ତାଲୋ ଵୈ କାଞ୍ଚନୋ ଯତ୍ର ଵଜ୍ରଵୈଡୂର୍ଯଭୂଷିତଃ । ଅତୀଵ ସମରେ ଭାତି ମାତରିଶ୍ଵପ୍ରକମ୍ପିତଃ
ଯେଉଁଠାରେ ସୁନାର ତାଳଗଛ, ବଜ୍ର ଓ ବୈଡୂର୍ୟ ରତ୍ନରେ ଶୋଭିତ, ଯୁଦ୍ଧରେ ବଡ଼ ଚମକୁଛି, ପବନରେ ହଲୁଚିଯାଉଛି।
ଦାରୁଣଂ ପ୍ରହରିଷ୍ଯାମି ରଥବୃନ୍ଦାନି ଧନ୍ଵିନାମ୍। ଆଦାସ୍ଯାମ୍ଯହମେତେଷାଂ ଧନୁର୍ଜ୍ଯାଵେଷ୍ଟନାନି ଚ
ମୁଁ ଦନ୍ଧାଧାରୀ ରଥମାନଙ୍କ ଦଳକୁ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆକ୍ରମଣ କରିବି, ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଧନୁଷ ଓ ତାର ଛିନି ନେବି।
ଅସ୍ଯନ୍ତଂ ଦିଵ୍ଯମସ୍ତ୍ରାଣି ଚିତ୍ରମୁତ୍ତର ପଶ୍ଯସି
ଉତ୍ତର, ଦେଖ, ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରମାନେ କିପରି ଛାଡ଼ାଯାଉଛି।
ଶତହ୍ରଦାଂ ଜୃମ୍ଭମାଣାଂ ମେଘସ୍ଥାଂ ପ୍ରାଵୃଷୀଵ ଚ। ସୁଵର୍ଣପୃଷ୍ଠଂ ଗାଣ୍ଡୀଵଂ ପଶ୍ଯନ୍ତୁ କୁରଵୋ ମମ
ମୋର ସୁନାର ପିଠି ଥିବା ଗାଣ୍ଡୀବ, ବର୍ଷାକାଳର ମେଘ ଭଳି ଶତଧାରାରେ ଫୁଲିଉଠିଛି, ଏହାକୁ କୁରୁମାନେ ଦେଖନ୍ତୁ।
ଦକ୍ଷିଣେନାଥ ଵାମେନ କତମେନ ସ୍ଵିଦସ୍ଯତି। ଇତି ମାଂ ଶତ୍ରଵଃ ସର୍ଵେ ନ ଵିଜ୍ଞାସ୍ଯନ୍ତି ସାରଥେ
ମୁଁ ଡାହାଣ କିମ୍ବା ବାମ ଦିଗରୁ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିବି, କେଉଁ ପଟେ ହେବ? ଏଭଳି ମୋ ସତ୍ରୁମାନେ ଓ ସାରଥି ଚିହ୍ନି ପାରିବେ ନାହିଁ।
ଅସ୍ତ୍ରୋଦକାଂ ହଯାଵର୍ତାଂ ନାଗନକ୍ରାଂ ରଥହ୍ରଦାମ୍। ନଦୀଂ ପ୍ରସ୍କନ୍ଦଯିଷ୍ଯାମି ପରଲୋକାପହାରିଣୀମ୍
ଅସ୍ତ୍ରର ଜଳ, ଘୋଡ଼ାର ଘୁର୍ଣ୍ଣି, ସାପ ଓ ମାଛର ରୂପରେ, ରଥର ହ୍ରଦକୁ ଏମିତି ପୁରିଦେବି, ଯାହା ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ପରଲୋକକୁ ନେଇଯିବ।
ପାଣିପାଦଶିରଃପୃଷ୍ଠବାହୁଶଙ୍ଖଚରାଚରମ୍। ଵନଂ କୁରୂଣାଂ ଛେତ୍ସ୍ଯାମି ଭଲ୍ଲୈଃ ସନ୍ନତପର୍ଵଭିଃ
ମୁଁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ବାକା ଶିରା ଥିବା ବାଣରେ କୁରୁମାନେର ହାତ, ପାଉଁ, ମୁଣ୍ଡ, ପିଠ, ବାହୁ, ଶଂଖ ଓ ଚଳନଶୀଳ ସବୁକିଛି କାଟିଦେବି।
ତୂଣୀଶଯାଃ ସୁପୁଙ୍ଖାଗ୍ରା ଵିଶିଖା ଦୁନ୍ଦୁଭିସ୍ଵନାଃ। ମଯା ପ୍ରମୁକ୍ତାଃ ସଂଗ୍ରାମେ କୁରୂନ୍ଧକ୍ଷ୍ଯନ୍ତି ସାଯକାଃ
ମୋ ତରଫରୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ସୁନ୍ଦର ପଙ୍ଖ ଥିବା, ଢୋଲ ଭଳି ଶବ୍ଦ କରୁଥିବା ବାଣମାନେ କୁରୁମାନେକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେବ।
