ତେଷାମନୀକାନି ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ ପାର୍ଥୋ ଵିକୀର୍ଣଯାନଧ୍ଵଜକାର୍ମୁକାଣି। ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵା ପ୍ରହସନ୍କୁରୂଣାଂ ଶଙ୍ଖ ପ୍ରଦଧ୍ମୌ ବଲଵାନ୍ବଲେନ
ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଶିବିର ଭାଙ୍ଗିଯିବା, ତାଙ୍କର ଧ୍ୱଜ ଓ ଧନୁଷ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ଦେଖି, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ପାର୍ଥ ହସିଲେ ଏବଂ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଭାବରେ କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କଲେ।
ତେ ଶଙ୍ଖଶବ୍ଦଂ ତୁମୁଲଂ ନିଶମ୍ଯ ଧ୍ଵଜସ୍ଯ ଶବ୍ଦଂ ଚ ତତୋଽନ୍ତରିକ୍ଷେ। ଗାଣ୍ଡୀଵଶବ୍ଦେନ ମୁହୁର୍ମୁହୁସ୍ତେ ଭୀତା ଯଯୁଃ ସର୍ଵଧନଂ ଵିହାଯ
ଏହି ଭୟଙ୍କର ଶଂଖ ଧ୍ୱନି, ଆକାଶରେ ଧ୍ୱଜର ଶବ୍ଦ ଓ ଗାଣ୍ଡୀବର ଧ୍ୱନି ପୁନିପୁନି ଶୁଣି, ସେମାନେ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ସମସ୍ତ ଧନ ଛାଡ଼ି ଦେଇ ପଳାଇଗଲେ।
ତାନର୍ଜୁନୋ ଦୂରତରଂ ଵିଭଜ୍ଯ ଧନଂ ଚ ସର୍ଵଂ ନିଖିଲଂ ନିଵର୍ତ୍ଯ । ଆପୃଚ୍ଛ୍ଯ ତାନ୍ଦୂରମନୁପ୍ରଯାତ୍ଵା ଧନଞ୍ଜଯସ୍ତତ୍ର କୁରୂନ୍ମହାତ୍ମା। ଗୁରୂଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାନଭିଵାଦ୍ଯ ବାଣୈର୍ନ୍ଯଵର୍ତତୋଦଗ୍ରମନାଃ ଶରୈଃ ସହ
ଅର୍ଜୁନ ଦୂରରୁ ସେମାନଙ୍କୁ ଅଲଗା କରି, ସମସ୍ତ ଧନ ସଂଗ୍ରହ କଲେ। ପରେ ସେମାନଙ୍କୁ ବିଦାୟ ଦେଇ, ଦୂରକୁ ଗଲେ। ମହାତ୍ମା ଧନଞ୍ଜୟ ସମସ୍ତ କୁରୁ ଓ ବଡ଼ମାନେଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ତୀର ନେଇ ଦୃଢ଼ ମନେ ପଛକୁ ଫେରିଲେ।
ପିତାମହଂ ଶାନ୍ତନଵଂ ମହାତ୍ମା ଦ୍ଵାଭ୍ଯାଂ ଶରାଭ୍ଯାମଭିଵାଦ୍ଯ ଵୀରଃ। ଦ୍ରୋଣଂ କୃପଂ ଚୈଵ କୁରୂଂଶ୍ଚ ମାନ୍ଯାଞ୍ଶରୈଶ୍ଚ ସର୍ଵାନଭିଵାଦ୍ଯ ସଙ୍ଖ୍ଯେ। ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ଯୋତ୍ତମରତ୍ନଚିତ୍ରଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ପାର୍ଥୋ ମକୁଟଂ ଶରୌଘୈଃ
