ନ ହ୍ଯତୋ ଦୁଷ୍କରତରଂ ମନ୍ଯେ ଲୋକେଷ୍ଵପି ତ୍ରିଷୁ। ଯଃ ସପତ୍ନଶ୍ରିଯଂ ଦୀପ୍ତାଂ ହୀନଶ୍ରୀଃ ପର୍ଯୁପାସତେ
ତିନି ଲୋକରେ ମଧ୍ୟ ଏଠାରୁ ଅଧିକ କଷ୍ଟକର କିଛି ମୁଁ ଭାବେନି, ଯେଉଁଠି ନିଜର ଶ୍ରୀ ନଥିବା ଲୋକ ଶତ୍ରୁଙ୍କ ଉଜ୍ୱଳ ଧନ-ସମ୍ପଦକୁ ସେବା କରିବାକୁ ପଡ଼େ।
ମରଣଂ ଶୋଭନଂ ତସ୍ଯ ଇତି ଵିଦ୍ଵଜ୍ଜନା ଵିଦୁଃ। `ଅଵମାନମଵାପ୍ନୋତି ଶନୈର୍ନୀଚସମାଗମାତ୍
ପଣ୍ଡିତମାନେ ଜାଣନ୍ତି, ଏପରି ଲୋକ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ଭଲ; କାରଣ ନିଚ ଲୋକଙ୍କ ସଙ୍ଗରେ ରହିଲେ ଶନେ-ଶନେ ଅପମାନ ଭୋଗିବାକୁ ପଡ଼େ।
ଅତିଵାଦା ଵକ୍ତ୍ରତୋ ନିଃସରନ୍ତି ଯୈରାହତଃ ଶୋଚତି ରାତ୍ର୍ଯହାନି। ପରସ୍ଯ ଵୈ ମର୍ମସୁ ତେ ପତନ୍ତି ତସ୍ମାଦ୍ଧୀରୋ ନୈଵ ମୁଚ୍ଯେତ୍ପରେଷୁ
କଠୋର କଥା ମୁଁହରୁ ବାହାରିଲେ, ଯେଉଁଥିରେ ଆଘାତ ଲାଗେ, ଲୋକେ ଦିନ ରାତି ଦୁଃଖ ପାଉଛନ୍ତି। ଏହି କଥା ଅନ୍ୟର ମନର ଗଭୀର ସ୍ଥାନକୁ ଘାତ କରେ; ଏହିକାରଣରୁ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ଲୋକେ କେବେ ଏମିତି କଥା ଅନ୍ୟଙ୍କୁ କହିବାକୁ ଦିଅନ୍ତି ନାହିଁ।
ନିରୋହେଦାଯୁଧୈଶ୍ଛିନ୍ନଂ ସଂରୋହେଦ୍ଦଗ୍ଧମାଗ୍ନିନା। ଵାକ୍କ୍ଷତଂ ଚ ନ ସଂରୋହେଦାଶରୀରଂ ଶରୀରିଣାମ୍
ଅସ୍ତ୍ରରେ କଟା ଘାଉ ଠିକ୍ ହୋଇଯାଏ, ଅଗ୍ନିରେ ପୋଡ଼ା ଘାଉ ମଧ୍ୟ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଯାଏ; କିନ୍ତୁ ମନୁଷ୍ୟଙ୍କ ଦେହରେ କଥାର ଘାଉ କେବେ ଠିକ୍ ହୁଏ ନାହିଁ।
ସଂରୋହିତ ଶରୈର୍ଵିଦ୍ଧଂ ନଵଂ ପରଶୁନା ହତମ୍। ଵାଚା ଦୁରୁକ୍ତଂ ବୀଭତ୍ସଂ ନ ସଂରୋହେତ ଵାକ୍କ୍ଷତମ୍
