ଅଥାସ୍ଯ ଯୁଗମେକେନ ଚତୁର୍ଭିଶ୍ଚତୁରୋ ହଯାନ୍। ଷଷ୍ଠେନ ତୁ ଶିରଃ ସଙ୍ଖ୍ଯେ କୃପସ୍ଯ ରଥସାରଥେଃ
ଏଠାରେ, ଗୋଟିଏ ବାଣରେ ଯୁଗକୁ, ଚାରିଟି ବାଣରେ ଚାରିଟି ଘୋଡ଼ାକୁ, ଏବଂ ଛଠଠ ବାଣରେ କୃପଙ୍କ ରଥଚାଳକଙ୍କ ମୁଣ୍ଡକୁ ଘାତ କଲେ।
ତ୍ରିଭିସ୍ତ୍ରିଵେଣୁଂ ବଲଵାନ୍ଦ୍ଵାଭ୍ଯାମକ୍ଷଂ ମହାବଲଃ । ଦ୍ଵାଦଶେନ ତୁ ଭଲ୍ଲେନ କୃପସ୍ଯ ସଶରଂ ଧନୁଃ
ତିନିଟି ବାଣରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାର୍ଥ ତିନି ଭାଗ ବାଁଶକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଦୁଇଟି ବାଣରେ ମଜବୁତ ଧୁରକୁ ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ, ଏବଂ ବାରହଟି ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକାର ବାଣରେ କୃପଙ୍କ ଧନୁଷ ସହ ତାରକୁ କାଟିଦେଲେ।
ଛିତ୍ତ୍ଵା ଵଜ୍ରନିକାଶେନ ଫଲ୍ଗୁନଃ ପ୍ରହସନ୍ନିଵ। ତ୍ରଯୋଦଶେନେନ୍ଦ୍ରସମଃ ପ୍ରତ୍ଯଵିଧ୍ଯତ୍ସ୍ତନାନ୍ତରେ
ଫଳ୍ଗୁନ, ରତ୍ନପରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ ଧନୁଷ କାଟି, ହସୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଇ, ତେରଟିଏ ବାଣରେ—ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ—କୃପଙ୍କ ଛାତିରେ ଘାତ କଲେ।
ସ ଛିନ୍ନଧନ୍ଵା ଵିରଥୋ ହତାଶ୍ଵୋ ହତସାରଥିଃ । ଅଥ ଶକ୍ତିଂ ପରାମୃଶ୍ଯ ସୂର୍ଯଵୈଶ୍ଵାନରପ୍ରଭାମ୍ । ଚିକ୍ଷେପ ସହସା କ୍ରୁଦ୍ଧଃ ପାର୍ଥାଯାଦ୍ଭୁତକର୍ମଣେ
ଧନୁଷ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥି ହରାଇ, କୃପ କ୍ରୋଧରେ ଉତ୍ତେଜିତ ହୋଇ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଓ ଅଗ୍ନି ପରି ଚମକୁଥିବା ଏକ ଶକ୍ତି ଧରି, ତାହାକୁ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟଶୀଳ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ତାମର୍ଜୁନସ୍ତଥାରୂପାଂ ଶକ୍ତିଂ ହେମପରିଷ୍କୃତାମ୍। ରୁରୋଧ ସାଯକୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈରର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରମୁଖୈଶ୍ଚ ତାମ୍
ଏହି ରୂପବତୀ, ସୁନାରେ ଶୋଭିତ ଶକ୍ତିକୁ, ଅର୍ଜୁନ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣ ଓ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରାକାର ବାଣରେ ରୋକିଦେଲେ।
ଆପତନ୍ତୀଂ ମହୋଲ୍କାଭାଂ ଚିଚ୍ଛେଦ ଦଶଭିଃ ଶରୈଃ। ସାପତଦ୍ଦଶଧା ଭୂମୌ ପାର୍ଥେନ ନିହତା ଶରୈଃ