ମହାତ୍ମା ବୀର ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଦୁଇଟି ତୀର ଦେଇ ପ୍ରଣାମ କଲେ। ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଡ୍ରୋଣ, କୃପ ଓ ସମସ୍ତ ମାନ୍ୟ କୁରୁମାନେଙ୍କୁ ତୀର ଦେଇ ସମ୍ମାନ କଲେ। ତାପରେ ପାର୍ଥ ତୀରବୃଷ୍ଟିରେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ରତ୍ନଖଚିତ ମୁକୁଟ କାଟିଦେଲେ।
ଅରାଜଵଂଶସ୍ଯ କିମର୍ଥମେତନ୍ନିତ୍ଯଂ ନ ଧାର୍ଯଂ ମକୁଟଂ ତ୍ଵଯେତି। ସଂପାତିତଂ ଭୂମିତଲେ ସରତ୍ନଂ ପ୍ରୀତସ୍ତୁତୋ ମାତ୍ସ୍ଯସୁତୋ ବଭୂଵ
‘ତୁମେ ରାଜବଂଶର ନୁହଁ, ତେଣୁ ଏହି ମୁକୁଟ ସଦା ପିନ୍ଧିବାକୁ କାହିଁକି?’—ଏଭଳି କହି ରତ୍ନଖଚିତ ମୁକୁଟ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା। ଏହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି ମାତ୍ସ୍ୟପୁତ୍ର ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ।
ଧନଞ୍ଜଯଂ ନାଗମିଵ ପ୍ରଭିନ୍ନଂ ଵିଜିତ୍ଯ ଶତ୍ରୂନ୍ପରିଵର୍ତମାନମ୍। ଗାସ୍ତା ଵିଜିତ୍ଯାଭିମୁଖଂ ପ୍ରଯାନ୍ତଂ ନ ଶକ୍ନୁଵନ୍ତଃ କୁରଵଃ ପ୍ରଯାତାଃ
ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଜିତି, ଧନଞ୍ଜୟ ଭଙ୍ଗ ନାଗ ଭଳି ପଛକୁ ଫେରିଲେ ଏବଂ ଗାଁମାନେକୁ ଆଗକୁ ଚଲାଇଲେ। କୁରୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ରୋକିପାରିଲେ ନାହିଁ, ସେମାନେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ।
ଧନଞ୍ଜଯଂ ସିଂହମିଵାତ୍ତଶସ୍ତ୍ରଂ ଗା ଵୈ ଵିଜିତ୍ଯାଭିମୁଖଂ ପ୍ରଯାନ୍ତମ୍ । ଉଦୀକ୍ଷିତୁଂ ପାର୍ଥିଵାସ୍ତେ ନ ଶେକୁର୍ଯଥୈଵ ମଧ୍ଯାହ୍ନଗତଂ ହି ସୂର୍ଯମ୍
ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ ସିଂହ ସଦୃଶ ଧନଞ୍ଜୟ ଗାଁମାନେକୁ ଜିତି, ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ। ରାଜାମାନେ ତାଙ୍କୁ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟକୁ ଦେଖିପାରିବା ନୁହେଁ, ସେପରି ତାଙ୍କୁ ଦେଖିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ରକ୍ତାନି ଵାସାଂସି ଚ ତାନି ଗୃହ୍ଯ ରଣୋତ୍କଟୋ ନାଗ ଇଵ ପ୍ରଭିନ୍ନଃ। ଜିତ୍ଵା ଚ ଵୈରାଟିମୁଵାଚ ପାର୍ଥଃ ପ୍ରହୃଷ୍ଟରୂପୋ ରଥିନାଂ ଵରିଷ୍ଠଃ