ତୀରରେ ବିଦ୍ଧ ଘାଉ, କିମ୍ବା କୁହାଡିରେ ନୂଆ କଟା ଘାଉ ସୁସ୍ଥ ହୋଇଯାଏ; କିନ୍ତୁ ଦୁଷ୍ଟ କଥାର ଘାଉ, ଭୟଙ୍କର ଅପଶବ୍ଦର ଘାଉ କେବେ ମନରୁ ମିଟିଯାଏ ନାହିଁ।
ତତଃ କାଵ୍ଯୋ ଭୃଗୁଶ୍ରେଷ୍ଠଃ ସମନ୍ଯୁରୁପଗମ୍ଯ ହ। ଵୃଷପର୍ଵାଣମାସୀନମିତ୍ଯୁଵାଚାଵିଚାରଯନ୍
ତାପରେ, ଭୃଗୁମାନ୍ୟ କାବ୍ୟ, କ୍ରୋଧରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ ହୋଇ, ବିଚାର କରି ବସିଥିବା ବୃଷପର୍ବାନଙ୍କ ନିକଟକୁ ଗଲେ ଏବଂ କହିଲେ।
ନାଧର୍ମଶ୍ଚରିତୋ ରାଜନ୍ସଦ୍ଯଃ ଫଲତି ଗୌରିଵ। ଶନୈରାଵର୍ତ୍ଯମାନୋ ହି କର୍ତୁର୍ମୂଲାନି କୃନ୍ତତି
ହେ ରାଜା, ଅନ୍ୟାୟ କେବେ ତୁରନ୍ତ ଫଳ ଦିଏ ନାହିଁ, ଗାଈ ଭଳି ନୁହେଁ; ଏହା ଦୀରେ-ଦୀରେ ଘଟିଲେ, କର୍ତ୍ତାଙ୍କର ମୂଳକୁ କାଟି ଦିଏ।
ପୁତ୍ରେଷୁ ଵା ନପ୍ତୃଷୁ ଵା ନ ଚେଦାତ୍ମନି ପଶ୍ଯତି। ଫଲତ୍ଯେଵ ଧ୍ରୁଵଂ ପାଯଂ ଗୁରୁଭୁକ୍ତମିଵୋଦରେ
ପୁଅ କିମ୍ବା ନାତିମାନେ ନ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ନିଜେ ଦେଖିବ; ଯେପରି ଗୁରୁଙ୍କ ଖାଇଥିବା ଖାଦ୍ୟ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ପେଟରେ ଫଳ ଦିଏ।
ଅଧୀଯାନଂ ହିତଂ ରାଜନ୍କ୍ଷମାଵନ୍ତଂ ଜିତେନ୍ଦ୍ରିଯମ୍।' ଯଦଘାତଯଥା ଵିପ୍ରଂ କଚମାଙ୍ଗିରସଂ ତଦା। ଅପାପଶୀଲଂ ଧର୍ମଜ୍ଞଂ ଶୁଶ୍ରୂଷୁଂ ମଦ୍ଗୃହେ ରତମ୍
ହେ ରାଜା, ଯିଏ ପଢ଼ୁଥିଲେ, ଧୈର୍ୟଶୀଳ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ନିଗ୍ରହ କରିଥିଲେ, ନିର୍ଦ୍ଦୋଷ, ଧର୍ମ ଜ୍ଞାନୀ, ମୋ ଘରେ ରତ ଏବଂ ସେବାକୁ ଉତ୍ସୁକ କଚଙ୍କୁ ଆପଣ କାହିଁକି ମାରିଦେଲେ?
