ନ୍ଯଵର୍ତତ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଵେନାନୀକେନ ସଂଵୃତଃ । ଵାର୍ଯମାଣୋ ଦୁରାଧର୍ଷୈର୍ଭୀଷ୍ମଦ୍ରୋଣକୃପୈର୍ଭୃଶମ୍
କିନ୍ତୁ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିଜ ଦଳରେ ଘିରି ଫେରିଗଲେ, ଯଦ୍ୟପି ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ ଓ କୃପା ତାଙ୍କୁ ବଢ଼ିବାରୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ତତୋଽର୍ଜୁନଶ୍ଚିତ୍ରମୁଦାରଵେଗଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଗାଣ୍ଡୀଵମୁଵାଚ ଵାକ୍ଯମ୍। ଭୋଗୀନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପଂ ଭୁଵନେଷୁ ରୂଢମଭେଦ୍ଯମଚ୍ଛେଦ୍ଯମଦାହ୍ଯମାଜୌ
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ ଅଦ୍ଭୁତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗାଣ୍ଡୀବକୁ—ଯାହା ନାଗରାଜ ପରି, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଭେଦ୍ୟ, ଅକଟ, ଅଦାହ୍ୟ—ଦେଖି ଏହି କଥା କହିଲେ:
ଇଦଂ ତ୍ଵିଦାନୀମନଯଂ କୁରୂଣାଂ ଶିଵଂ ଧନୁଃ ଶତ୍ରୁନିବର୍ହଣଂ ଚ। ଅତ୍ଯାଶୁଗଂ ଵେଗଵଦାଶୁକର୍ତୃ ଅଵାରଣୀଯଂ ମହତେ ରଣାଯ
ଏହି ଧନୁଷ୍ୟ ଏବେ କୁରୁମାନେ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ବିନାଶକାରୀ; ଏହା ବହୁତ ତ୍ୱରିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ।
ପ୍ରଦାରଣଂ ଶତ୍ରୁଵରୂଥିନୀନାମନୀକଜିତ୍ସଂଯତି ଵଜ୍ରକଲ୍ପମ୍। ଵୈଧଵ୍ଯଦଂ ଶତ୍ରୁନିତମ୍ବିନୀନାଂ ମୁଖପ୍ରଦଂ କୌରଵଵଂଶଜାନାମ୍
ଏହା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଦଳକୁ ଭଙ୍ଗ କରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେନାକୁ ଜିତିବାରେ ସମର୍ଥ, ବଜ୍ର ପରି; ଏହା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ବିଧବାତ୍ୱ ଆଣେ ଏବଂ କୌରବ ବଂଶର ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ମହିମା ଦେଇଥାଏ।
ପ୍ରଯାହି ଯତ୍ରୈଷ ସୁଯୋଧନୋ ହି ତଂ ପାତଯିଷ୍ଯାମି ଶରୈଃ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣୈଃ । ଆଚାର୍ଯପୁତ୍ରଂ ଚ ସୁଯୋଧନଂ ଚ ପିତାମହଂ ସୂତସୁତଂ ଚ ସଙ୍ଖ୍ଯେ । ଦ୍ରୋଣଂ କୃପଂ ଚୈଵ ନିଵାର୍ଯ ସର୍ଵାଞ୍ଶିରୋ ହରିଷ୍ଯାମି ସୁଯୋଧନସ୍ଯ
ତୁ ଯେଉଁଠାରେ ସୁଯୋଧନ ଅଛି, ସେଠାକୁ ଯା। ମୁଁ ତାକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ପଡ଼ିଯିବି। ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ, ସୁଯୋଧନ, ପିତାମହ, ସୂତପୁତ୍ର, ଦ୍ରୋଣ, କୃପା ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରୋକି, ସୁଯୋଧନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ନେବି।
