ଲୋହିତାର୍ଦ୍ରୈଃ ପ୍ରହରଣୈଃ ପ୍ରଭଗ୍ନା ଲୋହିତୋକ୍ଷିତାଃ। ଲୋହିତେଷୁ ନିମଗ୍ନାସ୍ତେ ନିହତାଶ୍ଚ କିରୀଟିନା
ରକ୍ତରେ ଭିଜା ଏବଂ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ରକ୍ତରେ ଡୁବିଗଲେ ଏବଂ କିରୀଟୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ତୀରରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହେଲେ।
ବଭୂଵୁର୍ଲୋହିତାସ୍ତତ୍ର ଭୃଶମାଦିତ୍ଯରଶ୍ମଯଃ। ଆକାଶଂ ତତ୍କ୍ଷଣେନାସୀତ୍ସନ୍ଧ୍ଯାଭ୍ରମିଵ ଲୋହିତଂ
ସେଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ବହୁତ ଲାଲ ହେଇଯାଇଥିଲା, ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆକାଶ ସନ୍ଧ୍ୟା ମେଘ ଭଳି ଲାଲ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଅପ୍ଯସ୍ତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଚାଦିତ୍ଯୋ ନିଵର୍ତେତ ନ ପାଣ୍ଡଵଃ। ନିଵର୍ତନ୍ତେ ନ ଜିତ୍ଵାରିଂ ନିତ୍ଯଜଲ୍ପଵିଚକ୍ଷଣାଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପାଣ୍ଡବ ପଛକୁ ଫେରିବେ ନାହିଁ; ଯେମାନେ ସତତ କଥାରେ ପ୍ରଭିଣ, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିନଥିଲେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ସମରେ ଶୂରାନ୍ପୌରୁଷେ ପର୍ଯଵସ୍ଥିତାନ୍। ଦିଵ୍ଯୈରସ୍ତ୍ରୈରମୋଘାତ୍ମା ସର୍ଵାନାର୍ଚ୍ଛଦ୍ଧନୁର୍ଧରାନ୍
ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଶୂର ଏବଂ ପ୍ରଭଳ ଯୋଦ୍ଧାମାନୋକୁ ଅର୍ଜୁନ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରି ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ଧରଙ୍କୁ ଅବିରତ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ସ ତୁ ଦ୍ରୋଣଂ ତ୍ରିସପ୍ତତ୍ଯା ନାରାଚାନାଂ ସମାର୍ପଯତ୍। ଅଶୀତ୍ଯା ଶକୁନିଂ ଚୈଵ ଦ୍ରୌଣିମପ୍ଯାଶୁ ସପ୍ତଭିଃ
ସେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ତେହେତାଳିସ ଲୋହା ତୀର ଦେଇ ଘାୟଲ କଲେ, ଶକୁନିଙ୍କୁ ଅଶୀ ତୀର ଦେଇ ଘାୟଲ କଲେ, ଏବଂ ଦ୍ରୌଣିଙ୍କୁ ସତ ତୀର ଦେଇ ଶୀଘ୍ର ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଦୁଃସହଂ ଦଶଭିର୍ବାଣୈରର୍ଜୁନଃ ସମଵିଧ୍ଯତ । ଦୁଶ୍ଯାସନଂ ଦ୍ଵାଦଶଭିଃ କୃପଂ ଶାରଦ୍ଵତଂ ତ୍ରିଭିଃ। ଭୀଷ୍ମଂ ଶାନ୍ତନଵଂ ଷଷ୍ଟ୍ଯା ପ୍ରତ୍ଯଵିଧ୍ଯତ୍ସ୍ତନାନ୍ତରେ
ଅର୍ଜୁନ ଦୁଃସହଙ୍କୁ ଦଶ ତୀରରେ, ଦୁଃଶାସନଙ୍କୁ ବାରଟି ତୀରରେ, ଶାରଦ୍ୱତଙ୍କ ପୁଏ କୃପଙ୍କୁ ତିନି ତୀରରେ ଏବଂ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଛଅଶ ତୀରରେ ଛାତିରେ ଘାୟଲ କଲେ।
ସ କର୍ଣଂ କର୍ଣିନାଽଵିଧ୍ଯତ୍ପୀତେନ ନିଶିତେନ ଚ। ଵାସଵିର୍ଦ୍ଵିଷତାଂ ମଧ୍ଯେ ଵିଵ୍ଯାଧ ପରମେଷୁଣା
ସେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କାନରେ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ସୁନା ତୀର ଦେଇ ଘାୟଲ କଲେ, ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନୋର ମଧ୍ୟରେ ବାସବୀ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆଉ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଘାଉ କଲେ।
