ତତଃ ପ୍ରାସୃଜଦୁଗ୍ରାଣି ଶରଜାଲାନି ପାଣ୍ଡଵଃ। ତାଵନ୍ତି ଶରଜାଲାନି ଭୀଷ୍ମଃ ପାର୍ଥାଯ ପ୍ରାହିଣୋତ୍
ତାପରେ ପାଣ୍ଡବ ଭୟଙ୍କର କଣ୍ଟାର ଝରି ଛାଡ଼ିଲେ, ଭୀଷ୍ମ ମଧ୍ୟ ସେତେ କଣ୍ଟାର ଝରି ପାର୍ଥଙ୍କ ଉପରେ ପଠାଇଲେ।
ସାଶ୍ଵଂ ସସୂତଂ ସରଥଂ ସ ପାର୍ଥଂ ସମାଚିନୋଦ୍ଭାରତୋ ଵତ୍ସଦନ୍ତୈଃ । ପ୍ରଚ୍ଛାଦଯାମାସ ଦିଶଶ୍ଚ ସର୍ଵା ନଭଶ୍ଚ ବାଣୈସ୍ତପନୀଯପୁଙ୍ଖୈଃ
ବଛଡ଼ାର ଦାନ୍ତ ପରି ତୀର ଦ୍ୱାରା ସେ ପାର୍ଥ, ତାଙ୍କର ଘୋଡା, ସାରଥି ଓ ରଥକୁ ଆଛାଦିତ କଲେ; ସୁନାର ପଙ୍ଖ ଲାଗିଥିବା କଣ୍ଟାରେ ସେ ସମସ୍ତ ଦିଗ ଓ ଆକାଶକୁ ଢାକିଦେଲେ।
ତତୋ ଦେଵର୍ଷିଗନ୍ଧର୍ଵାଃ ସାଧୁସାଧ୍ଵିତ୍ଯପୂଜଯନ୍। ଦୁଷ୍କରଂ କୃତଵାନ୍ଭୀଷ୍ମୋ ଯଦର୍ଜୁନମଵାରଯତ୍
ତାପରେ ଦେବଋଷି ଓ ଗନ୍ଧର୍ବମାନେ 'ଭଲ କଲେ, ଭଲ କଲେ' ବୋଲି ପ୍ରଶଂସା କଲେ, କାରଣ ଭୀଷ୍ମ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ରୋକି ଦୁର୍ଲଭ କାମ କରିଥିଲେ।
ବଲଵାନର୍ଜୁନୋ ଦକ୍ଷଃ କ୍ଷିପ୍ରକାରୀ ଚ ପାଣ୍ଡଵଃ। କୋଽନ୍ଯଃ ସମର୍ଥଃ ପାର୍ଥସ୍ଯ ଵେଗଂ ଧାରଯିତୁଂ ରଣେ
ଅର୍ଜୁନ ବଳଶାଳୀ, ଦକ୍ଷ ଓ ତୁରନ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟକୁ କରିପାରିବା; ଯୁଦ୍ଧରେ ପାର୍ଥଙ୍କ ତୀବ୍ର ଗତିକୁ ଅଟକାଇପାରିବା ଅନ୍ୟ କିଏ ଅଛି?
