ତସ୍ଯ ତଦ୍ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୈରାଟିଃ ପାର୍ଥସାରଥିଃ। ଵାହଯଚ୍ଚୋଦିତସ୍ତେନ ରଥଂ ଭୀଷ୍ମରଥଂ ପ୍ରତି
ଏହି କଥା ଶୁଣି, ମତ୍ସ୍ୟପୁତ୍ର, ପାର୍ଥଙ୍କ ରଥଚାଳକ, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ରଥ ଦିଗରେ ଆଜ୍ଞା ଅନୁଯାୟୀ ରଥକୁ ଚଳାଇଲେ।
ତଂ ରଥଂ ଚୋଦିତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଫଲ୍ଗୁନସ୍ଯ ରଥୋତ୍ତମମ୍ । ଵାଯୁନେଵ ମହାମେଘଂ ସହସାଽଭିସମୀରିତମ୍। ତଂ ପ୍ରତ୍ଯଯାଚ୍ଚ ଗାଙ୍ଗେଯୋ ରଥେନାଦିତ୍ଯଵର୍ଚସା
ଫଲ୍ଗୁନଙ୍କ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥ ଏପରି ତେଜରେ ଆଗେଇଯିବା ଦେଖି, ଯେପରି ବଡ଼ ମେଘ ବାୟୁରେ ତେଜରେ ଚାଲିଯାଏ, ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କ ତେଜସ୍ୱୀ ରଥ ଦ୍ୱାରା ସାମ୍ନା କରିଲେ।
ଆଯାନ୍ତମର୍ଜୁନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୀଷ୍ମଃ ପରପୁଂଜଯଃ। ପ୍ରତ୍ଯୁଞ୍ଜଗାମ ଯୁଦ୍ଧାର୍ଥୀ ମହର୍ଷଭମିଵର୍ଷଭଃ
ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, ଶତ୍ରୁମାନେକୁ ଜିତିଥିବା ଭୀଷ୍ମ, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ଉତ୍ସୁକ ହୋଇ, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବଳଦ ଅନ୍ୟ ବଳଦ ସାମ୍ନା କରିବା ପରି, ସେଠାକୁ ଆଗେଇ ଯାଇଲେ।
ତଥା ହି ଗୁପ୍ତ ଏତେଷାଂ ଦୁରାଧର୍ଷଃ ପିତାମହଃ । ହନ୍ଯମାନେଷୁ ଯୋଘେଷୁ ଧନଂଜଯମୁପାଦ୍ରଵତ୍
ଏଭଳି ଭାବେ, ସେମାନଙ୍କ ରକ୍ଷାକାରୀ ଓ ଅଜୟ ପିତାମହ ଭୀଷ୍ମ, ଯୁଦ୍ଧରେ ସେନାମାନେ ପଡ଼ିଯାଉଥିବାବେଳେ, ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଦିଗକୁ ଆଗେଇ ଗଲେ।
ପ୍ରଗୃହ୍ଯ କାର୍ମୁକଶ୍ରେଷ୍ଠଂ ଜାତରୂପପରିଷ୍କୃତମ୍ । ଶରାନାଦାଯ ତୀକ୍ଷ୍ଣାଗ୍ରାନ୍ମର୍ମଦେହପ୍ରମାଥିନଃ
ସେ ତାଙ୍କର ସର୍ବୋତ୍ତମ ଧନୁଷ, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ, ହାତରେ ଧରି, ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଓ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବାଣ ନେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଦେହର ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନକୁ ଭେଦି ଦେଇପାରିବ।
ପାଣ୍ଡୁରେଣାତପତ୍ରେଣ ଧ୍ରିଯମାଣେନ ମୂର୍ଧନି । ଶୁଶୁଭେ ସ ନରଵ୍ଯାଘ୍ରୋ ଗିରିଃ ସୂର୍ଯୋତ୍ତରେ ଯଥା
