ଗାନ୍ଧାରରାଜଃ ଶକୁନିର୍ନିଵୃତ୍ଯ ଦ୍ରୌଣିଶ୍ଚ ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରଵିଦାଂ ଵରିଷ୍ଠଃ । ରରକ୍ଷତୁଃ କୌରଵମଭ୍ଯୁପେତ୍ଯ ପାର୍ଥାନ୍ନୃଵୀରୌ ଯୁଧି ସଵ୍ଯତଶ୍ଚ
ଗାନ୍ଧାର ରାଜା ଶକୁନି ଓ ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ର, ଶସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରବୀଣ, ତାଙ୍କମାନେ ଦକ୍ଷିଣପଟେ ଘୁଞ୍ଚି, ପାଣ୍ଡବ ବୀରମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଯୁଦ୍ଧରେ କୌରବଙ୍କୁ ବାମପଟେ ରକ୍ଷା କଲେ।
ଭୀଷ୍ମସ୍ତତଃ ଶାନ୍ତନଵୋ ଵିଵୃତ୍ଯ ହିରଣ୍ଯକକ୍ଷ୍ଯାଂସ୍ତ୍ଵରଯା ତୁରଂଗାନ୍। ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ପଶ୍ଚିମତୋ ରରକ୍ଷ ପାର୍ଥାନ୍ମହାବାହୁରଧିଜ୍ଯଧନ୍ଵା
ତାପରେ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ, ସୁନା ମେଖଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ଘୁଞ୍ଚି, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ପଛଦିଗରୁ ଧନୁଷ୍ୟ ତଣା ଦୃଢ଼ ବାହୁ ନେଇ ରକ୍ଷା କଲେ।
ଦ୍ରୋଣଃ କୃପଶ୍ଚୈଵ ଵିଵିଂଶତିଶ୍ଚ ଦୁଃଶାସନଶ୍ଚୈଵ ନିଵୃତ୍ଯ ଶୀଘ୍ରମ୍। ସର୍ଵେ ପୁରସ୍ତାତ୍ପ୍ରଣିଧାଯ ବାଣାନ୍ଦୁର୍ଯୋଧନାର୍ଥଂ ତ୍ଵରିତାଽଭ୍ଯୁପେଯୁଃ
ଦ୍ରୋଣ, କୃପ, ବିବିଂଶତି ଓ ଦୁଃଶାସନ ଶୀଘ୍ର ଘୁଞ୍ଚି, ସମସ୍ତେ ତୀର ଧରି, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଗରୁ ତ୍ୱରିତ ଆଗେଇଲେ।
ସର୍ଵାଣ୍ଯନୀକାନି ନିଵର୍ତିତାନି ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ପୂର୍ଣୌଘନିଭାନି ପାର୍ଥଃ । ହଂସୋ ମହାମେଘମିଵାପତନ୍ତଂ ଧନଞ୍ଜଯଃ ପ୍ରତ୍ଯପତତ୍ତରସ୍ଵୀ
ସମସ୍ତ ସେନା ଘୁଞ୍ଚିଯିବା, ପ୍ରବଳ ବନ୍ୟା ଭଳି ଘନ ଦେଖି, ଧନଞ୍ଜୟ ହଂସ ଭଳି ବଡ଼ ମେଘ ସହିତ ମୁକାବିଲା କରିବାକୁ ଦ୍ରୁତ ଆଗେଇଲେ।
ତେ ସର୍ଵତଃ ସଂପରିଵାର୍ଯ ପାର୍ଥମସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ସମାଦଦାନାଃ । ଵଵର୍ଷୁରଭ୍ଯେତ୍ଯ ଶରୈଃ ସମଗ୍ରୈର୍ମେଘା ଯଥା ଭୂଧରମମ୍ବୁଵେଗୈଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପଟେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଘେରି, ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତୀର ବର୍ଷା କଲେ, ଯେପରି ମେଘ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବର୍ଷା କରେ।
