ତ୍ରସ୍ତାଶ୍ଚ ରଥିନଃକ ସର୍ଵେ ଚୈନ୍ଦ୍ରମସ୍ତ୍ରଂ ଵିକୁର୍ଵତି। ସର୍ଵେ ଶାନ୍ତିପରା ଯୋଧାଃ ସ୍ଵଚିତ୍ତଂ ନାଭିଜଝିରେ । ସହିତା ଦ୍ରୋଣଭୀଷ୍ମାଭ୍ଯାଂ ପ୍ରମୋହଗତଚେତନାଃ
ଇନ୍ଦ୍ରାସ୍ତ୍ରର ଭୟଙ୍କର ଦେଖାଣିକୁ ଦେଖି ସମସ୍ତ ରଥୀ ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଶାନ୍ତି ଚାହିଲେ; ଦ୍ରୋଣ ଓ ଭୀଷ୍ମ ସହିତ ଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ମନ ଶାନ୍ତ ହେବାକୁ ପାରିଲା ନାହିଁ, ସମସ୍ତେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଗଲେ।
ତାନି ସର୍ଵାଣି ସୈନ୍ଯାନି ଭଗ୍ନାନି ଭରତର୍ଷଭ । ପ୍ରାଦ୍ରଵନ୍ତ ଦିଶଃ ସର୍ଵା ଭଯାଦ୍ଵୈ ସଵ୍ଯସାଚିନଃ
ହେ ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ, ସେଇ ସମସ୍ତ ସେନା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ସବୁ ଦିଗକୁ ଭୟରେ ସବ୍ୟସାଚୀଙ୍କୁ ଦେଖି ପଳାଇଗଲେ।
ଦକ୍ଷିଣାମେଵ ତୁ ଦିଶଂ ହଯାନୁତ୍ତର ଵାହଯ। ପୁରା ସାର୍ଥୀ ଭଵତ୍ଯେଷାମଯଂ ଶବ୍ଦୋଽତ୍ର ତିଷ୍ଠତାମ୍
ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ନେଇଯାଅ, ସାରଥି; ସେମାନଙ୍କର ଆସିବାର ଶବ୍ଦ ଏଠାରେ ଶୁଣାଯାଉଛି—ଏଠି ରହିଯାଉ।
ଅଶ୍ଚତ୍ଥାମ୍ନଃ ପ୍ରତିରଥଂ ପ୍ରାଚୀମୁଦ୍ଯାହି ସାରଥେ । ଅଚିରାଦ୍ଦ୍ରଷ୍ଟୁମିଚ୍ଛାମି ଗୁରୁପୁତ୍ରଂ ଯଶସ୍ଵିନମ୍
ଅଶ୍ୱଥ୍ଥାମାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ରଥକୁ ପୂର୍ବ ଦିଗକୁ ଘୁଞ୍ଚାଅ, ସାରଥି; ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ମୋ ଗୁରୁଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ଚାହୁଁଛି।
ମୋହଯିତ୍ଵା ତୁ ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ଧନୁର୍ଘୋଷେଣ ପାଣ୍ଡଵଃ। ପ୍ରସଵ୍ଯଂ ଚୈଵମାଵୃତ୍ଯ କ୍ରୋଶାର୍ଧଂ ପ୍ରାଦ୍ରଵତ୍ତଦା
ପାଣ୍ଡବ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟର ଗଞ୍ଜନ ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଭ୍ରମିତ କରି, ବାମପଟେ ଦୃତ ଘୂରି ଅର୍ଧ କ୍ରୋଶ ଦୂରକୁ ଚାଲିଗଲେ।
ଯଥା ସତତଗୋ ଵାଯୁଃ ସୁପର୍ଣଶ୍ଚାପି ଶୀଘ୍ରଗଃ । ତଥା ପାର୍ଥରଥଃ ଶୀଘ୍ରମାକାଶେ ପର୍ଯଵର୍ତତ
ଯେପରି ସଦା ଚଳିଥିବା ପବନ କିମ୍ବା ତୁରନ୍ତ ଉଡ଼ୁଥିବା ଗରୁଡ଼, ସେପରି ପାର୍ଥଙ୍କ ରଥ ଆକାଶରେ ଦୃତ ଘୂରିଗଲା।
ମୁହୂର୍ତୋପରତେ ଶବ୍ଦେ ପ୍ରତିଯାତେ ଧନଞ୍ଜଯେ । ହସ୍ତ୍ଯଶ୍ଵରଥପାଦାତଂ ପୁରସ୍କୃତ୍ଯ ମହାରଥାଃ
ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପରେ ଶବ୍ଦ ଶାନ୍ତ ହେଲା ଏବଂ ଧନଞ୍ଜୟ ପଛକୁ ହଟିଲେ; ତାପରେ ମହାରଥୀମାନେ ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ ଓ ପଦାତିମାନେକୁ ଆଗରେ ରଖି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଦ୍ରୋଣଭୀଷ୍ମମୁଖାଃ ସର୍ଵେ ସୈନ୍ଯାନାଂ ଜଘନେ ଯଯୁଃ। ଯତ୍ତାଃ ପାର୍ଥମପଶ୍ଯନ୍ତଃ ସହିତାଃ ଶରଵିକ୍ଷତାଃ
ଦ୍ରୋଣ, ଭୀଷ୍ମ ଓ ଅନ୍ୟ ନେତାମାନେ ସମସ୍ତେ ସେନାର ପଛ ଦିଗକୁ ଗଲେ, ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇ, ସେମାନେ ସେଠାରେ ପାର୍ଥକୁ ଖୋଜୁଥିଲେ।
ଦିଷ୍ଟ୍ଯା ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ମୁକ୍ତଃ ସୈନ୍ଯଂ ଭୂଯିଷ୍ଠମାଗତମ୍। କ୍ରୋଶମାତ୍ରମତିକ୍ରମ୍ଯ ବଲମନ୍ଵାନଯାମହେ। ଯାତ ଯତ୍ର ଵନଂ ଗୁଲ୍ମଂ ନଦୀମନ୍ଵଶ୍ମକାଂ ପ୍ରତି
ଭାଗ୍ୟବଶତଃ ଦୁର୍ୟୋଧନ ରକ୍ଷା ପାଇଲେ ଏବଂ ଅଧିକାଂଶ ସେନା ଫେରିଆସିଲା; ଏକ କ୍ରୋଶ ମାତ୍ର ଅତିକ୍ରମ କରି, ଆମେ ସେନାକୁ ପୁନଃ ଏକତ୍ର କରୁଛୁ। ଯେଉଁଠାରେ ଜଙ୍ଗଲ, ଝାଡ଼ କିମ୍ବା ନଦୀ ଆମ ଲୋକଙ୍କ ପାଖକୁ ନେଇଯାଏ, ସେଠାକୁ ଯାଅ।
ଅଥ ଦୁର୍ଯୋଧନୋ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭଗ୍ନଂ ସ୍ଵଂ ବଲମାହଵେ। ଅମୃଷ୍ଯମାଣଃ କ୍ରୋଧେନ ପ୍ରତିମାର୍ଗନ୍ଧନଞ୍ଜଯମ୍
ତାପରେ ଦୁର୍ୟୋଧନ ଯୁଦ୍ଧରେ ନିଜ ସେନାକୁ ଭଙ୍ଗ ଦେଖି, ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧରେ ଅସହ୍ୟ ହୋଇ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କୁ ଧାଉଥିଲେ।
ନ୍ଯଵର୍ତତ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଵେନାନୀକେନ ସଂଵୃତଃ । ଵାର୍ଯମାଣୋ ଦୁରାଧର୍ଷୈର୍ଭୀଷ୍ମଦ୍ରୋଣକୃପୈର୍ଭୃଶମ୍
କିନ୍ତୁ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିଜ ଦଳରେ ଘିରି ଫେରିଗଲେ, ଯଦ୍ୟପି ଭୀଷ୍ମ, ଦ୍ରୋଣ ଓ କୃପା ତାଙ୍କୁ ବଢ଼ିବାରୁ ବଞ୍ଚାଇବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ।
ତତୋଽର୍ଜୁନଶ୍ଚିତ୍ରମୁଦାରଵେଗଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଗାଣ୍ଡୀଵମୁଵାଚ ଵାକ୍ଯମ୍। ଭୋଗୀନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପଂ ଭୁଵନେଷୁ ରୂଢମଭେଦ୍ଯମଚ୍ଛେଦ୍ଯମଦାହ୍ଯମାଜୌ
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ ଅଦ୍ଭୁତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗାଣ୍ଡୀବକୁ—ଯାହା ନାଗରାଜ ପରି, ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଭେଦ୍ୟ, ଅକଟ, ଅଦାହ୍ୟ—ଦେଖି ଏହି କଥା କହିଲେ:
ଇଦଂ ତ୍ଵିଦାନୀମନଯଂ କୁରୂଣାଂ ଶିଵଂ ଧନୁଃ ଶତ୍ରୁନିବର୍ହଣଂ ଚ। ଅତ୍ଯାଶୁଗଂ ଵେଗଵଦାଶୁକର୍ତୃ ଅଵାରଣୀଯଂ ମହତେ ରଣାଯ