ସ କର୍ଣଂ ସତନୁତ୍ରାଣଂ ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ନିଶିତଃ ଶରଃ। ଅଗଚ୍ଛଦ୍ଦାନଯନ୍ଭୂମିଂ ଚୋଦିତୋ ଦୃଢଧନ୍ଵନା
ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କବଚ ଭିଦି ଭୂମିକୁ ଲାଗିଗଲା, ଯେଉଁ ତୀର ଦୃଢ଼ ଧନୁର୍ଧର ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା।
ତତୋଽସ୍ଯ ଵାହାନ୍ଵ୍ଯହନଚ୍ଚତୁର୍ଭିଶ୍ଚତୁରଃ କ୍ଷୁରୈଃ । ସାରଥେଶ୍ଚ ଶିରଃ କାଯାଦପାହରଦରିନ୍ଦମଃ । ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରେଣ ଚିଚ୍ଛେଦ ଚାପଂ ତସ୍ଯ କରେ ସ୍ଥିତମ୍
ତାପରେ ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରିବାରେ ପ୍ରଭିଣ ଅର୍ଜୁନ ଚାରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଚାରି ଘୋଡ଼ାକୁ ମାରିଦେଲେ, ସାରଥିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଦେହରୁ ଅଲଗା କରିଦେଲେ, ଏବଂ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ତୀରରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ଧନୁକୁ କାଟିଦେଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ଵିଦ୍ଧେ ମହାଭାଗେ କର୍ଣେ ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରପାରଗେ। ହତାଶ୍ଵସୂତେ ଵିରଥେ ତତୋଽନୀକମଭଜ୍ଯତ
ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା କର୍ଣ୍ଣ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରଭିଣ, ଘାୟଲ ହେବା ସହିତ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ରଥ ହାରାଇଗଲେ, ତାହାପରେ ସେନା ଗଠନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ତତ୍ପ୍ରଭଗ୍ନଂ ବଲଂ ସର୍ଵଂ ଵିପୁଲୌଘସ୍ଵନଂ ତଥା। ଭୀଷ୍ମମାସାଦ୍ଯ ସଂତସ୍ଥୌ ଵେଲାମିଵ ମହୋଦଧିଃ
ସେଇ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ସେନା, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚି ବନ୍ଦ ହେଇଗଲା, ଯେପରି ମହାସାଗର ତଟରେ ଆସି ରୁକିଯାଏ।
ତାନି ସର୍ଵାଣି ଗାଙ୍ଗେଯଃ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ପରଂତପଃ । ତତୋ ଵ୍ଯୂହ୍ଯ ମହାବାହୁଃ ସମରେଷ୍ଵପରାଜିତଃ
ତାପରେ ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ, ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ଭୟଭିତ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇଲେ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ ଥିବା ସେ ଆଉଥରେ ସେନାକୁ ଶୃଙ୍ଖଳିତ କଲେ।
ରଥନାଗାଶ୍ଵକଲିକଂ ଯୁଯୁଜେ ଯୁଦ୍ଧକୋଵିଦଃ । ଅଭେଦ୍ଯଂ ପଂରସୈନ୍ଯାନାଂ ଶୂରୈରପି ସମୀକ୍ଷିତମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ୟକ୍ତି ରଥ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ଦଳରେ ଶୋଭିତ, ଯାହାକୁ ସାହସୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଜୟ୍ୟ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ସେହି ଅଭେଦ୍ୟ ବ୍ୟୁହକୁ ଯୋଗାଇଲେ।