ତତୋଽସ୍ରମସ୍ତ୍ରେଣ ନିଵାର୍ଯ ତେଷାଂ ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵା କୁରୁପୁଙ୍ଗଵାନାମ୍। ସଂମୋହନଂ ଶତ୍ରୁସହୋଽନ୍ଯଦସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରାଦୁଶ୍ଚକାରୈନ୍ଦ୍ରମଵାରଣୀଯମ୍
ତାପରେ, ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରରେ ରୋକି, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ କୁରୁବୀରମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅପରାଜେୟ ଇନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ର, ସମ୍ମୋହନ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତୋ ଦିଶଶ୍ଚାନୁଦିଶୋ ନିଵାର୍ଯ ଶରୈଃ ସୁଘୋରୈର୍ନିଶିତୈଃ ସୁପୁଙ୍ଖୈଃ। ଗାଣ୍ଡୀଵଶବ୍ଦେନ ମନାଂସି ତେଷାଂ ମହାବଲଂ ପ୍ରଵଥଯାଂଚକାର
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ସୁନ୍ଦର ପଙ୍ଖ ଥିବା, ଭୟଙ୍କର ତୀରରେ ଆବୃତ କରି, ଗାଣ୍ଡୀବର ଶବ୍ଦ ସେମାନଙ୍କ ମନକୁ କମ୍ପିତ କଲା।
ତତଃ ପୁନର୍ଭୀମରଵଂ ନିଗୃହ୍ଯ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ମହାଶଙ୍ଖମୁଦାରଘୋଷମ୍। ଵ୍ଯନାଦଯନ୍ସଂପ୍ରଦିଶୋ ଦିଶଃ ଖଂ ଭୁଵଂ ଚ ପାର୍ଥୋ ଦ୍ଵିଷତାଂ ନିହନ୍ତା
ତାପରେ, ଭୀମଙ୍କ ଗର୍ଜନକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ବଡ଼ ଶଂଖ ଧରି ଅପେକ୍ଷା କରି, ପାର୍ଥ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ନାଶକ, ତାହାର ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ, ଉପଦିଗ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଗଞ୍ଜାଇଦେଲେ।
ସଂମୋହନାସ୍ତ୍ରପ୍ରଭଵୈଃ ଶରୌଘୈର୍ଵିନଷ୍ଟଦେହାଶ୍ଚ ନିପତ୍ଯ ଯୋଧାଃ । ନିଃସତ୍ଵଵେଗାଃ କୁରୁରାଜସୈନ୍ଯାଃ କୁଡଯୋପମାସ୍ତସ୍ଥୁରନୀହମାନାଃ
ସମ୍ମୋହନାସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ, ଶରବୃଷ୍ଟିରେ ଯୋଧାମାନେ ଦେହ ହରାଇ ପଡ଼ିଗଲେ; କୁରୁରାଜାଙ୍କ ସେନା ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ହରାଇ, କାଠର ଭଳି ନିଷ୍ପ୍ରଭ ଓ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ହୋଇ ରହିଗଲେ।
ତେ ଶଙ୍ଖନାଦେନ କୁରୁପ୍ରଵୀରାଃ ସଂମୋହିତାଃ ପାର୍ଥସମୀରିତେନ । ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଚାପାନି ଦୁରାସଦାନି ସର୍ଵେ ତଦା ମୋହପରା ବଭୂଵୁଃ
