ଅହମପ୍ଯସ୍ମି ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯା ସ୍ତୁତଃ ସାରଥ୍ଯକର୍ମଣି । ନାହଂ ଶକ୍ନୋମ୍ଯନିର୍ଜିତ୍ଯ ଗାଃ ପ୍ରଯାତୁଂ ପୁରଂ ପ୍ରତି ।। 28
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କ ଠାରୁ ରଥଚାଳନାରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇଛି; କିନ୍ତୁ ଗାଁ ଫେରାଇ ନେଇନଥିଲେ, ମୁଁ ସହରକୁ ଫେରିପାରିବି ନାହିଁ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ଚୈଵ ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯାସ୍ତଵ ଵାକ୍ଯେନ ଚୋଦିତଃ । କଥଂ ନ ଯୁଦ୍ଧ୍ଯେଯମହଂ କୁରୂନେତାନ୍ସ୍ଥିରୋ ଭଵ ।। 29
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଓ ତୁମ ଉତ୍ସାହ ଦେଇଥିବା କଥାରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, କୁରୁମାନଙ୍କ ନେତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ କିପରି ମୁଁ ମନା କରିପାରିବି? ଦୃଢ଼ ହେଉ।
କାମଂ ହରନ୍ତୁ ମାତ୍ସ୍ଯାନାଂ ଭୂଯାଂସଃ କୁରଵୋ ଧନମ୍। ପ୍ରହସନ୍ତୁ ଚ ମାଂ ନାର୍ଯୋ ନରା ଵାଽପି ବୃହନ୍ନଲେ ।। 30
କୁରୁମାନେ ଚାହିଲେ ମାତ୍ସ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନ ସମ୍ପତ୍ତି ନେଉନ୍ତୁ; ବୃହନ୍ନଳାର ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ମୋତେ ହସନ୍ତୁ।
ସଂଗ୍ରାମେଣ ନ ମେ କାର୍ଯଂ ଗାଵୋ ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ଚାପି ମେ । ନଗରଂ ଚ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମି ପଶ୍ଯତସ୍ତେ ବୃହନ୍ନଲେ ।। 31
ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧର କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ଗାଁ ଯାଉନ୍ତୁ, ମୁଁ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି—ବୃହନ୍ନଳା, ତୁମେ ନିଜେ ଦେଖ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରାଦ୍ରଵଦ୍ଭୀତୋ ରଥାତ୍ପ୍ରସ୍କନ୍ଦ୍ଯ କୁଣ୍ଡଲୀ। ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମାନଂ ସୁସଂତ୍ରସ୍ତୋ ଵିସୃଜ୍ଯ ସଶରଂ ଧନୁଃ ।। 32
ଏଭଳି କହି, ଭୟଭିତ କୁଣ୍ଡଳୀ ରଥରୁ ଝାପି ପଳାଇଗଲେ, ଭୟରେ ମାନ ଛାଡ଼ି, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଫେଲିଦେଲେ।
ନୈଷ ଶୂରୈଃ ସ୍ମୃତୋ ଧର୍ମଃ କ୍ଷତ୍ରିଯସ୍ଯ ପଲାଯନମ୍। ଶ୍ରେଯୋ ହି ମରଣଂ ଯୁଦ୍ଧେ ନ ଭୀତସ୍ଯ ପଲାଯନମ୍ ।। 33
ବୀରମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ପଳାଇଯିବାକୁ ଧର୍ମ ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଭୟରେ ପଳାଇଯିବାଠାରୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମରିଯିବା ଭଲ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ କୌରଵ୍ଯଃ ସୋଽଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ରଥୋତ୍ତମାତ୍। ତମନ୍ଵଧାଵଦ୍ଧାଵନ୍ତଂ ରାଜପୁତ୍ରଂ ଧନଞ୍ଜଯଃ । ଦୀର୍ଘାଂ ଵେଣୀଂ ଵିଧୂନ୍ଵାନଃ ସାଧୁ ରକ୍ତେ ଚ ଵାସସୀ ।। 34
ଏଭଳି କହି, କୌରବ ଉତ୍ତମ ରଥରୁ ଝାପି ପଡ଼ିଲେ; ଧନଞ୍ଜୟ ଦୀର୍ଘ ବେଣୀ ହଲାଇ ଏବଂ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣୀ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ପଳାଇଯାଉଥିବା ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ଵିକ୍ରମନ୍ତଂ ପଦନ୍ଯାସୈର୍ନମଯନ୍ତଂ ଚ ଭୂତଲମ୍ । ଵିଧୂଯ ଵେଣୀଂ ଧାଵନ୍ତମଜାନନ୍ତୋଽର୍ଜୁନଂ ତଦା। ସୈନିକାଃ ପ୍ରାହସନ୍କେଚିଦ୍ଯୋଷିଦ୍ରୂପମଵେକ୍ଷ୍ଯ ତମ୍ ।। 35
ସେ ଦୃଢ଼ ପଦକ୍ଷେପରେ ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ, ଭୂମିକୁ ଅଳ୍ପ ହେଉଥିଲେ, ବେଣୀ ହଲାଇ ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ, ତାକୁ ଅର୍ଜୁନ ବୋଲି ଜାଣିନଥିଲେ; କିଛି ସେନା ତାଙ୍କୁ ଜଣା ଯୌବନା ରୂପରେ ଦେଖି ହସିଲେ।
ତଂ ଚ ଶୀଘ୍ରଂ ପ୍ରଧାଵନ୍ତଂ ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ କୁରଵୋଽବ୍ରୁଵନ୍ । କୋଽଯଂ ଧାଵତ୍ଯସଙ୍ଗେନ ପୂର୍ଵଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ରଥୋତ୍ତମମ୍ ।। 36
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ତେଜରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଦେଖି, କୌରବମାନେ କହିଲେ, 'ଏ କିଏ, ଏକା ଏକା ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ?'
କ ଏଷ ଵେଷସଂଚ୍ଛନ୍ନୋ ଭସ୍ମନେଵ ହୁତାଶନଃ। କିଂଚିଦସ୍ଯ ଯଥା ପୁଂସଃ କିଂଚିଦସ୍ଯ ଯଥା ସ୍ତ୍ରିଯଃ ।। 37
ଏଠି କିଏ, ଅଜଣା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଛି, ଅଗ୍ନି ଭସ୍ମ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି? କେତେକ ଦିଗରେ ପୁରୁଷ ପରି ଲାଗେ, କେତେକ ଦିଗରେ ମହିଳା ପରି ମନେହୁଏ।
ଇତ୍ଯେଵଂ ସୈନିକାଃ ପ୍ରାହୁର୍ଦ୍ରୋଣସ୍ତାନିଦମବ୍ରଵୀତ୍ । ଆଚାର୍ଯଃ କୁରୁପାଣ୍ଡୂନାଂ ମତୌ ଶୁକ୍ରାଙ୍ଗିରୋପମଃ ।। 38
ଏଭଳି ସେନାମାନେ କଥାହେଉଥିବାବେଳେ, ଦ୍ରୋଣ କହିଲେ, 'ସେ କୌରବ ଓ ପାଣ୍ଡବଙ୍କ ଶିକ୍ଷକ, ଜ୍ଞାନରେ ଶୁକ୍ରଙ୍କ ସମାନ।'
