ସଂରକ୍ତନେତ୍ରଃ ପୁନରିନ୍ଦ୍ରକର୍ମା ଵୈକର୍ତନଂ ଦ୍ଵାଦଶଭିଃ ପୃଷତ୍କୈଃ। ଵିତ୍ରାସ୍ଯ ତେଷାଂ ଦ୍ରଵତାଂ ସମୈକ୍ଷଦ୍ଦୁଃଶାସନଂ ଚୈକରଥେନ ପାର୍ଥଃ
ରକ୍ତରେ ରଙ୍ଗିଥିବା ଚକ୍ଷୁ ନେଇ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ସମ୍ପାଦନ କରୁଥିବା ଅର୍ଜୁନ, ଦ୍ୱାଦଶଟି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଆଘାତ କରି, ଭୟରେ ଭାଗୁଥିବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଉପରେ ଭୟ ବ୍ୟାପାଇଲେ ଏବଂ ଦୁଃଶାସନଙ୍କ ସହ ଏକ ରଥରେ ସାମ୍ନା କଲେ।
କର୍ଣୋଽବ୍ରଵୀତ୍ପାର୍ଥଶରାଭିତପ୍ତୋ ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ଦୁଷ୍ପ୍ରସହଂ ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା । ଦୃଷ୍ଟୋଽର୍ଜୁନୋଽଯଂ ପ୍ରତିଯାମ ଶୀଘ୍ରଂ ଶ୍ରେଯୋ ଵିଧାସ୍ଯାମ ଇତୋ ଗତେନ
ପାର୍ଥଙ୍କ ବାଣରେ ଜଳିଯିବା କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଏବଂ ଦୁଃଶାସନଙ୍କୁ ଦେଖି କହିଲେ: 'ଏଠାରେ ଅର୍ଜୁନ ଆସିଛନ୍ତି! ଆମେ ଶୀଘ୍ର ଫେରିଯିବା ଭଲ, ପଛରେ ଭଲ ଉପାୟ ଭାବିବା।'
ମନ୍ଯେ ତ୍ଵଯା ତାତ କୃତଂ ଚ କାର୍ଯଂ ଯଦର୍ଜୁନୋଽସ୍ମାଭିରିହାଦ୍ଯ ଦୃଷ୍ଟଃ । ଭୂଯୋ ଵନଂ ଗଚ୍ଛତୁ ସଵ୍ଯସାଚୀ ପଶ୍ଯାମି ପୂର୍ଣଂ ସମଯଂ ନ ତେଷାମ୍
ମୁଁ ଭାବୁଛି, ତୁମେ ତୁମ କାମ ସଫଳ କରିଛ, କାରଣ ଆଜି ଆମେ ଏଠାରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଦେଖିଛୁ। ସବ୍ୟସାଚୀ ପୁଣିଥରେ ଅରଣ୍ୟକୁ ଫେରିଯାଉନ୍ତୁ; ମୁଁ ଦେଖୁଛି ସେମାନଙ୍କର ସମୟ ଏଖଣି ଶେଷ ହୋଇନାହିଁ।
ଶରାର୍ଦିତାସ୍ତେ ଯୁଧି ପାଣ୍ଡଵେନ ପ୍ରସସୁରନ୍ଯୋନ୍ଯମଥାହ୍ଵଯନ୍ତଃ। କର୍ଣୋଽବ୍ରଵୀଦାପତତ୍ଯେଷ ଜିଷ୍ଣୁର୍ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ସଂପରିଵାର୍ଯ ଯାମଃ
ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ବାଣରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆହତ ହୋଇ, ସେମାନେ ଗଭୀର ଶ୍ୱାସ ନେଉଥିଲେ ଏବଂ ପରସ୍ପରକୁ ଆହ୍ୱାନ କରୁଥିଲେ। କର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ, 'ଏଠାରେ ଜିଷ୍ଣୁ ଆସୁଛନ୍ତି! ଆମେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଘେରି ଫେରିଯିବା।'
ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରଵିଦ୍ଵାରଣଯୂଥପାଭଃ କାଲେ ପ୍ରହର୍ତା ଯୁଧି ଶାତ୍ରଵାଣାମ୍। ଅଯଂ ଚ ପାର୍ଥଃ ପୁନରାଗତୋ ନୋ ମୂଲଂ ଚ ରକ୍ଷ୍ଯଂ ଭରତର୍ଷଭାଣାମ୍
ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରର ଜ୍ଞାନୀ, ହାତୀମାନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡିଆ ଭଳି, ସମୟରେ ଶତ୍ରୁମାନେ ଉପରେ ଆଘାତ କରନ୍ତି। ଏବେ ପାର୍ଥ ପୁଣି ଫେରିଛନ୍ତି; ଆମେ ଭାରତବଂଶୀମାନଙ୍କ ମୂଳକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ଦରକାର।
ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ପାର୍ଥଂ ତରସାଽଽପତନ୍ତଂ ଦୁର୍ଯୋଧନଃ କାଲମିଵାତ୍ତଶସ୍ତ୍ରମ୍ । ଭଯାର୍ତରୂପଃ ଶରଣଂ ପ୍ରପେଦେ ଦ୍ରୋଣଂ ଚ କର୍ଣଂ ଚ କୃପଂ ଚ ଭୀଷ୍ମମ୍
ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଅସ୍ତ୍ରଧାରୀ କାଳ ଭଳି ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଦୁର୍ୟୋଧନ ଭୟରେ ଡରିଯାଇ, ଦ୍ରୋଣ, କର୍ଣ୍ଣ, କୃପ ଏବଂ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ନିକଟରେ ଆଶ୍ରୟ ନେଲେ।
ତଂ ଭୀତରୂପଂ ଶରଣଂ ଵ୍ରଜନ୍ତଂ ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ଶତ୍ରୁସହୋ ନିଷଙ୍ଗୀ। ଇତ୍ଯବ୍ରଵୀତ୍ପ୍ରୀତମନାଃ କିରୀଟୀ ବାଣାଭିତପ୍ତଂ ରୁଧିରଂ ଵମନ୍ତମ୍
ଭୟଭୀତ ଏବଂ ଆଶ୍ରୟ ନେଉଥିବା ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଦେଖି, ଶତ୍ରୁଦଳନୀ, ତଳୱାର ଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ, ମନରେ ଆନନ୍ଦ ହୋଇ, ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ ରକ୍ତ ଝରୁଥିବା ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଏପରି କହିଲେ।
ଵିହାଯ କୀର୍ତିଂ ଚ ଯଶଶ୍ଚ ଲୋକେ ଯୁଦ୍ଧାତ୍ପରାଵୃତ୍ଯ ପଲାଯସେ କିମ୍। ନ ନନ୍ଦଯିଷ୍ଯନ୍ତି ତଵାହତାନି ତୂର୍ଯାଣି ଯୁଦ୍ଧାଦଵରୋପିତସ୍ଯ
ପ୍ରତିଷ୍ଠା ଏବଂ ଯଶକୁ ଛାଡ଼ି, କାହିଁକି ତୁମେ ଯୁଦ୍ଧରୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚି ପଳାଇଯାଉଛ? ଯୁଦ୍ଧରୁ ହଟିଲେ, ତୁମ ପାଇଁ ବାଜାର ଧ୍ୱନି ଶୁଣାଯିବ ନାହିଁ।
ନ ଭୋକ୍ଷ୍ଯସେ ସୋଽଦ୍ଯ ମହୀଂ ସମଗ୍ରାଂ ଯାନାନି ଵସ୍ତ୍ରାଣ୍ଯଥ ଭୋଜନାନି। କଲ୍ଯାଣଗନ୍ଧୀନି ଚ ଚନ୍ଦନାନି ଯୁଦ୍ଧାତ୍ପରାଵୃତ୍ଯ ତୁ ଭୋକ୍ଷ୍ଯସେ କିମ୍ । ସୁଵର୍ଣମାଲ୍ଯାନି ଚ କୁଣ୍ଡଲାନି ହାରାଂଶ୍ଚ ଵୈଡୂର୍ଯକୃତୋପଧାନାନ୍
ଆଜି ତୁମେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପୃଥିବୀ, ରଥ, ବସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଖାଦ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ଯୁଦ୍ଧରୁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚିଲେ, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚନ୍ଦନ, ସୁଗନ୍ଧି ମାଳା, ସୁନାର ଦୁଲ, ହାର ଏବଂ ବୈଡୂର୍ୟ ପତିତ ହାର ମଧ୍ୟ ମିଳିବ ନାହିଁ।