ତଦୁତ୍ତରଶ୍ଚିତ୍ରମୁଦାରଵେଗଂ ଧନୁଶ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଶିତାଞ୍ଶରାଂଶ୍ଚ। ଭୀତୋଽବ୍ରଵୀଦର୍ଜୁନମାଜିମଧ୍ଯେ ନାହଂ ତଵାଶ୍ଵାନ୍ଵିଷହେ ନିଯନ୍ତୁମ୍
ଉତ୍ତର, ତୁମର ଧନୁଷ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦେଖି, ଭୟଭୀତ ହେଲା ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧମଧ୍ୟରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲା, 'ମୁଁ ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ।'
ତମବ୍ରଵୀନ୍ମାତ୍ସ୍ଯସୁତଂ ପ୍ରହସ୍ଯ ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵା ଦ୍ଵିଷତାଂ ନିହନ୍ତା । ମଯା ସହାଯେନ କୁତୋ ଭଯଂ ତେ ପ୍ରେହ୍ଯୁତ୍ତରାଶ୍ଵାନୁପମନ୍ତ୍ରଯସ୍ଵ
ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଶତ୍ରୁନାଶକ ଅର୍ଜୁନ ହସି କହିଲେ, 'ମୋତେ ସହଯୋଗୀ ଭାବେ ଥିବାବେଳେ ତୁମେ କାହିଁକି ଭୟ କରୁଛ? ଚାଲ, ଉତ୍ତର, ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଚଲା।'
ଆଶ୍ଵାସିତସ୍ତେନ ଧନଞ୍ଜଯେନ ଵୈରାଟିରଶ୍ଵାନତୁଦଞ୍ଜଵେନ। ଵିଷ୍ଫାରଯଂସ୍ତଦ୍ଧନୁରୁଗ୍ରଵେଗଂ ଯୁଯୁତ୍ସମାନଃ ପୁନରେଵ ଜିଷ୍ଣୁଃ
ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ ବିରାଟପୁତ୍ର ଚାବୁକ ହାତରେ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଚଲାଇଲେ। ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗ୍ରହୀ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷକୁ ପୁଣି ତଣିଲେ।
ଗାଣ୍ଡୀଵଶବ୍ଦେନ ତୁ ତତ୍ରତତ୍ର ଭୂମୌ ନିଷେଦୁର୍ବହଵୋଽତିଵେଲମ୍। ଶଙ୍ଖସ୍ଯ ଶବ୍ଦେନ ତୁ ଵାନରସ୍ଯ ଶବ୍ଦେନ ତେ ଯୋଧଵରାଃ ସମନ୍ତାତ୍
ଗାଣ୍ଡୀବର ଶବ୍ଦରେ ବହୁତ ଯୋଦ୍ଧା ଭୟରେ ଭୂମିରେ ବସିଗଲେ। ଶଂଖ ଓ ବାନରର ଚିତ୍କାର ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଆସିଗଲେ।
ଏଷୋଽତିମାନୀ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରଃ ସେନାମୁଖେ ସର୍ଵସମୃଦ୍ଧତେଜାଃ। ପରାଜଯଂ ନିତ୍ଯମମୃଷ୍ଯମାଣୋ ନିଵର୍ତତେ ଯୁଦ୍ଧମନାଃ ପୁରସ୍ତାତ୍
ଏଠି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଗର୍ବିତ ପୁଅ, ସେନାର ଆଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ପରାଜୟ ସହିପାରେନି, ସଦା ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛି।
ତମେଵ ଯାହି ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଯୁକ୍ତଃ ସୁଯୋଧନଂ ତତ୍ର ସହାନୁଜଂ ଚ
ସାବଧାନ ହୋଇ ସିଧାସଳଖ ସୁଯୋଧନ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଥିବାଠାରେ ଯାଅ।
ତମାପତନ୍ତଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ସର୍ଵେ କୁରୁପ୍ରଵୀରାଃ ସହସାଽଭ୍ଯଗଚ୍ଛନ୍। ପ୍ରହସ୍ଯ ଵୀରଃ ସ ତୁ ତାନତୀତ୍ଯ ଦୁର୍ଯୋଧନେ ଦ୍ଵୌ ନିଚଖାନ ବାଣୌ