ଧ୍ଵଜଵୃକ୍ଷଂ ଶରତୃଣଂ ନାଗାଶ୍ଵଶ୍ଵାପଦାକୁଲମ୍ । ରଥସିଂହଗଣୈର୍ଯୁକ୍ତଂ ଧନୁର୍ଵଲ୍ଲିସମାକୁଲମ୍। ଵନମାଦୀପଯିଷ୍ଯାମି କୁରୂଣାମସ୍ତ୍ରତେଜସା
ଧ୍ୱଜ ଗଛ, ଘାସ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ପଶୁ, ସିଂହ ଯୋଗାଯୋଗ ଥିବା ରଥ, ଧନୁଷ ଲତାରେ ଆବୃତ ଏହି କୁରୁମାନେର ଅଟବା ମୁଁ ଅସ୍ତ୍ରର ତେଜରେ ଜ୍ୱାଳିଦେବି।
ଜଯତୋ ଭାରତୀଂ ସେନାମେକସ୍ଯ ମମ ସଂଯୁଗେ। ଶତଂ ମାର୍ଗା ଭଵିଷ୍ଯନ୍ତି ପାଵକସ୍ଯେଵ କାନନେ
ମୁଁ ଏକା ଯୁଦ୍ଧରେ ଭାରତୀୟ ସେନାକୁ ଜିତିବାବେଳେ, ଅଗ୍ନି ଜଣେ ଅଟବାରେ ଯେପରି ଶତପଥ ଖୋଲିଯାଏ, ସେପରି ଶତପଥ ଖୋଲିଯିବ।
ମଯା ଚକ୍ରମିଵାଵିଦ୍ଧଂ ସୈନ୍ଯଂ ଦ୍ରକ୍ଷ୍ଯସି କେଵଲମ୍ । ତାନହଂ ରଥନୀଡେଭ୍ଯଃ ପରଲୋକାଯ ଶାତ୍ରଵାନ୍। ଏକଃ ପ୍ରଦ୍ରାଵଯିଷ୍ଯାମି ଚକ୍ରପାଣିରିଵାସୁରାନ୍
ମୁଁ ଏକାକି ଏମିତି ଭାବରେ ଏହି ସେନାକୁ ଭେଦି ଦେଖାଇବି, ଯେପରି ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ଭେଦାଯାଏ । ରଥର ଆସନରୁ ମୁଁ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ପରଲୋକକୁ ପଠାଇଦେବି, ଯେପରି ଚକ୍ରଧାରୀ ଦେବତା ଅସୁରମାନେଙ୍କୁ ଭଗାଇଥିଲେ ।
ଅସଂଭ୍ରାନ୍ତୋ ରଥେ ତିଷ୍ଠନ୍ସମେଷୁ ଵିଷମେଷୁ ଚ। ମାର୍ଗମାଵୃତ୍ଯ ତିଷ୍ଠନ୍ତମପି ଭେତ୍ସ୍ଯାମି ପର୍ଵତମ୍
ମୁଁ ରଥରେ ଅଡ଼ିଗ ରହି, ସମ ଓ ଅସମ ଭୂମିରେ, ଯଦି ମୋ ପଥରେ ପାହାଡ଼ ଅଟକି ରହିଥାଏ, ତାହାକୁ ମଧ୍ୟ ଭଙ୍ଗିଦେବି ।
ଅହମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସଂଗ୍ରାମେ ଦ୍ଵିଷତୋ ବଲଦର୍ପିତାନ୍। ମାତଲିଂ ସାରଥିଂ କୃତ୍ଵା ନିଵାତକଵଚାନ୍ରଣେ । ହତଵାନ୍ସର୍ଵତଃ ସର୍ଵାନ୍ଧାଵତୋ ଯୁଧ୍ଯତସ୍ତଦା
ମୁଁ ମାତଳିଙ୍କୁ ସାରଥି କରି, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଶତ୍ରୁ ନିବାତକବଚମାନେଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ପଳାଇବା ଓ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ସମୟରେ ହରାଇଥିଲି ।
ନିଵାତକଵଚାନ୍ହତ୍ଵା ଗାଣ୍ଡୀଵାସ୍ତ୍ରୈଃ ସହସ୍ରଶଃ । ପରଂ ପାରେ ସମୁଦ୍ରସ୍ଯ ହିରଣ୍ଯପୁରମାରୁଜମ୍