ଚ୍ଯୁତରା ଯୁଦ୍ଧାନ୍ନ ତୁ ଶଙ୍ଖଶବ୍ଦାସ୍ତଥା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ତଵାଦ୍ଯ ପାପ। ନ ଭୋଗହେତୋର୍ଵରଚନ୍ଦନଂ ଚ ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ମୁଖ୍ଯା ମଧୁରପ୍ରଲାପାଃ । ଯୁଦ୍ଧାତ୍ପ୍ରଯାତସ୍ଯ ନରେନ୍ଦ୍ରସୂନୋ ପରେ ଚ ଲୋକେ ଫଲିତା ନ ଚେହ
ଯୁଦ୍ଧରୁ ଭାଗିଯିବା ଦୁଷ୍ଟ, ତୁମ ପାଇଁ ଆଜି ଶଂଖ ଧ୍ୱନି ହେବ ନାହିଁ। ଭୋଗ ପାଇଁ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଚନ୍ଦନ, ମୁଖ୍ୟା ନାରୀମାନେ ମଧୁର କଥା କହିବେ ନାହିଁ; ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିବା ରାଜପୁତ୍ର ପାଇଁ ଏହି ଲୋକରେ କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ କୌଣସି ଫଳ ମିଳେ ନାହିଁ।
ଯୁଧିଷ୍ଠିରସ୍ଯାସ୍ମି ନିଦେଶକାରୀ ପାର୍ଥସ୍ତୃତୀଯୋ ଯୁଧି ଚ ସ୍ଥିରୋସ୍ମି। ତଦର୍ଥମାଵୃତ୍ଯ ମୁଖଂ ପ୍ରଯଚ୍ଛନରେନ୍ଦ୍ରଵୃତ୍ତଂ ସ୍ମର ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରଃ
ମୁଁ ଯୁଧିଷ୍ଠିରଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରୁଛି, ଯୁଦ୍ଧରେ ତୃତୀୟ ପାଣ୍ଡବ ଭାବରେ ମୁଁ ପ୍ରତିଷ୍ଠିତ ଓ ଅଡିଗ। ଏହିପରି, ମୁଁ ମୁହଁ ଘୁଞ୍ଚାଇ ତୁମକୁ ଦେଖିବା ସମୟରେ, ରାଜାମାନଙ୍କର ଚରିତ୍ର ସ୍ମରଣ କର, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର।
ମୋଘଂ ତଵୈତଦ୍ଭୁଵି ନାମଧେଯଂ ଦୁର୍ଯୋଧନେତୀହ କୃତଂ ପୁରସ୍ତାତ୍। ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତ୍ଵଂ ପ୍ରଥିତୋସି ନାମ୍ନା ସୁଯୋଧନଃ ସନ୍ନିକୃତିପ୍ରଧାନଃ
ତୁମର 'ଦୁର୍ୟୋଧନ' ନାମ ଏହି ପୃଥିବୀରେ ବ୍ଯର୍ଥ ହୋଇଛି; ତୁମେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଭାବେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, କିନ୍ତୁ ସତ୍ୟରେ ତୁମେ ସୁଯୋଧନ, ସେନା ଏକତ୍ର କରିବାରେ ସବୁଠାରୁ ଆଗୁଆ।
ନ ତେ ପୁରସ୍ତାଦଥ ପୃଷ୍ଠତୋ ଵା ପଶ୍ଯାମି ଦୁର୍ଯୋଧନ ରକ୍ଷିତାରମ୍। ପରୀପ୍ସ ଯୁଦ୍ଧେନ କୁରୁପ୍ରଵୀର ପ୍ରାଣାନ୍ମଯା ବାଣବଲାଭିତପ୍ତାନ୍
ଦୁର୍ୟୋଧନ, ମୁଁ ତୁମ ପୂର୍ବ ନ କିମ୍ବା ପଛେ କୌଣସି ରକ୍ଷକକୁ ଦେଖୁନି; ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ତୁମ ଜୀବନକୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କର, କୁରୁବୀର, ମୋ ତୀରର ତାପରେ ଜଳିଯାଉଛ।
ଆହୂଯମାନସ୍ତୁ ସ ତେନ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ମହାତ୍ମନା ଵୈ ଧୃ ନିଵର୍ତିତଶ୍ଚାପି ଗିରାଙ୍କୁଶେନ ଗଜୋ ମଦୋନ୍ମତ୍ତ ଇଵାଙ୍କୁଶେନ