ଋତେ ଶାନ୍ତନଵାଦ୍ଭୀଷ୍ମାତ୍କୃଷ୍ଣାଦ୍ଵା ଦେଵକୀସୁତାତ୍ । ଆଚାର୍ଯଵରମୁଖ୍ଯାଦ୍ଵା ଭାରଦ୍ଵାଜାନ୍ମହାବଲାତ୍
ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ, ଦେବକୀପୁତ୍ର କୃଷ୍ଣ କିମ୍ବା ମହାବଳୀ ଭାରଦ୍ୱାଜ ଆଚାର୍ଯ୍ୟ ଛାଡ଼ି, ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ।
ଅସ୍ତ୍ରୈରସ୍ତ୍ରାଣି ସଂଵାର୍ଯ କ୍ରୀଡତଃ ପୁରୁଷୋତ୍ତମୌ । ଚକ୍ଷୂଂଷି ସର୍ଵଭୂତାନାଂ ମୋଦଯନ୍ତୌ ମହାବଲୌ
ସେଇ ଦୁଇ ମହାବଳୀ ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଅସ୍ତ୍ରରେ ରୋକି ଖେଳୁଥିଲେ, ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଆଖିକୁ ଆନନ୍ଦ ଦେଉଥିଲେ।
ପ୍ରାଜାପତ୍ଯଂ ତଥୈଵୈନ୍ଦ୍ରମାଗ୍ନେଯଂ ଚ ସୁଦାରୁଣମ୍ । କୌବେରଂ ଵାରୁଣଂ ଚୈଵ ଯାମ୍ଯଂ ଵାଯଵ୍ଯମେଵ ଚ । ପ୍ରଯୁଞ୍ଜାନୌ ମହାତ୍ମାନୌ ସମରେ ତୌ ଵିରେଜତୁଃ
ପ୍ରଜାପତ୍ୟ, ଇନ୍ଦ୍ର, ଅଗ୍ନି, କୁବେର, ବାରୁଣ, ଯମ ଓ ବାୟୁର ଅସ୍ତ୍ର ବ୍ୟବହାର କରି, ସେଇ ଦୁଇ ମହାତ୍ମା ଯୁଦ୍ଧରେ ଚମକୁଥିଲେ।
ଵିସ୍ମିତାନ୍ଯଥ ଭୂତାନି ତୌ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ସଂଯୁଗେ ତଦା। ସାଧୁ ପାର୍ଥ ମହାବାହୋ ସାଧୁ ଭୀଷ୍ମେତି ଚାବ୍ରୁଵନ୍
ତାପରେ ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ତାଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ଦେଖି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହେଲେ ଏବଂ 'ବଡ଼ ଭଲ କଲେ, ପାର୍ଥ, ବଡ଼ ଭଲ କଲେ, ଭୀଷ୍ମ' ବୋଲି କହିଲେ।
ନୈତଦନ୍ଯୋ ମନୁଷ୍ଯେଷୁ ପ୍ରଦର୍ଶଯିତୁମାହଵେ। ମହାସ୍ରାଣାଂ ସଂପ୍ରଯୋଗଂ ସମରେ ଭୀଷ୍ମପାର୍ଥଯୋଃ
ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୀଷ୍ମ ଓ ପାର୍ଥଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଭୟଙ୍କର ଅସ୍ତ୍ର-ସଂଘାତ ଯୁଦ୍ଧ ଦେଖାଯାଇଥିଲା, ଏପରି ଯୁଦ୍ଧ ଅନ୍ୟ କେହି ଦେଖାଇପାରିବେ ନାହିଁ।
ଏଵଂ ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରଵିଦୁଷୋରସ୍ତ୍ରଯୁଦ୍ଧମଵର୍ତତ
ଏଭଳି ଭାବରେ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏହି ଦୁଇ ଯୋଧାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅସ୍ତ୍ର-ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଅଥ ଜିଷ୍ଣୁରୁଦାଵୃତ୍ଯ ଶିତଧାରେଣ କାର୍ମୁକମ୍ । ନ୍ଯକୃନ୍ତଦ୍ଗୃଧ୍ରପତ୍ରେଣ ଶାତକୁମ୍ଭପରିଷ୍କୃତମ୍
ତାପରେ ଜିଷ୍ଣୁ, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଧାର ଥିବା ଧନୁଷ୍ୟ ଉଠାଇ, ଗୃଧ୍ରପଙ୍ଖ ଲଗା ତୀରରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ସୁନାର ଅଳଙ୍କୃତ ଧନୁଷ୍ୟ କାଟିଦେଲେ।