ମୁଁ ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷର ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ହଜାର-ହଜାର ନିବାତକବଚଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରି, ସମୁଦ୍ରର ପାରକୁ ଯାଇ ସୁନାର ସହରକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଥିଲି ।
ହତ୍ଵା ଷଷ୍ଟିସହସ୍ରାଣି ରଥାନାମୁଗ୍ରଧନ୍ଵିନାମ୍। ପୌଲୋମାନ୍କାଲକେଯାଂଶ୍ଚ ସମରେ ଭୃଶଦାରୁଣାନ୍ । ଅସୁରାନହନଂ ଘୋରାନ୍ରୌଦ୍ରେଣାସ୍ତ୍ରେଣ ସାରଥେ
ମୁଁ ଷଷ୍ଟି ହଜାର ଭୟଙ୍କର ଧନୁର୍ଧରଙ୍କ ରଥ, ପୌଲୋମ ଓ କାଳକେୟ ଭୟଙ୍କର ଅସୁରମାନେ, ସେମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଯେତେ ଭୟଙ୍କର ଥିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏକ ଭୟାନକ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସାରଥି, ମୁଁ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲି ।
ଅହମିନ୍ଦ୍ରାଦ୍ଦୃଢାଂ ମୁଷ୍ଟିଂ ବ୍ରହ୍ମଣଃ କ୍ଷିପ୍ରହସ୍ତତାମ୍ । ପ୍ରଗାଢନିପୁଣଂ ଚିତ୍ରମତିଵୃଦ୍ଧଂ ପ୍ରଜାପତେଃ
ମୁଁ ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ଠାରୁ ଦୃଢ଼ ମୁଷ୍ଟି ଅସ୍ତ୍ର, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ଠାରୁ ତୀବ୍ର ହସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର, ଏବଂ ପ୍ରଜାପତିଙ୍କୁ ଠାରୁ ଗଭୀର, ଦକ୍ଷ, ଅଦ୍ଭୁତ ଏବଂ ପୁରୁଣା ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଥିଲି ।
ରୌଦ୍ରଂ ରୁଦ୍ରାଦହଂ ଵେଦ୍ମି ଵାରୁଣଂ ଵରୁଣାଦପି । ସୌର୍ଯଂ ସୂର୍ଯାଦହଂ ଵେଦ୍ମି ଯାମ୍ଯଂ ଦଣ୍ଡଧରାଦପି
ମୁଁ ରୁଦ୍ରଙ୍କୁ ଠାରୁ ଭୟାନକ ଅସ୍ତ୍ର, ବରୁଣଙ୍କୁ ଠାରୁ ବାରୁଣୀ ଅସ୍ତ୍ର, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଠାରୁ ସୌର ଅସ୍ତ୍ର ଏବଂ ଯମଙ୍କୁ ଠାରୁ ଦଣ୍ଡ ଅସ୍ତ୍ର ଜାଣେ ।
ଅସ୍ତ୍ରମାଗ୍ନେଯମଗ୍ନେଶ୍ଚ ଵାଯଵ୍ଯଂ ମାତରିଶ୍ଵନଃ। ଅନ୍ଯୈର୍ଦେଵୈରହଂ ପ୍ରାପ୍ତଃ କୋ ମାଂ ଵିଷହତେ ପୁମାନ୍
ମୁଁ ଅଗ୍ନିଙ୍କୁ ଠାରୁ ଅଗ୍ନି ଅସ୍ତ୍ର, ବାୟୁଙ୍କୁ ଠାରୁ ବାୟବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର, ଏବଂ ଅନ୍ୟ ଦେବତାମାନେଙ୍କୁ ଠାରୁ ଅନେକ ଅସ୍ତ୍ର ପାଇଛି—ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟ କିଏ ମୋତେ ରୋକିପାରିବେ?
