ତଯୋର୍ଦୈଵାସୁରସମଃ ସନ୍ନିପାତୋଽଭଵନ୍ମହାନ୍। କିରତୋଃ ଶରଜାଲାନି କୃତ୍ସ୍ନଂ ଵ୍ଯୋମ ନିରନ୍ତରଂ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ-ଦାନବ ସମ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଦୁହେଁ ଏମିତି ବାଣ ଝଡ଼ିଲେ ଯେ, ସମଗ୍ର ଆକାଶ ଅବିରତ ଭାବେ ଢାକିଗଲା।
ଉତ୍ପେତୁର୍ମେଘଜାଲାନି ଘୋରରୂପାଣି ସର୍ଵଶଃ । ଵଵର୍ଷ ଚ ରଜୋ ଭୌମଂ କର୍ଣପାର୍ଥସମାଗମେ
ସମସ୍ତଠାରେ ଭୟଙ୍କର ମେଘମାଳା ଉଠିଗଲା, ଏବଂ କର୍ଣ୍ଣ ଓ ପାର୍ଥଙ୍କ ମିଳନରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଧୂଳି ବର୍ଷିଲା।
ନ ସ୍ମ ସୂର୍ଯଃ ପ୍ରତପତି ନ ଚ ଵାତି ସମୀରଣଃ। ଶରପ୍ରଚ୍ଛାଦିତଂ ଵ୍ଯୋମ ଛାଯାଭୂତମିଵାଭଵତ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଉନଥିଲେ, ପବନ ବହୁନଥିଲା; ବାଣରେ ଆକାଶ ଏମିତି ଢାକିଗଲା ଯେ, ଛାୟା ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଗାଣ୍ଡୀଵସ୍ଯ ଚ ନିର୍ଘୋଷଃ କର୍ଣସ୍ଯ ଧନୁଷସ୍ତଥା। ଦହ୍ଯତାମିଵ ଵେଣୂନାମାସୀତ୍ପରମଦାରୁଣଃ
ଗାଣ୍ଡୀବ ଓ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଧନୁଷର ଗଞ୍ଜନ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ଯେପରି ମୁଳି ଜଳିଯାଏ।
ଅର୍ଜୁନସ୍ତୁ ହଯାନ୍ନାଗାନ୍ରଥାଂଶ୍ଚ ଵିନିପାତଯନ୍। କ୍ଷୋଭଯାମାସ ତତ୍ସୈନ୍ଯଂ କର୍ଣଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ଚାସକୃତ୍
ଅର୍ଜୁନ ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ଭୁଇଁରେ ପତିତ କରି, ସେ ସେନାକୁ ଅସ୍ଥିର କଲେ ଓ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଆଘାତ କଲେ।
ତତଃ ପାର୍ଥୋ ମହାବାହୁଃ କର୍ଣସ୍ଯ ଧନୁରଚ୍ଛିନତ୍। ଛିନ୍ନଧନ୍ଵା ତତଃ କର୍ଣଃ ଶକ୍ତିଂ ଚିକ୍ଷେପ ଵେଗଵାନ୍ ତାଂ ଶକ୍ତିଂ ସମରେ ପାର୍ଥଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ
ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାର୍ଥ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଧନୁଷ କାଟିଦେଲେ; ଧନୁଷ ହରାଇ, ତୀବ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହାକୁ ପାର୍ଥ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ।
ତତୋ ନିପେତୁର୍ବହୁଶୋ ରାଧେଯସ୍ଯ ପଦାନୁଗାଃ । ତାଂଶ୍ଚ ଗାଣ୍ଡୀଵନିର୍ମୁକ୍ତୈଃ ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ଯମସାଦନମ୍
ତାପରେ ରାଧେୟଙ୍କ ଅନେକ ସାଥୀ ଭୁଇଁରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବାଣରେ ସେମାନେ ବିନାଶ ପାଇଲେ।
ଅଶେରତାଵୃତ୍ଯ ମହୀଂ ସମଗ୍ରାଂ ପାର୍ଥେଷୁମାର୍ଗେ ନିହତା ଦ୍ଵିପେନ୍ଦ୍ରାଃ । ହିରଣ୍ଯକକ୍ଷ୍ଯାଂ ଶରଜାଲଚିତ୍ରା ଯଥା ନଗାଃ ପାଵକଜାଲନଦ୍ଧାଃ