ସେ ରକ୍ତରଞ୍ଜିତ ବସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ନେଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଭଙ୍ଗ ହାତୀ ସଦୃଶ ହୋଇ, ରଥୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ ପାର୍ଥ ବିଜୟୀ ହୋଇ ମାତ୍ସ୍ୟପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦରେ କହିଲେ।
ଆଵର୍ତଯାଶ୍ଵାନ୍ପଶଵୋ ଜିତାସ୍ତେ ଯାତାଃ ପରେ ପ୍ରୈହି ପୁରଂ ପ୍ରହୃଷ୍ଟଃ । ଉଦ୍ଧୁଷ୍ଯତାଂ ତେ ଵିଜଯୋଽଦ୍ଯ ଶୀଘ୍ରଂ ଗାତ୍ରଂ ତୁ ତେ ସେଵତୁ ମାଲ୍ଯଗନ୍ଧଃ । ମାତା ତୁ ତେ ନନ୍ଦତୁ ବାନ୍ଧଵାଶ୍ଚ ତ୍ଵାମଦ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସମୁଦୀର୍ଣହର୍ଷମ୍
ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଫେରାଅ; ଗାଁମାନେ ଜିତାଯାଇଛି, ଶତ୍ରୁମାନେ ପଳାଇଗଲେ। ତୁମେ ଶୀଘ୍ର ନଗରକୁ ଯାଅ, ଆଜି ତୁମର ବିଜୟରେ ଖୁସି ହେଉ। ତୁମ ଦେହକୁ ମାଳା ଓ ଗନ୍ଧରେ ଶୋଭିତ କର। ତୁମ ମାତା ଓ ବାନ୍ଧବମାନେ ଆଜି ତୁମକୁ ଦେଖି ବଡ଼ ଆନନ୍ଦ ପାଆନ୍ତୁ।
ତତୋ ଵିଜିତ୍ଯ ସଂଗ୍ରାମେ କୁରୁଗୋଵୃଷଭେକ୍ଷଣଃ। ସମାନଯାମାସ ତଦା ଵିରାଟସ୍ଯ ଧନଂ ମହତ୍
ତାପରେ, କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ ସଦୃଶ ଧନଞ୍ଜୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ବିଜୟୀ ହୋଇ, ବିରାଟଙ୍କର ସମସ୍ତ ଧନ ସଂଗ୍ରହ କଲେ।
ମତଷୁ ଚ ପ୍ରଭଗ୍ନେଷୁ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରେଷୁ ସର୍ଵଶଃ। ଵନାନ୍ନିଷ୍କ୍ରମ୍ଯ ଗହନାଦ୍ବହଵଃ କୁରୁସୈନିକାଃ । ଭଯାତ୍ସଂତ୍ରସ୍ତମନସଃ ସମାଜଗ୍ମୁସ୍ତତସ୍ତତଃ
ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି ଓ ଭାଙ୍ଗିଯିବା ପରେ, ଅନେକ କୁରୁ ସେନା ଭୟରେ ଓ ଭ୍ରମିତ ହୋଇ ଘନ ଜଙ୍ଗଲରୁ ବାହାରି ଏଠାଉଠା ଏକଠା ହେଲେ।
ମୁକ୍ତକେଶାଃ ପ୍ରଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ସ୍ଥିତାଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯସ୍ତଦା। କ୍ଷୁତ୍ପିଣସାପରିଶ୍ରାନ୍ତା ଵିଦେଶସ୍ଥା ଵିଚେତସଃ । ଊଚୁଃ ପ୍ରାଞ୍ଜଲଯଃ ସର୍ଵେ ପାର୍ଥ କିଂ କରଵାମହେ
ତାଙ୍କର କେଶ ବିକ୍ଷିପ୍ତ, ହାତ ଜୋଡି ଦଢ଼ିଆ ହୋଇ ଦଢ଼ିଆ ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ଭୋକ ଓ କ୍ଲାନ୍ତିରେ ଅତିଶୟ କ୍ଷୀଣ ଓ ଭ୍ରମିତ, ଦେଶାନ୍ତରରେ ଥିବା ସେମାନେ ସମସ୍ତେ ହାତ ଜୋଡି କହିଲେ—'ହେ ପାର୍ଥ, ଆମେ କଣ କରିବା?'
