ମତଷୁ ଚ ପ୍ରଭଗ୍ନେଷୁ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରେଷୁ ସର୍ଵଶଃ। ଵନାନ୍ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ଗହନାଦ୍ବହଵଃ କୁରୁସୈନିକାଃ । ଭଯାତ୍ସଂତ୍ରସ୍ତମନସଃ ସମାଜଗ୍ମୁସ୍ତତସ୍ତତଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ଓ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, ଅନେକ କୁରୁ ସେନା ଭୟରେ ଓ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଘନ ଜଙ୍ଗଲରୁ ବାହାରି ଏଠାଉଠା ଏକଠା ହେଲେ।
ମୁକ୍ତକେଶାଃ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ସ୍ଥିତାଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯସ୍ତଦା। କ୍ଷୁତ୍ପିଣସାପରିଶ୍ରାନ୍ତା ଵିଦେଶସ୍ଥା ଵିଚେତସଃ । ଊଚୁଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯଃ ସର୍ଵେ ପାର୍ଥ କିଂ କରଵାମହେ
ତାଙ୍କର କେଶ ବିକ୍ଷିପ୍ତ, ହାତ ଜୋଡି ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଦଢ଼ିଆ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଭୋକ ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଅତିଶୟ କ୍ଷୀଣ ଓ ଭ୍ରମିତ, ଦେଶାନ୍ତରରେ ଥିବା ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ—'ହେ ପାର୍ଥ, ଆମେ କଣ କରିବା?'
ପ୍ରାଣାନନ୍ତର୍ମନୋଯାତାନ୍ପ୍ରଯାଚିଷ୍ଯାମହେ ଵଯମ୍। ଵଯଂ ଚାର୍ଜୁନ ତେ ଦାସା ହ୍ଯନୁରକ୍ଷ୍ଯା ହ୍ଯନାଥକାଃ
'ଆମର ପ୍ରାଣ, ମନ ଓ ହୃଦୟ ସବୁ ତୁମ ହାତରେ। ହେ ଅର୍ଜୁନ, ଆମେ ତୁମର ଦାସ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଆମେ ଅନାଥ।'
ଅନାଥାନ୍ଦୁଃଖିତାନ୍ଦୀନାନ୍କୃଶାନ୍ଵୃଦ୍ଧାନ୍ପରାଜିତାନ୍। ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରାନ୍ନିରାଶାଂଶ୍ଚ ନାହଂ ହନ୍ମି କୃତାଞ୍ଜଲୀନ୍
‘ଯେଉଁମାନେ ଅନାଥ, ଦୁଃଖିତ, ଦୀନ, କ୍ଷୀଣ, ବୃଦ୍ଧ, ପରାଜିତ, ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି ଓ ଆଶାହୀନ, ଏମାନେ ଯଦି ହାତ ଜୋଡି ଆସନ୍ତି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ମାରେନି।'
ଭଵନ୍ତୋ ଯାନ୍ତୁ ଵିସ୍ରବ୍ଧା ନିର୍ଭଯା ଅମୃତା ଯଥା। ମମ ପାଦରଜୋଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଜୀଵନ୍ତୁ ସୁଚିରଂ ଭୁଵି
ତୁମେମାନେ ନିର୍ଭୟ ଓ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ, ଅମୃତ ହେବା ପରି, ଯାଅ। ମୋ ପାଦଧୂଳିର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଜୀବନ୍ତୁ।