ତାଙ୍କୁ ଦୃତଗତିରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ହଠାତ୍ ଆସିଗଲେ। ନାୟକ ହସି ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇ ଦୁଇଟି ବାଣରେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ତେନାର୍ଦିତୋ ନାଗ ଇଵ ପ୍ରଭିନ୍ନଃ ପାର୍ଥେନ ଵିଦ୍ଧୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରଃ । ଯୁଯୁତ୍ସମାନୋଽତିରଥେନ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ସ୍ଵଯଂ ଵିଗୃହ୍ଯାର୍ଜୁନମାସସାଦ
ପାର୍ଥଙ୍କ ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇ, ହାତୀ ଭଳି ବିକଳ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ ସ୍ୱୟଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନେ ଆସିଲେ।
ସ ଭୀମଧନ୍ଵାନମୁଦଗ୍ରଵେଗୋ ଧନଞ୍ଜଯଂ ଶତ୍ରୁଶତୈରଜେଯମ୍। ଆକର୍ଣପୂର୍ଣାଯତଚୋଦିତେନ ଭଲ୍ଲେନ ଵିଵ୍ଯାଧ ଲଲାଟମଧ୍ଯେ
ଉତ୍ସାହୀ ଧନଞ୍ଜୟ, ଯିଏ ଶତଶତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅଜୟ, ତାଙ୍କ ଲଳାଟ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ସ ତେନ ବାଣେନ ସମର୍ପିତେନ ଜାମ୍ବୂନଦାଭେନ ସୁସଂହିତେନ । ରରାଜ ପାର୍ଥୋ ରୁଧିରଂ କ୍ଷରନ୍ଵୈ ଯଥୈକରଶ୍ମିର୍ଭଗଵାନ୍ଦିଵାର୍କଃ
ସେ ସୁନିଶିତ, ସୁନା ମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ, ପାର୍ଥ ରକ୍ତ ଝରିବା ସହିତ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଏକମାତ୍ର କିରଣ ଦେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଅଥାସ୍ଯ ବାଣେନ ଵିଦାରିତସ୍ଯ ପ୍ରାଦୁର୍ଵଭୂଵାସ୍ରମଜସ୍ରମୁଷ୍ଣମ୍। ସା ତସ୍ଯ ଜାମ୍ବୂନଦପୁଷ୍ପଚିତ୍ରା ମାଲେଵ ଧାରାଽଭିଵିରାଜତେ ସ୍ମ
ତାହା ପରେ, ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ସ୍ଥାନରୁ ଗରମ ରକ୍ତ ଅବିରତ ଝରିଲା। ସେ ଝରା, ସୁନା ଓ ଫୁଲ ଭଳି ଚିହ୍ନ ଥିବା, ମାଳା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ସ ତେନ ବାଣାଭିହତସ୍ତରସ୍ଵୀ ଦୁଯୋଧନେନୋଦ୍ଧତମନ୍ଯୁଵେଗଃ । ଶରାନୁପାଦାଯ ଵିଷାଗ୍ନିକଲ୍ପାନ୍ଵିଵ୍ଯାଧ ରାଜାନମଦୀନସତ୍ଵଃ
ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇ, ତୀବ୍ର ଉତ୍ସାହରେ ଅର୍ଜୁନ ବିଷ ସମାନ ମୃତ୍ୟୁକାରୀ ବାଣ ନେଇ, ଅଦମ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ଦୁର୍ଯୋଧନଶ୍ଚାପି ତମୁଗ୍ରତେଜାଃ ପାର୍ଥଶ୍ଚ ଦୁର୍ଯୋଧନମେକଵୀରଃ । ଅନ୍ଯୋନ୍ଯମାଜୌ ପୁରୁଷପ୍ରଵୀରୌ ସମ ସମାଜଘ୍ନତୁରାଜମୀଢୌ
ଦୁର୍ୟୋଧନ ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ପାର୍ଥ ଏକମାତ୍ର ବୀର, ଦୁହେଁ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମାନ ଭାବେ ପ୍ରତିଘାତ କରିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭିନ୍ନେନ ମହାଗଜେନ ମହୀଧରାଭେନ ପୁନର୍ଵିକର୍ଣଃ । ରଥୈଶ୍ଚତୁର୍ଭିର୍ଗଜପାଦରକ୍ଷୈଃ କୁନ୍ତୀସୁତଂ ପାଣ୍ଡଵମଭ୍ଯଧାଵତ୍