ସେଇ ଶକ୍ତି ମହା ଉଲ୍କା ପରି ଧାଇଯାଉଥିଲା, ପାର୍ଥ ଦଶଟି ବାଣରେ ତାହାକୁ କାଟିଦେଲେ; ତାଙ୍କ ବାଣରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହୋଇ, ଶକ୍ତି ଦଶ ଖଣ୍ଡରେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ଶକ୍ତ୍ଯାଂ ତୁ ଵିନିକୃତ୍ତାଯାଂ ଵିରଥଃ ଶରପୀଡିତଃ। ଗଦାପାଣିରଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ରଥାତ୍ତୂର୍ଣମମିତ୍ରହା। ଗଦାଂ ଚିକ୍ଷେପ ସହସା ପାର୍ଥାଯାମିତତେଜସେ
ଶକ୍ତି କାଟିଯିବା ପରେ, ବାଣରେ ଆହତ ଓ ରଥ ହୀନ ହୋଇ, ଶତ୍ରୁ ହନ୍ତା କୃପ ତୁରନ୍ତ ରଥରୁ ଲାଠି ହାତରେ ଝାପିଲେ ଏବଂ ଅସୀମ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଗଦା ଛାଡ଼ିଦେଲେ।
ସା ଚ ମୁକ୍ତା ଗଦା ଗୁର୍ଵୀ ରୂପେଣାସ୍ଯ ପରିଷ୍କୃତା । ଅର୍ଜୁନସ୍ଯ ଶରୈର୍ନୁନ୍ନା ପ୍ରତିମାର୍ଗଂ ଜଗାମ ସା
ସେଇ ଭାରୀ ଓ ଶୋଭାମୟ ଗଦା, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯିବା ସମୟରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ବାଣରେ ଆଘାତ ପାଇ, ପଥରୁ ଫେରିଗଲା।
ଅଥ ଖଙ୍ଗଂ ସମୁଦ୍ଧୃତ୍ଯ ଶତଚନ୍ଦ୍ରଂ ଚ ଭାନୁମତ୍। ଇଯେଷ ପାଣ୍ଡଵଂ ହନ୍ତୁଂ କୃପୋ ଲଘୁପରାକ୍ରମଃ
ତାପରେ କ୍ରୁପା, ଯିଏ ଦ୍ରୁତ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପାରଙ୍ଗତ, ସୂର୍ଯ୍ୟ ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଏବଂ ଶତଚନ୍ଦ୍ର ସମାନ ଚମକୁଥିବା ତାଲୱାର ଉଠାଇ, ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲେ।
ସ ଶରଦ୍ଵତ୍ସୁତସ୍ତୂର୍ଣଂ ମହାଚାର୍ଯଃ ସୁଶିକ୍ଷିତଃ । ଖେଚରେଵ ଚଚାରକୈଃ କ୍ରମାଚ୍ଚର୍ମାସିଧୃଗ୍ଭୁଵି
ଶରଦ୍ୱତଙ୍କ ପୁଅ, ଏହି ମହାଶିକ୍ଷିତ ଗୁରୁ, ତାଲୱାର ଓ ଢାଳ ଧରି, ଯୁଦ୍ଧଭୂମିରେ ଦ୍ରୁତ ଚାଲିଲେ, ଦେବମାନ୍ୟ ଭଳି ପଦେ ପଦେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ତତଃ କ୍ଷୁରପ୍ରୈଃ କୌନ୍ତେଯୋ ଦଶଭିଃ ଖଙ୍ଗଚର୍ମଣୀ । ନିମେଷାଦିଵ ଚିଚ୍ଛେଦ ତଦଦ୍ଭୁତମିଵାଭଵତ୍
ତାପରେ କୌରବ ପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନ ଦଶଟି ଧାରାଳ ତୀର ଦ୍ୱାରା କ୍ରୁପାଙ୍କର ତଳୱାର ଓ ଢାଳକୁ ଏମିତି ଚିରିଦେଲେ, ଯେଉଁଠି ଏହା ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କାର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଦେଖାଗଲା, ମାନେ ଏକ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ମଧ୍ୟ ଦେରି ହେଲାନି।
