ବ୍ରଵୀଷି ଵାଚା ଯତ୍ପାର୍ଥ କର୍ମଣା ତତ୍ସମାଚର। ଵିଶେଷିତୋ ହି ତ୍ଵଂ ଵାଚା କର୍ମଣାପ୍ରତିମଂ ଭୁଵି
‘ପାର୍ଥ, ତୁମେ ଯାହା କହ, କାମରେ ତାହା କର; କାରଣ ତୁମେ କଥାରେ ଅଗ୍ରଣୀ, କିନ୍ତୁ କାମରେ ତାହା ସମାନ ଦେଖାଯାଏନାହିଁ।’
ଯତ୍ତ୍ଵଯା ମର୍ଷିତଂ ପୂର୍ଵଂ ତଦଶକ୍ତେନ ମର୍ଷିତମ୍ । ଇତି ଗୃହ୍ଣୀମ ତେ ପାର୍ଥ ତମଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପରାକ୍ରମମ୍
‘ପୂର୍ବେ ତୁମେ ଯାହା ସହିଥିଲ, ସେ କେବଳ ଅଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ହେଇଥିଲ; ଏହି କଥାକୁ ମୁଁ ମନେ ରଖିଛି, କାରଣ ତୁମ ପ୍ରଭାବ ମୁଁ ଦେଖିନଥିଲି।’
ଧର୍ମପାଶନିବଦ୍ଧେନ ଯତ୍ତ୍ଵଯା ମର୍ଷିତଂ ପୁରା। ତଥୈଵ ବଦ୍ଧମାତ୍ମାନମବଦ୍ଧ ଇତି ମନ୍ଯସେ
‘ଧର୍ମର ନାମରେ ବାନ୍ଧାଯାଇ, ପୂର୍ବେ ତୁମେ ଯାହା ସହିଥିଲ, ତୁମେ ଭାବୁଛ ଯେ ଏବେ ମୁକ୍ତ, କିନ୍ତୁ ସେଇପରି ବାନ୍ଧା ଅଛ।’
ନ ହି ତାଵଦ୍ଵନେ ଵାସୋ ଯଥୋକ୍ତଂ ଚରିତସ୍ତ୍ଵଯା । କ୍ଲିଷ୍ଟସ୍ତ୍ଵମର୍ଥଲୋଭାତ୍ତୁ ସମଯଂ ଛେତ୍ତୁମିଚ୍ଛସି
‘ଯେପରି ଚୁକ୍ତି ହୋଇଥିଲା, ସେପରି ତୁମେ ଅରଣ୍ୟରେ ବାସ କରିନାହା; ଧନଲୋଭରେ ତୁମେ କଷ୍ଟ ଭୋଗ କଲ, ଏବଂ ଏବେ ଚୁକ୍ତି ଭଙ୍ଗ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ।’
ଯଦି ଚେନ୍ଦ୍ରଃ ସ୍ଵଯଂ ପାର୍ଥ ତଵ ଯୁଦ୍ଧ୍ଯେତ କାରଣାତ୍। ତଥାଽପିନ ଵ୍ଯଥା କାଚିନ୍ମମ ସ୍ଯାଦ୍ଵିକ୍ରମିଷ୍ଯତଃ
‘ଯଦି ଇନ୍ଦ୍ର ନିଜେ ତୁମ ପାଇଁ ଯୁଦ୍ଧ କରନ୍ତି ମଧ୍ୟ, ପାର୍ଥ, ତଥାପି ମୋର ଜିତିବା ଇଚ୍ଛାରେ କେବେ ଭୟ ହେବନି।’
ଅଯଂ କୌନ୍ତେଯକାମସ୍ତେ ନଚିରାତ୍ସମୁପସ୍ଥିତଃ। ଯୋତ୍ସ୍ଯସେ ହି ମଯା ସାର୍ଧମତ୍ର ପଶ୍ଯାମି ତେ ବଲମ୍
‘କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର, ତୁମ ଇଚ୍ଛା ଏବେ ପୂରଣ ହୋଇଛି, ଏଠାରେ ଉପସ୍ଥିତ; ତୁମେ ମୋ ସହିତ ଯୁଦ୍ଧ କରିବ, ଏଠି ମୁଁ ତୁମ ଶକ୍ତି ଦେଖିବି।’
ଇତି କର୍ଣୋ ବ୍ରୁଵନ୍ନେଵ ବୀଭତ୍ସୁମପରାଜିତମ୍। ଅଭ୍ଯଯାଦ୍ଵିସୃଜନ୍ବାଣାନ୍କାଯାଵରଣଭେଦିନଃ
ଏହିପରି କହି କର୍ଣ୍ଣ ଅପରାଜିତ ଭୀମସେନଙ୍କ ଉପରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ଦେହର ଆବରଣ ଭେଦିଦେଉଥିବା ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ।
ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ତାନ୍ପାର୍ଥଃ ପ୍ରୀଯମାଣୋ ମହାରଥଃ
ମହାବୀର ପାର୍ଥ ସେଇ ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ଆନନ୍ଦରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ।