ପାଣ୍ଡୁର ଛତା ମୁଣ୍ଡ ଉପରେ ଧରାଯାଉଥିବା ସେଇ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ ଭୀଷ୍ମ, ଉଦୟମାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତଳେ ପାହାଡ଼ ଯେପରି ଦେଖାଯାଏ, ସେପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ପ୍ରାଧ୍ମାପ୍ଯ ଶଙ୍ଖଂ ଗାଙ୍ଗେଯୋ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରାନ୍ପ୍ରହର୍ଷଯନ୍ । ପ୍ରଦକ୍ଷିଣମୁପାଵୃତ୍ଯ ବୀଭତ୍ସୁଂ ପ୍ରତ୍ଯଵାରଯତ୍
ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କ ଶଂଖ ଫୁଙ୍ଗି, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନେକୁ ଆନନ୍ଦିତ କଲେ। ପରେ, ସେ ଡାହାଣ ଦିଗକୁ ଘୂରି, ବୀଭତ୍ସୁଙ୍କୁ ରୋକିଦେଲେ।
ତମଵେକ୍ଷ୍ଯ ସମାଯାନ୍ତଂ କୌନ୍ତେଯଃ ପରଵୀରହା । ପ୍ରତ୍ଯଗୃହ୍ଣାଦମେଯାତ୍ମା ପ୍ରିଯାତିଥିମିଵାଗତମ୍ । ଦେଵଦତ୍ତଂ ମହାଶଙ୍ଖଂ ପ୍ରଦଧ୍ମୌ ଯୁଧି ଵୀର୍ଯଵାନ୍
ସେଠାରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଆସୁଥିବା ଦେଖି, କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ, ଶତ୍ରୁବିରମାନେଙ୍କୁ ମାରିଥିବା, ଅପାର ମନୋବଳରେ, ପ୍ରିୟ ଅତିଥିକୁ ଆଗ୍ରହରେ ଗ୍ରହଣ କରିବା ପରି, ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ମହାଶଂଖ ଦେବଦତ୍ତକୁ ଫୁଙ୍ଗିଲେ।
ତୌ ଶଙ୍ଖନାଦାଵତ୍ଯର୍ଥଂ ଭୀଷ୍ମପାଣ୍ଡଵଯୋସ୍ତଦା । ନାଦଯାମାସତୁର୍ଦ୍ଯାଂ ଚ ଖଂ ଚ ଭୂମିଂ ଚ ସର୍ଵଶଃ
ସେଇ ସମୟରେ, ଭୀଷ୍ମ ଓ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି, ଆକାଶ, ଦିଗବିଦିଗ, ଭୂମି ଓ ସମସ୍ତ ଦିଗକୁ ଉପ୍ରେ ଉପ୍ରେ ଗଞ୍ଜାଇ ଦେଲା।
ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ଚ ଜଲ୍ପନ୍ତି ସର୍ଵେ ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ । ଯଦର୍ଜୁନଃ କୁରୂନ୍ସର୍ଵାନ୍ପ୍ରାକୃନ୍ତଚ୍ଛସ୍ରତେଜସା
ଆକାଶରେ, ସମସ୍ତ ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ କଥାହେଲେ, ଯେପରି ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କ ତେଜରେ ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେକୁ ଚୁର୍ଣ୍ଣ କରୁଥିଲେ।
କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠାଵିମୌ ଵୀରୌ ରଣେ ଭୀଷ୍ମଧନଂଜଯୌ । ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରକୁଶଲୌ ଵୀରାଵପ୍ରମତ୍ତୌ ରଣେ ସଦା
ଏହି ଦୁଇ କୁରୁଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଭୀଷ୍ମ ଓ ଧନଞ୍ଜୟ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶୂରବୀର, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସଦା ସଚେତନ ଓ ସତର୍କ।