ଵିଷଣ୍ଣଵଦମସ୍ତତ୍ର ଵିନାଶାତ୍ଖଙ୍ଗଚର୍ମଣୋଃ। ଦନ୍ତୈର୍ଦନ୍ତଚ୍ଛଦାନ୍ଦଷ୍ଟ୍ଵା ଚୁକୋପ ହୃଦି ଦୀର୍ଘଵତ୍
ସେଠାରେ ତଳୱାର ଓ ଢାଳ ନଷ୍ଟ ହୋଇଯିବାରୁ କ୍ରୁପାଙ୍କ ମୁହଁ ମ୍ଲାନ ହୋଇଗଲା, ସେ ଦାନ୍ତରେ ଠୋଠ କାମଡ଼ି ମନରେ ଗଭୀର କ୍ରୋଧ ଧରିଥିଲେ।
ଭଵତ୍ଵିତି ପୁନଶ୍ଚୋକ୍ତ୍ଵା ଯୁଦ୍ଧାପଗମନୋଦ୍ଯତଃ। ଅଶ୍ଵତ୍ଥାମ୍ନସ୍ତୁ ସ ରଥଂ କୃପଃ ସମଭିପୁପ୍ଲୁଵେ। ସ୍ଵସ୍ରୀଯସ୍ଯ ମହାତେଜା ଜଗ୍ରାହ ଚ ଧନୁଃ ପୁନଃ
'ଯାହା ହେଉ' ବୋଲି କହି, ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛୁଆଇବାକୁ ଉଦ୍ୟତ ହେଲେ କ୍ରୁପା। ସେ ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆଶ୍ୱତ୍ଥାମାଙ୍କ ରଥକୁ ଚଢ଼ି, ପୁଣିଥରେ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ୍ୟ ଧରିଲେ।
ଏତସ୍ମିନ୍ନନ୍ତରେ କ୍ରୁଦ୍ଧୋ ଭୀଷ୍ମୋ ଦ୍ରୋଣମଥାବ୍ରଵୀତ୍। ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା କୃପଂ ଫଲ୍ଗୁନେନ ପୀଡିତଂ ଚୋର୍ଜିତଂ ଚ ତମ୍
ଏହି ସମୟରେ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା କ୍ରୁପାଙ୍କୁ ଅତ୍ୟାଚାର ଓ ଦମିତ ହେଉଥିବା ଦେଖି, ଭୀଷ୍ମ କ୍ରୋଧିତ ହୋଇ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ କହିଲେ।
ଏକୈକମସ୍ମାନ୍ସଂଗ୍ରାମେ ପରାଜଯତି ଫଲ୍ଗୁନଃ। ଅହଂ ଦ୍ରୋଣଶ୍ଚ କର୍ଣଶ୍ଚ ଦ୍ରୌଣିର୍ଗୌତମ ଏଵ ଚ। ଅନ୍ଯେ ଚ ବହଵଃ ଶୂରା ଵଯଂ ଜେଷ୍ଯାମ ଵାସଵିମ୍
ଫଳ୍ଗୁନ ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମ୍ଭେ ପ୍ରତ୍ୟେକଙ୍କୁ ହରାଉଛନ୍ତି—ମୁଁ, ଦ୍ରୋଣ, କର୍ଣ୍ଣ, ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ପୁଅ, ଗୌତମ ଏବଂ ଅନେକ ଶୂରବୀର। ତଥାପି, ଆମେ ସମସ୍ତେ ମିଶି ଇନ୍ଦ୍ରପୁତ୍ରଙ୍କୁ ଜିତିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିବା।
ସମାଗମ୍ଯ ତତଃ ସର୍ଵେ ଭୀଷ୍ମଦ୍ରୋଣମୁଖା ରଥାଃ। ଅର୍ଜୁନଂ ସହସା ଯୁକ୍ତାଃ ପ୍ରତ୍ଯଯୁଧ୍ଯନ୍ତ ଭାରତ
ତାପରେ, ଭୀଷ୍ମ ଓ ଦ୍ରୋଣଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମସ୍ତ ରଥୀମାନେ ଏକଠା ହୋଇ, ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ହଠାତ୍ ଭାବରେ ସମ୍ମୁଖୀନ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧ କରିଲେ, ହେ ଭାରତ।
ସ ସାଯକମଯୈର୍ଜାଲୈଃ ସର୍ଵତସ୍ତାନ୍ମହାରଥାନ୍। ପ୍ରାଚ୍ଛାଦଯଚ୍ଛରୌଘୈସ୍ତାନ୍ନୀହାର ଇଵ ପର୍ଵତାନ୍
ଅର୍ଜୁନ ସମସ୍ତ ମହାରଥୀମାନେକୁ ସବୁଦିଗରୁ ତୀରର ବର୍ଷାରେ ଢାକିଦେଲେ, ଯେପରି ମିଷ୍ଟି ଗିରିଗୁଡ଼ିକୁ ଢାକି ଦିଏ।