ନିମେଷାନ୍ତରମାତ୍ରେଣ ଭୀଷ୍ମୋଽନ୍ଯତ୍କାର୍ମୁକଂ ରଣେ। ସମାଦାଯ ନରଵ୍ଯାଘ୍ରଃ ସଜ୍ଯଂ ଚକ୍ରେ ମହାବଲଃ
କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟରେ, ମହାବଳୀ ଭୀଷ୍ମ, ମଣିଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବାଘ ସମାନ, ଅନ୍ୟ ଏକ ଧନୁଷ୍ୟ ନେଇ ତାହାକୁ ତୁରନ୍ତ ତଣିଲେ।
ଶରାଂଶ୍ଚ ସୁବହୁନ୍କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ମୁମୋଚାଶୁ ଧନଂଜଯେ । ଅର୍ଜୁନୋପି ଶରାଂସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣାନ୍ଭୀଷ୍ମାଯ ନିଶିତାନ୍ବହୂନ୍। ଚିକ୍ଷେପ ଚ ମହାତେଜାସ୍ତଥା ଭୀଷ୍ମଶ୍ଚ ପାଣ୍ଡଵେ
ତା'ପରେ କ୍ରୋଧିତ ଭୀଷ୍ମ ବହୁତ ତୀର ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଉପରେ ତୁରନ୍ତ ଛାଡିଦେଲେ; ଏବଂ ଅର୍ଜୁନ ମଧ୍ୟ, ମହାତେଜସ୍ବୀ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଉପରେ ବହୁତ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର ଛାଡିଲେ।
ତଯୋର୍ଦିଵ୍ଯାସ୍ତ୍ରଵିଦୁଷୋରସ୍ଯତୋରନିଶଂ ଶରାନ୍ । ନ ଵିଶେଷସ୍ତଦା ରାଜନ୍ଦୃଶ୍ଯତେ ସୁମହାତ୍ମନୋଃ
ହେ ରାଜା, ଦେବୀୟ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ଏହି ଦୁଇ ମହାପୁରୁଷ ଏକାଉପରେ ଏକ ଅନବରତ ତୀର ଛାଡୁଥିବାବେଳେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ କୌଣସି ପ୍ରଭେଦ ଦେଖାଯାଉନଥିଲା।
ଅଥାଵୃଣୋଦ୍ଦଶ ଦିଶଃ ଶରୈରତିରଥସ୍ତଦା । କିରୀଟମାଲୀ କୌନ୍ତେଯଃ ଶୂରଂ ଶାନ୍ତନଵଂ ତଥା
ତା'ପରେ ମୁକୁଟଧାରୀ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ତୀରରେ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଢାକିଦେଲେ; ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ମଧ୍ୟ ସେପରି କଲେ।
ଅତୀଵ ପାଣ୍ଡଵୋ ଭୀଷ୍ମଂ ଭୀଷ୍ମଶ୍ଚାତୀଵ ପାଣ୍ଡଵମ୍ । ବଭୂଵ ତତ୍ର ସଙ୍ଘେଽସ୍ମିନ୍ଲୋକେ ରାଜଂସ୍ତଦଦ୍ଭୁତମ୍
ସେଠାରେ, ଏହି ସମାବେଶରେ, ପାଣ୍ଡବ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଅତ୍ୟଧିକ ଚାପ ଦେଲେ, ଭୀଷ୍ମ ମଧ୍ୟ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ତେଣୁ ଏହି ଲୋକରେ ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ହେଲା।
ପାଣ୍ଡଵେନ ହତାଃ ଶୂରା ଭୀଷ୍ମସ୍ଯ ରଥରକ୍ଷିଣଃ। ଶେରତେ ସ୍ମ ମହାବାହୋ କୌନ୍ତେଯସ୍ଯାଭିତୋ ରଥମ୍
ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ରଥର ରକ୍ଷା କରୁଥିବା ସୂର୍ବୀରମାନେ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କରି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କ ରଥ ଚାରିପାଖରେ ପଡ଼ି ରହିଲେ।