ଏହି ଧନୁଷ୍ୟ ଏବେ କୁରୁମାନେ ପାଇଁ ମଙ୍ଗଳ ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନେ ପାଇଁ ବିନାଶକାରୀ; ଏହା ବହୁତ ତ୍ୱରିତ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରିହାର୍ଯ୍ୟ।
ପ୍ରଦାରଣଂ ଶତ୍ରୁଵରୂଥିନୀନାମନୀକଜିତ୍ସଂଯତି ଵଜ୍ରକଲ୍ପମ୍। ଵୈଧଵ୍ଯଦଂ ଶତ୍ରୁନିତମ୍ବିନୀନାଂ ମୁଖପ୍ରଦଂ କୌରଵଵଂଶଜାନାମ୍
ଏହା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଦଳକୁ ଭଙ୍ଗ କରେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେନାକୁ ଜିତିବାରେ ସମର୍ଥ, ବଜ୍ର ପରି; ଏହା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ମହିଳାମାନେ ପାଇଁ ବିଧବାତ୍ୱ ଆଣେ ଏବଂ କୌରବ ବଂଶର ପୁଅମାନେ ପାଇଁ ମହିମା ଦେଇଥାଏ।
ପ୍ରଯାହି ଯତ୍ରୈଷ ସୁଯୋଧନୋ ହି ତଂ ପାତଯିଷ୍ଯାମି ଶରୈଃ ସୁତୀକ୍ଷ୍ଣୈଃ । ଆଚାର୍ଯପୁତ୍ରଂ ଚ ସୁଯୋଧନଂ ଚ ପିତାମହଂ ସୂତସୁତଂ ଚ ସଙ୍ଖ୍ଯେ । ଦ୍ରୋଣଂ କୃପଂ ଚୈଵ ନିଵାର୍ଯ ସର୍ଵାଞ୍ଶିରୋ ହରିଷ୍ଯାମି ସୁଯୋଧନସ୍ଯ
ତୁ ଯେଉଁଠାରେ ସୁଯୋଧନ ଅଛି, ସେଠାକୁ ଯା। ମୁଁ ତାକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ପଡ଼ିଯିବି। ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଚାର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ, ସୁଯୋଧନ, ପିତାମହ, ସୂତପୁତ୍ର, ଦ୍ରୋଣ, କୃପା ଓ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ରୋକି, ସୁଯୋଧନଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ କାଟି ନେବି।
ତଦୁତ୍ତରଶ୍ଚିତ୍ରମୁଦାରଵେଗଂ ଧନୁଶ୍ଚ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ନିଶିତାଞ୍ଶରାଂଶ୍ଚ। ଭୀତୋଽବ୍ରଵୀଦର୍ଜୁନମାଜିମଧ୍ଯେ ନାହଂ ତଵାଶ୍ଵାନ୍ଵିଷହେ ନିଯନ୍ତୁମ୍
ଉତ୍ତର, ତୁମର ଧନୁଷ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦେଖି, ଭୟଭୀତ ହେଲା ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧମଧ୍ୟରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ କହିଲା, 'ମୁଁ ତୁମ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବି ନାହିଁ।'
ତମବ୍ରଵୀନ୍ମାତ୍ସ୍ଯସୁତଂ ପ୍ରହସ୍ଯ ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵା ଦ୍ଵିଷତାଂ ନିହନ୍ତା । ମଯା ସହାଯେନ କୁତୋ ଭଯଂ ତେ ପ୍ରେହ୍ଯୁତ୍ତରାଶ୍ଵାନୁପମନ୍ତ୍ରଯସ୍ଵ
ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଶତ୍ରୁନାଶକ ଅର୍ଜୁନ ହସି କହିଲେ, 'ମୋତେ ସହଯୋଗୀ ଭାବେ ଥିବାବେଳେ ତୁମେ କାହିଁକି ଭୟ କରୁଛ? ଚାଲ, ଉତ୍ତର, ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଚଲା।'