ନଦଦ୍ଭିଶ୍ଚ ମହାନାଗୈର୍ହେଷମାଣୈଶ୍ଚ ଵାଜିଭିଃ । ଭେରୀଶଙ୍ଖନିନାଦୈଶ୍ଚ ସ ଶବ୍ଦସ୍ତୁମୁଲୋଽଭଵତ୍
ତେବେ, ଗଜମାନେ ଗଜଗଜାଇ, ଘୋଡ଼ାମାନେ ହେଷାଇ, ଏବଂ ଢୋଳ, ଶଂଖର ଧ୍ୱନିରେ ସେଠାରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ହେଲା।
ନାଗାଶ୍ଵକାଯାନ୍ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ଲୌହାନି କଵଚାନି ଚ। ପାର୍ଥସ୍ଯ ଶରଵର୍ଷାଣି ନ୍ଯପତଞ୍ଶତଶଃ କ୍ଷିତୌ
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ତୀର ବର୍ଷା ହଜାର ହଜାର ହାତୀ ଓ ଘୋଡାର ଦେହକୁ ଭେଦି ଲୋହାର କବଚ ଭାଙ୍ଗି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଗଲା।
ତ୍ଵରମାଣଃ ଶରାନସ୍ଯନ୍ପାଣ୍ଡଵସ୍ତୁ ପ୍ରକାଶତେ। ମଧ୍ଯଂଦିନଗତୋଽର୍ଚିଷ୍ମାଞ୍ଛରଦୀଵ ଦିଵାକରଃ
ପାଣ୍ଡବ ଅତି ତ୍ୱରିତ ଭାବରେ ତୀର ଛାଡ଼ି, ଶରଦ ଋତୁର ଦିନରେ ମଧ୍ୟାହ୍ନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଭଳି ଚମକୁଥିଲେ।
ଅଵିଷହ୍ଯ ଶରାନ୍ସର୍ଵେ ପାର୍ଥଚାପଚ୍ଯୁପାନ୍ରଣେ। ଉଦକ୍ପ୍ରଯାନ୍ତି ଵିଧ୍ଵସ୍ତା ରଥେଭ୍ଯୋ ରଥିନସ୍ତଦା। ସାଦିନଶ୍ଚାଶ୍ଵପୃଷ୍ଠେଭ୍ଯୋ ଭୂମୌ ଚାପି ପଦାତଯଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ତୀର ସହିପାରିନଥିବା ରଥୀମାନେ ରଥ ଛାଡ଼ି, ଘୋଡାରେ ଥିବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଘୋଡା ଛାଡ଼ି, ଓ ପଦାଟୀମାନେ ଭୂମିରେ ପଳାଇଗଲେ।
ଶରୈସ୍ତୁ ତାଡ୍ଯମାନାନାଂ କଵଚାନାଂ ମହାତ୍ମନାମ୍। ତାମ୍ରରାଜତଲୌହାନାଂ ପ୍ରାଦୁରାସୀନ୍ମହାସ୍ଵନଃ
ତୀରରେ ଆଘାତ ପାଇଥିବା ତାମ୍ବା, ଚାନ୍ଦି ଓ ଲୋହାର କବଚ ପିନ୍ଧିଥିବା ବୀରମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା।
ଛନ୍ନମାଯୋଧନଂ ଜଜ୍ଞେ ଶରୀରୈର୍ଗତଚେତସାମ୍। ଶ୍ରାନ୍ତ୍ଯା ଗଲିତଶସ୍ତ୍ରାଣାଂ ପତତାମଶ୍ଵସାଦିନାମ୍
ଯୁଦ୍ଧଭୂମି ମୃତ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କର ଦେହରେ ଡ଼ାକି ହେବାରେ, ତାଙ୍କର କ୍ଳାନ୍ତ ହାତରୁ ଅସ୍ତ୍ର ଖସିଯାଇଥିଲା, ମାନେ ମୃତ୍ୟୁ ଭୂମିକୁ ଆଉ ଏକ ଚାଦର ଭଳି ଢାକି ଦେଇଥିଲା ।
ଶୂନ୍ଯାନ୍କୁର୍ଵନ୍ରଥୋପସ୍ଥାନ୍ମାନଵୈରାସ୍ତୃଣୋନ୍ମହୀମ୍। ପ୍ରନୃତ୍ଯନ୍ନିଵ ସଂଗ୍ରାମେ ଚାପହସ୍ତେ ଧନଂଜଯଃ
ଧନଞ୍ଜୟ ତୀରଧନୁ ହାତରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ନୃତ୍ୟ କରୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଇଥିଲେ, ତାଙ୍କର ପ୍ରହାରରେ ଭୂମି ପଡ଼ିଥିବା ମାନବରେ ଭରିଯାଇଥିଲା ଏବଂ ରଥର ଉପର ଜାଗା ଶୂନ୍ୟ ହୋଇଯାଇଥିଲା ।