ଆଚାର୍ଯଦୁର୍ଯୋଧନସୂତପୁତ୍ରୈଃ କୃପେଣ ଭୀଷ୍ମେଣ ଚ ପାଲିତାନି। ଅଵଧ୍ଯକଲ୍ପାନି ଦୁରାସଦାନି ରଥାଶ୍ଵମାତଙ୍ଗସମାକୁଲାନି ଚ
ଅଚାର୍ଯ୍ୟ, ଦୁର୍ୟୋଧନ, ସୂତପୁତ୍ର, କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀରେ ଭରିଥିବା, ଅଜୟ୍ୟ ଓ ଅପ୍ରବେଶ୍ୟ ଏହି ବ୍ୟୁହଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା।
ତେଷାମନୀକାନି କିରୀଟମାଲୀ ଵ୍ଯୂଢାନି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିପୁଲଧ୍ଵଜାନି। ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵା ଦ୍ଵିଷତାଂ ନିହନ୍ତା ଵୈରାଟିମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ତତୋଽଭ୍ଯୁଵାଚ
ସେହି ଭଲଭାବେ ଗଠିତ, ବଡ଼ ବଡ଼ ପତାକା ଉଠାଇଥିବା ବ୍ୟୁହଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ମୁକୁଟଧାରୀ, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଅର୍ଜୁନ ମତ୍ସ୍ୟପୁରର ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସୁସଂଗୃହୀତୈରଥ ରଶ୍ମିଭିସ୍ତ୍ଵଂ ହଯାନ୍ନିଯମ୍ଯ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଯତ୍ତଃ। ସଂପ୍ରେଷଯାଶୁ ପ୍ରତିଵୀରମେନଂ ଵୈକର୍ତନଂ ଯୋଧଯିତୁଂ ଵୃଣୋମି
ଠିକ୍ ଭଳି ରଶି ଧରି, ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର, ଏବଂ ମୋତେ ଶୀଘ୍ର କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଯା—ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ ଯୋଦ୍ଧା ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଯାଂ ହସ୍ତିକକ୍ଷ୍ଯାଂ ବହୁଧା ଵିଚିତ୍ରାଂ ସ୍ତମ୍ଭେ ରଥେ ପଶ୍ଯସି ଦର୍ଶନୀଯାମ୍ । ଵିଵର୍ତମାନାଂ ଜ୍ଵଲନପ୍ରକାଶାଂ ଵୈକର୍ତନସ୍ଯୈତଦନୀକମଗ୍ର୍ଯମ୍
ତୁମେ ଯେଉଁ ହାତୀଦଳକୁ ରଥ ଓ ହାତୀ ମଝିରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଦେଖୁଛ, ଯାହା ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସବୁଦିଗରେ ଘୂରୁଛି, ସେହିଟି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ୟୁହ।
ଏତେନ ଶୀଘ୍ରଂ ପ୍ରତିପାଦଯେମାନ୍ ଶ୍ଵେତାନ୍ହଯାନ୍କାଞ୍ଚନଜାଲକକ୍ଷ୍ଯାନ୍ । ସର୍ଵଂ ଜଵଂ ତତ୍ର ଵିଦର୍ଶଯିଷ୍ଯେ ହ୍ଯାସାଦଯୈତଦ୍ରଥଵୀରଵୃନ୍ଦମ୍
ଏହି ସ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ସୁନାର ଜାଲିରେ ଶୋଭିତ, ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଏହି ବ୍ୟୁହକୁ ଭେଦି ପ୍ରବେଶ କରିବି; ଏଠାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ରୁତି ଦେଖାଇବି—ମୋତେ ସେହି ରଥବୀରମାନଙ୍କ ମଝିକୁ ନେଇଯା।