ତତୋ ଗାଣ୍ଡୀଵନିର୍ମୁକ୍ତା ନିରମିତ୍ରଂ ଚିକୀର୍ଷଵଃ। ଅସକ୍ତାଃ ପୁଙ୍ଖସଂସକ୍ତାଃ ଶ୍ଵେତଵାହନପତ୍ରିଣଃ
ତା'ପରେ ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ତୀରମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଅସହାୟ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଧଳା ଘୋଡ଼ାର ପଙ୍ଖ ଲଗାଇ ଅବିରତ ଗତିରେ ଯାଉଥିଲେ।
ନିଷ୍ପତନ୍ତୋ ରଥାତ୍ତସ୍ଯ ଧୌତା ହୈରଣ୍ଯଵାସସଃ। ଆକାଶେ ପ୍ରତ୍ଯଦୃଶ୍ଯନ୍ତ ହଂସାନାମିଵ ପଙ୍କ୍ତଯଃ
ସୁନାର ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଥିବା ସେମାନେ ତାଙ୍କ ରଥରୁ ଉଡ଼ିଯାଇ, ଆକାଶରେ ହଂସମାନେ ଯେପରି ଧାରରେ ଉଡ଼ନ୍ତି, ସେପରି ଦେଖାଯାଇଲେ।
ତସ୍ଯ ତଦ୍ଦିଵ୍ଯମସ୍ତ୍ରଂ ହି ପ୍ରଗାଢଂ ଚିତ୍ରମସ୍ଯତଃ । ପ୍ରେକ୍ଷନ୍ତେ ସ୍ମାନ୍ତରିକ୍ଷସ୍ଥାଃ ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ
ସେ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଗଭୀର ଓ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବରେ ଛାଡ଼ୁଥିବାବେଳେ, ଆକାଶରେ ଥିବା ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଏବଂ ଇନ୍ଦ୍ର ତାହାକୁ ଦେଖୁଥିଲେ।
ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରମପ୍ରୀତୋ ଗନ୍ଧର୍ଵଶ୍ଚିତ୍ରମଦ୍ଭୁତମ୍ । ଶଶଂସ ଦେଵରାଜାଯ ଚିତ୍ରସେନଃ ପ୍ରତାପଵାନ୍
ସେ ଅଦ୍ଭୁତ ଓ ଚମତ୍କାର ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଆନନ୍ଦିତ ଗନ୍ଧର୍ବ ଚିତ୍ରସେନ ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜାଙ୍କୁ ସେଥିରେ ସୂଚନା ଦେଲେ।
ପଶ୍ଯେମାନରିନିର୍ଦାରାନ୍ସଂସକ୍ତାନିଵ ଗଚ୍ଛତଃ । ଚିତ୍ରରୂପମିଦଂ ଜିଷ୍ଣୋର୍ଦିଵ୍ଯମସ୍ତ୍ରମୁଦୀର୍ଯତଃ
ଦେଖ, ଏହି ଶତ୍ରୁ-ବିଧ୍ୱଂସକମାନେ ଏକାଠି ଚାଲିଆସୁଛନ୍ତି, ଏବଂ ଜିଷ୍ଣୁଙ୍କ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଛାଡ଼ିବା ସମୟରେ ତାଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ରୂପ ଦେଖ।
ନେଦଂ ମନୁଷ୍ଯାଃ ଶ୍ରଦ୍ଦଧ୍ଯୁର୍ନ ହୀଦଂ ତେଷୁ ଵିଦ୍ଯତେ। ସୌରାଣାଂ ଚ ମହାସ୍ରାଣାଂ ଵିଚିତ୍ରୋଽଯଂ ସମାଗମଃ
ମଣିଷମାନେ ଏହାକୁ ବିଶ୍ୱାସ କରିପାରିବେ ନାହିଁ, କାରଣ ଏପରି ମହାବଳୀ ସୂର୍ୟସମ୍ପର୍କିତ ଅସ୍ତ୍ରମାନଙ୍କ ମିଳନ ତାଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନାହିଁ।
ମଧ୍ଯନ୍ଦିନଗତଂ ସୂର୍ଯଂ ପ୍ରତପନ୍ତମିଵାମ୍ବରେ । ନ ଶକ୍ନୁଵନ୍ତି ସୈନ୍ଯାନି ପାଣ୍ଡଵଂ ପ୍ରସମୀକ୍ଷିତୁମ୍