ତସ୍ଯ ତାମଭଯାଂ ଵାଚଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯୋଧାଃ ସମାଗତାଃ । ଆଯୁଃ କୀର୍ତିଯଶୋଭିସ୍ତେ ତମାଶୀର୍ଭିରଵର୍ଧଯନ୍
ତାଙ୍କର ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥିବା କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଯୋଧାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ, କୀର୍ତି ଓ ମହିମା ଚାହିଲେ।
ତତୋ ନିଵୃତ୍ତାଃ କୁରଵୋ ଯଗ୍ନାଶ୍ଚ ଦିଵମାସ୍ଥିତାଃ । ପ୍ରଯାତାଃ ସର୍ଵତସ୍ତତ୍ର ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଧନଞ୍ଜଯମ୍
ତାପରେ କୌରବମାନେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ, ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି ଦିବ୍ୟଲୋକକୁ ଚଲିଗଲା; ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ବିଦାୟ ନେଲେ।
ଏଵଂ ଦତ୍ତାଭଯାସ୍ତେନ ତତୋ ଯାତାଃ କୁରୂନ୍ପ୍ରତି
ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇ, କୌରବମାନେ ଦିଗରେ ଯିବାକୁ ଦେଲେ।
ସ କର୍ମ କୃତ୍ଵା ପରମାର୍ଯକର୍ମା ନିହତ୍ଯ ଶତ୍ରୂନ୍ଦ୍ଵିଷତାଂ ନିହନ୍ତା। ଯାତୋ ମହାମେଘ ଇଵାତପାନ୍ତେ ଵିଦ୍ରାଵ୍ଯ ପାର୍ଥଃ କୁରୁସୈନ୍ଯମେକଃ
ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ପାର୍ଥ ଏକାକି ଏଭଳି ଚାଲିଗଲେ, ଯେପରି ଗଭୀର ମେଘ ତାପରେ ଛିଟିଯାଏ।
ତଂ ମାତ୍ସ୍ଯପୁତ୍ରଂ ଦ୍ଵିଷତାଂ ନିହନ୍ତା ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍ସଂପରିଗୃହ୍ଯ ରାଜନ୍
ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇ, ସେ ମାତ୍ସ୍ୟ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଧରି କହିଲେ, ରାଜନ।
ପିତୁଃ ସକାଶେ ତଵ ତାତ ସର୍ଵେ ଵସନ୍ତି ପାର୍ଥା ଵିଦିତଂ ତ୍ଵଯେତି। ତାନ୍ମାସ୍ମ ଶଂସୀର୍ନଗରଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଭୀତଃ ପ୍ରଣଶ୍ଯେତ୍ସ ଚ ମତ୍ସ୍ଯରାଜଃ
ତୁମର ପିତାଙ୍କ ନିକଟରେ ସମସ୍ତ ପାର୍ଥମାନେ ରହୁଛନ୍ତି, ଏହା ତୁମେ ଜାଣ, କିନ୍ତୁ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାବେଳେ ଏହି କଥା କାହାକୁ କହିବାନି, ନହେଲେ ମାତ୍ସ୍ୟରାଜ ଭୟରେ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବେ।
ମଯା ଜିତା ସା ଧ୍ଵଜିନୀ କୁରୂଣାଂ ମଯା ହି ଗାଵୋ ଵିଜିତା ଦ୍ଵିଷଦ୍ଭ୍ଯଃ । ଏଵଂ ତୁ କାମଂ ନଗରଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତ୍ଵମାତ୍ମନା କର୍ମ କୃତଂ ବ୍ରଵୀହି
