ଦିଶୋଽନୁଭ୍ରମତଃ ସର୍ଵା ସଵ୍ଯଦକ୍ଷିଣମସ୍ଯତଃ। ସତତଂ ଦୃଶ୍ଯତେ ଯୁଦ୍ଧେ ସାଯକାସନମଣ୍ଡଲମ୍
ଅର୍ଜୁନ ସବୁ ଦିଗରେ, ବାମ ଓ ଡାହାଣ ତୀର ଛାଡ଼ୁଥିଲେ; ଯୁଦ୍ଧରେ ସବୁବେଳେ ତୀର ଓ ଧନୁର ଚକ୍ର ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ପତନ୍ତ୍ଯରୂପେଷୁ ଯଥା ଚକ୍ଷୂଂଷି ନ କଦାଚନ। ନାଲକ୍ଷ୍ଯେଷୁ ଶରାଃ ପେତୁସ୍ତସ୍ଯ ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵନଃ
ଯେପରି ଚକ୍ଷୁ ତଳିବା ଆକୃତିକୁ ଦେଖିପାରିନାହିଁ, ସେପରି ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ତୀର ଏମିତି ଏଠି ପଡ଼ିଥିଲା, ଯାହାକୁ କେହି ଦେଖିପାରିନାହିଁ।
ମହାଗଜସହସ୍ରସ୍ଯ ଯୁଗପନ୍ମୃଦ୍ଗତୋ ଵନମ୍। କୌନ୍ତେଯରଥମାର୍ଗସ୍ତୁ ରଣେ ଘୋରତରୋଽଭଵତ୍
କୁନ୍ତୀପୁତ୍ର ଅର୍ଜୁନଙ୍କର ରଥର ପଥ ଯୁଦ୍ଧରେ ଏମିତି ଭୟଙ୍କର ହେଇଗଲା, ଯେପରି ଏକ ସମୟରେ ହଜାର ମହାହାତୀ ଜଙ୍ଗଲକୁ ଚାପିଦେଇଛନ୍ତି।
ନୂନଂ ପାର୍ଥଜଯୈଷିତ୍ଵାଚ୍ଛକ୍ରଃ ସର୍ଵାମରୈଃ ସହ। ହନ୍ତ୍ଯସ୍ମାନିତି ମନ୍ଯନ୍ତେ ପାର୍ଥେନୈଵାର୍ଦିତାଃ ପରେ
ନିଶ୍ଚୟ, ପାର୍ଥଙ୍କର ଜିତିବା ଇଚ୍ଛା ଦ୍ୱାରା, ଚକ୍ର ଓ ସମସ୍ତ ଦେବମାନେ ସହିତ ଆମକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେବେ—ଏହିପରି ଅନ୍ୟମାନେ, ପାର୍ଥଙ୍କର ଆଘାତରେ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ, ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ।
ଘ୍ନନ୍ତମତ୍ଯର୍ଥମହିତାନ୍ସଵ୍ଯସାଚିନମାହଵେ। କାଲମର୍ଜୁନରୂପେଣ ଗ୍ରସନ୍ତମିଵ ଚ ପ୍ରଜାଃ
ଯୁଦ୍ଧରେ ସବ୍ୟସାଚୀ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରବଳ ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ବିନାଶ କରିଲେ, ସେ ଅର୍ଜୁନ ରୂପେ କାଳ ଭଳି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀମାନୋକୁ ଗିଲିଯାଉଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ।
କୁରୁସେନାଶରୀରାଣି ପାର୍ଥେନାନାହତାନ୍ଯପି । ପେତୁଃ ପାର୍ଥହତାନୀଵ ପାର୍ଥକର୍ମାନୁଦର୍ଶନାତ୍