କିଂ ଵିଚାରେଣ ଵଃ କାର୍ଯମେତେନାନୁସୃତେନ ଵା। ଧାଵନ୍ତମନୁଧାଵଂଶ୍ଚ ନିର୍ଭଯୋ ଭଯଵିପ୍ଲୁତମ୍ । ଵେଣୀକଲାପଂ ନିର୍ଧୂଯ ପ୍ରଵିଭାତି ନରର୍ଷଭଃ ।। 39
ତୁମେ କାହିଁକି ତାଙ୍କୁ ନେଇ ଅନ୍ୱେଷଣ କରିବାକୁ ବା ପଛୁଆ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛ? ଭୟହୀନ ଲୋକ ଭୟଭିତକୁ ଦୌଡ଼ି ଧରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛି, ଚୁଆଁ ଖୋଲି ଉଡ଼ାଇ ଦେଉଛି, ପୁରୁଷମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ବୃଷଭ ପରି ଚମକୁଛି।
ଆକାରମର୍ଜୁନସ୍ଯେଵ କ୍ଲୀବରୂପଂ ବିଭର୍ତି ଚ। ରୂପେଣ ପାର୍ଥସଦୃଶଃ ସ୍ତ୍ରୀଵେଷସମଲଂକୃତଃ ।। 40
ତାଙ୍କର ଆକୃତି ଅର୍ଜୁନଙ୍କ ପରି, କିନ୍ତୁ ଦେଖାରେ ମହିଳା ପରି ଲାଗେ; ମୁହଁରେ ପାର୍ଥଙ୍କ ସମାନ, ମହିଳା ବେଶରେ ଶୋଭିତ।
ତଦେଵୈତଚ୍ଛିରୋଗ୍ରୀଵଂ ତୌ ବାହୂ ପରିଘୋପମୌ । ତତ୍ତଦେଵାସ୍ଯ ଵିକ୍ରାନ୍ତଂ ନାଯମନ୍ଯୋ ଧନଞ୍ଜଯାତ୍ ।। 41
ସେଇ ମୁଣ୍ଡ ଓ ଗଳା, ସେଇ ଦୁଇଟି ବାହୁ ଲୋହା ଗଦା ପରି, ସେଇ ପ୍ରଭାବ—ଏହା ଅନ୍ୟ କେହି ନୁହେଁ, ଏହା ଧନଞ୍ଜୟ।
ଅମରେଷ୍ଵିଵ ଦେଵେନ୍ଦ୍ରୋ ମନୁଷ୍ଯେଷୁ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ଏକଃ କୋସ୍ମାନୁପାଯାଯାଦନ୍ଯୋ ଲୋକେ ଧନଞ୍ଜଯାତ୍ ।। 42
ଦେବମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଯେପରି ଇନ୍ଦ୍ର, ମନୁଷ୍ୟମାନେ ମଧ୍ୟରେ ଧନଞ୍ଜୟ; ଏହି ସଂସାରରେ ଧନଞ୍ଜୟ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କିଏ ଏମିତି ଏକା ଆସିପାରିବ?
ଦ୍ରୋଣେନ ଚୈଵମୁକ୍ତସ୍ତୁ କର୍ଣଃ ପ୍ରୋଵାଚ ବୁଦ୍ଧିମାନ୍। ଏକଃ ପୁତ୍ରୋ ଵିରାଟସ୍ଯ ଶୂନ୍ଯେ ସଂନିହିତଃ ପୁରେ ।। 43
ଦ୍ରୋଣ ଏଭଳି କହିବା ପରେ, ବୁଦ୍ଧିମାନ କର୍ଣ୍ଣ କହିଲେ, 'ବିରାଟଙ୍କ ଏକମାତ୍ର ପୁଅ ଏହି ଖାଲି ସହରରେ ଅଛନ୍ତି।'
ସ ଏଷ କିଲ ନିର୍ଯାତୋ ବାଲଭାଵାନ୍ନ ପୌରୁଷାତ୍। କ୍ଲୀବଂ ଵୈ ସାରଥିଂ କୃତ୍ଵା ନିର୍ଯାତୋ ନଗରାଦ୍ବହିଃ ।। 44
ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଯୁବକ ହେବାରୁ, ପୁରୁଷତ୍ୱ ନୁହେଁ, ଏମିତି ବାହାରିଛି; ଏକ ନପୁଂସକକୁ ସାରଥି କରି, ସହରରୁ ବାହାରିଯାଇଛି।
ଛନ୍ନଂ ସତ୍ରେଣ ଵୈ ନୂନଂ ଜାନୀଧ୍ଵଂ ଯାନ୍ତମର୍ଜୁନମ୍ । ତେ ହି ନଃ ପ୍ରତିସଂଯାତୁଂ ସଂଗ୍ରାମେ ନ ହି ଶକ୍ନୁଯୁଃ । କଥମେକତରସ୍ତେଷାଂ ସମସ୍ତାନ୍ଯୋଧଯେତ୍କୁରୂନ୍ ।। 45
ଏହିପରି ବେଶରେ ଅର୍ଜୁନ ଯାଉଛି ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ ଜାଣ; ସେମାନେ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ; ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଲୋକ କିପରି ସମସ୍ତ କୌରବଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବ?