ମୁଁ କୌରବମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ଜିତିଛି, ମୁଁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଗାଁମାନେ ଫେରାଇଛି; ଏବେ ଚାହିଲେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନିଜର ବୋଲି ଘୋଷଣା କର।
ଯତ୍ତେ କୃତଂ କର୍ମ ନ ଵାରଣୀଯଂ ତତ୍କର୍ମ କର୍ତୁଂ ମମ ନାସ୍ତି ଶକ୍ତିଃ। ନ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପିତୁଃ ସକାଶେ ଯାଵନ୍ନ ମାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯସି ସଵ୍ଯସାଚିନ୍
ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ତାହା ଅସ୍ୱୀକାର କରିପାରିବିନାହିଁ, ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନିଜର ବୋଲି କହିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ; ଏବଂ ତୁମେ ନିଜେ କହିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ତୁମର କଥା ପିତାଙ୍କୁ କହିବିନାହିଁ, ସବ୍ୟସାଚୀ।
ସ ଶତ୍ରୁସେନାଂ ତରସା ଵିଜିତ୍ଯ ଆଚ୍ଛିଦ୍ଯ ସର୍ଵଂ ତୁ ଧନଂ କୁରୂଣାମ୍। ଶ୍ମଶାନମାଗମ୍ଯ ପୁନଃ ଶମୀଂ ତାମଭ୍ଯେତ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ଶରଵିକ୍ଷତାଙ୍ଗଃ
ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ତୁରନ୍ତ ହରାଇ, କୌରବମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଧନ ଦଳି, ସେ ଶ୍ମଶାନକୁ ଫେରି, ପୁଣି ଶମୀ ଗଛ ପାଖକୁ ଗଲେ, ତୀରରେ ଆହତ ଦେହରେ ଉଭା ରହିଲେ।
ତତଃ ସ ଵହ୍ନିପ୍ରତିମୋ ମହାକପିଃ ସହୈଵ ଭୂତୈର୍ଦିଵମୁତ୍ପପାତ। ତଥା ଚ ମାଯା ଵିହିତା ବଭୂଵ ସା ଧ୍ଵଜଂ ଚ ସିଂହଂ ଯୁଯୁଜେ ରଥେ ପୁନଃ
ତାପରେ ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ ମହାକପି ଭୂତମାନଙ୍କ ସହିତ ଦିବ୍ୟଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ; ମାୟାବଳରେ ପୁଣି ଧ୍ୱଜ ଓ ସିଂହ ସେଇ ରଥରେ ଯୋଡ଼ାଗଲା।
ନିଧାଯ ତଚ୍ଚାଯୁଧମାଜିମର୍ଦନଃ କୁରୂତ୍ତମାନାମିଷୁଧୀନ୍ଧ୍ଵଜାଂସ୍ତଥା। ପ୍ରାଯାତ୍ସ ମାତ୍ସ୍ଯୋ ନଗରଂ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁଂ କିରୀଟିନା ସାରଥିନା ମହାତ୍ମା
ଶତ୍ରୁଦଳନ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଓ କୌରବମାନଙ୍କ ଧ୍ୱଜ ରଖିଦେଇ, ମହାତ୍ମା ମାତ୍ସ୍ୟ ପୁତ୍ର କିରୀଟିଧାରୀଙ୍କୁ ସାରଥି କରି ସହର ପ୍ରବେଶ ପାଇଁ ଚାଲିଲେ।
ପାର୍ଥଶ୍ଚ କୃତ୍ଵା ପରମାର୍ଯକର୍ମ ନିହତ୍ଯ ଶତ୍ରୂନ୍ଦ୍ଵିଷତାଂ ନିହନ୍ତା। ଵିଧାଯ ଭୂଯଶ୍ଚ ତଥୈଵ ଵେଷଂ ଜଗ୍ରାହ ରଶ୍ମୀନ୍ପୁନରୁତ୍ତରସ୍ଯ। ବୃହନ୍ନଲାରୂପମଥୋ ଵିଧାଯ ପ୍ରାଯାତ୍ଯ ମାତ୍ସ୍ଯୋ ନଗରଂ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମ୍