ଶର୍ମିଷ୍ଠଯା ଦେଵଯାନୀ କ୍ରୂରମୁକ୍ତା ବହୁ ପ୍ରଭୋ। ଵିପ୍ରକୃତ୍ଯ ଚ ସଂରମ୍ଭାତ୍କୂପେ କ୍ଷିପ୍ତା ମନସ୍ଵିନୀ
ହେ ପ୍ରଭୁ, ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ଶର୍ମିଷ୍ଠା ବହୁ କଠୋର କଥା କହି ଅପମାନ କଲେ, ଏବଂ କ୍ରୋଧରେ ସେ ମହିଳାକୁ କୁଆଁରେ ଫିଙ୍ଗିଦେଲେ।
ସା ନ କଲ୍ପେତ ଵାସାଯ ତଯାହଂ ରହିତଃ କଥମ୍। ଵସେଯମିହ ତସ୍ମାତ୍ତେ ତ୍ଯଜାମି ଵିଷଯଂ ନୃପ
ସେ ତାଙ୍କ ସହ ବାସ କରିବାଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ; ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ହରାଇ ଏଠାରେ କିପରି ରହିପାରିବି? ଏହିକାରଣରୁ, ହେ ରାଜା, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ରାଜ୍ୟକୁ ତ୍ୟାଗ କରୁଛି।
ଵଧାଦନର୍ହତସ୍ତସ୍ଯ ଵଧାଚ୍ଚ ଦୁହିତୁର୍ମମ। ଵଷପର୍ଵନ୍ନିବୋଧେଯଂ ତ୍ଯକ୍ଷ୍ଯାମି ତ୍ଵାଂ ସବାନ୍ଧଵମ୍। ସ୍ଥାତୁଂ ତ୍ଵଦ୍ଵିଷଯେ ରାଜନ୍ନ ଶକ୍ଷ୍ଯାମି ତ୍ଵଯା ସହ
ଯେଉଁଠାରେ ଅଯୋଗ୍ୟ ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା ଏବଂ ମୋ ଝିଅ ଉପରେ ଅନ୍ୟାୟ ହେଲା, ଏହି କଥା ଜାଣନ୍ତୁ ବୃଷପର୍ବାନ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ଏବଂ ଆପଣଙ୍କ ପରିବାରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବି। ଆପଣଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ରହିପାରିବି ନାହିଁ, ଆପଣଙ୍କ ସହ ରହିବି ନାହିଁ।
ମା ଶୋଚ ଵୃଷପର୍ଵଂସ୍ତ୍ଵଂ ମା କ୍ରୁଧ୍ଯସ୍ଵ ଵିଶାଂପତେ। ସ୍ଥାତୁଂ ତେ ଵିଷଯେ ରାଜନ୍ନ ଶକ୍ଷ୍ଯାମି ତଯା ଵିନା। ଅସ୍ଯା ଗତିର୍ଗତିର୍ମହ୍ଯଂ ପ୍ରିଯମସ୍ଯାଃ ପ୍ରିଯଂ ମମ
ବୃଷପର୍ବାନ, ଦୁଃଖ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, କ୍ରୋଧ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ହେ ରାଜା। ତାଙ୍କୁ ଛାଡ଼ି ମୁଁ ଆପଣଙ୍କ ରାଜ୍ୟରେ ରହିପାରିବି ନାହିଁ। ତାଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ମୋର ଭାଗ୍ୟ; ତାଙ୍କ ପ୍ରିୟ ଯାହା, ମୋ ପ୍ରିୟ ମଧ୍ୟ ସେଇ।