ଗଜୋ ଗଜନେଵ ହି ଯୋଦ୍ଧୁକାମୋ ମଯା ସଦା କାଙ୍କ୍ଷତି ସୂତପୁତ୍ରଃ । ତମେଵ ମାଂ ପ୍ରାପଯ ସୂତପୁତ୍ରଂ ଦୁର୍ଯୋଧନୋପାଶ୍ରଯଜାତଦର୍ପମ୍ । ତଂ ପାତଯିଷ୍ଯାମି ରଥସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ସହସ୍ରନେତ୍ରୋଽଶନିନେଵ ଵୃତ୍ରମ୍
ସୂତପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ସଦା ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆତୁର, ଯେପରି ମଦୋନ୍ମତ୍ତ ହାତୀ ଅନ୍ୟ ହାତୀକୁ ଚାହେ; ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ ଗର୍ବିତ ତାଙ୍କୁ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଣ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ରଥମଧ୍ୟରେ ପତିତ କରିଦେବି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରକୁ ଘାତ କରିଥିଲେ।
ସ ତୈର୍ହଯୈର୍ଜାତଜଵୈର୍ବୃହଦ୍ଭିଃ ପୁତ୍ରୋ ଵିରାଟସ୍ଯ ହିରଣ୍ଯକକ୍ଷ୍ଯୈ । ଵିଧ୍ଵଂସଯଂସ୍ତଦ୍ରଥିନାମନୀକଂ ତତୋଽଵହତ୍ପାଣ୍ଡଵମାଜିମଧ୍ଯେ
ତାପରେ, ସେହି ବଡ଼ ଓ ଦ୍ରୁତ ସୁନାର ଜାଲିରେ ଶୋଭିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ, ବିରାଟଙ୍କ ପୁତ୍ର ରଥବୀରମାନଙ୍କ ବ୍ୟୁହକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧମଝିରେ ନେଇଗଲେ।
ତମାପତନ୍ତଂ ପରମେଣ ତେଜସା ସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଵୈକର୍ତନମଭ୍ଯରକ୍ଷନ୍। ଅଭ୍ଯଦ୍ରଵଂସ୍ତେ ରଥଵୀରଵୃନ୍ଦା ଵ୍ଯାଘ୍ରେଣ ଚାକ୍ରାନ୍ତମିଵର୍ଷଭଂ ରଣେ
କର୍ଣ୍ଣ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ତେଜରେ ଆଗେ ବଢ଼ୁଥିବାକୁ ଦେଖି, ରଥବୀରମାନେ ତାଙ୍କୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଦୌଡ଼ିଲେ, ଯେପରି ଏକ ବାଘ ଆକ୍ରମଣ କଲେ ବଳଦମାନେ ଏକଠା ହୁଅନ୍ତି।
ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦଶ୍ଚିତ୍ରରଥଶ୍ଚ ଵୀରଃ ସଂଗ୍ରାମଜିଦ୍ଦୁଃସହଚିତ୍ରସେନୌ । ଵିଵିଂଶତିର୍ଦୁର୍ମୁଖଦୁର୍ଜଯୌ ଚ ଵିକର୍ଣଦୁଃଶାସନସୌବଲାଶ୍ଚ। ଶୋଣୋ ନିଷେଧଶ୍ଚ ତମନ୍ଵଯୁସ୍ତେ ଵୈକର୍ତନଂ ଶୀଘ୍ରତରଂ ଯୁଵାନଃ
ଚିତ୍ରାଙ୍ଗଦ, ଚିତ୍ରରଥ, ସଂଗ୍ରାମଜିତ, ଦୁଃସହ, ଚିତ୍ରସେନ, ବିବିଂଶତି, ଦୁର୍ମୁଖ, ଦୁର୍ଜୟ, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ଦୁଃଶାସନ, ସୌବଳ, ଶୋଣ ଓ ନିଷେଧ—ଏହି ସମସ୍ତ ଯୁବ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଶୀଘ୍ର କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ପଛରେ ଚାଲିଲେ।
ପୁତ୍ରା ଯଯୁସ୍ତେ ସହସୋଦରାଶ୍ଚ ଵୈକର୍ତନଂ ପାର୍ଥଗତଂ ସମୀକ୍ଷ୍ଯ । ପ୍ରଗୃହ୍ଯ ଚାପାନି ମହାବଲା ରଣେ ଧନଂଜଯଂ ପର୍ଯକିରଞ୍ଶରାର୍ଚିଭିଃ
ତାଙ୍କର ପୁଅ ଓ ଭାଇମାନେ, କର୍ଣ୍ଣଙ୍କୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଦେଖି, ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ଧରି, ସେଇ ସମସ୍ତ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିପରି ଶର ବର୍ଷା କଲେ।
ତେଷାଂ ଧନୁର୍ଜ୍ଯାକୃତନୈକତନ୍ତ୍ରୀଂ ପ୍ରାସୋପଵୀଣାଂ ଶରସଙ୍ଘକୋଣାମ୍। କରାଗ୍ରଯନ୍ତ୍ରାଂ ସ୍ଥିରଚାପଦଣ୍ଡାଂ ଵୀଣାମୁପାଵାଦଯଦାଶୁ ପାର୍ଥଃ