ତାପରେ ବିକର୍ଣ୍ଣ, ପାହାଡ଼ ଭଳି ଏକ ବଡ଼ ହାତୀ ଓ ଚାରିଟି ରଥ, ହାତୀ ଓ ପଦାତି ରକ୍ଷିତ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ।
ତମାପତନ୍ତଂ ତ୍ଵରିତଂ ଗଜେନ୍ଦ୍ରଂ ଧନଞ୍ଜଯଃ କୁମ୍ଭଲଲାଟମଧ୍ଯେ। ଆକର୍ଣପୂର୍ଣେନ ଦୃଢାଯସେନ ବାଣେନ ଵିଵ୍ଯାଧ ଭୃଶଂ ତୁ ଵୀରଃ
ସେ ଦୃତ ଗତିରେ ଆସୁଥିବା ହାତୀକୁ ଧନଞ୍ଜୟ ତାହାର ମୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ବାଣ ଦେଇ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ପାର୍ଥେନ ସୃଷ୍ଟଃ ସ ତୁ ଗୃଧ୍ରପତ୍ରୋ ହ୍ଯାପୁଙ୍ଖଦେଶଂ ପ୍ରଵିଵେଶ ନାଗମ୍। ଵିଦାର୍ଯ ଶୈଲପ୍ରଵରପ୍ରକାଶଂ ଯଥାଽଶନିଃ ପର୍ଵତମିନ୍ଦ୍ରସୃଷ୍ଟଃ
ପାର୍ଥଙ୍କ ଛାଡ଼ା ଗୃଧ୍ରପଙ୍ଖି ବାଣ ହାତୀର ମୁଣ୍ଡକୁ ଭେଦି, ତାହାର ଦୀପ୍ତିମାନ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଖୋଲି ଦେଲା, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ବଜ୍ର ପାହାଡ଼ ଶିଖରକୁ ଭେଦି ଦିଏ।
ଶରପ୍ରତପ୍ତଃ ସ ତୁ ନାଗରାଜଃ ପ୍ରଵେପିତାଙ୍ଗୋ ଵ୍ଯଥିତାନ୍ତରାତ୍ମା। ସଂସୀଦମାନୋ ନିପପାତ ଭୂମୌ ଵଜ୍ରାହତଂ ଶୃଙ୍ଗମିଵାଚଲସ୍ଯ
ବାଣର ତାପରେ ହାତୀରାଜ ଶରୀର କମ୍ପିଲା, ମନ ଭୟଭୀତ ହେଲା; ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ସେ ପାହାଡ଼ର ବଜ୍ରାଘାତ ଶିଖର ଭଳି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ନିପାତିତେ ଦନ୍ତିଵରେ ପୃଥିଵ୍ଯାଂ ତ୍ରାସାଦ୍ଵିକର୍ଣଃ ସହସାଽଵତୀର୍ଯ । ତୂର୍ଣଂ ପଦାନ୍ଯଷ୍ଟଶତାନି ଗତ୍ଵା ଵିଵିଂଶତେଃ ସ୍ଯନ୍ଦନମାରୁରୋହ
ବଡ଼ ହାତୀଟିଏ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଯିବା ସହିତ, ଭୟରେ ବିକର୍ଣ୍ଣ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ରଥରୁ ଅବତରିଲେ ଏବଂ ଶୀଘ୍ର ଆଠ ସେଂଶ ଦୌଡ଼ି, ବିବିଂଶତିଙ୍କ ରଥକୁ ଚଢ଼ିଗଲେ।
ନିହତ୍ଯ ନାଗଂ ତୁ ଶରେଣ ତେନ ଵଜ୍ରୋପମେନାଦ୍ରିଵରପ୍ରକାଶମ୍। ତଥାଵିଧେନୈଵ ଶରେଣ ପାର୍ଥୋ ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ଵକ୍ଷସି ନିର୍ବିଭେଦ
ଏହି ବଜ୍ର ସମାନ ଏବଂ ପାହାଡ଼ ଭଳି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବାଣରେ ହାତୀକୁ ମାରି, ପାର୍ଥ ଏହିପରି ଏକ ବାଣରେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଛାତିକୁ ଭିଦ୍ରେ।
ହତେ ଗଜେ ରାଜନି ଚୈଵ ଭିନ୍ନେ ଭଗ୍ନେ ଵିକର୍ଣେ ଚ ସପାଦରକ୍ଷେ । ଗାଣ୍ଡୀଵମୁକ୍ତୈର୍ଵିଶିଖୈଃ ପ୍ରଭିନ୍ନାସ୍ତେ ଯୋଧମୁଖ୍ଯାଃ ସହସା ପ୍ରଜଗ୍ମୁଃ
ହାତୀ ମରିଯିବା, ରାଜା ଆହତ ହେବା ଏବଂ ବିକର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କ ରକ୍ଷାକର୍ମୀ ସହିତ ଭାଗିଯିବା ପରେ, ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ଛୁଟିଥିବା ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତୁରନ୍ତ ଭାଗିଗଲେ।