ଅଦ୍ଯ ଗାଣ୍ଡୀଵନିର୍ମୁକ୍ତୈଃଶରୌଘୈ ରୋମହର୍ଷଣୈଃ । କୁରୂଣାଂ ପାତଯିଷ୍ଯାମି ରଥଵୃନ୍ଦାନି ଧନ୍ଵିନାମ୍
ଆଜି ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ରୋମାଞ୍ଚକର ବାଣବୃଷ୍ଟି ଦ୍ୱାରା, ମୁଁ କୌରବମାନେଙ୍କ ରଥୀମାନେଙ୍କ ଦଳକୁ ଭୁଇଁକୁ ପଡ଼ାଇଦେବି ।
ଏଵମାଶ୍ଵାସିତସ୍ତେନ ଵୈରାଟିଃ ସଵ୍ଯସାଚିନା। ଵ୍ଯଗାହତ ରଥାନୀକଂ ଭୀମଂ ଭୀଷ୍ମସ୍ଯ ଵାଜିଭିଃ
ଏଭଳି ଭାବେ ସବ୍ୟସାଚୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଶ୍ୱାସିତ ହୋଇ, ବିରାଟ ରାଜା ତାଙ୍କର ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଭୟଙ୍କର ରଥବ୍ୟବସ୍ଥାରେ ନେଇ ପ୍ରବେଶ କଲେ ।
ରଥିସିଂହମନାଧୃଷ୍ଯଂ ଜିଗୀଷନ୍ତଂ ପରାନ୍ରଣେ। ଅଭ୍ଯଧାଵତ୍ତଦୈଵୋଗ୍ରୋ ଜ୍ଯାଂ ଵିକର୍ଷନ୍ଧନଞ୍ଜଯଃ
ଏବେ ଧନଞ୍ଜୟ, ଭୟଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ସମାନ, ଧନୁଷର ତାଣି ଧ୍ୱନି କରି, ଅଜୟ ରଥୀସିଂହ ଉପରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଶତ୍ରୁମାନେଙ୍କୁ ଜିତିବା ଆଶାରେ ଧାଉଥିଲେ ।
ଦୁଃଶାସନୋଽଭ୍ଯଯାତ୍ତୂର୍ଣମର୍ଜୁନଂ ଭରତର୍ଷଭଃ
ଭାରତବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଦୁଃଶାସନ ତୁରନ୍ତ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଉପରେ ଆଗେଇଲେ ।
ଅନ୍ଯେଽପି ଚିତ୍ରାଭରଣା ଯୁଵାନୋ ମୃଷ୍ଟକୁଣ୍ଡଲାଃ । ଅଭ୍ଯଯୁର୍ଭୀମଧନ୍ଵାନୋ ମୌଵୀ ପର୍ଯସ୍ଯ ବାହୁଭିଃ
ଅନ୍ୟ ଯୁବକ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମଧ୍ୟ ଚମକୁଥିବା ଆଭୂଷଣ ଓ ଚକଚକିଆ କୁଣ୍ଡଳ ପିନ୍ଧି, ମତ୍ସ୍ୟ ଦେଶର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧରମାନେ, ବାହୁ ଚଳାଇ ଆଗକୁ ଆସିଲେ ।
ଦୁଃଶାସନୋ ଵିକର୍ଣଶ୍ଚ ଵୃଷସେନୋ ଵିଵିଶତିଃ। ଅଭୀତା ଭୀମଧନ୍ଵାନଂ ପାଣ୍ଡଵଂ ପର୍ଯଵାରଯନ୍
ଦୁଃଶାସନ, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ବୃଷସେନ ଓ ବିବିଶତି, ଭୟହୀନ ହୋଇ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାହୁ ଥିବା ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ନେଲେ ।
ତସ୍ଯ ଦୁଃଶାସନଃ ଷଷ୍ଟିଂ ଵାମପାର୍ଶ୍ଵେ ସମାର୍ପଯତ୍। ଅସ୍ଯତଃ ପ୍ରତିସନ୍ଧାଯ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରସ୍ଯ ଧୀମତଃ
ତା'ପରେ ଦୁଃଶାସନ, ଧୀର କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ଧନୁଷ ତାଣିବା ସମୟରେ, ତାଙ୍କ ବାମ ପାଶ୍ୱରେ ଷଷ୍ଟିଟି ବାଣ ଲଗାଇଲେ ।