ଏପରି ମହାନ ଆତ୍ମା ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଡାକାଯିବା ପରେ, ଶବ୍ଦରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଚେତାବନୀ ମିଳିଲା, ଯେପରି ମଦମସ୍ତ ହାତୀକୁ ଅଙ୍କୁଶ ଦ୍ୱାରା ରୋକାଯାଏ।
ସୋମୃଷ୍ଯମାଣୋ ଵଚସାଽଭିମୃଷ୍ଟୋ ମହାରଥେନାତିରଥସ୍ତରସ୍ଵୀ । ତତଃ ସ ପର୍ଯାଵଵୃତେ ରଥେନ ଭୋଗୀ ଯଥା ପାଦତଲାଭିମୃଷ୍ଟଃ
ସେଇ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କଥାରେ ଆଘାତ ପାଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଦ୍ରୁତ ରଥୀ ଏହା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ; ମୁଣ୍ଡରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ସାପ ଭଳି, ସେ ତାଙ୍କର ରଥ ଘୁଞ୍ଚାଇଲେ।
ତତୋ ଦୁର୍ଯୋଧନଃ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଵିକ୍ଷିପନ୍ଧନୁରୁତ୍ତମମ୍। ଧୃତିଂ କୃତ୍ଵା ସୁଵିପୁଲାଂ ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ପऩଞ୍ଜଯମ୍
ତାପରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ, ଉତ୍ତମ ଧନୁଷ୍ୟ ଉଠାଇ, ଦୃଢ଼ ଧୃତି ଧରି, ପରଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।
ସୋହମିନ୍ଦ୍ରାଦଭିକ୍ରୁଦ୍ଧାନ୍ନ ବିଭେମୀହ ଭାରତ । ଭୁକ୍ତ୍ଵା ସୁଵିପୁଲଂ ରାଜ୍ଯଂ ଵିତ୍ତାନି ଚ ସୁଖାନି ଚ। କିମର୍ଥଂ ଯୁଦ୍ଧସମଯେ ପଲାପିଷ୍ଯେ ନରୋତ୍ତମ
ମୁଁ ଏଠାରେ କ୍ରୁଧ୍ଧ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଭୟ କରେନି, ଭାରତ; ବିଶାଳ ରାଜ୍ୟ, ଧନ ଓ ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରିଛି, ଯୁଦ୍ଧ ସମୟରେ କାହିଁକି ମୁଁ ପଳାଇବି, ମନୁଷ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସ୍ରେଷ୍ଠ?
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ମହାରାଜଃ ପ୍ରତ୍ଯଯୁଧ୍ଯତ ଭାରତ। ସଂନ୍ଯଵର୍ତତ ଶୀଘ୍ରାଶ୍ଵସ୍ତୋତ୍ରାର୍ଦିତ ଇଵ ଦ୍ଵିପଃ
ଏପରି କହି, ରାଜା ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଯୁକ୍ତ ହେଲେ, ଭାରତ, ତୀବ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନଙ୍କର ଚାପରେ ପୀଡିତ ହାତୀ ଭଳି ଶୀଘ୍ର ଘୁଞ୍ଚିଲେ।
ଆକ୍ରାନ୍ତଭୋଗସ୍ତେଜସ୍ଵୀ ଧନୁର୍ଵକ୍ର ଇଵୋରଗଃ । ରଥଂ ରଥେନ ସଂଗମ୍ଯ ଯୋଧଯାମାସ ପାଣ୍ଡଵମ୍
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ଫଣ ଉଠାଇଥିବା ସାପ ଭଳି, ସେ ତାଙ୍କର ରଥକୁ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ରଥ ସହିତ ମିଶାଇ ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କଲେ।
ତଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ କର୍ଣଃ ପରିଵର୍ତମାନଂ ନିଵୃତ୍ଯ ସଂସ୍ତମ୍ଭିତସର୍ଵଗାତ୍ରମ୍ । ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ଦକ୍ଷିଣତୋଽନ୍ଵରକ୍ଷତ୍ପାର୍ଥାନ୍ମହାବାହୁରଧିଜ୍ଯଧନ୍ଵା
ତାଙ୍କୁ ଏପରି ଘୁଞ୍ଚିଯିବା ଦେଖି, କର୍ଣ୍ଣ ସମସ୍ତ ଅଙ୍ଗକୁ ସଂଯମ କରି, ଧନୁଷ୍ୟ ତଣା ଥିବା ଦୃଢ଼ ବାହୁ ନେଇ, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଡାହାଣପଟେ ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଠାରୁ ରକ୍ଷା କଲେ।
ଗାନ୍ଧାରରାଜଃ ଶକୁନିର୍ନିଵୃତ୍ଯ ଦ୍ରୌଣିଶ୍ଚ ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରଵିଦାଂ ଵରିଷ୍ଠଃ । ରରକ୍ଷତୁଃ କୌରଵମଭ୍ଯୁପେତ୍ଯ ପାର୍ଥାନ୍ନୃଵୀରୌ ଯୁଧି ସଵ୍ଯତଶ୍ଚ
ଗାନ୍ଧାର ରାଜା ଶକୁନି ଓ ଦ୍ରୋଣପୁତ୍ର, ଶସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରବୀଣ, ତାଙ୍କମାନେ ଦକ୍ଷିଣପଟେ ଘୁଞ୍ଚି, ପାଣ୍ଡବ ବୀରମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଯୁଦ୍ଧରେ କୌରବଙ୍କୁ ବାମପଟେ ରକ୍ଷା କଲେ।
ଭୀଷ୍ମସ୍ତତଃ ଶାନ୍ତନଵୋ ଵିଵୃତ୍ଯ ହିରଣ୍ଯକକ୍ଷ୍ଯାଂସ୍ତ୍ଵରଯା ତୁରଂଗାନ୍। ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ପଶ୍ଚିମତୋ ରରକ୍ଷ ପାର୍ଥାନ୍ମହାବାହୁରଧିଜ୍ଯଧନ୍ଵା
ତାପରେ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ, ସୁନା ମେଖଳା ପିନ୍ଧିଥିବା ଘୋଡ଼ାମାନେ ଦ୍ୱାରା ଶୀଘ୍ର ଘୁଞ୍ଚି, ପାଣ୍ଡବମାନଙ୍କ ଠାରୁ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ପଛଦିଗରୁ ଧନୁଷ୍ୟ ତଣା ଦୃଢ଼ ବାହୁ ନେଇ ରକ୍ଷା କଲେ।
ଦ୍ରୋଣଃ କୃପଶ୍ଚୈଵ ଵିଵିଂଶତିଶ୍ଚ ଦୁଃଶାସନଶ୍ଚୈଵ ନିଵୃତ୍ଯ ଶୀଘ୍ରମ୍। ସର୍ଵେ ପୁରସ୍ତାତ୍ପ୍ରଣିଧାଯ ବାଣାନ୍ଦୁର୍ଯୋଧନାର୍ଥଂ ତ୍ଵରିତାଽଭ୍ଯୁପେଯୁଃ
ଦ୍ରୋଣ, କୃପ, ବିବିଂଶତି ଓ ଦୁଃଶାସନ ଶୀଘ୍ର ଘୁଞ୍ଚି, ସମସ୍ତେ ତୀର ଧରି, ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ପାଇଁ ଆଗରୁ ତ୍ୱରିତ ଆଗେଇଲେ।
ସର୍ଵାଣ୍ଯନୀକାନି ନିଵର୍ତିତାନି ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ପୂର୍ଣୌଘନିଭାନି ପାର୍ଥଃ । ହଂସୋ ମହାମେଘମିଵାପତନ୍ତଂ ଧନଞ୍ଜଯଃ ପ୍ରତ୍ଯପତତ୍ତରସ୍ଵୀ
ସମସ୍ତ ସେନା ଘୁଞ୍ଚିଯିବା, ପ୍ରବଳ ବନ୍ୟା ଭଳି ଘନ ଦେଖି, ଧନଞ୍ଜୟ ହଂସ ଭଳି ବଡ଼ ମେଘ ସହିତ ମୁକାବିଲା କରିବାକୁ ଦ୍ରୁତ ଆଗେଇଲେ।