ପାର୍ଥଙ୍କ ଶଂଖଧ୍ୱନିରେ ସେଇ ସମସ୍ତ କୁରୁବୀରମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଇ, ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତେ ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ।
ତତୋ ଵିସଂଜ୍ଞାନି ପରେଷୁ ପାର୍ଥଃ ସଂସ୍ମୃତ୍ଯ ସଂଦେଶମଥୋତ୍ତରାଯାଃ । ନିର୍ଯାହି ଵାହାଦିତି ମାତ୍ସ୍ଯପୁତ୍ରମୁଵାଚ ଯାଵତ୍କୁରଵୋ ଵିସଂଜ୍ଞାଃ
ଅନ୍ୟମାନେ ଅବାକ୍ ହୋଇଥିବାକୁ ଦେଖି, ପାର୍ଥ ଉତ୍ତରଙ୍କ କଥା ମନେପକାଇ କହିଲେ, 'କୁରୁମାନେ ଏଉଁ ଭାବେ ଭ୍ରମିତ ଥିବାବେଳେ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଚଳାଇ ନେବୁ।'
ଆଚାର୍ଯଶାରଦ୍ଵତଯୋଃ ସୁଶୁକ୍ଲେ କର୍ଣସ୍ଯ ପୀତଂ ରୁଚିରଂ ଚ ଵସ୍ତ୍ରମ୍। ଦ୍ରୌଣେଶ୍ଚ ରାଜ୍ଞଶ୍ଚ ତଥୈଵ ନୀଲେ ଵସ୍ତ୍ରେ ସମାଦତ୍ସ୍ଵ ନରପ୍ରଵୀର
ହେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ, ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଶାରଦ୍ୱତ ଓ କୃପାଙ୍କ ପବିତ୍ର ଧଳା ବସ୍ତ୍ର, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଦୀପ୍ତିମାନ ପିତା ବସ୍ତ୍ର, ଦ୍ରୋଣ ଓ ରାଜାଙ୍କ ନୀଳ ବସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆ।
ଭୀଷ୍ମସ୍ଯ ସଂଜ୍ଞାଂ ତୁ ତଥୈଵ ମନ୍ଯେ ଜାନାତି ମେଽସ୍ତ୍ରପ୍ରତିଘାତମେଷଃ। ଏତସ୍ଯ ଵାହାନ୍କୁରୁ ସଵ୍ଯତସ୍ତ୍ଵମେଵଂ ପ୍ରଯାତଵ୍ଯମମୂଢସଂଜ୍ଞୈଃ
ମୁଁ ଭାବୁଛି ଭୀଷ୍ମ ମାତ୍ର ଜାଗ୍ରତ ଅଛନ୍ତି; ସେ ମୋର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ରୋକିପାରିବେ। ତାଙ୍କ ରଥର ବାମ ପଟେ ଘୋଡ଼ା ଚଳା, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନ୍ୟମାନେ ଭ୍ରମିତ ଅଛନ୍ତି, ଏଭଳି ଯିବାକୁ ହେବ।
ରଶ୍ମୀନ୍ସମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ତତୋ ମହାତ୍ମା ରଥାଦଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ଵିରାଟପୁତ୍ରଃ । ଵସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯୁପାଦାଯ ମହାରଥାନାଂ ନାନାଵିଧାନ୍ଯଦ୍ଭୁତଵର୍ଣକାନି
ତାପରେ ବିରାଟଙ୍କ ପୁଅ, ମହାତ୍ମା, ରଶି ଛାଡ଼ି ରଥରୁ ଲାଫି ପଡ଼ି, ମହାରଥୀମାନଙ୍କ ରଙ୍ଗିନ ବସ୍ତ୍ର ଉଠାଇଲେ।
ମହାନ୍ତି ଚୀନାଂଶୁଦୁକୂଲକାନି ପଟ୍ଟାଂଶୁକାନି ଵିଵିଧାନି ମନୋଜ୍ଞକାନି । ହାରାଂଶ୍ଚ ରାଜ୍ଞାଂ ମଣିଭୂଷଣାନି ସୁଵର୍ଣନିଷ୍କାଭରଣାନି ମାରିଷ
ସେ ବଡ଼ ଚୀନୀ ବସ୍ତ୍ର, ମୂଲାୟମ କପଡ଼ା, ବିଭିନ୍ନ ରଙ୍ଗର ଆକର୍ଷଣୀୟ ପଟ୍ଟବସ୍ତ୍ର, ରାଜାମାନଙ୍କ ମଣି ଗହଣା, ହାର ଓ ସୁନାର ମୁଦ୍ରା ଉଠାଇଲେ, ମାରିଷ।