ପୁନଶ୍ଚୈଵ ସ ଭଲ୍ଲେନ ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ଵୈରାଟିମୁତ୍ତରମ୍ । ଦ୍ଵିତୀଯେନାର୍ଜୁନଂ ଵୀରଂ ପ୍ରତ୍ଯଵିଧ୍ଯତ୍ସ୍ତନାନ୍ତରେ
ପୁଣି, ସେ ଏକ ଚଉଡ଼ା ମୁଣ୍ଡ ଥିବା ବାଣ ଦ୍ୱାରା ବିରାଟପୁତ୍ର ଉତ୍ତରଙ୍କୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ, ଦ୍ୱିତୀୟ ବାଣରେ ଶୂର ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଛାତିକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ ।
ତସ୍ଯ ଜିଷ୍ଣୁରୁଦାଵୃତ୍ଯ କ୍ଷୁରଧାରେଣ କାର୍ମୁକମ୍। ପ୍ରାକୃନ୍ତଦ୍ଗୃଧ୍ରପତ୍ରେଣ ଜାତରୂପପରିଷ୍କୃତମ୍
ତା'ପରେ ଜିଷ୍ଣୁ (ଅର୍ଜୁନ) ଦୃତ ହୋଇ, ଗୃଧ୍ରପଙ୍ଖ ଓ ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ଥିବା ଧାରାଳା ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କର ଧନୁଷକୁ କାଟିଦେଲେ ।
ଅଥୈନଂ ପଞ୍ଚଭିର୍ବାଣୈଃ ପ୍ରତ୍ଯଵିଧ୍ଯତ୍ସ୍ତନାନ୍ତରେ। ସୋପଯାତୋ ରଥୋପସ୍ଥାତ୍ପାର୍ଥବାଣାଭିପୀଡିତଃ
ତା'ପରେ ଅର୍ଜୁନ ପାଞ୍ଚଟି ବାଣ ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କ ଛାତିକୁ ବିଦ୍ଧ କଲେ; ପାର୍ଥଙ୍କ ବାଣରେ ଆହତ ହୋଇ, ସେ ରଥର ଅଗ୍ରଭାଗରୁ ପଛକୁ ହଟିଗଲେ ।
ସର୍ଵା ଦିଶଶ୍ଚାଭ୍ଯପତଦ୍ବୀଭତ୍ସୁରପାରାଜିତଃ। ତଂ ଵିକର୍ଣଃ ଶରୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ଗୃଧ୍ରପକ୍ଷୈଃ ଶିଲାଶିତୈଃ। ଵିଵ୍ଯାଧ ପରଵୀରଧ୍ନମର୍ଜୁନଂ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଜଃ
ଅଜୟ ଭୀମସେନ ସମସ୍ତ ଦିଗରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, କିନ୍ତୁ ଏହି ସମୟରେ ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅ ବିକର୍ଣ୍ଣ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ପାଖା ଲାଗିଥିବା ଶରରେ ଶତ୍ରୁମାରକ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଭଳିଭଳି ଆଘାତ କଲେ।
ତତସ୍ତମପି କୌନ୍ତେଯଃ ଶରେଣ ନତପର୍ଵଣା । ଲଲାଟେଽଭ୍ଯହନଦ୍ଗାଢଂ ସ ଵିଦ୍ଧଃ ପ୍ରାଦ୍ରଵଦ୍ଭଯାତ୍
ତାପରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଏକ ଭଲ ଯୋଡ଼ିଥିବା ଶରରେ ବିକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଲଳାଟରେ ଜୋରଦାର ଆଘାତ କଲେ; ଘାଏଲ ହୋଇ ସେ ଭୟରେ ପଳାଇଗଲେ।