ପ୍ରାଣାନନ୍ତର୍ମନୋଯାତାନ୍ପ୍ରଯାଚିଷ୍ଯାମହେ ଵଯମ୍। ଵଯଂ ଚାର୍ଜୁନ ତେ ଦାସା ହ୍ଯନୁରକ୍ଷ୍ଯା ହ୍ଯନାଥକାଃ
'ଆମର ପ୍ରାଣ, ମନ ଓ ହୃଦୟ ସବୁ ତୁମ ହାତରେ। ହେ ଅର୍ଜୁନ, ଆମେ ତୁମର ଦାସ, ଆମକୁ ରକ୍ଷା କର; ଆମେ ଅନାଥ।'
ଅନାଥାନ୍ଦୁଃଖିତାନ୍ଦୀନାନ୍କୃଶାନ୍ଵୃଦ୍ଧାନ୍ପରାଜିତାନ୍। ନ୍ଯସ୍ତଶସ୍ତ୍ରାନ୍ନିରାଶାଂଶ୍ଚ ନାହଂ ହନ୍ମି କୃତାଞ୍ଜଲୀନ୍
‘ଯେଉଁମାନେ ଅନାଥ, ଦୁଃଖିତ, ଦୀନ, କ୍ଷୀଣ, ବୃଦ୍ଧ, ପରାଜିତ, ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଦେଇଛନ୍ତି ଓ ଆଶାହୀନ, ଏମାନେ ଯଦି ହାତ ଜୋଡି ଆସନ୍ତି, ମୁଁ ସେମାନଙ୍କୁ ମାରେନି।'
ଭଵନ୍ତୋ ଯାନ୍ତୁ ଵିସ୍ରବ୍ଧା ନିର୍ଭଯା ଅମୃତା ଯଥା। ମମ ପାଦରଜୋଲକ୍ଷ୍ମ୍ଯା ଜୀଵନ୍ତୁ ସୁଚିରଂ ଭୁଵି
ତୁମେମାନେ ନିର୍ଭୟ ଓ ନିଶ୍ଚିନ୍ତ ଭାବରେ, ଅମୃତ ହେବା ପରି, ଯାଅ। ମୋ ପାଦଧୂଳିର ଆଶୀର୍ବାଦରେ ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଜୀବନ୍ତୁ।
ତସ୍ଯ ତାମଭଯାଂ ଵାଚଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଯୋଧାଃ ସମାଗତାଃ । ଆଯୁଃ କୀର୍ତିଯଶୋଭିସ୍ତେ ତମାଶୀର୍ଭିରଵର୍ଧଯନ୍
ତାଙ୍କର ନିର୍ଭୟତା ଦେଇଥିବା କଥା ଶୁଣି, ସମସ୍ତ ଯୋଧାମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ଦୀର୍ଘ ଆୟୁ, କୀର୍ତି ଓ ମହିମା ଚାହିଲେ।
ତତୋ ନିଵୃତ୍ତାଃ କୁରଵୋ ଯଗ୍ନାଶ୍ଚ ଦିଵମାସ୍ଥିତାଃ । ପ୍ରଯାତାଃ ସର୍ଵତସ୍ତତ୍ର ନମସ୍କୃତ୍ଯ ଧନଞ୍ଜଯମ୍
ତାପରେ କୌରବମାନେ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ, ଯଜ୍ଞାଗ୍ନି ଦିବ୍ୟଲୋକକୁ ଚଲିଗଲା; ସେଠାରେ ଥିବା ସମସ୍ତେ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କରି ବିଦାୟ ନେଲେ।
ଏଵଂ ଦତ୍ତାଭଯାସ୍ତେନ ତତୋ ଯାତାଃ କୁରୂନ୍ପ୍ରତି
ଏଭଳି ଭାବେ ସେ ତାଙ୍କୁ ନିର୍ଭୟତା ଦେଇ, କୌରବମାନେ ଦିଗରେ ଯିବାକୁ ଦେଲେ।
ସ କର୍ମ କୃତ୍ଵା ପରମାର୍ଯକର୍ମା ନିହତ୍ଯ ଶତ୍ରୂନ୍ଦ୍ଵିଷତାଂ ନିହନ୍ତା। ଯାତୋ ମହାମେଘ ଇଵାତପାନ୍ତେ ଵିଦ୍ରାଵ୍ଯ ପାର୍ଥଃ କୁରୁସୈନ୍ଯମେକଃ
ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇ ଓ ସେମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ପାର୍ଥ ଏକାକି ଏଭଳି ଚାଲିଗଲେ, ଯେପରି ଗଭୀର ମେଘ ତାପରେ ଛିଟିଯାଏ।