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ବାଣେନ ହତଂ ଚ ନାଗଂ ଯୋଧାଂଶ୍ଚ ସର୍ଵାନ୍ନୃପତିର୍ନିରୀକ୍ଷ୍ଯ। ରଥଂ ସମାଵୃତ୍ଯ କୁରଗ୍ନଵୀରୋ ରଣାତ୍ପ୍ରଦୁଦ୍ରାଵ ଯତୋ ନ ପାର୍ଥଃ
ବାଣରେ ହାତୀ ମୃତ ହେବା ଏବଂ ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ଭାଗିଯିବା ଦେଖି, ରଥରେ ଘେରାଯାଇଥିବା ରାଜା, ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଦୂରେ ରଖି, ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରୁ ପଳାଇଗଲେ।
ତଂ ଭୀତରୂପଂ ତ୍ଵରିତଂ ଵ୍ରଜନ୍ତଂ ଦୁର୍ଯୋଧନଂ ଶତ୍ରୁଗଣାଵମର୍ଦୀ । ଅନ୍ଵାହ୍ଵଯଦ୍ଯୋଦ୍ଧୁମନାଃ କିରୀଟୀ ବାଣାଭିଵିଦ୍ଧଂ ରୁଧିରଂ ଵମନ୍ତମ୍
ଭୟଭୀତ ଏବଂ ତ୍ୱରାନ୍ବିତ ଭାବରେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଭାଗିଯିବା ଦେଖି, ଶତ୍ରୁମାନେ ଯାହାକୁ ଦମନ କରନ୍ତି, ସେହି କିରୀଟିଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ ରକ୍ତ ଝରୁଥିବା ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ଡାକିଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ମହେଷ୍ଵାସଵରେଽତିଵିଦ୍ଧେ ଧନଞ୍ଜଯେନାପ୍ରତିମେନ ଯୁଦ୍ଧେ। ସର୍ଵାଣି ସୈନ୍ଯାନି ଭଯାର୍ଦିତାନି ତ୍ରାସଂ ଯଯୁଃ ପାର୍ଥମୁଦୀକ୍ଷ୍ଯ ତାନି
ଏହି ମହାଧନୁର୍ଧରୀ ଯୋଦ୍ଧା ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆହତ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ସେନା ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଦେଖି ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇଗଲେ।
ତତସ୍ତୁ ତେ ଶାନ୍ତିପରାଶ୍ଚ ସର୍ଵେ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽର୍ଜୁନଂ ନାଗମିଵ ପ୍ରଭିନ୍ନମ୍। ଉଚ୍ଚୈର୍ନଦନ୍ତଂ ବଲମତ୍ତମାଜୌ ମଧ୍ଯେ ସ୍ଥିତଂ ସିଂହମିଵର୍ଷଭାଣାମ୍
ତାପରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଭଙ୍ଗ ହାତୀ ଭଳି ଯୁଦ୍ଧମଝିରେ ଉଚ୍ଚ ସ୍ୱରରେ ଦହାଡ଼ୁଥିବା ଏବଂ ବଳିଅଂଶ ମଧ୍ୟରେ ସିଂହ ଭଳି ଦଢ଼ିଆ ଦେଖି, ସମସ୍ତ ଯୋଦ୍ଧା ଶାନ୍ତି ଚାହୁଁଥିଲେ ଏବଂ ଭୟରେ ପଡ଼ିଗଲେ।
ଗାଣ୍ଡୀଵଶବ୍ଦେନ ତୁ ପାଣ୍ଡଵସ୍ଯ ଯୋଧା ନିପେତୁଃ ସହସା ରଥେଭ୍ଯଃ। ଭଯାର୍ଦିତାଃ ପାର୍ଥଶରାଭିତପ୍ତାଃ ସିଂହାଭିପନ୍ନା ଇଵ ଵାରଣେନ୍ଦ୍ରାଃ
ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଗାଣ୍ଡୀବର ଧ୍ୱନି ଶୁଣି, ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ତୁରନ୍ତ ତାଙ୍କର ରଥରୁ ଅଲଗା ହୋଇଗଲେ, ପାର୍ଥଙ୍କ ବାଣରେ ଜଳିଯିବା ଏବଂ ଭୟରେ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ସିଂହ ଆକ୍ରମଣ କରିଥିବା ହାତୀମାନେ ଭଳି।