ଯଦି ବ୍ରହ୍ମନ୍ଘାତଯାମି ଯଦି ଵା କ୍ରୋଶଯାମ୍ଯହମ୍। ଶର୍ମିଷ୍ଠଯା ଦେଵଯାନୀଂ ତେନ ଗଚ୍ଛାମ୍ଯସଦ୍ଗତିମ୍
ମୁଁ ବ୍ରାହ୍ମଣ ହତ୍ୟା କରିବି କିମ୍ବା ଦୁଃଖରେ କନ୍ଦିବି, ଯଦି ଶର୍ମିଷ୍ଠା ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ଅନ୍ୟାୟ କଲେ, ଏହି କାରଣରୁ ମୁଁ ଖରାପ ଗତିକୁ ପାଇଁବି।
ଅହୋ ମାମଭିଜାନାସି ଦୈତ୍ଯ ମିଥ୍ଯାପ୍ରଲାପିନମ୍। ଯଥେମମାତ୍ମନୋ ଦୋଷଂ ନ ନିଯଚ୍ଛସ୍ପୁପେକ୍ଷସେ
ହାଁ, ତୁମେ ମୋତେ ମିଥ୍ୟା କଥା କହୁଥିବା ବୋଲି ଭାବୁଛ, ହେ ଦାଇତ୍ୟ; କାରଣ ତୁମେ ନିଜ ଦୋଷକୁ ରୋକୁନାହାଁ, ଠିକ୍ କରୁନାହାଁ, ବରଂ ଅବହେଳା କରୁଛ।
ନାଧର୍ମଂ ନ ମୃଷାଵାଦଂ ତ୍ଵଯି ଜାନାମି ଭାର୍ଗଵ। ତ୍ଵଯି ଧର୍ମଶ୍ଚ ସତ୍ଯଂ ଚ ତତ୍ପ୍ରସୀଦତୁ ନୋ ଭଵାନ୍
ହେ ଭାର୍ଗବ, ମୁଁ ତୁମେଠାରେ ନ ଅନ୍ୟାୟ ଦେଖିଛି, ନ ମିଥ୍ୟା କଥା। ତୁମେଠାରେ ଧର୍ମ ଓ ସତ୍ୟ ଅଛି; ଦୟା କରି ଆମ ଉପରେ କୃପା କର।
ଯଦ୍ଯସ୍ମାନପହାଯ ତ୍ଵମିତୋ ଗଚ୍ଛସି ଭାର୍ଗଵ। ସମୁଦ୍ରଂ ସଂପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମି ପୂର୍ଵଂ ମଦ୍ବାନ୍ଧଵୈଃ ସହ
ଯଦି ତୁମେ, ହେ ଭାର୍ଗବ, ଆମକୁ ଛାଡ଼ି ଏଠାରୁ ଯିବ, ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ମୋ ପରିବାର ସହିତ ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିଦେବି।
ପାତାଲମଥଵା ଚାଗ୍ନିଂ ନାନ୍ଯଦସ୍ତି ପରାଯଣମ୍। ଯଦ୍ଯେଵ ଦେଵାନ୍ଗଚ୍ଛେସ୍ତ୍ଵଂ ମାଂ ଚ ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ଗ୍ରହାଧିପ। ସର୍ଵତ୍ଯାଗଂ ତତଃ କୃତ୍ଵା ପ୍ରଵିଶାମି ହୁତାଶନମ୍
ନହେଲେ ମୁଁ ପାତାଳ କିମ୍ବା ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି; ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଆଶ୍ରୟ ନାହିଁ। ଯଦି ତୁମେ, ଗ୍ରହପତି, ଦେବତାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯିବା ଓ ମୋତେ ଛାଡ଼ିଦେବା, ତେବେ ସବୁକିଛି ତ୍ୟାଗ କରି ମୁଁ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଅଗ୍ନିକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି।
ସମୁଦ୍ରଂ ପ୍ରଵିଶଧ୍ଵଂ ଵା ଦିଶୋ ଵା ଦ୍ରଵତାସୁରାଃ। ଦୁହିତୁର୍ନାପ୍ରିଯଂ ସୋହୁଂ ଶକ୍ତୋଽହଂ ଦଯିତା ହି ମେ