ପାର୍ଥଙ୍କ ତୀର ଛୁଅନ୍ତି ନଥିଲେ ମଧ୍ୟ କୌରବ ସେନାଙ୍କ ଦେହ ଏମିତି ପଡ଼ିଯାଉଥିଲା, ଯେପରି ସେମାନେ ପାର୍ଥଙ୍କ ତୀରରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହୋଇଛନ୍ତି, କାରଣ ସେମାନେ ପାର୍ଥଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟ ଦେଖି ଭୟଭିତ ହୋଇଯାଉଥିଲେ।
ଓଷଧୀନାଂ ଶିରାଂସୀଵ କାଲପକ୍ତିସମନ୍ଵଯାତ୍। ଅଵନେମୁଃ କୁରୂଣାଂ ହି ଶିରାଂସ୍ଯର୍ଜୁନଜାଦ୍ଭଯାତ୍
ଯେପରି ଔଷଧି ମୁଣ୍ଡ ତାଲି ହେବା ବେଳେ ନମିଯାଏ, ସେପରି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଭୟରେ କୌରବମାନୋର ମୁଣ୍ଡ ନମିଯାଉଥିଲା।
ଚକାର ଚାର୍ଜୁନଃ କ୍ରୋଧାଦ୍ଵିମୁଖାନ୍ରୁଷିତାନପି
କ୍ରୋଧରେ ଅର୍ଜୁନ ଆଗରୁ ଆସୁଥିବା ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟରେ ପଛକୁ ଘୁଞ୍ଚାଇଦେଲେ।
ଅର୍ଜୁନେନାପି ଭିନ୍ନାନି ବଲାଗ୍ନାଣି ପୁନଃ କ୍ଵଚିତ୍। ଚକ୍ରୁର୍ଲୋହିତଧାରାଭିର୍ଧରଣୀଂ ଲୋହିତୋତ୍ତରାମ୍
ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ତୀରରେ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ସେନା ଆଉଥରେ ଭାଙ୍ଗିଗଲା, ରକ୍ତ ଝରା ଭରି ଭୂମିକୁ ଲାଲ କରିଦେଲେ।
ଲୋହିତେନାପି ସଂପୃକ୍ତୈଃ ପାଂସୁଭିଃ ପଵନୋଦ୍ଧତୈଃ । ତେନୈଵ ଚ ସମୁଦ୍ଧୂତୈଃ ସୂକ୍ଷ୍ମୈର୍ଲୋହିତବିନ୍ଦୁଭିଃ
ବାତାସରେ ଉଡ଼ୁଥିବା ରକ୍ତମିଶ୍ରିତ ଧୂଳି ଏବଂ ସେଇ ଧୂଳି ସହିତ ଉଡ଼ୁଥିବା ଛୋଟ ଛୋଟ ରକ୍ତବିନ୍ଦୁ ଭୂମିକୁ ଢାକିଦେଲା।
ଲୋହିତାର୍ଦ୍ରୈଃ ପ୍ରହରଣୈଃ ପ୍ରଭଗ୍ନା ଲୋହିତୋକ୍ଷିତାଃ। ଲୋହିତେଷୁ ନିମଗ୍ନାସ୍ତେ ନିହତାଶ୍ଚ କିରୀଟିନା
ରକ୍ତରେ ଭିଜା ଏବଂ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ରକ୍ତରେ ଡୁବିଗଲେ ଏବଂ କିରୀଟୀ ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ତୀରରେ ବିଧ୍ୱଂସ ହେଲେ।
ବଭୂଵୁର୍ଲୋହିତାସ୍ତତ୍ର ଭୃଶମାଦିତ୍ଯରଶ୍ମଯଃ। ଆକାଶଂ ତତ୍କ୍ଷଣେନାସୀତ୍ସନ୍ଧ୍ଯାଭ୍ରମିଵ ଲୋହିତଂ
ସେଠାରେ ସୂର୍ଯ୍ୟର କିରଣ ବହୁତ ଲାଲ ହେଇଯାଇଥିଲା, ସେ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆକାଶ ସନ୍ଧ୍ୟା ମେଘ ଭଳି ଲାଲ ଦେଖାଯାଉଥିଲା।