ତଂ ମାତ୍ସ୍ଯପୁତ୍ରଂ ଦ୍ଵିଷତାଂ ନିହନ୍ତା ଵଚୋଽବ୍ରଵୀତ୍ସଂପରିଗୃହ୍ଯ ରାଜନ୍
ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇ, ସେ ମାତ୍ସ୍ୟ ପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଧରି କହିଲେ, ରାଜନ।
ପିତୁଃ ସକାଶେ ତଵ ତାତ ସର୍ଵେ ଵସନ୍ତି ପାର୍ଥା ଵିଦିତଂ ତ୍ଵଯେତି। ତାନ୍ମାସ୍ମ ଶଂସୀର୍ନଗରଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ଭୀତଃ ପ୍ରଣଶ୍ଯେତ୍ସ ଚ ମତ୍ସ୍ଯରାଜଃ
ତୁମର ପିତାଙ୍କ ନିକଟରେ ସମସ୍ତ ପାର୍ଥମାନେ ରହୁଛନ୍ତି, ଏହା ତୁମେ ଜାଣ, କିନ୍ତୁ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବାବେଳେ ଏହି କଥା କାହାକୁ କହିବାନି, ନହେଲେ ମାତ୍ସ୍ୟରାଜ ଭୟରେ ନଷ୍ଟ ହେଇଯିବେ।
ମଯା ଜିତା ସା ଧ୍ଵଜିନୀ କୁରୂଣାଂ ମଯା ହି ଗାଵୋ ଵିଜିତା ଦ୍ଵିଷଦ୍ଭ୍ଯଃ । ଏଵଂ ତୁ କାମଂ ନଗରଂ ପ୍ରଵିଶ୍ଯ ତ୍ଵମାତ୍ମନା କର୍ମ କୃତଂ ବ୍ରଵୀହି
ମୁଁ କୌରବମାନଙ୍କ ସେନାକୁ ଜିତିଛି, ମୁଁ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଗାଁମାନେ ଫେରାଇଛି; ଏବେ ଚାହିଲେ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କର, ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନିଜର ବୋଲି ଘୋଷଣା କର।
ଯତ୍ତେ କୃତଂ କର୍ମ ନ ଵାରଣୀଯଂ ତତ୍କର୍ମ କର୍ତୁଂ ମମ ନାସ୍ତି ଶକ୍ତିଃ। ନ ତ୍ଵାଂ ପ୍ରଵକ୍ଷ୍ଯାମି ପିତୁଃ ସକାଶେ ଯାଵନ୍ନ ମାଂ ଵକ୍ଷ୍ଯସି ସଵ୍ଯସାଚିନ୍
ତୁମେ ଯାହା କରିଛ, ତାହା ଅସ୍ୱୀକାର କରିପାରିବିନାହିଁ, ମୁଁ ଏହି କାର୍ଯ୍ୟକୁ ନିଜର ବୋଲି କହିବାକୁ ସମର୍ଥ ନୁହେଁ; ଏବଂ ତୁମେ ନିଜେ କହିବା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ତୁମର କଥା ପିତାଙ୍କୁ କହିବିନାହିଁ, ସବ୍ୟସାଚୀ।
ସ ଶତ୍ରୁସେନାଂ ତରସା ଵିଜିତ୍ଯ ଆଚ୍ଛିଦ୍ଯ ସର୍ଵଂ ତୁ ଧନଂ କୁରୂଣାମ୍। ଶ୍ମଶାନମାଗମ୍ଯ ପୁନଃ ଶମୀଂ ତାମଭ୍ଯେତ୍ଯ ତସ୍ଥୌ ଶରଵିକ୍ଷତାଙ୍ଗଃ
ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ତୁରନ୍ତ ହରାଇ, କୌରବମାନଙ୍କ ସମସ୍ତ ଧନ ଦଳି, ସେ ଶ୍ମଶାନକୁ ଫେରି, ପୁଣି ଶମୀ ଗଛ ପାଖକୁ ଗଲେ, ତୀରରେ ଆହତ ଦେହରେ ଉଭା ରହିଲେ।