ଆଶ୍ଵାସିତସ୍ତେନ ଧନଞ୍ଜଯେନ ଵୈରାଟିରଶ୍ଵାନତୁଦଞ୍ଜଵେନ। ଵିଷ୍ଫାରଯଂସ୍ତଦ୍ଧନୁରୁଗ୍ରଵେଗଂ ଯୁଯୁତ୍ସମାନଃ ପୁନରେଵ ଜିଷ୍ଣୁଃ
ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଉତ୍ସାହରେ ବିରାଟପୁତ୍ର ଚାବୁକ ହାତରେ ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଚଲାଇଲେ। ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗ୍ରହୀ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁଷକୁ ପୁଣି ତଣିଲେ।
ଗାଣ୍ଡୀଵଶବ୍ଦେନ ତୁ ତତ୍ରତତ୍ର ଭୂମୌ ନିଷେଦୁର୍ବହଵୋଽତିଵେଲମ୍। ଶଙ୍ଖସ୍ଯ ଶବ୍ଦେନ ତୁ ଵାନରସ୍ଯ ଶବ୍ଦେନ ତେ ଯୋଧଵରାଃ ସମନ୍ତାତ୍
ଗାଣ୍ଡୀବର ଶବ୍ଦରେ ବହୁତ ଯୋଦ୍ଧା ଭୟରେ ଭୂମିରେ ବସିଗଲେ। ଶଂଖ ଓ ବାନରର ଚିତ୍କାର ଶବ୍ଦରେ ସମସ୍ତ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଚାରିପାଖରେ ଆସିଗଲେ।
ଏଷୋଽତିମାନୀ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରଃ ସେନାମୁଖେ ସର୍ଵସମୃଦ୍ଧତେଜାଃ। ପରାଜଯଂ ନିତ୍ଯମମୃଷ୍ଯମାଣୋ ନିଵର୍ତତେ ଯୁଦ୍ଧମନାଃ ପୁରସ୍ତାତ୍
ଏଠି ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ଗର୍ବିତ ପୁଅ, ସେନାର ଆଗରେ ଦୀପ୍ତିମାନ, ପରାଜୟ ସହିପାରେନି, ସଦା ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗ୍ରହୀ, ସେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଯାଉଛି।
ତମେଵ ଯାହି ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଯୁକ୍ତଃ ସୁଯୋଧନଂ ତତ୍ର ସହାନୁଜଂ ଚ
ସାବଧାନ ହୋଇ ସିଧାସଳଖ ସୁଯୋଧନ ଓ ତାଙ୍କ ଭାଇମାନେ ଥିବାଠାରେ ଯାଅ।
ତମାପତନ୍ତଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ସର୍ଵେ କୁରୁପ୍ରଵୀରାଃ ସହସାଽଭ୍ଯଗଚ୍ଛନ୍। ପ୍ରହସ୍ଯ ଵୀରଃ ସ ତୁ ତାନତୀତ୍ଯ ଦୁର୍ଯୋଧନେ ଦ୍ଵୌ ନିଚଖାନ ବାଣୌ
ତାଙ୍କୁ ଦୃତଗତିରେ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ସମସ୍ତ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠମାନେ ହଠାତ୍ ଆସିଗଲେ। ନାୟକ ହସି ତାଙ୍କୁ ଅଟକାଇ ଦୁଇଟି ବାଣରେ ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ତେନାର୍ଦିତୋ ନାଗ ଇଵ ପ୍ରଭିନ୍ନଃ ପାର୍ଥେନ ଵିଦ୍ଧୋ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ରଃ । ଯୁଯୁତ୍ସମାନୋଽତିରଥେନ ସଙ୍ଖ୍ଯେ ସ୍ଵଯଂ ଵିଗୃହ୍ଯାର୍ଜୁନମାସସାଦ
ପାର୍ଥଙ୍କ ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇ, ହାତୀ ଭଳି ବିକଳ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରପୁତ୍ର ଯୁଦ୍ଧକୁ ଆଗ୍ରହୀ ହୋଇ ସ୍ୱୟଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ସମ୍ମୁଖୀନେ ଆସିଲେ।