ପାର୍ଥଙ୍କ ବାଣ ପଥରେ, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା, ମୃତ ହାତୀମାନେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ଢାକି ଥିଲେ; ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଗଛମାନେ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳୁଛନ୍ତି।
ତଂ ଶତ୍ରୁସେନାଙ୍ଗନିବର୍ହଣାନି କର୍ମାଣି କୁର୍ଵାଣମମାନୁଷାଣି । ଵୈକର୍ତନଃ ପୂର୍ଵମମୃଷ୍ଯମାଣଃ ସମାର୍ପଯଲ୍ଲକ୍ଷ୍ଯମିଵାଶୁ ପାର୍ଥମ୍
ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି, ଅମାନବୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ପାର୍ଥଙ୍କୁ, ବିକର୍ତନପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ଏହା ସହିପାରିଲେନି, ତେଣୁ ତିନି ତାଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ତୁରନ୍ତ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତଶ୍ଚତୁର୍ଭିସ୍ତୁରଗାନ୍ଵିକୃଷ୍ଯ ଵିଵ୍ଯାଧ କର୍ଣୋଽଥ ଧନଂଜଯସ୍ଯ। ଷଙ୍ଭିଶ୍ଚ ସୂତଂ ଦଶଭିର୍ହଯାଂଶ୍ଚ ଷଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ପାର୍ଥଂ ତ୍ରିଭିରସ୍ଯ କେତୁମ୍
ତାପରେ କର୍ଣ୍ଣ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଚାରିଟିଏ ଘୋଡ଼ାକୁ ବାଣ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ, ଛଅଟି ବାଣରେ ସାରଥିକୁ, ଦଶଟି ବାଣରେ ଘୋଡ଼ାକୁ, ସଠିଏ ବାଣରେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଓ ତିନିଟି ବାଣରେ ତାଙ୍କ ପତାକାକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ସଵିଷ୍ଫୁଲିଙ୍ଗୋଜ୍ଜ୍ଵଲଭୀମଘୋଷଃ କୋପେନ୍ଧନଃ କେତୁଶିଖଃ ଶରାର୍ଚିଃ । କର୍ଣାଗ୍ନିରସ୍ତ୍ରାନିଲଭୀମଵାତୋ ବଭୌ ଦିଧକ୍ଷନ୍ନିଵ ପାର୍ଥକକ୍ଷମ୍
ପତାକାର ଶିଖା ତୀବ୍ର ଆଗ୍ନିର ଭଳି ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା, ଭୟଙ୍କର ଗଞ୍ଜନ ହେଉଥିଲା, ତାହାର ଶିର ଶର ଆଗ୍ନିର ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା; କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରର ଆଗ୍ନି, ଶରର ପବନରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ପାର୍ଥଙ୍କ ସେନାକୁ ଜଳାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା।
ସ୍ଵନେମିଶଙ୍ଖସ୍ଵନଭୀମଘୋଷଶ୍ଚଲତ୍ପତାକୋଜ୍ଜ୍ଵଲଭୀମଵିଦ୍ଯୁତ୍। ପାର୍ଥାମ୍ବୁଦଃ ଶସ୍ତ୍ରଶରାମ୍ବୁଧାରଃ କର୍ଣାନଲଂ ସଂଶମଯାଂଚକାର
ପାର୍ଥଙ୍କ ରଥର ଚକ୍ର ଓ ଶଂଖର ଗଞ୍ଜନ, ଡେଗୁଡ଼ିକର ଫଡ଼ଫଡ଼ାଣି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିଦ୍ୟୁତ୍, ଏହି ପାର୍ଥ ମେଘ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବାଣର ବୃଷ୍ଟି କରି, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଆଗ୍ନିକୁ ଶମିତ କଲା।
ତେନାତିଵିଦ୍ଧଃ ସମରେ କିରୀଟୀ ପ୍ରବୋଧିତଃ ସିଂହ ଇଵ ପ୍ରସୁପ୍ତଃ। ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵା ପ୍ରଵରଃ କୁରୂଣାଂ ପ୍ରତତ୍ଵରେ କର୍ଣଵଧାଯ ଜିଷ୍ଣୁଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆଘାତ ପାଇ, ମୁକୁଟଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ ଶୋଇଥିବା ସିଂହ ଭଳି ଜାଗିଉଠିଲେ; କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର ଜିଷ୍ଣୁ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ବଧ ପାଇଁ ତଡ଼ିତ୍ ଗତିରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ସ ବ୍ରାହ୍ମମସ୍ତ୍ରଂ ସମରେ କିରୀଟୀ ପ୍ରାଦୁଶ୍ଚକାରାଦ୍ଭୁତଵୀର୍ଯକର୍ମା । ସନ୍ତାପଯନ୍କର୍ଣରଥଂ ଶରୌଘୈର୍ଲୋକାନିମାନ୍ତ୍ସୂର୍ଯ ଇଵାଂଶୁମାଲୀ
ତାପରେ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ମୁକୁଟଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧରେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଉପଯୋଗ କଲେ, ଶରର ବହୁଳ ବୃଷ୍ଟିରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ରଥକୁ ଦହନ କଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର କିରଣରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ତାପିଥାଏ।
ସ ହସ୍ତିନେଵାଭିହତୋ ଗଜେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଭଲ୍ଲାନ୍ନିଶିତାନ୍ନିଷଙ୍ଗାତ୍। ଆକର୍ଣପୂର୍ଣେ ତୁ ଧନୁର୍ଵିକୃଷ୍ଯ ଵିଵ୍ଯାଧ ବାଣୈରଥ ସୂତପୁତ୍ରମ୍
ଏହିପରି, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇଥିବା ଅନ୍ୟ ହାତୀ ପରି, ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କର ତୁଣୀରୁ ନେଇ, ଧନୁଷକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଟାଣିଲେ ଏବଂ ସେହି ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି, ସୂତପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବେଧିଦେଲେ।
ଅଥାସ୍ଯ ବାହୂ ସଶିରୋ ଲଲାଟଂ ଗ୍ରୀଵାମୁରଃ ସ୍କନ୍ଧଭୁଜାନ୍ତରଂ ଚ। କର୍ଣସ୍ଯ ପାର୍ଥୋ ଯୁଧି ନିର୍ବିଭେଦ ଵଜ୍ରୈରିଵାଦ୍ରିଂ ଭଗଵାନ୍ମହେନ୍ଦ୍ରଃ
ତାପରେ, ପାର୍ଥ ଯୁଦ୍ଧରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ବାହୁ, ମୁଣ୍ଡ, କପାଳ, ଗଳା, ଛାତି ଏବଂ କାନ୍ଧ ଓ ବାହୁ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଯେପରି ଭଗବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତି।