ଉଭୌ ଦେଵମନୁଷ୍ଯେଷୁ ଵିଶ୍ରୁତୌ ସ୍ଵପରାକ୍ରମୈଃ । ଉଭୌ ପରମସଂରବ୍ଧାଵୁଭୌ ଦୀପ୍ତଧନୁର୍ଧରୌ
ଦେବତା ଓ ମଣିଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ଦୁଇଜଣ ତାଙ୍କ ଶୌର୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ଦୁହେଁ ଭୟଙ୍କର ରୂଷ୍ଟ, ଦୁହେଁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଧନୁଷ ଧାରଣ କରିଛନ୍ତି।
ସମାଗତୌ ନରଵ୍ଯାଘ୍ରୌ ଵ୍ଯାଘ୍ରାଵିଵ ତରସ୍ଵିନୌ । ଉଭୌ ସଦୃଶକର୍ମାଣୌ ସୂର୍ଯସ୍ଯାଗ୍ନେଶ୍ଚ ଭାରତ
ଏହି ଦୁଇ ନରଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବାଘ ପରି ଦ୍ରୁତ ଏବଂ ପ୍ରବଳ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନିଙ୍କ ପରି କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିଲେ, ଏ ଭାରତ।
ଵାସୁଦେଵସ୍ଯ ସଦୃଶୌ କାର୍ତଵୀର୍ଯସମାଵୁଭୌ । ଉଭୌ ଵିଶ୍ରୁତକର୍ମାଣାଵୁଭୌ ଶୂରୌ ମହାବଲୌ । ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରଵିଦୁଷାଂ ଶ୍ରେଷ୍ଠୌ ସର୍ଵଶସ୍ତ୍ରଭୃତାଂ ଵରୌ
ଏହି ଦୁଇଜଣ ବାସୁଦେବ ଓ କାର୍ତ୍ତବୀର୍ୟ ସମାନ, ତାଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ, ମହାବଳଶାଳୀ ଓ ଶୂରବୀର, ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ଶସ୍ତ୍ରରେ ପାରଙ୍ଗତ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବୋତ୍ତମ।
ଅଗ୍ନେରିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯ ସୋମସ୍ଯ ଯମସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯ ଚ ।। ଅନଯୋଃ ସଦୃଶଂ ଵୀର୍ଯଂ ମିତ୍ରସ୍ଯ ଵରୁଣସ୍ଯ ଚ
ଏହି ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଶୌର୍ୟ ଅଗ୍ନି, ଇନ୍ଦ୍ର, ସୋମ, ଯମ, ବରୁଣ, ମିତ୍ର ଓ ବରୁଣଙ୍କ ସମାନ।
କୋ ଵା କୁନ୍ତୀସୁତଂ ଯୁଦ୍ଧେ ଦ୍ଵୈରଥେନୋପଯାସ୍ଯତି। ଋତେ ଶାନ୍ତନଵାଦନ୍ଯଃ କ୍ଷତ୍ରିଯୋ ଭୁଵି ଵିଦ୍ଯତେ
ସାନ୍ତନୁଙ୍କ ପୁଅ ଛଡ଼ି, ଯୁଦ୍ଧରେ କୁନ୍ତୀପୁତ୍ରଙ୍କ ସାମ୍ନା କେଉଁ କ୍ଷତ୍ରିୟ କରିପାରିବ? ଏ ପୃଥିବୀରେ ଅନ୍ୟ କେହି ଅଛି କି?
ଇତି ସଂପୂଜଯାମାସୁର୍ଭୀଷ୍ମଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵାଽର୍ଜୁନଂ ଗତମ୍ । ତଂ ରଣେ ସଂପ୍ରହୃଷ୍ଯନ୍ତଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଦେଵାଃ ସଵାସଵାଃ