ଅପ୍ଯସ୍ତଂ ପ୍ରାପ୍ଯ ଚାଦିତ୍ଯୋ ନିଵର୍ତେତ ନ ପାଣ୍ଡଵଃ। ନିଵର୍ତନ୍ତେ ନ ଜିତ୍ଵାରିଂ ନିତ୍ଯଜଲ୍ପଵିଚକ୍ଷଣାଃ
ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ପାଣ୍ଡବ ପଛକୁ ଫେରିବେ ନାହିଁ; ଯେମାନେ ସତତ କଥାରେ ପ୍ରଭିଣ, ସେମାନେ ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଜିତିନଥିଲେ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଯୁଦ୍ଧ ଛାଡ଼ନ୍ତି ନାହିଁ।
ତାନ୍ସର୍ଵାନ୍ସମରେ ଶୂରାନ୍ପୌରୁଷେ ପର୍ଯଵସ୍ଥିତାନ୍। ଦିଵ୍ଯୈରସ୍ତ୍ରୈରମୋଘାତ୍ମା ସର୍ଵାନାର୍ଚ୍ଛଦ୍ଧନୁର୍ଧରାନ୍
ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ ଶୂର ଏବଂ ପ୍ରଭଳ ଯୋଦ୍ଧାମାନୋକୁ ଅର୍ଜୁନ ଦିବ୍ୟ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ଆକ୍ରମଣ କରି ସମସ୍ତ ଧନୁର୍ଧରଙ୍କୁ ଅବିରତ ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ସ ତୁ ଦ୍ରୋଣଂ ତ୍ରିସପ୍ତତ୍ଯା ନାରାଚାନାଂ ସମାର୍ପଯତ୍। ଅଶୀତ୍ଯା ଶକୁନିଂ ଚୈଵ ଦ୍ରୌଣିମପ୍ଯାଶୁ ସପ୍ତଭିଃ
ସେ ଦ୍ରୋଣଙ୍କୁ ତେହେତାଳିସ ଲୋହା ତୀର ଦେଇ ଘାୟଲ କଲେ, ଶକୁନିଙ୍କୁ ଅଶୀ ତୀର ଦେଇ ଘାୟଲ କଲେ, ଏବଂ ଦ୍ରୌଣିଙ୍କୁ ସତ ତୀର ଦେଇ ଶୀଘ୍ର ଆକ୍ରମଣ କଲେ।
ଦୁଃସହଂ ଦଶଭିର୍ବାଣୈରର୍ଜୁନଃ ସମଵିଧ୍ଯତ । ଦୁଶ୍ଯାସନଂ ଦ୍ଵାଦଶଭିଃ କୃପଂ ଶାରଦ୍ଵତଂ ତ୍ରିଭିଃ। ଭୀଷ୍ମଂ ଶାନ୍ତନଵଂ ଷଷ୍ଟ୍ଯା ପ୍ରତ୍ଯଵିଧ୍ଯତ୍ସ୍ତନାନ୍ତରେ
ଅର୍ଜୁନ ଦୁଃସହଙ୍କୁ ଦଶ ତୀରରେ, ଦୁଃଶାସନଙ୍କୁ ବାରଟି ତୀରରେ, ଶାରଦ୍ୱତଙ୍କ ପୁଏ କୃପଙ୍କୁ ତିନି ତୀରରେ ଏବଂ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମଙ୍କୁ ଛଅଶ ତୀରରେ ଛାତିରେ ଘାୟଲ କଲେ।
ସ କର୍ଣଂ କର୍ଣିନାଽଵିଧ୍ଯତ୍ପୀତେନ ନିଶିତେନ ଚ। ଵାସଵିର୍ଦ୍ଵିଷତାଂ ମଧ୍ଯେ ଵିଵ୍ଯାଧ ପରମେଷୁଣା
ସେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କାନରେ ଏକ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ସୁନା ତୀର ଦେଇ ଘାୟଲ କଲେ, ଏବଂ ଶତ୍ରୁମାନୋର ମଧ୍ୟରେ ବାସବୀ ତୀର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ଆଉ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଘାଉ କଲେ।
ସ କର୍ଣଂ ସତନୁତ୍ରାଣଂ ନିର୍ଭିଦ୍ଯ ନିଶିତଃ ଶରଃ। ଅଗଚ୍ଛଦ୍ଦାନଯନ୍ଭୂମିଂ ଚୋଦିତୋ ଦୃଢଧନ୍ଵନା
ସେ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀର କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ କବଚ ଭିଦି ଭୂମିକୁ ଲାଗିଗଲା, ଯେଉଁ ତୀର ଦୃଢ଼ ଧନୁର୍ଧର ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ଛାଡ଼ାଯାଇଥିଲା।
ତତୋଽସ୍ଯ ଵାହାନ୍ଵ୍ଯହନଚ୍ଚତୁର୍ଭିଶ୍ଚତୁରଃ କ୍ଷୁରୈଃ । ସାରଥେଶ୍ଚ ଶିରଃ କାଯାଦପାହରଦରିନ୍ଦମଃ । ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ରେଣ ଚିଚ୍ଛେଦ ଚାପଂ ତସ୍ଯ କରେ ସ୍ଥିତମ୍
ତାପରେ ଶତ୍ରୁ ଦଳନ କରିବାରେ ପ୍ରଭିଣ ଅର୍ଜୁନ ଚାରି ତୀକ୍ଷ୍ଣ ତୀରରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ଚାରି ଘୋଡ଼ାକୁ ମାରିଦେଲେ, ସାରଥିଙ୍କ ମୁଣ୍ଡ ଦେହରୁ ଅଲଗା କରିଦେଲେ, ଏବଂ ଅର୍ଧଚନ୍ଦ୍ର ତୀରରେ କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ହାତରେ ଥିବା ଧନୁକୁ କାଟିଦେଲେ।
ତସ୍ମିନ୍ଵିଦ୍ଧେ ମହାଭାଗେ କର୍ଣେ ସର୍ଵାସ୍ତ୍ରପାରଗେ। ହତାଶ୍ଵସୂତେ ଵିରଥେ ତତୋଽନୀକମଭଜ୍ଯତ
ସେ ମହାନ୍ ଆତ୍ମା କର୍ଣ୍ଣ, ଯିଏ ସମସ୍ତ ଅସ୍ତ୍ରରେ ପ୍ରଭିଣ, ଘାୟଲ ହେବା ସହିତ ତାଙ୍କ ଘୋଡ଼ା ଓ ସାରଥି ମୃତ୍ୟୁବରଣ କଲେ, ରଥ ହାରାଇଗଲେ, ତାହାପରେ ସେନା ଗଠନ ଭାଙ୍ଗିଗଲା।
ତତ୍ପ୍ରଭଗ୍ନଂ ବଲଂ ସର୍ଵଂ ଵିପୁଲୌଘସ୍ଵନଂ ତଥା। ଭୀଷ୍ମମାସାଦ୍ଯ ସଂତସ୍ଥୌ ଵେଲାମିଵ ମହୋଦଧିଃ
ସେଇ ଭାଙ୍ଗିଯାଇଥିବା ସମସ୍ତ ସେନା, ଭୟଙ୍କର ଧ୍ୱନି କରୁଥିବା, ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ନିକଟକୁ ପହଞ୍ଚି ବନ୍ଦ ହେଇଗଲା, ଯେପରି ମହାସାଗର ତଟରେ ଆସି ରୁକିଯାଏ।
ତାନି ସର୍ଵାଣି ଗାଙ୍ଗେଯଃ ସମାଶ୍ଵାସ୍ଯ ପରଂତପଃ । ତତୋ ଵ୍ଯୂହ୍ଯ ମହାବାହୁଃ ସମରେଷ୍ଵପରାଜିତଃ