ତତଃ ସ ଵହ୍ନିପ୍ରତିମୋ ମହାକପିଃ ସହୈଵ ଭୂତୈର୍ଦିଵମୁତ୍ପପାତ। ତଥା ଚ ମାଯା ଵିହିତା ବଭୂଵ ସା ଧ୍ଵଜଂ ଚ ସିଂହଂ ଯୁଯୁଜେ ରଥେ ପୁନଃ
ତାପରେ ଅଗ୍ନି ସଦୃଶ ମହାକପି ଭୂତମାନଙ୍କ ସହିତ ଦିବ୍ୟଲୋକକୁ ଚଲିଗଲେ; ମାୟାବଳରେ ପୁଣି ଧ୍ୱଜ ଓ ସିଂହ ସେଇ ରଥରେ ଯୋଡ଼ାଗଲା।
ନିଧାଯ ତଚ୍ଚାଯୁଧମାଜିମର୍ଦନଃ କୁରୂତ୍ତମାନାମିଷୁଧୀନ୍ଧ୍ଵଜାଂସ୍ତଥା। ପ୍ରାଯାତ୍ସ ମାତ୍ସ୍ଯୋ ନଗରଂ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁଂ କିରୀଟିନା ସାରଥିନା ମହାତ୍ମା
ଶତ୍ରୁଦଳନ ତାଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ର ଓ କୌରବମାନଙ୍କ ଧ୍ୱଜ ରଖିଦେଇ, ମହାତ୍ମା ମାତ୍ସ୍ୟ ପୁତ୍ର କିରୀଟିଧାରୀଙ୍କୁ ସାରଥି କରି ସହର ପ୍ରବେଶ ପାଇଁ ଚାଲିଲେ।
ପାର୍ଥଶ୍ଚ କୃତ୍ଵା ପରମାର୍ଯକର୍ମ ନିହତ୍ଯ ଶତ୍ରୂନ୍ଦ୍ଵିଷତାଂ ନିହନ୍ତା। ଵିଧାଯ ଭୂଯଶ୍ଚ ତଥୈଵ ଵେଷଂ ଜଗ୍ରାହ ରଶ୍ମୀନ୍ପୁନରୁତ୍ତରସ୍ଯ। ବୃହନ୍ନଲାରୂପମଥୋ ଵିଧାଯ ପ୍ରାଯାତ୍ଯ ମାତ୍ସ୍ଯୋ ନଗରଂ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁମ୍
ପାର୍ଥ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କାର୍ଯ୍ୟ କରି, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ହରାଇ, ପୁଣି ପୂର୍ବର ଭେଷ ଧରିଲେ, ଉତ୍ତରଙ୍କୁ ରଶ୍ମି ଦେଇ, ବୃହନ୍ନଳା ରୂପ ଧରି ସହର ପ୍ରବେଶ ପାଇଁ ଚାଲିଲେ।
ତତୋ ନିଵୃତ୍ତାଃ କୁରଵଃ ପ୍ରଭଗ୍ନାଃ ଶମମାସ୍ଥିତାଃ । ପରସ୍ପରମଵେକ୍ଷ୍ଯୈଵ ଜଗ୍ମୁସ୍ତେ ହୃତଵାସସଃ
ତାପରେ କୌରବମାନେ ହାରି, ଜମା କାପଡ଼ା ହରାଇ, ପଛକୁ ହଟିଗଲେ ଓ ଶାନ୍ତି ନେଲେ, ପରସ୍ପରକୁ ଦେଖିଦେଖି ଚାଲିଗଲେ।
ପନ୍ଥାନମୁପସଂଗମ୍ଯ ଫଲ୍ଗୁନୋ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍। ରାଜପୁତ୍ର ପ୍ରପଦ୍ଯସ୍ଵ ଧନାନୀମାନି ସର୍ଵଶଃ। ଗୋକୁଲାନି ମହାବାହୋ ଵୀରଗୋପାଲକୈଃ ସହ
ପଥରେ ପହଞ୍ଚି, ଫଳ୍ଗୁନ କହିଲେ: 'ରାଜପୁତ୍ର, ଏହି ସମସ୍ତ ଧନ ଓ ଗୋପାଳମାନେ ସହିତ ଗୋକୁଳ ନିଜ ଅଧିକାରରେ ନେଅ, ବଳଶାଳୀ।'
ତତୋଽପରାହ୍ଣେ ଯାସ୍ଯାମୋ ଵିରାଟନଗରଂ ପ୍ରତି। ଆଶ୍ଵାସ୍ଯ ପାଯଯିତ୍ଵା ଚ ପରିପ୍ଲାଵ୍ଯ ଚ ଵାଜିନଃ
'ବିକାଳେ ଆମେ ବିରାଟ ସହରକୁ ଯିବା; ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ବିଶ୍ରାମ ଦେଇ, ପାନି ପିଇଅଇ ଓ ସ୍ନାନ କରାଇ।'