ମାଣିକ୍ଯବାହ୍ଵଙ୍ଗଦକଙ୍କଣାନି ଅନ୍ଯାନି ରାଜ୍ଞାଂ ମଣିଭୂଷଣାନି। ଵସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯୁପାଦାଯ ମହାରଥାନାଂ ତୂର୍ଣଂ ପୁନଃ ଖଂ ରଥମାରୁରୋହ
ମାଣିକ୍ୟ ଜଡିତ ବାହୁବନ୍ଧ, କଙ୍କଣ ଓ ଅନ୍ୟ ରାଜାମାନଙ୍କ ମଣି ଗହଣା, ମହାରଥୀମାନଙ୍କ ବସ୍ତ୍ର ଉଠାଇ, ସେ ତୁରନ୍ତ ରଥକୁ ଫେରି ଚଢ଼ିଲେ।
ରାଜ୍ଞଶ୍ଚ ସର୍ଵାନ୍କୃତସଂନିକାଶାନ୍ସଂମୋହନାସ୍ତ୍ରେଣ ଵିସଂଜ୍ଞକଲ୍ପାନ୍ । ନାସାଗ୍ରଵିନ୍ଯସ୍ତକରାଙ୍ଗୁଲୀକଃ ପାର୍ଥୋ ଜହାସ ସ୍ମଯମାନଚେତାଃ
ପାର୍ଥ ତାଙ୍କ ନାକରେ ଆଙ୍ଗୁଠି ରଖି, ସମସ୍ତ ରାଜାଙ୍କୁ ସମ୍ମୋହନାସ୍ତ୍ରରେ ଅବାକ୍ ଦେଖି, ହସିଲେ ଓ ମନରେ ଆନନ୍ଦ ଅନୁଭବ କଲେ।
ତତୋଽନ୍ଵଶାତ୍ତାଂଶ୍ଚତୁରଃ ସଦଶ୍ଵାନ୍ପୁତ୍ରୋ ଵିରାଟସ୍ଯ ହିରଣ୍ଯକକ୍ଷ୍ଯାନ୍ । ତେ ତଦ୍ଵ୍ଯତୀଯୁର୍ଦ୍ଵିଷତାମନୀକଂ ଶ୍ଵେତା ଵହନ୍ତୋଽର୍ଜୁନମାଜିମଧ୍ଯାତ୍
ତାପରେ ବିରାଟଙ୍କ ପୁଅ ସୁନା ହାର୍ନେସ୍ ପିନ୍ଧିଥିବା ଚାରିଟିଏ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଘୋଡ଼ାକୁ ଧାଉଥିଲେ, ସେଠାରୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଶ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ନେଇଯାଉଥିଲେ।
ତଥା ପ୍ରଯାନ୍ତଂ ପୁରୁଷପ୍ରଵୀରଂ ଭୀଷ୍ମଃ ଶରୈରଭ୍ଯହନତ୍ତରସ୍ଵୀ। ସ ଚାପି ଭୀଷ୍ମସ୍ଯ ହଯାନ୍ନିହତ୍ଯ ଵିଵ୍ଯାଧ ଭୀଷ୍ମଂ ଦଶଭିଃ ପୃଷତ୍କୈଃ
ଏଭଳି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ଆଗେ ବଢ଼ୁଥିବାବେଳେ, ଭୀଷ୍ମ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ତାଙ୍କୁ ଶର ମାଡ଼ିଲେ; କିନ୍ତୁ ଅର୍ଜୁନ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଘୋଡ଼ାକୁ ମାରି, ଦଶଟି ତୀରରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ତତୋଽର୍ଜୁନୋ ଭୀଷ୍ମମପାସ୍ଯ ଯୁଦ୍ଧେ ଵିଦ୍ଧ୍ଵାଽସ୍ଯ ଯନ୍ତାରମରିଷ୍ଟଧନ୍ଵା। ତସ୍ଥୌ ଵିମୁକ୍ତୋ ରଥଵୃନ୍ଦମଧ୍ଯାଦ୍ରାହୁଂ ଵିଦାର୍ଯେଵ ସହସ୍ରରଶ୍ମିଃ
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି, ତାଙ୍କ ରଥଚାଳକୁ ଆଘାତ କରି, ରଥମାଳା ମଧ୍ୟରେ ସ୍ୱାଧୀନ ହୋଇ ରହିଲେ, ଯେପରି ହଜାର କିରଣର ସୂର୍ଯ୍ୟ ରାହୁକୁ ଭେଦିଯାଏ।
ଲବ୍ଧ୍ଵା ତୁ ସଂଜ୍ଞାଂ ପୁରୁଷପ୍ରଵୀରଃ ପାର୍ଥଂ ନିରୀକ୍ଷ୍ଯାଥ ମହେନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପମ୍ । ରଣାତ୍ପ୍ରମୁକ୍ତଂ ପୁରୁଷପ୍ରଵୀରଂ ସ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରସ୍ତ୍ଵରିତୋ ବଭାଷେ
ସଚେତନ ହୋଇ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ପୁରୁଷ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ, ଯେଉଁଠି ସେ ମହେନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଯୁଦ୍ଧରୁ ମୁକ୍ତ ହୋଇଛନ୍ତି; ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ତୁରନ୍ତ କଥା କହିଲେ।
ଅଯଂ କଥଂଚିଦ୍ଭଵତୋ ଵିମୁକ୍ତସ୍ତଂ ଵୈ ପ୍ରବଧ୍ନୀତ ଯଥା ନ ମୁଚ୍ଯେତ୍। ତମବ୍ରଵୀଚ୍ଛାନ୍ତନଵଃ ପ୍ରହସ୍ଯ କ୍ଵ ତେ ଗତା ବୁଦ୍ଧିରଭୂତ୍କ୍କ ଵୀର୍ଯମ୍
'ତୁମର ଶତ୍ରୁ କିପରି ଯେ ଚାଲିଗଲା; ତାଙ୍କୁ ଧର, ଯେଉଁଠି ସେ ପୁଣି ଚାଲିନଯାଉ।' ତେବେ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ହସି କହିଲେ, 'ତୁମର ବୁଦ୍ଧି ଓ ପ୍ରଭାବ କେଉଁଠି ଗଲା?'
ଶାନ୍ତିଂ ପରାଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଯଥା ସ୍ଥିତସ୍ତ୍ଵମୁତ୍ସୃଜ୍ଯ ବାଣାଂଶ୍ଚ ଧନୁଶ୍ଚ ଚିତ୍ରମ୍ । ନ ତ୍ଵେଵ ବୀଭତ୍ସୁରଲଂ ନୃଶଂସଂ କର୍ତୁଂ ନ ପାପେଽସ୍ଯ ମନୋ ନିଵିଷ୍ଟମ୍
ତୁମେ ଶାନ୍ତିକୁ ପ୍ରାପ୍ତ ହୋଇ, ତୁମର ବାଣ ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଧନୁଷ ଛାଡ଼ି ଉଭୟ ହାତ ଖାଲି ରହିଗଲ; କିନ୍ତୁ ବୀଭତ୍ସୁ କେବେ ନିର୍ଦୟ କାମ କରିନଥାନ୍ତି, ତାଙ୍କ ମନ କେବେ ମନ୍ଦ କାମରେ ଲାଗେନି।
ଜହ୍ଯାନ୍ନ ଧର୍ମଂ ତ୍ରିଦିଵସ୍ଯ ହେତୋଃ ସର୍ଵେ ତୁ ତସ୍ମାନ୍ନ ହତା ରଣେଽସ୍ମିନ୍। କ୍ଷିପ୍ରଂ କୁରୂନ୍ଯାହି କୁରୁପ୍ରଵୀର ଵିଜିତ୍ଯ ଗାଶ୍ଚ ପ୍ରତିଯାତୁ ପାର୍ଥଃ
ସେ ତିନି ଲୋକର ଲାଗି ମଧ୍ୟ ଧର୍ମ ଛାଡ଼ିବେନି; ଏହିଠାରେ କେହି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିନାହାନ୍ତି। ଶୀଘ୍ର କୁରୁମାନେକୁ ଧାଉ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ କୁରୁ, ଓ ପାର୍ଥ ଗାଁ ଜିତି ଫେରୁନ୍ତୁ।
ସଂମୋହନାସ୍ତ୍ରପ୍ରତିମୋହିତାଃ ସ୍ଥ ଯୂଯଂ ନ ଜାନୀଥ ଧନାପହାରମ୍। ପଶ୍ଯାମି ଵସ୍ତ୍ରାଭରଣାନି ରାଜନ୍ଵିରାଟପୁତ୍ରେଣ ସମାହୃତାନି
ସମ୍ମୋହନାସ୍ତ୍ରରେ ତୁମେମାନେ ସମସ୍ତେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଛ; ଧନ ଚୋରି ହୋଇଛି ବୋଲି ଜାଣ ନାହାଁ। ମୁଁ ଦେଖୁଛି ବିରାଟପୁତ୍ର ରାଜାମାନଙ୍କ ବସ୍ତ୍ର ଓ ଗହଣା ଉଠାଇଛନ୍ତି।
ନୃପେଷୁ ସର୍ଵେଷୁ ଚ ମୋହିତେଷୁ ହନ୍ତୁଂ ଯଦୀଚ୍ଛେତ୍ସ ହନିଷ୍ଯତୀତି। ତଦା ତୁ ଧର୍ମାତ୍ମତଯା ନୃଵୀରୋ ନ ଚାହନଦ୍ଵୋ ବଲଭିତ୍ତନୂଜଃ
ସମସ୍ତ ରାଜାମାନେ ଭ୍ରମିତ ଥିବାବେଳେ, ସେ ଚାହାନ୍ତିଥାନ୍ତି ତେବେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ମାରିପାରିଥାନ୍ତି; କିନ୍ତୁ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ବୀର, ବଳଶାଳୀଙ୍କ ପୁଅ, ତୁମେମାନେକୁ ଧର୍ମରେ ଅହିଂସା କଲେ।
ଭାଗ୍ଯେନ ଯୁଷ୍ମାନଵଧୀନ୍ନ ପାର୍ଥଃ ସଂଧିଂ କୁରୂଣାମନୁମନ୍ଯମାନଃ । ତଦ୍ଯାତ ଯୂଯଂ ସହସୈନିକୈସ୍ତୈର୍ହତାଵଶିଷ୍ଟୈର୍ଗଜସାହ୍ଵଯଂ ପୁରୁମ୍
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ, ହେ ପାର୍ଥ, ତୁମେ କୁରୁମାନେ ସନ୍ଧିକୁ ମନୋମନେ ମନ୍ଜୁରି କରିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିନାହାଁତ। ଏବେ ତୁମେ ଏହି ଅବଶିଷ୍ଟ ସେନାସହିତ ହସ୍ତିନାପୁରକୁ ଯାଅ, କାରଣ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରିଛନ୍ତି।
ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତସ୍ଯ ନିଶମ୍ଯ ଵାକ୍ଯଂ ପିତାମହସ୍ଯାତ୍ମହିତଂ ପ୍ରଶସ୍ଯ। ଅତୀତକାମୋ ଯୁଧି ସୋଽତ୍ଯମର୍ଷୀ ରାଜା ଵିନିଶ୍ଵସ୍ଯ ବଭୂଵ ତୂଷ୍ଣୀମ୍
ପିତାମହଙ୍କର ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି, ଦୁର୍ୟୋଧନ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶଂସା କଲେ, କିନ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧର ଆକାଂକ୍ଷା ଓ କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ରାଜା ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଇ ନିରବ ରହିଲେ।
ତଦ୍ଭୀଷ୍ମଵାକ୍ଯଂ ହି ନିଶମ୍ଯ ସର୍ଵେ ଧନଞ୍ଜଯାଗ୍ନିଂ ଚ ଵିଵର୍ଧମାନମ୍। ନିଵର୍ତନାଯୈଵ ମତିଂ ନିଦଧ୍ଯୁର୍ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ତଂ ପରିରକ୍ଷମାଣାଃ
ଭୀଷ୍ମଙ୍କର କଥା ଶୁଣି ଓ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ରୂଷାଗ୍ନି ବଢ଼ିବାକୁ ଦେଖି, ସମସ୍ତେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ପଛକୁ ହଟିବାକୁ ମନସ୍କ ହେଲେ।
ତାନ୍ପ୍ରସ୍ଥିତାନ୍ପ୍ରୀତମନାଃ ସମର୍ଥୋ ଧନଞ୍ଜଯଃ ସର୍ଵକୁରୁପ୍ରଵୀରଃ । ଆମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଵୀରୋଽନୁଯଯୌ ମୁହୂର୍ତଂ ଗାଣ୍ଡୀଵଘୋଷେଣ ଵିନଦ୍ଯ ଲୋକମ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେ ଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନଞ୍ଜୟ ଆନନ୍ଦିତ ହୋଇ ସେମାନଙ୍କୁ ଉପଦେଶ ଦେଲେ ଏବଂ ଗାଣ୍ଡୀବର ଧ୍ୱନିରେ ସାରା ଜଗତକୁ ଗଞ୍ଜାଇ, କିଛି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କ ପଛରେ ଚଲିଲେ।