ସ ପାର୍ଥମୁକ୍ତାନଵିଷହ୍ଯ ବାଣାନ୍ ଗଜୋ ଗଜେନେଵ ଜିତସ୍ତରସ୍ଵୀ। ଵିହାଯ ସଂଗ୍ରାମଶିରୋପଯାତୋ ଵୈକର୍ତନଃ ପାର୍ଥଶରାଭିତପ୍ତଃ ।। 77
ପାର୍ଥଙ୍କ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ସହିପାରିଲେନି, ତେଣୁ ତୀବ୍ର କର୍ଣ୍ଣ, ପାର୍ଥଙ୍କ ବାଣରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ଯେପରି ଏକ ହାତୀ ଅନ୍ୟ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ହାରି ଯାଏ, ସେହିପରି ସଂଗ୍ରାମର ମୁଣ୍ଡରୁ ପଳାଇଗଲେ।
ଜିତଂ ଵୈକର୍ତନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାର୍ଥୋ ଵୈରାଟିମବ୍ରଵୀତ୍। ସ୍ଥିରୋ ଭଵ ତ୍ଵଂ ସଂଗ୍ରାମେ ଜଯୋଽସ୍ମାକଂ ନୃପାତ୍ମଜଃ
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ହାରିଥିବା ଦେଖି, ପାର୍ଥ ମାତ୍ସ୍ୟ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ, ରାଜପୁତ୍ର; ବିଜୟ ଆମର ହେବ।'
ଯାଵଚ୍ଛଙ୍ଖମୁପାଧ୍ଯାସ୍ଯେ ଦ୍ଵିଷତାଂ ରୋମହର୍ଷଣମ୍। ଅଵିକ୍ଲବମସଂଭ୍ରାନ୍ତମଵ୍ଯକ୍ତହୃଦଯେକ୍ଷଣମ୍
'ମୁଁ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କରିବି, ଯାହା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଲୋମ ଉଠାଇଦେବ; ତୁମେ ଅଚଳ ଓ ଅବିଚଳିତ ହୋଇ, ହୃଦୟ ଓ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଶାନ୍ତ ରଖ।'
ଯାହି ଶୀଘ୍ରଂ ଯତୋ ଦ୍ରୋଣୋ ମମାଚାର୍ଯୋ ରଣେ ସ୍ଥିତଃ ।। ତଥା ସଂକ୍ରୀଡମାନସ୍ଯ ଅର୍ଜୁନସ୍ଯ ରଣାଜିରେ
'ଏବେ ଶୀଘ୍ର ଚାଲ, ଯେଉଁଠାରେ ମୋ ଗୁରୁ ଦ୍ରୋଣ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦଢ଼ ଭାବେ ଦାଉଡ଼ିଛନ୍ତି।' ଏପରି ଭାବେ ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧମଞ୍ଚରେ ଖେଳୁଥିଲେ—
ବଲଂ ସତ୍ଵଂ ଚ ତେଜଶ୍ଚ ଲାଘଵଂ ଚ ଵ୍ଯଵର୍ଧତ ।। ତଚ୍ଚାଦ୍ଭୁତମଭିପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ଭଯମୁତ୍ତରମାଵିଶତ୍
ତାଙ୍କର ଶକ୍ତି, ସାହସ, ତେଜ ଓ ଚାଳାକି ବଢ଼ିଗଲା। ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖି, ଭୟ ଚାପିଗଲା।
ଅସ୍ତ୍ରାଣାଂ ତଵ ଦିଵ୍ଯାନାଂ ଶରୌଘାନ୍କ୍ଷିପତଃ ଶିତାନ୍। ମନୋ ମେ ମୁହ୍ଯତେଽତ୍ଯର୍ଥଂ ତଵ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରାକ୍ରମମ୍
'ତୁମେ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣର ଝଡ଼ ପରି ଛାଡ଼ୁଛ, ତୁମର ପ୍ରଭାବ ଦେଖି ମୋର ମନ ବହୁତ ଭ୍ରମିତ ହେଉଛି।'
ଦ୍ଵୈଧୀଭୂତଂ ମନୋ ମହ୍ଯଂ ଭଯାଦ୍ଭରତସତ୍ତମ । ଅଦୃଷ୍ଟପୂର୍ଵଂ ପଶ୍ଯାମି ତଵ ଗାଣ୍ଡୀଵନିସ୍ଵନମ୍
'ଭୟରେ ମୋର ମନ ଦୁଇଭାଗ ହୋଇଯାଇଛି, ଭାରତଶ୍ରେଷ୍ଠ; ମୁଁ କେବେ ମଧ୍ୟ ଏପରି ତୁମର ଗାଣ୍ଡୀବ ଧ୍ୱନି ଶୁଣିନଥିଲି।'