ଶରଵର୍ଷେଣ ମହତା ପର୍ଜନ୍ଯ ଇଵ ଵୃଷ୍ଟିମାନ୍। ଅଭୀଯାଯ ହି ବୀଭତ୍ସୁର୍ଗାଣ୍ଡୀଵଂ ଵିକ୍ଷିପନ୍ଧନୁଃ
ଭୀମସେନ ବଡ଼ ବାଣବୃଷ୍ଟି କରି, ବର୍ଷା ଭରା ମେଘ ଭଳି, ତାଙ୍କ ଧନୁଷ ଗାଣ୍ଡୀବକୁ ଟାଣି ଆଗକୁ ବଢ଼ିଲେ।
ଜିଘାଂସୁଃ ସମରେ କର୍ଣଂ ଵିସସର୍ଜ ଶରାନ୍ବହୂନ୍। ତାନ୍କର୍ଣଃ ପ୍ରତିଜଗ୍ରାହ ଵାଯୁଵେଗମିଵାଚଲଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ମାରିବାକୁ ଚାହିଁ, ସେ ଅନେକ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ; କର୍ଣ୍ଣ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ପବନର ଝଟିକା ଭଳି ପାହାଡ଼ ଯେପରି ସହିଥାଏ, ସେପରି ସହିଲେ।
ତଯୋର୍ଦୈଵାସୁରସମଃ ସନ୍ନିପାତୋଽଭଵନ୍ମହାନ୍। କିରତୋଃ ଶରଜାଲାନି କୃତ୍ସ୍ନଂ ଵ୍ଯୋମ ନିରନ୍ତରଂ
ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଦେବ-ଦାନବ ସମ ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲା; ଦୁହେଁ ଏମିତି ବାଣ ଝଡ଼ିଲେ ଯେ, ସମଗ୍ର ଆକାଶ ଅବିରତ ଭାବେ ଢାକିଗଲା।
ଉତ୍ପେତୁର୍ମେଘଜାଲାନି ଘୋରରୂପାଣି ସର୍ଵଶଃ । ଵଵର୍ଷ ଚ ରଜୋ ଭୌମଂ କର୍ଣପାର୍ଥସମାଗମେ
ସମସ୍ତଠାରେ ଭୟଙ୍କର ମେଘମାଳା ଉଠିଗଲା, ଏବଂ କର୍ଣ୍ଣ ଓ ପାର୍ଥଙ୍କ ମିଳନରେ ପୃଥିବୀ ଉପରେ ଧୂଳି ବର୍ଷିଲା।
ନ ସ୍ମ ସୂର୍ଯଃ ପ୍ରତପତି ନ ଚ ଵାତି ସମୀରଣଃ। ଶରପ୍ରଚ୍ଛାଦିତଂ ଵ୍ଯୋମ ଛାଯାଭୂତମିଵାଭଵତ୍
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଆଲୋକ ଦେଉନଥିଲେ, ପବନ ବହୁନଥିଲା; ବାଣରେ ଆକାଶ ଏମିତି ଢାକିଗଲା ଯେ, ଛାୟା ହୋଇଯାଇଥିଲା।
ଗାଣ୍ଡୀଵସ୍ଯ ଚ ନିର୍ଘୋଷଃ କର୍ଣସ୍ଯ ଧନୁଷସ୍ତଥା। ଦହ୍ଯତାମିଵ ଵେଣୂନାମାସୀତ୍ପରମଦାରୁଣଃ
ଗାଣ୍ଡୀବ ଓ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଧନୁଷର ଗଞ୍ଜନ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ କରୁଥିଲା, ଯେପରି ମୁଳି ଜଳିଯାଏ।
ଅର୍ଜୁନସ୍ତୁ ହଯାନ୍ନାଗାନ୍ରଥାଂଶ୍ଚ ଵିନିପାତଯନ୍। କ୍ଷୋଭଯାମାସ ତତ୍ସୈନ୍ଯଂ କର୍ଣଂ ଵିଵ୍ଯାଧ ଚାସକୃତ୍
ଅର୍ଜୁନ ଘୋଡ଼ା, ହାତୀ ଓ ରଥଗୁଡ଼ିକୁ ଭୁଇଁରେ ପତିତ କରି, ସେ ସେନାକୁ ଅସ୍ଥିର କଲେ ଓ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ପୁନିପୁନି ଆଘାତ କଲେ।
ତତଃ ପାର୍ଥୋ ମହାବାହୁଃ କର୍ଣସ୍ଯ ଧନୁରଚ୍ଛିନତ୍। ଛିନ୍ନଧନ୍ଵା ତତଃ କର୍ଣଃ ଶକ୍ତିଂ ଚିକ୍ଷେପ ଵେଗଵାନ୍ ତାଂ ଶକ୍ତିଂ ସମରେ ପାର୍ଥଶ୍ଚିଚ୍ଛେଦ ନିଶିତୈଃ ଶରୈଃ
ତାପରେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପାର୍ଥ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଧନୁଷ କାଟିଦେଲେ; ଧନୁଷ ହରାଇ, ତୀବ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଶକ୍ତି ଛାଡ଼ିଲେ, ଯାହାକୁ ପାର୍ଥ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣରେ କାଟିଦେଲେ।
ତତୋ ନିପେତୁର୍ବହୁଶୋ ରାଧେଯସ୍ଯ ପଦାନୁଗାଃ । ତାଂଶ୍ଚ ଗାଣ୍ଡୀଵନିର୍ମୁକ୍ତୈଃ ପ୍ରାହିଣୋଦ୍ଯମସାଦନମ୍
ତାପରେ ରାଧେୟଙ୍କ ଅନେକ ସାଥୀ ଭୁଇଁରେ ପଡ଼ିଗଲେ; ଗାଣ୍ଡୀବରୁ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବାଣରେ ସେମାନେ ବିନାଶ ପାଇଲେ।
ଅଶେରତାଵୃତ୍ଯ ମହୀଂ ସମଗ୍ରାଂ ପାର୍ଥେଷୁମାର୍ଗେ ନିହତା ଦ୍ଵିପେନ୍ଦ୍ରାଃ । ହିରଣ୍ଯକକ୍ଷ୍ଯାଂ ଶରଜାଲଚିତ୍ରା ଯଥା ନଗାଃ ପାଵକଜାଲନଦ୍ଧାଃ
ପାର୍ଥଙ୍କ ବାଣ ପଥରେ, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ପିନ୍ଧିଥିବା, ମୃତ ହାତୀମାନେ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀକୁ ଢାକି ଥିଲେ; ଏମିତି ଲାଗୁଥିଲା, ଯେପରି ଗଛମାନେ ଅଗ୍ନିରେ ଜଳୁଛନ୍ତି।
ତଂ ଶତ୍ରୁସେନାଙ୍ଗନିବର୍ହଣାନି କର୍ମାଣି କୁର୍ଵାଣମମାନୁଷାଣି । ଵୈକର୍ତନଃ ପୂର୍ଵମମୃଷ୍ଯମାଣଃ ସମାର୍ପଯଲ୍ଲକ୍ଷ୍ଯମିଵାଶୁ ପାର୍ଥମ୍
ଶତ୍ରୁ ସେନାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରି, ଅମାନବୀୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା ପାର୍ଥଙ୍କୁ, ବିକର୍ତନପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ଏହା ସହିପାରିଲେନି, ତେଣୁ ତିନି ତାଙ୍କୁ ଲକ୍ଷ୍ୟ କରି ତୁରନ୍ତ ବାଣ ଛାଡ଼ିଲେ।
ତତଶ୍ଚତୁର୍ଭିସ୍ତୁରଗାନ୍ଵିକୃଷ୍ଯ ଵିଵ୍ଯାଧ କର୍ଣୋଽଥ ଧନଂଜଯସ୍ଯ। ଷଙ୍ଭିଶ୍ଚ ସୂତଂ ଦଶଭିର୍ହଯାଂଶ୍ଚ ଷଷ୍ଟ୍ଯା ଚ ପାର୍ଥଂ ତ୍ରିଭିରସ୍ଯ କେତୁମ୍
ତାପରେ କର୍ଣ୍ଣ ଧନଞ୍ଜୟଙ୍କ ଚାରିଟିଏ ଘୋଡ଼ାକୁ ବାଣ ଦେଇ ଆଘାତ କଲେ, ଛଅଟି ବାଣରେ ସାରଥିକୁ, ଦଶଟି ବାଣରେ ଘୋଡ଼ାକୁ, ସଠିଏ ବାଣରେ ପାର୍ଥଙ୍କୁ ଓ ତିନିଟି ବାଣରେ ତାଙ୍କ ପତାକାକୁ ଆଘାତ କଲେ।
ସଵିଷ୍ଫୁଲିଙ୍ଗୋଜ୍ଜ୍ଵଲଭୀମଘୋଷଃ କୋପେନ୍ଧନଃ କେତୁଶିଖଃ ଶରାର୍ଚିଃ । କର୍ଣାଗ୍ନିରସ୍ତ୍ରାନିଲଭୀମଵାତୋ ବଭୌ ଦିଧକ୍ଷନ୍ନିଵ ପାର୍ଥକକ୍ଷମ୍
ପତାକାର ଶିଖା ତୀବ୍ର ଆଗ୍ନିର ଭଳି ଜ୍ୱଳିଉଥିଲା, ଭୟଙ୍କର ଗଞ୍ଜନ ହେଉଥିଲା, ତାହାର ଶିର ଶର ଆଗ୍ନିର ଭଳି ଲାଗୁଥିଲା; କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଅସ୍ତ୍ରର ଆଗ୍ନି, ଶରର ପବନରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, ପାର୍ଥଙ୍କ ସେନାକୁ ଜଳାଇବାକୁ ଚାହୁଁଥିଲା।