ସମୁଦ୍ରକୁ ପ୍ରବେଶ କରନ୍ତୁ କିମ୍ବା ଦିଗ୍ଗୁଡ଼ିକୁ ପଳାନ୍ତୁ, ହେ ଅସୁରମାନେ! ମୁଁ ମୋ ଝିଅ ଉପରେ କୌଣସି ଅପମାନ ସହିପାରିବି ନାହିଁ, କାରଣ ସେ ମୋତେ ବହୁତ ପ୍ରିୟ।
ପ୍ରସାଦ୍ଯତାଂ ଦେଵଯାନୀ ଜୀଵିତଂ ଯତ୍ର ମେ ସ୍ଥିତମ୍। ଯୋଗକ୍ଷେମକରସ୍ତେଽହମିନ୍ଦ୍ରସ୍ଯେଵ ବୃହସ୍ପତିଃ
ଦେବୟାନୀଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରନ୍ତୁ, କାରଣ ମୋର ଜୀବନ ତାଙ୍କରେ ନିର୍ଭର କରିଛି। ମୁଁ ତୁମର ସୁରକ୍ଷା ଓ ଭଲର ଦେଖାଶୁଣା କରିଥିବି, ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ପାଇଁ ବୃହସ୍ପତି।
ଯତ୍କିଂଚିଦସୁରେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ଵିଦ୍ଯତେ ଵସୁ ଭାର୍ଗଵ। ଭୁଵି ହସ୍ତିଗଵାଶ୍ଵଂ ଚ ତସ୍ଯ ତ୍ଵଂ ମମ ଚେଶ୍ଚରଃ
ଭାର୍ଗବ, ଏଇ ପୃଥିବୀରେ ଯେତେକି ଦାନବରାଜାମାନଙ୍କର ଧନ-ଦୌଲତ, ହାତୀ, ଗାଈ କିମ୍ବା ଘୋଡ଼ା ଅଛି, ସେ ସବୁ ଉପରେ ତୁମେ ଓ ମୁଁ ଅଧିକାରୀ।
ଯତ୍କିଂଚିଦସ୍ତି ଦ୍ରଵିଣଂ ଦୈତ୍ଯେନ୍ଦ୍ରାଣାଂ ମହାସୁର। ତସ୍ଯେଶ୍ଵରୋସ୍ମି ଯଦ୍ଯେଷା ଦେଵଯାନୀ ପ୍ରସାଦ୍ଯତାମ୍
ମହାଶୁର, ଦୈତ୍ୟରାଜାମାନଙ୍କର ଯେତେକି ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଅଛି, ତାହା ସବୁ ଉପରେ ମୁଁ ଅଧିକାରୀ, କେବଳ ଦେବୟାନୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ।
ଏଵମୁକ୍ତସ୍ତଥେତ୍ଯାହ ଵୃଷପର୍ଵା ମହାକଵିମ୍। ଦେଵଯାନ୍ଯନ୍ତିକଂ ଗତ୍ଵା ତମର୍ଥଂ ପ୍ରାହ ଭାର୍ଗଵଃ
ଏପରି କଥା ଶୁଣି, ବୃଷପର୍ବା ମହାକବିଙ୍କୁ 'ଏମିତି ହେଉ' ବୋଲି କହିଲେ। ପରେ ଭାର୍ଗବ ଦେବୟାନୀଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ, ସେଇ ମାମଲା କହିଲେ।
ଯଦି ତ୍ଵମୀଶ୍ଵରସ୍ତାତ ରାଜ୍ଞୋ ଵିତ୍ତସ୍ଯ ଭାର୍ଗଵ। ନାଭିଜାନାମି ତତ୍ତେଽହଂ ରାଜା ତୁ ଵଦତୁ ସ୍ଵଯମ୍
ଭାର୍ଗବ, ତୁମେ ଯଦି ରାଜାଙ୍କ ଧନର ଅଧିକାରୀ ଅଟୁ, ମୁଁ ଏହି କଥା ଜାଣେନି; ରାଜା ନିଜେ କହୁନ୍ତୁ।
ଶୁକ୍ରସ୍ଯ ଵଚନଂ ଶ୍ରୁତ୍ଵା ଵୃଷପର୍ଵା ସବାନ୍ଧଵଃ। ଦେଵଯାନି ପ୍ରସୀଦେତି ପପାତ ଭୁଵି ପାଦଯୋଃ