ଯେପରି ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆକାଶରେ ତପିଲେ ସେଠାକୁ ସେନାମାନେ ଦେଖିପାରନ୍ତି ନାହିଁ, ସେପରି ସେମାନେ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଦେଖିପାରୁନଥିଲେ।
ଉଭୌ ଵିଶ୍ରୁତକର୍ମାଣାଵୁଭୌ ଶୂରୌ ମହୀକ୍ଷିତାମ୍ । ଉଭୌ ଵିଚିତ୍ରକର୍ମାଣାଵୁଭୌ ଯୁଧି ଦୁରାସଦୌ
ଏହି ଦୁଇଁଜଣ ଦୁନିଆରେ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦୁଇଁଜଣ ରାଜାମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଶୂର, ଦୁଇଁଜଣ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ କରନ୍ତି, ଏବଂ ଦୁଇଁଜଣ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଜୟ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତୋ ଦେଵରାଜସ୍ତୁ ପାର୍ଥଭୀଷ୍ମସମାଗମମ୍। ପୂଜଯାମାସ ଦିଵ୍ଯେନ ପୁଷ୍ପଵର୍ଷେଣ ଭାରତ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ଦେବତାମାନଙ୍କ ରାଜା ପାର୍ଥ ଓ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ମିଳନକୁ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପବର୍ଷାରେ ସମ୍ମାନିତ କଲେ, ହେ ଭାରତ।
[ଅଶ୍ଵତ୍ଥାମା ତତୋଽଭ୍ଯେତ୍ଯ ଦ୍ରୁତଂ କର୍ଣମଭାଷତ । ଅହମେକୋ ହନିଷ୍ଯାମି ସମେତାନ୍ସର୍ଵପାଣ୍ଡଵାନ୍
ତାପରେ ଅଶ୍ୱଥାମା ଦ୍ରୁତ ଭାବେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ କହିଲେ, "ମୁଁ ଏକାଏକି ସମସ୍ତ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ମାରିଦେବି।"
ଇତି କର୍ମ ସମକ୍ଷଂ ମେ ସଭାମଧ୍ଯେ ତ୍ଵଯୋଦିତମ୍ । ନ ତୁ ତତ୍କୃତମେକସ୍ମାଦ୍ଭୀତୋ ଧାଵସି ସୂତଜ
"ଏହି କାମଟି ତୁମେ ସଭାମଧ୍ୟରେ ମୋ ସାମ୍ନାରେ ଘୋଷଣା କରିଥିଲ, କିନ୍ତୁ ଏହା କରିପାରିନାହ, ଭୟରେ ତୁମେ ପଳାଇଯାଉଛ। ହେ ରଥିର ପୁଅ।"
ଵୈଚିତ୍ରଵୀର୍ଯଜାଃ ସର୍ଵେ ତ୍ଵାମାଶ୍ରିତ୍ଯ ପୃଥାସୁତାନ୍ । ଜେତୁମିଚ୍ଛନ୍ତି ସଂଗ୍ରାମେ ଭଵାନ୍ଯୁଧ୍ଯସ୍ଵ ଫଲ୍ଗୁନମ୍
ବୈଚିତ୍ରବୀର୍ୟଙ୍କ ସମସ୍ତ ସନ୍ତାନ ତୁମ ଉପରେ ଭରସା କରି, ପୃଥାଙ୍କ ପୁଅମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ହାରିଯାଆନ୍ତି ବୋଲି ଚାହାଁନ୍ତି; ତୁମେ ଫଳ୍ଗୁନଙ୍କ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କର।
ଅଶ୍ଵତ୍ଥାମୋଦିତଂ ଵାକ୍ଯଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତଦା । ପ୍ରତ୍ଯୁଵାଚ ରୁଷା ଦ୍ରୌଣିଂ କର୍ଣପ୍ରିଯଚିକୀର୍ଷଯା
ଅଶ୍ୱଥାମାଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ଦୁର୍ୟୋଧନ ସେତେବେଳେ ଡ୍ରୋଣଙ୍କ ପୁଅଙ୍କୁ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଖୁସି କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ।