂ 'ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ଆଚଖ୍ଯୁସ୍ତତ୍ର ସଂହୃଷ୍ଟାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ କନ୍ଯାଶ୍ଚ ଵେଶ୍ମନି। ଅନ୍ତଃପୁରଚରାଶ୍ଚୈଵ କୁରୁଭିର୍ଗୋଧନଂ ହୃତମ୍
ସେଠାରେ ଖୁସି ହୋଇଥିବା ମହିଳାମାନେ, କନ୍ୟାମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ତଃପୁରର ଦାସୀମାନେ କୁହିଲେ, 'କୁରୁମାନେ ଗାଁମାନେକୁ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି।'
ତାଞ୍ଜେତୁମଭିସଂରବ୍ଧ ଏକ ଏଵାତିସାହସାତ୍ । ବୃହନ୍ନଲାସହାଯଶ୍ଚ ନିର୍ଯାତଃ ପୃଥିଵୀଂଜଯଃ
ଗାଁମାନେକୁ ଫେରାଇବା ପାଇଁ ଉତ୍ତର ଏକାକି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସାହସ ନେଇ ବୃହନ୍ନଳାଙ୍କ ସହ ବାହାରିଗଲେ, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ଜିତିଥିଲେ।
ଉପଯାତାନତିରଥାନ୍ଦ୍ରୋଣଂ ଶାନ୍ତନଵଂ କୃପମ୍। କର୍ଣଂ ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ଚୈଵ ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ରଂ ଚ ଷଡ୍ରଥାନ୍
ସେ ଡ୍ରୋଣ, କୃପ, କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁର୍ଯ୍ୟୋଧନ, ଡ୍ରୋଣପୁତ୍ର ଏବଂ ଶାନ୍ତନୁବଂଶଜ — ଏହି ଛଅ ରଥୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚିଲେ।
ତତୋ ଵିରାଟଃ ପରମାଭିତପ୍ତଃ ପୁତ୍ରଂ ନିଶମ୍ଯୈକରଥେନ ଯାତମ୍। ବୃହନ୍ନଲାସାରଥିମାଜିମର୍ଦନଂ ପ୍ରୋଵାଚ ସର୍ଵାନଥ ମନ୍ତ୍ରିମୁଖ୍ଯାନ୍
ତାପରେ ବିରାଟ, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଏକମାତ୍ର ରଥ ଏବଂ ବୃହନ୍ନଳାଙ୍କୁ ସାରଥି କରି ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ସାମ୍ନା କରିବାକୁ ଗଲେ ବୋଲି ଶୁଣି, ଅତ୍ୟନ୍ତ ଚିନ୍ତିତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ପ୍ରଧାନ ମନ୍ତ୍ରୀମାନଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଗଵାଂ ଶତସହସ୍ରାଣି ଉଭିଭୂଯ ମମାତ୍ମଜମ୍। କୁସ୍ଵଃ କାଲଯନ୍ତି ସ୍ମ ସର୍ଵେ ଯୁଦ୍ଧଵିଶାରଦାଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ପ୍ରବୀଣ ମାନେ ଶତଶଃ ହଜାର ଗାଁ ଦେଇ ମୋ ପୁଅଙ୍କୁ ଅଟକାଇ ରଖିଛନ୍ତି।
ତସ୍ମାଦ୍ଗଚ୍ଛତୁ ମେ ଯୋଧା ବଲେନ ମହତା ଵୃତାଃ। ଉତ୍ତରସ୍ଯ ପରୀପ୍ସାର୍ଥଂ ଯେ ତ୍ରିଗର୍ତୈରଵିକ୍ଷତାଃ
ତେଣୁ ତ୍ରିଗର୍ତ୍ତମାନେ ଯେଉଁମାନେ ଆହତ ହୋଇନାହାନ୍ତି, ସେମାନେ ବଡ଼ ସେନା ନେଇ ଉତ୍ତରଙ୍କୁ ବଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଯାଆନ୍ତୁ।
ହଯାଂଶ୍ଚ ନାଗାଂଶ୍ଚ ରଥାଂଶ୍ଚ ଶୀଘ୍ରଂ ଵାଦିତ୍ରସଙ୍ଘାଂଶ୍ଚ ତତଃ ପ୍ରଭୂତାନ୍। ପ୍ରସ୍ଥାପଯାମାସ ସୁତସ୍ଯ ହେତୋ- ର୍ଵିଚିତ୍ରଚିତ୍ରାଭରଣୋପପନ୍ନାନ୍
ତାପରେ ସେ ରାଜା ତାଙ୍କ ପୁଅ ପାଇଁ ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ, ରଥ ଏବଂ ବହୁତ ସଙ୍ଗୀତମାନେ, ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅଳଙ୍କାର ଧାରଣ କରିଥିବା, ପଠାଇଲେ।
ଏଵଂ ସ ରାଜା ମାତ୍ସ୍ଯାନାଂ ମହାନକ୍ଷୋହିଣୀପତିଃ। ଵ୍ଯାଦିଦେଶାଥ ସ କ୍ଷିପ୍ରଂ ଵାହିନୀଂ ଚତୁରଙ୍ଗିଣୀମ୍
ଏଭଳି ଭାବରେ ମତ୍ସ୍ୟମାନଙ୍କ ମହାସେନାପତି ରାଜା ଶୀଘ୍ର ଚାରିପ୍ରକାର ସେନାକୁ ଯିବାକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ।
କୁମାରମାଶୁ ଜାନୀତ ଯଦି ଜୀଵତି ଵା ନଵା। ଯସ୍ଯ ଯନ୍ତା ଗତଃ ଷଣ୍ଡୋ ମନ୍ଯେଽହଂ ସ ନ ଜୀଵତି
ଶୀଘ୍ର ଜାଣିଆ, ରାଜକୁମାର ବଞ୍ଚିଛନ୍ତି କି ନାହିଁ; କାରଣ ତାଙ୍କ ସାରଥି ଏକ ନପୁଂସକ, ମୁଁ ଭାବୁଛି ସେ ବଞ୍ଚିନାହାନ୍ତି।
ତମବ୍ରଵୀଦ୍ଧର୍ମସୁତୋ ଵିରାଟ- ମାର୍ତଂ ଵିଦିତ୍ଵା କୁରୁଭିଃ ପ୍ରତପ୍ତମ୍। ବୃହନ୍ନଲା ସାରଥିଶ୍ଚେନ୍ନରେନ୍ଦ୍ର ପରେ ନ ନେଷ୍ଯନ୍ତି ତଵାଦ୍ଯ ଗାଶ୍ଚ
ଧର୍ମପୁତ୍ର ବିରାଟଙ୍କୁ ଜାଣିଲେ ଯେ କୁରୁମାନେ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଦୁଃଖ ମିଳିଛି, କହିଲେ: 'ଯଦି ବୃହନ୍ନଳା ସାରଥି ଅଛନ୍ତି, ରାଜନ, ଆଜି ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ ତୁମ ଗାଁମାନେକୁ ନେଇପାରିବେ ନାହିଁ।'
ସର୍ଵାନ୍ମହୀପାନ୍ସହିତାନ୍କୁରୂଂଶ୍ଚ ତଥୈଵ ଦେଵାସୁରନାଗଯକ୍ଷାନ୍। ଅଲଂ ଵିଜେତୁଂ ସମରେ ସୁତସ୍ତେ ଅନୁଷ୍ଠିତଃ ସାରଥିନା ହି ତେନ
ତୁମ ପୁଅ ସେ ସାରଥି ସହିତ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ରାଜା, କୁରୁମାନେ, ଦେବତା, ଅସୁର, ନାଗ ଓ ଯକ୍ଷମାନେକୁ ମଧ୍ୟ ହରାଇପାରିବେ।
ସର୍ଵଥା କୁରଵଶ୍ଚାପି ଯେ ଚାନ୍ଯେ ଵସୁଧାଧିପାଃ । ତ୍ରିଗର୍ତାନ୍ନିର୍ଜିତାଞ୍ଶ୍ରୁତ୍ଵା ନ ସ୍ଥାସ୍ଯନ୍ତି କଥଂଚନ
ଯେପରି ତ୍ରିଗର୍ତ୍ତମାନେ ହରାଇଯିବାକୁ ଶୁଣିଛନ୍ତି, ସେହିପରି କୁରୁମାନେ ଓ ଅନ୍ୟ ଭୂପତିମାନେ କେବେ ମଧ୍ୟ ସେଠାରେ ରହିବେ ନାହିଁ।