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ଧନୁଷ ରେ ଏକ ତାନା ଭଳି ତଣି, ଶରମାନେ ସଙ୍ଗୀତ ରେ ନୋଟ ଭଳି, ଧନୁଷ ହେଉଛି ବାଦ୍ୟଯନ୍ତ୍ର ଓ ତାଙ୍କର ହାତ ହେଉଛି ପ୍ରବୀଣ ବାଦକ, ଏଭଳି ଧନୁଷ ଉପରେ ଶୀଘ୍ର ରେ ଶବ୍ଦ କରିଲେ।
ତସ୍ମିଂସ୍ତୁ ଯୁଦ୍ଧେ ତୁମୁଲେ ପ୍ରଵୃତ୍ତେ ପାର୍ଥଂ ଵିକର୍ଣୋଽତିରଥଂ ରଥେନ । ଵିପାଠଵର୍ଷେଣ କୁରୁପ୍ରଵୀରୋ ଭୀମେନ ଭୀମାନୁଜମାସସାଦ
ସେହି ଭୟଙ୍କର ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ ହେଲାପରେ, କୁରୁବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅତିରଥ ବିକର୍ଣ୍ଣ ତାଙ୍କର ରଥରୁ ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଶର ବର୍ଷା କରି ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ତତୋ ଵିକର୍ଣସ୍ଯ ଧନୁର୍ଵିକୃତ୍ଯ ଜାମ୍ବୁନଦେନୋପହିତଂ ଦୃଢଜ୍ଯମ୍। ନ୍ଯପାତଯତ୍ତଦ୍ଧ୍ଵଜମସ୍ଯ ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ଛିନ୍ନଧ୍ଵଜଃ ସୋଽପ୍ଯପଯାଞ୍ଜଵେନ
ତାପରେ ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କର ଦୃଢ଼, ସୁନାର ଅଳଙ୍କାର ଲାଗିଥିବା ଧନୁଷ ତଣି, ବିକର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ପତାକାକୁ ଶର ଦ୍ୱାରା ଭାଙ୍ଗିଦେଲେ; ପତାକା କଟିଯିବା ପରେ ବିକର୍ଣ୍ଣ ତୁରନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧରୁ ପଛୁଆ ହେଲେ।
ତଂ ଶାତ୍ରଵାଣାଂ ଗଣଵାଧିତାରଂ କର୍ମାଣି କୁର୍ଵାଣମମାନୁପାଣି। ଶତ୍ରୁଂତପୋ ଵୈରମମୃଷ୍ଯମାଣଃ ସମାର୍ପଯତ୍କୂର୍ମନଖେନ ପାର୍ଥମ୍
ତାପରେ ଶତ୍ରୁତପ ନାମକ ଶତ୍ରୁଦଳ ନାଶକ, ଶୂରତାର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଥିବା, ଶତ୍ରୁପ୍ରତି ଅସହ୍ୟ ହୋଇ, କୂର୍ମନଖ ନାମକ ଅସ୍ତ୍ର ଅର୍ଜୁନଙ୍କୁ ଛାଡ଼ିଲେ।
ସ ତେନ ରାଜ୍ଞାଽତିରଥେନ ଵିଦ୍ଧୋ ଵିଗାହମାନୋ ଧ୍ଵଜିନୀଂ ପେରପାମ୍ । ଶତ୍ରୁଂତପଂ ପଞ୍ଚଭିରାଶୁ ଵିଦ୍ଧ୍ଵା ତତୋଽସ୍ଯ ସୂତଂ ଦଶଭିର୍ଜଘାନ
ସେହି ରାଜା ଓ ଅତିରଥଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ ପାଇ, ଅର୍ଜୁନ ଶତ୍ରୁ ଦଳ ଭେଦି, ଶତ୍ରୁତପଙ୍କୁ ପାଞ୍ଚଟି ଶର ଦ୍ୱାରା ଆଘାତ କଲେ ଓ ପରେ ତାଙ୍କର ସାରଥିକୁ ଦଶଟି ଶର ଦ୍ୱାରା ମାରିଦେଲେ।
ତତଃ ସ ଵିଦ୍ଧୋ ଭରତର୍ଷଭେଣ ବାଣେନ କାଯାଵରଣାତିଗେନ । ଗତାସୁରାଜୌ ନିପପାତ ରାଜନ୍ନଗୋ ନଗାଗ୍ରାଦିଵ ଵାତରୁଗ୍ଣଃ
ତାପରେ, ଭାରତବଂଶର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଅସ୍ତ୍ରକୁ ଭେଦି ଆଘାତ ପାଇ, ସେହି ରାଜା ପ୍ରାଣ ହରାଇ ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ଯେପରି ଗିରିଶୃଙ୍ଗରୁ ବାତାସ ଆଘାତରେ ହାତୀ ପଡ଼ିଯାଏ।
ରଥର୍ଷଭାସ୍ତେ ତୁ ରଥର୍ଷଭେଣ ଵୀରା ରଣେ ଵୀରତରେଣ ଭଗ୍ନାଃ । ଚକମ୍ପିରେ ଵାତଵଶେନ କାଲେ ପ୍ରକମ୍ପିତାନୀଵ ମହାଵନାନି
କିନ୍ତୁ ସେହି ରଥରେ ବଳିଅଛିଥିବା ଯୋଦ୍ଧାମାନେ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଭଙ୍ଗ ହୋଇ, ବଡ଼ ଜଙ୍ଗଲ ଯେପରି ବାତାସରେ ଉପସ୍ଥାପିତ ହୁଏ, ସେପରି କମ୍ପିତ ହେଲେ।