ଏଭଳି ଭାବେ, ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରକୁ ଯିବା ଦେଖି, ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ ଓ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କ ଉପସ୍ଥିତିରେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ।
ଅଥ ବହୁଵିଧତୂର୍ଯଶଙ୍ଖଯୋଷୈର୍ଵିଵିଧରଵୈଃ ସହ ସିଂହନାଦମିଶ୍ରୈଃ । କୁରୁଵୃଷଭମପୂଜଯତ୍କୁରୂଣାଂ ବଲମମରାଧିପସୈନ୍ଯସପ୍ରଭଂ ତତ୍
ତାପରେ, ବିଭିନ୍ନ ପ୍ରକାର ଢୋଳ, ଶଂଖ, ଯୌବନୀମାନେର ଚିତ୍କାର, ସିଂହ ଦହାଡ଼ ଏବଂ ଅନେକ ଧ୍ୱନିରେ, ଅମରମଣ୍ଡଳର ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କୁରୁସେନା, କୁରୁମାନେ ମଧ୍ୟରୁ ବଳଦ ସମ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କଲେ।
ତତୋ ଭୀଷ୍ମଃ ଶରାନଷ୍ଟୌ ଧ୍ଵଜେ ପାର୍ଥସ୍ଯ ଵୀର୍ଯଵାନ୍। ସମାର୍ପଯନ୍ମହାଵେଗାଜ୍ଜ୍ଵଲତଃ ପନ୍ନଗାନିଵ
ତାପରେ, ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କ ଶୌର୍ୟରେ ପ୍ରବଳ, ବଡ଼ ତେଜରେ ଅଷ୍ଟଟି ବାଣ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଧ୍ୱଜକୁ ଛାଡ଼ିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ସାପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
ତେ ଧ୍ଵଜଂ ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରସ୍ଯ ସମାସାଦ୍ଯ ପତତ୍ରିଣଃ। ଧ୍ଵଜସ୍ଥଂ କପିମାଜଘ୍ନୁଃ ଧ୍ଵଜାଗ୍ରନିଲଯାଂଶ୍ଚ ତାନ୍
ସେଇ ପଙ୍ଖିଅଳି ବାଣଗୁଡ଼ିକ, ପାଣ୍ଡୁପୁତ୍ରଙ୍କ ଧ୍ୱଜକୁ ଲାଗି, ଧ୍ୱଜର ଉପରେ ଥିବା ବନରାଜି ଓ ଧ୍ୱଜ ଶିରାରେ ଥିବା ଅଂଶମାନେକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ସାରଥିଂ ଚ ହଯାଂଶ୍ଚାସ୍ଯ ଵିଵ୍ଯାଧ ଦଶଭିଃ ଶରୈଃ । ଉରସ୍ଯତାଡଯତ୍ପାର୍ଥଂ ତ୍ରିଭିରେଵାଯସୈଃ ଶରୈଃ
ସେ ତାଙ୍କର ସାରଥି ଓ ଘୋଡାମାନଙ୍କୁ ଦଶଟି କଣ୍ଟାରେ ଘାତ କଲେ; ଏବଂ ତିନୋଟି ଲୋହାର ମୁଣ୍ଡିଆ କଣ୍ଟାରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ।
ତତୋଽର୍ଜୁନଃ ଶରୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈର୍ଵିଦ୍ଧ୍ଵା କୁରୁପିତାମହମ୍। ଧ୍ଵଜଂ ଚ ସାରଥିଂ ଚାପି ଵିଵ୍ଯାଧ ଦଶଭିଃ ଶରୈଃ
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ ତୀକ୍ଷ୍ଣ କଣ୍ଟାରେ କୁରୁମହାପିତାମହଙ୍କୁ ଘାତ କଲେ, ଏବଂ ତାଙ୍କର ପତାକା ଓ ସାରଥିକୁ ଦଶଟି କଣ୍ଟାରେ ଆଘାତ କଲେ।
ତଦ୍ଯୁଦ୍ଧମଭଵଦ୍ଧୋରଂ ରୋମହର୍ଷଣମଦ୍ଭୁତମ୍। ଭୀଷ୍ମସ୍ଯ ସହ ପାର୍ଥେନ ବଲିଵାସଵଯୋରିଵ
ଭୀଷ୍ମ ଓ ପାର୍ଥଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଯୁଦ୍ଧ ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଓ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ହେଲା, ଯେଉଁଥିରେ ଦେଖିଲେ ଗା ଖଡ଼ିଯାଏ, ଏହା ବଳଶାଳୀ ଇନ୍ଦ୍ର ଓ ବଳିଙ୍କ ଯୁଦ୍ଧ ପରି ଲାଗୁଥିଲା।