ତେ ସର୍ଵତଃ ସଂପରିଵାର୍ଯ ପାର୍ଥମସ୍ତ୍ରାଣି ଦିଵ୍ଯାନି ସମାଦଦାନାଃ । ଵଵର୍ଷୁରଭ୍ଯେତ୍ଯ ଶରୈଃ ସମଗ୍ରୈର୍ମେଘା ଯଥା ଭୂଧରମମ୍ବୁଵେଗୈଃ
ସେମାନେ ସମସ୍ତ ପଟେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଘେରି, ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି, ସମସ୍ତ ଦିଗରୁ ତୀର ବର୍ଷା କଲେ, ଯେପରି ମେଘ ପାହାଡ଼ ଉପରେ ବର୍ଷା କରେ।
ତତୋଽସ୍ରମସ୍ତ୍ରେଣ ନିଵାର୍ଯ ତେଷାଂ ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵା କୁରୁପୁଙ୍ଗଵାନାମ୍। ସଂମୋହନଂ ଶତ୍ରୁସହୋଽନ୍ଯଦସ୍ତ୍ରଂ ପ୍ରାଦୁଶ୍ଚକାରୈନ୍ଦ୍ରମଵାରଣୀଯମ୍
ତାପରେ, ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ରକୁ ନିଜ ଅସ୍ତ୍ରରେ ରୋକି, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ କୁରୁବୀରମାନଙ୍କ ଉପରେ ଅପରାଜେୟ ଇନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ର, ସମ୍ମୋହନ କରୁଥିବା ଅନ୍ୟ ଏକ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତୋ ଦିଶଶ୍ଚାନୁଦିଶୋ ନିଵାର୍ଯ ଶରୈଃ ସୁଘୋରୈର୍ନିଶିତୈଃ ସୁପୁଙ୍ଖୈଃ। ଗାଣ୍ଡୀଵଶବ୍ଦେନ ମନାଂସି ତେଷାଂ ମହାବଲଂ ପ୍ରଵଥଯାଂଚକାର
ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଉପଦିଗକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ସୁନ୍ଦର ପଙ୍ଖ ଥିବା, ଭୟଙ୍କର ତୀରରେ ଆବୃତ କରି, ଗାଣ୍ଡୀବର ଶବ୍ଦ ସେମାନଙ୍କ ମନକୁ କମ୍ପିତ କଲା।
ତତଃ ପୁନର୍ଭୀମରଵଂ ନିଗୃହ୍ଯ ଦୋର୍ଭ୍ଯାଂ ମହାଶଙ୍ଖମୁଦାରଘୋଷମ୍। ଵ୍ଯନାଦଯନ୍ସଂପ୍ରଦିଶୋ ଦିଶଃ ଖଂ ଭୁଵଂ ଚ ପାର୍ଥୋ ଦ୍ଵିଷତାଂ ନିହନ୍ତା
ତାପରେ, ଭୀମଙ୍କ ଗର୍ଜନକୁ ଦୁଇ ହାତରେ ବଡ଼ ଶଂଖ ଧରି ଅପେକ୍ଷା କରି, ପାର୍ଥ, ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ନାଶକ, ତାହାର ଗମ୍ଭୀର ଧ୍ୱନିରେ ସମସ୍ତ ଦିଗ, ଉପଦିଗ, ଆକାଶ ଓ ପୃଥିବୀକୁ ଗଞ୍ଜାଇଦେଲେ।
ସଂମୋହନାସ୍ତ୍ରପ୍ରଭଵୈଃ ଶରୌଘୈର୍ଵିନଷ୍ଟଦେହାଶ୍ଚ ନିପତ୍ଯ ଯୋଧାଃ । ନିଃସତ୍ଵଵେଗାଃ କୁରୁରାଜସୈନ୍ଯାଃ କୁଡଯୋପମାସ୍ତସ୍ଥୁରନୀହମାନାଃ
ସମ୍ମୋହନାସ୍ତ୍ରର ପ୍ରଭାବରେ, ଶରବୃଷ୍ଟିରେ ଯୋଧାମାନେ ଦେହ ହରାଇ ପଡ଼ିଗଲେ; କୁରୁରାଜାଙ୍କ ସେନା ଶକ୍ତି ଓ ଉତ୍ସାହ ହରାଇ, କାଠର ଭଳି ନିଷ୍ପ୍ରଭ ଓ ନିଷ୍କ୍ରିୟ ହୋଇ ରହିଗଲେ।
ତେ ଶଙ୍ଖନାଦେନ କୁରୁପ୍ରଵୀରାଃ ସଂମୋହିତାଃ ପାର୍ଥସମୀରିତେନ । ଉତ୍ସୃଜ୍ଯ ଚାପାନି ଦୁରାସଦାନି ସର୍ଵେ ତଦା ମୋହପରା ବଭୂଵୁଃ
ପାର୍ଥଙ୍କ ଶଂଖଧ୍ୱନିରେ ସେଇ ସମସ୍ତ କୁରୁବୀରମାନେ ଭ୍ରମିତ ହେଇ, ତାଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ଧନୁଷ ଛାଡ଼ିଦେଲେ ଏବଂ ସମସ୍ତେ ମନ୍ତ୍ରମୁଗ୍ଧ ହୋଇ ପଡ଼ିଲେ।