ତଵ ବାହୁବଲଂ ଚୈଵ ଧନୁଃ କର୍ଷଯତୋ ବହୁ। ତଵ ତେଜୋ ଦୁରାଧର୍ଷଂ ଯଥା ଵିଷ୍ଣୋସ୍ତ୍ରିଵିକ୍ରମେ
'ଧନୁଷ ଟାଣୁଥିବା ବେଳେ ତୁମର ବାହୁବଳ ଓ ଅପରାଜେୟ ତେଜ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କ ତ୍ରିପଦୀ ପଦକ୍ଷେପ ପରି ଅଦ୍ଭୁତ।'
ତମୁତ୍ତରଶ୍ଚିତ୍ରମଵେକ୍ଷ୍ଯ ଗାଣ୍ଡିଵଂ ଶରାଂଶ୍ଚ ମୁକ୍ତାନ୍ସହସା କିରୀଟିନା । ଭୀତୋଽବ୍ରଵୀଦର୍ଜୁନମାଜିମଧ୍ଯେ ନାହଂ ତଵାଶ୍ଵାନ୍ଵିଷହେ ନିଯନ୍ତୁମ୍
ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ, ମୁକୁଟଧାରୀ ନାୟକଙ୍କୁ, ହଠାତ୍ ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ଅନେକ ବାଣ ଛାଡ଼ୁଥିବା ଦେଖି, ଉତ୍ତର ଭୟଭୀତ ହୋଇ ଯୁଦ୍ଧମଞ୍ଚରେ କହିଲେ: 'ମୁଁ ତୁମର ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବିନାହିଁ।'
ତମବ୍ରଵୀତ୍କିଂଚିଦିଵ ପ୍ରହସ୍ଯ ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵା ଦ୍ଵିଷତାଂ ନିହନ୍ତା । ମଯା ସହାଯେନ କୁତୋଽସ୍ତି ତେ ଭଯଂ ପ୍ରେହ୍ଯୁତ୍ତରାଶ୍ଵାନନୁମନ୍ତ୍ର୍ଯ ଵାହଯ
ତାଙ୍କୁ ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ, ଶତ୍ରୁନାଶକ ଅର୍ଜୁନ ହସିକିଛି କହିଲେ: 'ମୋତେ ସହଯୋଗୀ ଭାବେ ଥିବାବେଳେ, କଣ ଭୟ? ଚାଲ, ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ସମ୍ବୋଧନ କରି ତୁମେ ତାଙ୍କୁ ଚଳାଅ।'
ଆଶ୍ଵାସିତସ୍ତେନ ଧନଂଜଯେନ ଵୈରାଟିରଶ୍ଵାନ୍ପ୍ରତୁତୋଦଯ ଶୀଘ୍ରମ୍। ଧନଂଜଯଶ୍ଚାପି ଵିକୃଷ୍ଯ ଚାପଂ ଵିଷ୍ଫାରଯାମାସ ମହେନ୍ଦ୍ରକଲ୍ପଃ
ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଆଶ୍ବାସନାରେ, ମାତ୍ସ୍ୟ ରାଜପୁତ୍ର ଶୀଘ୍ର ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ଚଳାଇଲେ; ଏବଂ ଧନଞ୍ଜୟ, ମହାଇନ୍ଦ୍ର ପରି, ଧନୁଷକୁ ଟାଣି ତାହାର ଧ୍ୱନି କରିଲେ।
ଉତ୍ତରଂ ଚୈଵ ବୀଭତ୍ସୁରବ୍ରଵୀତ୍ପୁନରର୍ଜୁନଃ । ନ ଭେତଵ୍ଯଂ ମଯା ସାର୍ଧଂ ତାତ ସଂଗ୍ରାମମୂର୍ଧନି
ତାପରେ ବୀଭତ୍ସୁ, ଅର୍ଜୁନ, ପୁଣି ଉତ୍ତରଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧର ମୁଣ୍ଡରେ ଅଛ, ତେଣୁ ଭୟ କରିବା ଦରକାର ନାହିଁ, ପୁଆ।'
ରାଜପୁତ୍ରୋଽସି ତେ ଭଦ୍ରଂ କୁଲେ ମହତି ମାତ୍ସ୍ଯକେ। ଜାତସ୍ତ୍ଵଂ କ୍ଷତ୍ରିଯକୁଲେ ନ ଵିଷୀଦିତୁମର୍ହସି
'ତୁମେ ଏକ ରାଜପୁତ୍ର, ମହାନ ମାତ୍ସ୍ୟ ବଂଶରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ; ତୁମେ କ୍ଷତ୍ରିୟ ପରିବାରରେ ଜନ୍ମ ନେଇଛ, ତେଣୁ ଦୁଃଖିତ ହେବା ଉଚିତ୍ ନୁହେଁ।'
ଧୃତିଂ କୃତ୍ଵା ସୁଵିପୁଲାଂ ରାଜପୁତ୍ର ରଥଂ ମମ। ଯୁଧ୍ଯମାନସ୍ଯ ସଂଗ୍ରାମେ ରାଜଭିଃ ସହ ଵାହଯ
'ମଜବୁତ ଧୃତି ଧର, ରାଜପୁତ୍ର, ଯେଉଁଠାରେ ମୁଁ ରାଜାମାନେ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରୁଛି, ମୋ ରଥକୁ ଚଳାଅ।'