ସ୍ଵନେମିଶଙ୍ଖସ୍ଵନଭୀମଘୋଷଶ୍ଚଲତ୍ପତାକୋଜ୍ଜ୍ଵଲଭୀମଵିଦ୍ଯୁତ୍। ପାର୍ଥାମ୍ବୁଦଃ ଶସ୍ତ୍ରଶରାମ୍ବୁଧାରଃ କର୍ଣାନଲଂ ସଂଶମଯାଂଚକାର
ପାର୍ଥଙ୍କ ରଥର ଚକ୍ର ଓ ଶଂଖର ଗଞ୍ଜନ, ଡେଗୁଡ଼ିକର ଫଡ଼ଫଡ଼ାଣି ଓ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ବିଦ୍ୟୁତ୍, ଏହି ପାର୍ଥ ମେଘ ଅସ୍ତ୍ର ଓ ବାଣର ବୃଷ୍ଟି କରି, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଆଗ୍ନିକୁ ଶମିତ କଲା।
ତେନାତିଵିଦ୍ଧଃ ସମରେ କିରୀଟୀ ପ୍ରବୋଧିତଃ ସିଂହ ଇଵ ପ୍ରସୁପ୍ତଃ। ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵା ପ୍ରଵରଃ କୁରୂଣାଂ ପ୍ରତତ୍ଵରେ କର୍ଣଵଧାଯ ଜିଷ୍ଣୁଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ଭୟଙ୍କର ଭାବେ ଆଘାତ ପାଇ, ମୁକୁଟଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ ଶୋଇଥିବା ସିଂହ ଭଳି ଜାଗିଉଠିଲେ; କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସର୍ବଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧନୁର୍ଧର ଜିଷ୍ଣୁ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ବଧ ପାଇଁ ତଡ଼ିତ୍ ଗତିରେ ଆଗେ ବଢ଼ିଲେ।
ସ ବ୍ରାହ୍ମମସ୍ତ୍ରଂ ସମରେ କିରୀଟୀ ପ୍ରାଦୁଶ୍ଚକାରାଦ୍ଭୁତଵୀର୍ଯକର୍ମା । ସନ୍ତାପଯନ୍କର୍ଣରଥଂ ଶରୌଘୈର୍ଲୋକାନିମାନ୍ତ୍ସୂର୍ଯ ଇଵାଂଶୁମାଲୀ
ତାପରେ ଅଦ୍ଭୁତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ମୁକୁଟଧାରୀ ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧରେ ବ୍ରହ୍ମାସ୍ତ୍ର ଉପଯୋଗ କଲେ, ଶରର ବହୁଳ ବୃଷ୍ଟିରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ରଥକୁ ଦହନ କଲେ, ଯେପରି ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାହାର କିରଣରେ ସମସ୍ତ ଜଗତକୁ ତାପିଥାଏ।
ସ ହସ୍ତିନେଵାଭିହତୋ ଗଜେନ୍ଦ୍ରଃ ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଭଲ୍ଲାନ୍ନିଶିତାନ୍ନିଷଙ୍ଗାତ୍। ଆକର୍ଣପୂର୍ଣେ ତୁ ଧନୁର୍ଵିକୃଷ୍ଯ ଵିଵ୍ଯାଧ ବାଣୈରଥ ସୂତପୁତ୍ରମ୍
ଏହିପରି, ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇଥିବା ଅନ୍ୟ ହାତୀ ପରି, ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ତାଙ୍କର ତୁଣୀରୁ ନେଇ, ଧନୁଷକୁ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବେ ଟାଣିଲେ ଏବଂ ସେହି ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ଛାଡ଼ି, ସୂତପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବେଧିଦେଲେ।
ଅଥାସ୍ଯ ବାହୂ ସଶିରୋ ଲଲାଟଂ ଗ୍ରୀଵାମୁରଃ ସ୍କନ୍ଧଭୁଜାନ୍ତରଂ ଚ। କର୍ଣସ୍ଯ ପାର୍ଥୋ ଯୁଧି ନିର୍ବିଭେଦ ଵଜ୍ରୈରିଵାଦ୍ରିଂ ଭଗଵାନ୍ମହେନ୍ଦ୍ରଃ
ତାପରେ, ପାର୍ଥ ଯୁଦ୍ଧରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କର ବାହୁ, ମୁଣ୍ଡ, କପାଳ, ଗଳା, ଛାତି ଏବଂ କାନ୍ଧ ଓ ବାହୁ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ସ୍ଥାନକୁ ଆଘାତ କଲେ, ଯେପରି ଭଗବାନ୍ ଇନ୍ଦ୍ର ତାଙ୍କର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ପାହାଡ଼କୁ ଭାଙ୍ଗିଦିଅନ୍ତି।
ସ ପାର୍ଥମୁକ୍ତାନଵିଷହ୍ଯ ବାଣାନ୍ ଗଜୋ ଗଜେନେଵ ଜିତସ୍ତରସ୍ଵୀ। ଵିହାଯ ସଂଗ୍ରାମଶିରୋପଯାତୋ ଵୈକର୍ତନଃ ପାର୍ଥଶରାଭିତପ୍ତଃ ।। 77
ପାର୍ଥଙ୍କ ଛାଡ଼ାଯାଇଥିବା ବାଣଗୁଡ଼ିକୁ ସହିପାରିଲେନି, ତେଣୁ ତୀବ୍ର କର୍ଣ୍ଣ, ପାର୍ଥଙ୍କ ବାଣରେ ଦଗ୍ଧ ହୋଇ, ଯେପରି ଏକ ହାତୀ ଅନ୍ୟ ହାତୀ ଦ୍ୱାରା ହାରି ଯାଏ, ସେହିପରି ସଂଗ୍ରାମର ମୁଣ୍ଡରୁ ପଳାଇଗଲେ।
ଜିତଂ ଵୈକର୍ତନଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ପାର୍ଥୋ ଵୈରାଟିମବ୍ରଵୀତ୍। ସ୍ଥିରୋ ଭଵ ତ୍ଵଂ ସଂଗ୍ରାମେ ଜଯୋଽସ୍ମାକଂ ନୃପାତ୍ମଜଃ
କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ହାରିଥିବା ଦେଖି, ପାର୍ଥ ମାତ୍ସ୍ୟ ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ: 'ଯୁଦ୍ଧରେ ଦୃଢ଼ ରୁହ, ରାଜପୁତ୍ର; ବିଜୟ ଆମର ହେବ।'
ଯାଵଚ୍ଛଙ୍ଖମୁପାଧ୍ଯାସ୍ଯେ ଦ୍ଵିଷତାଂ ରୋମହର୍ଷଣମ୍। ଅଵିକ୍ଲବମସଂଭ୍ରାନ୍ତମଵ୍ଯକ୍ତହୃଦଯେକ୍ଷଣମ୍
'ମୁଁ ଶଂଖ ଧ୍ୱନି କରିବି, ଯାହା ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କର ଲୋମ ଉଠାଇଦେବ; ତୁମେ ଅଚଳ ଓ ଅବିଚଳିତ ହୋଇ, ହୃଦୟ ଓ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଶାନ୍ତ ରଖ।'
ଯାହି ଶୀଘ୍ରଂ ଯତୋ ଦ୍ରୋଣୋ ମମାଚାର୍ଯୋ ରଣେ ସ୍ଥିତଃ ।। ତଥା ସଂକ୍ରୀଡମାନସ୍ଯ ଅର୍ଜୁନସ୍ଯ ରଣାଜିରେ
'ଏବେ ଶୀଘ୍ର ଚାଲ, ଯେଉଁଠାରେ ମୋ ଗୁରୁ ଦ୍ରୋଣ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଦଢ଼ ଭାବେ ଦାଉଡ଼ିଛନ୍ତି।' ଏପରି ଭାବେ ଅର୍ଜୁନ ଯୁଦ୍ଧମଞ୍ଚରେ ଖେଳୁଥିଲେ—