ତାପରେ ଗଙ୍ଗାପୁତ୍ର ଭୀଷ୍ମ, ଶତ୍ରୁମାନୋକୁ ଭୟଭିତ କରୁଥିବା, ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଆଶ୍ୱାସନ ଦେଇଲେ, ଏବଂ ଯୁଦ୍ଧରେ ଅପରାଜିତ ଥିବା ସେ ଆଉଥରେ ସେନାକୁ ଶୃଙ୍ଖଳିତ କଲେ।
ରଥନାଗାଶ୍ଵକଲିକଂ ଯୁଯୁଜେ ଯୁଦ୍ଧକୋଵିଦଃ । ଅଭେଦ୍ଯଂ ପଂରସୈନ୍ଯାନାଂ ଶୂରୈରପି ସମୀକ୍ଷିତମ୍
ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ ବ୍ୟକ୍ତି ରଥ, ହାତୀ ଓ ଘୋଡ଼ା ଦଳରେ ଶୋଭିତ, ଯାହାକୁ ସାହସୀ ଯୋଦ୍ଧାମାନେ ମଧ୍ୟ ଅଜୟ୍ୟ ବୋଲି ଭାବନ୍ତି, ସେହି ଅଭେଦ୍ୟ ବ୍ୟୁହକୁ ଯୋଗାଇଲେ।
ଆଚାର୍ଯଦୁର୍ଯୋଧନସୂତପୁତ୍ରୈଃ କୃପେଣ ଭୀଷ୍ମେଣ ଚ ପାଲିତାନି। ଅଵଧ୍ଯକଲ୍ପାନି ଦୁରାସଦାନି ରଥାଶ୍ଵମାତଙ୍ଗସମାକୁଲାନି ଚ
ଅଚାର୍ଯ୍ୟ, ଦୁର୍ୟୋଧନ, ସୂତପୁତ୍ର, କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭୀଷ୍ମଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ରକ୍ଷିତ, ରଥ, ଘୋଡ଼ା ଓ ହାତୀରେ ଭରିଥିବା, ଅଜୟ୍ୟ ଓ ଅପ୍ରବେଶ୍ୟ ଏହି ବ୍ୟୁହଗୁଡ଼ିକ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଥିଲା।
ତେଷାମନୀକାନି କିରୀଟମାଲୀ ଵ୍ଯୂଢାନି ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଵିପୁଲଧ୍ଵଜାନି। ଗାଣ୍ଡୀଵଧନ୍ଵା ଦ୍ଵିଷତାଂ ନିହନ୍ତା ଵୈରାଟିମାମନ୍ତ୍ର୍ଯ ତତୋଽଭ୍ଯୁଵାଚ
ସେହି ଭଲଭାବେ ଗଠିତ, ବଡ଼ ବଡ଼ ପତାକା ଉଠାଇଥିବା ବ୍ୟୁହଗୁଡ଼ିକୁ ଦେଖି, ମୁକୁଟଧାରୀ, ଗାଣ୍ଡୀବଧାରୀ ଓ ଶତ୍ରୁଘ୍ନ ଅର୍ଜୁନ ମତ୍ସ୍ୟପୁରର ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କୁ କହିଲେ।
ସୁସଂଗୃହୀତୈରଥ ରଶ୍ମିଭିସ୍ତ୍ଵଂ ହଯାନ୍ନିଯମ୍ଯ ପ୍ରସମୀକ୍ଷ୍ଯ ଯତ୍ତଃ। ସଂପ୍ରେଷଯାଶୁ ପ୍ରତିଵୀରମେନଂ ଵୈକର୍ତନଂ ଯୋଧଯିତୁଂ ଵୃଣୋମି
ଠିକ୍ ଭଳି ରଶି ଧରି, ଘୋଡ଼ାମାନେକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କର, ଏବଂ ମୋତେ ଶୀଘ୍ର କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ନିକଟକୁ ନେଇଯା—ମୁଁ ତାଙ୍କ ସହ ଯୋଦ୍ଧା ଭାବେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହେଁ।