ପାର୍ଥ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇ, ପୁଣି ପୂର୍ବର ଭେଷ ଧରିଲେ, ଉତ୍ତରଙ୍କୁ ରଶ୍ମି ଦେଇ, ବୃହନ୍ନଳା ରୂପ ଧରି ସହର ପ୍ରବେଶ ପାଇଁ ଚାଲିଲେ।
ତତୋ ନିଵୃତ୍ତାଃ କୁରଵଃ ପ୍ରଭଗ୍ନାଃ ଶମମାସ୍ଥିତାଃ । ପରସ୍ପରମଵେକ୍ଷ୍ଯୈଵ ଜଗ୍ମୁସ୍ତେ ହୃତଵାସସଃ
ତାପରେ କୌରବମାନେ ହାରି, ଜମା କାପଡ଼ା ହରାଇ, ପଛକୁ ହଟିଗଲେ ଓ ଶାନ୍ତି ନେଲେ, ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖିଦେଖି ଚାଲିଗଲେ।
ପନ୍ଥାନମୁପସଂଗମ୍ଯ ଫଲ୍ଗୁନୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍। ରାଜପୁତ୍ର ପ୍ରପଦ୍ଯସ୍ଵ ଧନାନୀମାନି ସର୍ଵଶଃ। ଗୋକୁଲାନି ମହାବାହୋ ଵୀରଗୋପାଲକୈଃ ସହ
ପଥରେ ପହଞ୍ଚି, ଫଳ୍ଗୁନ କହିଲେ: 'ରାଜପୁତ୍ର, ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ ଓ ଗୋପାଳମାନେ ସହିତ ଗୋକୁଳ ନିଜ ଅଧିକାରରେ ନେଅ, ବଳଶାଳୀ।'
ତତୋଽପରାହ୍ଣେ ଯାସ୍ଯାମୋ ଵିରାଟନଗରଂ ପ୍ରତି। ଆଶ୍ଵାସ୍ଯ ପାଯଯିତ୍ଵା ଚ ପରିପ୍ଲାଵ୍ଯ ଚ ଵାଜିନଃ
'ବିକାଳେ ଆମେ ବିରାଟ ସହରକୁ ଯିବା; ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଇ, ପାନି ପିଇଅଇ ଓ ସ୍ନାନ କରାଇ।'
ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ତ୍ଵରିତଂ ଦୂତା ଗୋପାଲାଃ ପ୍ରେଷିତାସ୍ତ୍ଵଯା। ନଗରେ ପ୍ରିଯମାଖ୍ଯାତୁଂ ଘୋଷଯନ୍ତୁ ଚ ତେ ଜଯମ୍
'ତୁମେ ଦ୍ରୁତ ଦୂତମାନେକୁ ପଠାଅ, ଗୋପାଳମାନେ ତୁମ ଦ୍ୱାରା ପଠାଯାଉ, ସହରରେ ଶୁଭ ସମ୍ବାଦ ଦିଅନ୍ତୁ ଓ ତୁମ ଜୟ ଘୋଷଣା କରନ୍ତୁ।'
ଉତ୍ତରସ୍ତ୍ଵରମାଣୋଽଥ ଦୂତାନାଜ୍ଞାପଯତ୍ତତଃ। ଵଚନାଦର୍ଜୁନସ୍ଯୈଵ ହ୍ଯାଚକ୍ଷଧ୍ଵଂ ଜଯଂ ମମ
ତାପରେ ଉତ୍ତର ତ୍ୱରାନ୍ୱିତ ହୋଇ, ଦୂତମାନେକୁ ଆଦେଶ ଦେଲେ: 'ଅର୍ଜୁନଙ୍କ କଥା ଅନୁସାରେ ମୋ ଜୟ ଘୋଷଣା କର।'
ମଯା ଜିତା ସା ଧ୍ଵଜିନୀ କୁରୁଣଂ ମଯା ଚ ଗାଵୋ ଵିଜିତା ଦ୍ଵିଷଦ୍ଭ୍ଯଃ। ଏଵଂ ତୁ କାମଂ ନଗରଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ମଯାଽଽତ୍ମନା କର୍ମ କୃତଂ ବ୍ରଵୀତ
ମୁଁ କୁରୁମାନେଙ୍କର ସେ ସେନାକୁ ଜିତିଛି, ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କଠାରୁ ଗାଁମାନେକୁ ଫେରାଇ ଆଣିଛି। ଏଭଳି ଭାବରେ, ମୋ ଇଚ୍ଛାଅନୁସାରେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରି, ଏହି କାମଟି ମୁଁ ନିଜେ କରିଛି ବୋଲି ଘୋଷଣା କରାଯାଉ।
ସ ଵିଜିତ୍ଯ ଧନଂ ଚାପି ଵିରାଟୋ ଵାହିନୀପତିଃ। ପ୍ରାଵିଶନ୍ନଗରଂ ହୃଷ୍ଟଶ୍ଚତୁର୍ଭିଃ ସହ ପାଣ୍ଡଵୈଃ
ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇ ଧନ ସଂଗ୍ରହ କରି, ସେନାପତି ରାଜା ବିରାଟ ଚାରି ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ସହିତ ଆନନ୍ଦରେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ।
ଜିତ୍ଵା ତ୍ରିଗର୍ତାନ୍ସଂଗ୍ରାମେ ଗାଶ୍ଚୈଵାନାଯ୍ଯ କେଵଲାଃ। ଅଶୋଭତ ମହାରାଜଃ ସହ ପାର୍ଥୈଃ ଶ୍ରିଯା ଵୃତଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ତ୍ରିଗର୍ତ୍ତମାନେକୁ ହରାଇ ଏବଂ ସମସ୍ତ ଗାଁମାନେକୁ ଫେରାଇ ଆଣି, ମହାନ ରାଜା ପାର୍ଥମାନେଙ୍କ ସହ ଅତି ଉଜ୍ୱଳ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତମାସନଗତ ଵୀରଂ ସୁହୃଦାଂ ପ୍ରୀତିଵର୍ଧନମ୍ । ତପତସ୍ଥୁଃ ପ୍ରକୃତଯଃ ସମନ୍ତାଦ୍ବ୍ରାହ୍ମଣୈଃ ସହ
ସେ ଶୂରବୀର, ଯିଏ ସମ୍ପୃକ୍ତମାନେଙ୍କ ଆନନ୍ଦ ବଢ଼ାଇଥିଲେ, ସେଠାରେ ବସିଥିବାବେଳେ ତାଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ପ୍ରଜା ଏବଂ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଚାରିପଟେ ଘେରି ରହିଥିଲେ।
ସଭାଜିତଃ ସଭାସଦ୍ଭିଃ ପ୍ରତିନନ୍ଦ୍ଯ ସ ମତ୍ସ୍ଯରାଟ୍ । ଵିସର୍ଜଯାମାସ ତଦା ଦ୍ଵିଜାଂଶ୍ଚ ପ୍ରକୃତୀସ୍ତଥା
ସଭାସଦ୍ୟମାନେ ଆଦର ସହ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଏବଂ ପ୍ରଶଂସା କରି ଅଭିନନ୍ଦନ କଲେ। ତାପରେ ମତ୍ସ୍ୟରାଜ ବ୍ରାହ୍ମଣମାନେ ଓ ପ୍ରଜାମାନେକୁ ବିଦାୟ ଦେଲେ।
ତତଃ ସ ରାଜା ମାତ୍ସ୍ଯାନାଂ ଵିରାଟୋ ଵାହିନୀପତିଃ। ପ୍ରଵିଶ୍ଯାନ୍ତଃପୁରଂ ରମ୍ଯଂ ସ୍ତ୍ରୀଶତୈରୁପଶୋଭିତମ୍। ଉତ୍ତରଂ ତତ୍ର ନାପଶ୍ଯତ୍କ୍ଵ ଯାତ ଇତି ଚାବ୍ରଵୀତ୍
ତାପରେ ମତ୍ସ୍ୟମାନଙ୍କ ରାଜା ବିରାଟ ଶତଶଃ ମହିଳାମାନେ ଶୋଭିତ ହୋଇଥିବା ସୁନ୍ଦର ଅନ୍ତଃପୁରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, କିନ୍ତୁ ଉତ୍ତରକୁ ଦେଖିଲେ ନାହିଁ ଏବଂ 'ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ?' ବୋଲି ପଚାରିଲେ।
ଆଚଖ୍ଯୁସ୍ତତ୍ର ସଂହୃଷ୍ଟାଃ ସ୍ତ୍ରିଯଃ କନ୍ଯାଶ୍ଚ ଵେଶ୍ମନି। ଅନ୍ତଃପୁରଚରାଶ୍ଚୈଵ କୁରୁଭିର୍ଗୋଧନଂ ହୃତମ୍
ସେଠାରେ ଖୁସି ହୋଇଥିବା ମହିଳାମାନେ, କନ୍ୟାମାନେ ଏବଂ ଅନ୍ତଃପୁରର ଦାସୀମାନେ କୁହିଲେ, 'କୁରୁମାନେ ଗାଁମାନେକୁ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି।'
ତାଞ୍ଜେତୁମଭିସଂରବ୍ଧ ଏକ ଏଵାତିସାହସାତ୍ । ବୃହନ୍ନଲାସହାଯଶ୍ଚ ନିର୍ଯାତଃ ପୃଥିଵୀଂଜଯଃ
ଗାଁମାନେକୁ ଫେରାଇବା ପାଇଁ ଉତ୍ତର ଏକାକି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସାହସ ନେଇ ବୃହନ୍ନଳାଙ୍କ ସହ ବାହାରିଗଲେ, ଯିଏ ପୃଥିବୀକୁ ଜିତିଥିଲେ।