ସ ଭୀମଧନ୍ଵାନମୁଦଗ୍ରଵେଗୋ ଧନଞ୍ଜଯଂ ଶତ୍ରୁଶତୈରଜେଯମ୍। ଆକର୍ଣପୂର୍ଣାଯତଚୋଦିତେନ ଭଲ୍ଲେନ ଵିଵ୍ଯାଧ ଲଲାଟମଧ୍ଯେ
ଉତ୍ସାହୀ ଧନଞ୍ଜୟ, ଯିଏ ଶତଶତ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅଜୟ, ତାଙ୍କ ଲଳାଟ ମଧ୍ୟରେ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବିଦ୍ଧ ହେଲେ।
ସ ତେନ ବାଣେନ ସମର୍ପିତେନ ଜାମ୍ବୂନଦାଭେନ ସୁସଂହିତେନ । ରରାଜ ପାର୍ଥୋ ରୁଧିରଂ କ୍ଷରନ୍ଵୈ ଯଥୈକରଶ୍ମିର୍ଭଗଵାନ୍ଦିଵାର୍କଃ
ସେ ସୁନିଶିତ, ସୁନା ମୁଣ୍ଡିଆ ବାଣରେ ବିଦ୍ଧ ହୋଇ, ପାର୍ଥ ରକ୍ତ ଝରିବା ସହିତ ଏମିତି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ, ଯେପରି ଆକାଶରେ ଏକମାତ୍ର କିରଣ ଦେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଦୀପ୍ତିମାନ।
ଅଥାସ୍ଯ ବାଣେନ ଵିଦାରିତସ୍ଯ ପ୍ରାଦୁର୍ଵଭୂଵାସ୍ରମଜସ୍ରମୁଷ୍ଣମ୍। ସା ତସ୍ଯ ଜାମ୍ବୂନଦପୁଷ୍ପଚିତ୍ରା ମାଲେଵ ଧାରାଽଭିଵିରାଜତେ ସ୍ମ
ତାହା ପରେ, ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ସ୍ଥାନରୁ ଗରମ ରକ୍ତ ଅବିରତ ଝରିଲା। ସେ ଝରା, ସୁନା ଓ ଫୁଲ ଭଳି ଚିହ୍ନ ଥିବା, ମାଳା ଭଳି ଚମକୁଥିଲା।
ସ ତେନ ବାଣାଭିହତସ୍ତରସ୍ଵୀ ଦୁଯୋଧନେନୋଦ୍ଧତମନ୍ଯୁଵେଗଃ । ଶରାନୁପାଦାଯ ଵିଷାଗ୍ନିକଲ୍ପାନ୍ଵିଵ୍ଯାଧ ରାଜାନମଦୀନସତ୍ଵଃ
ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇ, ତୀବ୍ର ଉତ୍ସାହରେ ଅର୍ଜୁନ ବିଷ ସମାନ ମୃତ୍ୟୁକାରୀ ବାଣ ନେଇ, ଅଦମ୍ୟ ଶକ୍ତିରେ ରାଜାଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ।
ଦୁର୍ଯୋଧନଶ୍ଚାପି ତମୁଗ୍ରତେଜାଃ ପାର୍ଥଶ୍ଚ ଦୁର୍ଯୋଧନମେକଵୀରଃ । ଅନ୍ଯୋନ୍ଯମାଜୌ ପୁରୁଷପ୍ରଵୀରୌ ସମ ସମାଜଘ୍ନତୁରାଜମୀଢୌ
ଦୁର୍ୟୋଧନ ତୀବ୍ର ତେଜସ୍ୱୀ ଏବଂ ପାର୍ଥ ଏକମାତ୍ର ବୀର, ଦୁହେଁ ପୁରୁଷଶ୍ରେଷ୍ଠ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମାନ ଭାବେ ପ୍ରତିଘାତ କରିଲେ।
ତତଃ ପ୍ରଭିନ୍ନେନ ମହାଗଜେନ ମହୀଧରାଭେନ ପୁନର୍ଵିକର୍ଣଃ । ରଥୈଶ୍ଚତୁର୍ଭିର୍ଗଜପାଦରକ୍ଷୈଃ କୁନ୍ତୀସୁତଂ ପାଣ୍ଡଵମଭ୍ଯଧାଵତ୍
ତାପରେ ବିକର୍ଣ୍ଣ, ପାହାଡ଼ ଭଳି ଏକ ବଡ଼ ହାତୀ ଓ ଚାରିଟି ରଥ, ହାତୀ ଓ ପଦାତି ରକ୍ଷିତ, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଉପରେ ଧାଉଥିଲେ।
ତମାପତନ୍ତଂ ତ୍ଵରିତଂ ଗଜେନ୍ଦ୍ରଂ ଧନଞ୍ଜଯଃ କୁମ୍ଭଲଲାଟମଧ୍ଯେ। ଆକର୍ଣପୂର୍ଣେନ ଦୃଢାଯସେନ ବାଣେନ ଵିଵ୍ଯାଧ ଭୃଶଂ ତୁ ଵୀରଃ
ସେ ଦୃତ ଗତିରେ ଆସୁଥିବା ହାତୀକୁ ଧନଞ୍ଜୟ ତାହାର ମୁଣ୍ଡ ମଧ୍ୟରେ ଦୃଢ଼ ବାଣ ଦେଇ ବିଦ୍ଧ କଲେ।