ସନ୍ତତଂ ଶରଜାଲାଭିରାକାଶଂ ସମପଦ୍ଯତ। ଅମ୍ବୁଦୈରିଵ ଧାରାଭିସ୍ତଯୋଃ କାର୍ମୁକନିଃସୃତୈଃ
ତାଙ୍କର ଧନୁରୁ ଛାଡ଼ାଯାଉଥିବା କଣ୍ଟାର ଝରି ଆକାଶକୁ ଏମିତି ଢାକିଦେଲା, ଯେପରି ମେଘରୁ ଝରୁଥିବା ପାଣିର ଧାରା ଆକାଶକୁ ଆଛାଦିତ କରେ।
ଭଲ୍ଲୈର୍ଭଲ୍ଲାଃ ସମାହତ୍ଯ କୁରୁପାଣ୍ଡଵଯୋ ରଣେ। ଅନ୍ତରିକ୍ଷେ ଵ୍ଯରାଜନ୍ତ ଖଦ୍ଯୋତାଃ ପ୍ରାଵୃଷୀଵ ହି
କୁରୁ ଓ ପାଣ୍ଡବମାନେ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଥିବା ବେଳେ, କଣ୍ଟା ଏକାଉପରେ ଏକ ଟକ୍କର ଖାଉଥିଲା, ଏହା ଆକାଶରେ ବର୍ଷାକାଳର ଜୁଗନ୍ତି ଝିଙ୍କା ପରି ଚମକୁଥିଲା।
ଅଗ୍ନିଵକ୍ରୋପମଂ ଘୋରଂ ମଣ୍ଡଲୀକୃତମାହଵେ । ଗାଣ୍ଡୀଵମଭଵଞ୍ଜିଷ୍ଣୋଃ ସଵ୍ଯଂ ଦକ୍ଷିଣମସ୍ଯତଃ
ଯୁଦ୍ଧ ମାଝରେ ଜିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଗାଣ୍ଡୀବ ଧନୁଷ୍ୟ ଦାହକ ଅଗ୍ନିର ବଜ୍ର ପରି ଭୟଙ୍କର ଚକ୍ର ତିଆରି କରିଥିଲା, ସେ ବାମ ଓ ଡାହାଣ ଦୁଇ ହାତରେ ଏହାକୁ ଚଳାଉଥିଲେ।
ପର୍ଵତଂ ଵାରିଧାରାଭିଶ୍ଛାଦଯନ୍ନିଵ ତୋଯଦଃ । ଅର୍ଜୁନଶ୍ଛାଦଯଦ୍ଭୀଷ୍ମଂ ଶରଵର୍ଷୈରନେକଶଃ
ଯେପରି ଏକ ମେଘ ପାହାଡ଼କୁ ପାଣିର ଧାରାରେ ଢାକିଦେଇଥାଏ, ସେପରି ଅର୍ଜୁନ ଅନେକ କଣ୍ଟାର ବର୍ଷାରେ ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଆଛାଦିତ କରିଦେଲେ।
ତାଂ ସମୁଦ୍ରମିଵୋଦ୍ଧୂତାଂ ଶରଵୃଷ୍ଟିଂ ସମୁଦ୍ଯତାମ୍ । ଵ୍ଯଧମତ୍ସାଯକୈର୍ଭୀଷ୍ମଃ ସୋର୍ଜୁନଂ ଚ ନ୍ଯଵାରଯତ୍
ଉତ୍ତଳ ସମୁଦ୍ର ପରି ଉଠିଥିବା ସେଇ କଣ୍ଟାର ବର୍ଷାକୁ ଭୀଷ୍ମ ତାଙ୍କର ନିଜ କଣ୍ଟାରେ ଭଙ୍ଗ କରିଦେଲେ, ଏବଂ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ରୋକିଦେଲେ।
ତତସ୍ତାନି ଵିସୃଷ୍ଟାନି ଶରଜାଲାନି ସଙ୍ଘଶଃ। ଆହତାନି ଵ୍ଯଶୀର୍ଯନ୍ତଂ ଅର୍ଜୁନସ୍ଯ ରଥଂ ପ୍ରତି
ତାପରେ ଏହି ଦଳେ ଦଳେ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା କଣ୍ଟାର ଝରି, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ରଥକୁ ଲାଗି ବିକିର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ତତଃ କନକପୁଙ୍ଖାଗ୍ରୈଃ ଶିତୈଃ ସଂନତପର୍ଵଭିଃ । ପତଦ୍ଭିଃ ଖଗଵାଜୈଶ୍ଚ ଦ୍ଯୌରାସୀତ୍ସଂଵୃତା ଶରୈଃ
ତାପରେ, ସୁନାର ପଙ୍ଖ ଓ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ମୁଣ୍ଡିଆ, ଭଲ ଯୋଡ଼ା ହୋଇଥିବା କଣ୍ଟା ଓ ପଙ୍ଖ ଲାଗିଥିବା କଣ୍ଟା ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁଥିଲା, ଏହି କଣ୍ଟାରେ ଆକାଶ ଆଛାଦିତ ହୋଇଗଲା।