ଯାଂ ହସ୍ତିକକ୍ଷ୍ଯାଂ ବହୁଧା ଵିଚିତ୍ରାଂ ସ୍ତମ୍ଭେ ରଥେ ପଶ୍ଯସି ଦର୍ଶନୀଯାମ୍ । ଵିଵର୍ତମାନାଂ ଜ୍ଵଲନପ୍ରକାଶାଂ ଵୈକର୍ତନସ୍ଯୈତଦନୀକମଗ୍ର୍ଯମ୍
ତୁମେ ଯେଉଁ ହାତୀଦଳକୁ ରଥ ଓ ହାତୀ ମଝିରେ ବିଭିନ୍ନ ରୂପରେ ଦେଖୁଛ, ଯାହା ଅଗ୍ନି ପରି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଓ ସବୁଦିଗରେ ଘୂରୁଛି, ସେହିଟି କର୍ଣ୍ଣଙ୍କ ପ୍ରମୁଖ ବ୍ୟୁହ।
ଏତେନ ଶୀଘ୍ରଂ ପ୍ରତିପାଦଯେମାନ୍ ଶ୍ଵେତାନ୍ହଯାନ୍କାଞ୍ଚନଜାଲକକ୍ଷ୍ଯାନ୍ । ସର୍ଵଂ ଜଵଂ ତତ୍ର ଵିଦର୍ଶଯିଷ୍ଯେ ହ୍ଯାସାଦଯୈତଦ୍ରଥଵୀରଵୃନ୍ଦମ୍
ଏହି ସ୍ୱେତ ଘୋଡ଼ାମାନେ, ସୁନାର ଜାଲିରେ ଶୋଭିତ, ଦ୍ୱାରା ମୁଁ ଶୀଘ୍ର ଏହି ବ୍ୟୁହକୁ ଭେଦି ପ୍ରବେଶ କରିବି; ଏଠାରେ ମୁଁ ତାଙ୍କର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଦ୍ରୁତି ଦେଖାଇବି—ମୋତେ ସେହି ରଥବୀରମାନଙ୍କ ମଝିକୁ ନେଇଯା।
ଗଜୋ ଗଜନେଵ ହି ଯୋଦ୍ଧୁକାମୋ ମଯା ସଦା କାଙ୍କ୍ଷତି ସୂତପୁତ୍ରଃ । ତମେଵ ମାଂ ପ୍ରାପଯ ସୂତପୁତ୍ରଂ ଦୁର୍ଯୋଧନୋପାଶ୍ରଯଜାତଦର୍ପମ୍ । ତଂ ପାତଯିଷ୍ଯାମି ରଥସ୍ଯ ମଧ୍ଯେ ସହସ୍ରନେତ୍ରୋଽଶନିନେଵ ଵୃତ୍ରମ୍
ସୂତପୁତ୍ର କର୍ଣ୍ଣ ସଦା ମୋ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆତୁର, ଯେପରି ମଦୋନ୍ମତ୍ତ ହାତୀ ଅନ୍ୟ ହାତୀକୁ ଚାହେ; ଦୁର୍ୟୋଧନଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ ଗର୍ବିତ ତାଙ୍କୁ ମୋ ସମ୍ମୁଖରେ ଆଣ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ରଥମଧ୍ୟରେ ପତିତ କରିଦେବି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର ବଜ୍ର ଦ୍ୱାରା ବୃତ୍ରକୁ ଘାତ କରିଥିଲେ।
ସ ତୈର୍ହଯୈର୍ଜାତଜଵୈର୍ବୃହଦ୍ଭିଃ ପୁତ୍ରୋ ଵିରାଟସ୍ଯ ହିରଣ୍ଯକକ୍ଷ୍ଯୈ । ଵିଧ୍ଵଂସଯଂସ୍ତଦ୍ରଥିନାମନୀକଂ ତତୋଽଵହତ୍ପାଣ୍ଡଵମାଜିମଧ୍ଯେ
ତାପରେ, ସେହି ବଡ଼ ଓ ଦ୍ରୁତ ସୁନାର ଜାଲିରେ ଶୋଭିତ ଘୋଡ଼ାମାନେ ସହିତ, ବିରାଟଙ୍କ ପୁତ୍ର ରଥବୀରମାନଙ୍କ ବ୍ୟୁହକୁ ଭଙ୍ଗ କରି, ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଯୁଦ୍ଧମଝିରେ ନେଇଗଲେ।