ଶିରାଂସ୍ଯପାତଯତ୍ସଙ୍ଖ୍ଯେ କ୍ଷତ୍ରିଯାଣାଂ ନରର୍ଷଭଃ। ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଗାଣ୍ଡୀଵନିର୍ଘୋଷଂ ଵିଷ୍ଣୂଜିତମିଵାଶନେ। ତ୍ରସ୍ତାନି ସର୍ଵସୈନ୍ଯାନି ଵ୍ଯଲୀଯନ୍ତ ଚ ଭାଗଶ
ମାନବମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନଞ୍ଜୟ ଯୁଦ୍ଧରେ କ୍ଷତ୍ରିୟମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଚାଲିଯାଇଥିଲେ; ଗାଣ୍ଡୀବର ଗଜ୍ଜନ ଶୁଣି, ଯେପରି ଭଗବାନ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କର ଦ୍ବନି, ସମସ୍ତ ସେନା ଭୟରେ ଚାରିପାଖରେ ଭାଗିଯାଇଥିଲେ ।
କୁଣ୍ଡଲୋଷ୍ଣୀଷଧାରୀଣି ଜାତରୂପସ୍ରଜାନି ଚ। ପତିତାନି ସ୍ମ ଦୃଶ୍ଯନ୍ତେ ଶିରାଂସି କରଣମୂର୍ଧନି
କୁଣ୍ଡଳ, ପାଗ, ଏବଂ ସୁନାର ମାଳାଗୁଡ଼ିକ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଥିବା ମୁଣ୍ଡମାନଙ୍କ ଉପରେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ।
ଵିଶିଖୋନ୍ମଥିତୈର୍ଗାତ୍ରୈର୍ବାହୁଭିଶ୍ଚ ସକାର୍ମୁକୈଃ। ସହସ୍ତାଭରଣୈଶ୍ଚାନ୍ଯୈଃ ପ୍ରଚ୍ଛନ୍ନା ଭାତି ମେଦିନୀ
ପ୍ରଚଣ୍ଡ ତୀରରେ ଭେଦି ଦିଆଯାଇଥିବା ଦେହ, ଧନୁ ଧରିଥିବା ହାତ ଏବଂ ଅନ୍ୟ ହାତରେ ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା ଦେହ ଦ୍ୱାରା ପୃଥିବୀ ଆଡ଼େ ଢକି ଯାଇଛି ଏବଂ ତାହା ଦେଖିବାକୁ ଚମକୁଛି।
ଶିରସାଂ ପାତ୍ଯମାନାନାଂ ସମରେ ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ। ଅଶ୍ମଵୃଷ୍ଟିରିଵାକାଶାଦଭଵଦ୍ଭରତର୍ଷଭ
ଯୁଦ୍ଧରେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ ମୁଣ୍ଡ ଭେଦି ଦିଆଯାଉଥିବା ସମୟରେ, ଆକାଶରୁ ପଥର ବର୍ଷା ପଡ଼ୁଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲା, ଓ ଭାରତର ଶ୍ରେଷ୍ଠ।
ଦର୍ଶଯିତ୍ଵା ତଦାଽଽତ୍ମାନଂ ରୌଦ୍ରଂ ରୌଦ୍ରପରାକ୍ରମଃ। ଜଘାନ ସମରେ ଶୂରାଞ୍ଛତଶୋଽଥ ସହସ୍ରଶଃ
ସେ ତାଙ୍କର ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଏବଂ ଦୁର୍ଦ୍ଧର୍ଷ ପ୍ରତାପ ଦେଖାଇ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଶୂରବୀରମାନଙ୍କୁ ସେ ଶତେ ଏବଂ ହଜାରେ ମାରିଦେଲେ।
ତଥାଵରୁଦ୍ଧଶ୍ଚାରଣ୍ଯେ ଦଶଵର୍ଷାଣି ତ୍ରୀଣି ଚ। କ୍ରୋଧାଗ୍ନିମୁତ୍ସସର୍ଜାଜୌ ଧାର୍ତରାଷ୍ଟ୍ରେଷୁ ପାଣ୍ଡଵଃ
ଏଭଳି ତିରିଶ ବର୍ଷ ଅରଣ୍ୟରେ ଅଟକି ରହିଥିବା ପାଣ୍ଡବ, ଧୃତରାଷ୍ଟ୍ରଙ୍କ ପୁଅମାନଙ୍କ ବିରୁଦ୍ଧରେ ଯୁଦ୍ଧରେ ତାଙ୍କର କ୍ରୋଧାଗ୍ନି ମୁକ୍ତ କଲେ।