ଶୁକ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି ବୃଷପର୍ବା ତାଙ୍କ ସମସ୍ତ ପରିଜନ ସହିତ ଦେବୟାନୀଙ୍କ ପାଦପଦ୍ମରେ ପଡ଼ି, 'ଦେବୟାନୀ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ ହେଉନ୍ତୁ' ବୋଲି ଅନୁରୋଧ କଲେ।
ସ୍ତୁତ୍ଯୋ ଵନ୍ଦ୍ଯଶ୍ଚ ସତତଂ ମଯା ତାତଶ୍ଚ ତେ ଶୁଭେ।' ଯଂ କାମମଭିକାମାଽସି ଦେଵଯାନି ଶୁଚିସ୍ମିତେ। ତତ୍ତେଽହଂ ସଂପ୍ରଦାସ୍ଯାମି ଯଦି ଵାପି ହି ଦୁର୍ଲଭମ୍
ଶୁଭେ, ମୁଁ ସଦା ତୁମକୁ ସମ୍ମାନ ଓ ପ୍ରଶଂସା କରିବି, ତୁମେ ମୋ ପିତା ସମାନ। ଦେବୟାନୀ, ତୁମ ମନରେ ଯେଉଁ ଇଚ୍ଛା ଅଛି, ଯଦିଓ ଦୁର୍ଲଭ ହେଉ, ମୁଁ ସେଠାରେ ତୁମକୁ ଦେବି।
ଦାସୀଂ କନ୍ଯାସହସ୍ରେଣ ଶର୍ମିଷ୍ଠାମଭିକାମଯେ। ଅନୁ ମାଂ ତତ୍ର ଗଚ୍ଛେତ୍ସା ଯତ୍ର ଦଦ୍ଯାଚ୍ଚ ମେ ପିତା
ମୁଁ ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କୁ ଏକ ଦାସୀ ଭାବେ, ଏକ ହଜାର କନ୍ୟା ସହିତ ଚାହୁଁଛି; ମୋ ପିତା ଯେଉଁଠି ମୋତେ ଦେବେ, ସେଠି ସେ ମୋ ସହିତ ଯିବେ।
ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ତ୍ଵଂ ଗଚ୍ଛ ଧାତ୍ରି ଶର୍ମିଷ୍ଠାଂ ଶୀଘ୍ରମାନଯ। ଯଂ ଚ କାମଯତେ କାମଂ ଦେଵଯାନୀ କରୋତୁ ତମ୍
ଧାତ୍ରୀ, ଉଠ, ଶୀଘ୍ର ଯାଇ ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କୁ ଆଣ; ଦେବୟାନୀ ଯାହା ଇଚ୍ଛା କରନ୍ତି, ସେଠି କରନ୍ତୁ।
ତ୍ଯଜେଦେକଂ କୁଲସ୍ଯାର୍ଥେ ଗ୍ରାମାର୍ଥେ ଚ କୁଲଂ ତ୍ଯଜେତ୍। ଗ୍ରାମଂ ଜନପଦସ୍ଯାର୍ଥେ ଆତ୍ମାର୍ଥେ ପୃଥିଵୀଂ ତ୍ଯଜେତ୍
ପରିବାର ପାଇଁ ଜଣେକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ, ଗ୍ରାମ ପାଇଁ ପରିବାରକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ; ଦେଶ ପାଇଁ ଗ୍ରାମକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ, ଏବଂ ନିଜ ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ପୃଥିବୀକୁ ତ୍ୟାଗ କରିବା ଉଚିତ।
ତତୋ ଧାତ୍ରୀ ତତ୍ର ଗତ୍ଵା ଶର୍ମିଷ୍ଠାଂ ଵାକ୍ଯମବ୍ରଵୀତ୍। ଉତ୍ତିଷ୍ଠ ଭଦ୍ରେ ଶର୍ମିଷ୍ଠେ ଜ୍ଞାତୀନାଂ ସୁଖମାଵହ
ତାପରେ ଧାତ୍ରୀ ଶର୍ମିଷ୍ଠାଙ୍କ ନିକଟକୁ ଯାଇ କହିଲେ, 'ଶର୍ମିଷ୍ଠା, ଉଠ, ନିଜ ଜଣାସମ୍ପର୍କୀୟମାନେ ପାଇଁ ସୁଖ ଆଣ।'