ଉତ୍ତରଃ ସାରଥିଂ କୃତ୍ଵା ନିର୍ଯାତୋ ନଗରାଦ୍ବହିଃ। ସ ନୋ ମନ୍ଯେ ଧ୍ଵଜଂ ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ଭୀତ ଏଷ ପଲାଯତି ।। 46
ଉତ୍ତର ଏକ ନପୁଂସକକୁ ସାରଥି କରି ସହରରୁ ବାହାରିଯାଇଛି; ଆମ ଧ୍ୱଜ ଦେଖି, ମୁଁ ଭାବୁଛି ସେ ଭୟରେ ପଳାଇଯାଉଛି।
ନୂନଂ ତମେଵ ଧାଵନ୍ତଂ ଜିଘୃକ୍ଷତି ଧନଞ୍ଜଯଃ। ସାରଥିଂ ହ୍ଯୁତ୍ତରଂ କୃତ୍ଵା ସ୍ଵଯଂ ଯୋଦ୍ଧୁମିହେଚ୍ଛତି ।। 47
ନିଶ୍ଚୟ ଧନଞ୍ଜୟ ତାଙ୍କୁ ଧରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ଉତ୍ତରଙ୍କୁ ସାରଥି କରି, ନିଜେ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି।
ଇତି ସ୍ମ କୁରଵଃ ସର୍ଵେ ଵିମୃଶନ୍ତଃ ପୃଥକ୍ପୃଥକ୍। ନ ଚ ଵ୍ଯଵସିତୁଂ ଵୀରା ଅର୍ଜୁନଂ ଶକ୍ନୁଵନ୍ତି ତେ ।। 48
ଏଭଳି ସମସ୍ତ କୌରବ ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ଅର୍ଜୁନ କି ନୁହେଁ ନିଶ୍ଚିତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଦୁର୍ଯୋଧନ ଉଵାଚେଦଂ ସୈନିକାନ୍ରଥସତ୍ତମାନ୍ । ଅର୍ଜୁନୋ ଵାସୁଦେଵୋ ଵା ରାମଃ ପ୍ରଦ୍ଯୁମ୍ନ ଏଵ ଵା। ତେ ହି ନଃ ପ୍ରତିସଂଯାତୁଂ ସଂଗ୍ରାମେ ନ ହି ଶକ୍ନୁଯୁଃ ।। 49
ଦୁର୍ୟୋଧନ ସେନା ଓ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥୀମାନେଙ୍କୁ କହିଲେ, 'ଏଠି ଅର୍ଜୁନ, ବାସୁଦେବ, ବାଲରାମ କିମ୍ବା ପ୍ରଦ୍ୟୁମ୍ନ ଯେହେଉଁ, ସେମାନେ ଆମ ସମ୍ମୁଖରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବେ ନାହିଁ।'
ଅନ୍ଯୋ ଵୈ କ୍ଲୀବରୂପେଣ ଯଦ୍ଯାଗଚ୍ଛେଦ୍ଗଵାଂ ପଦମ୍। ଶସ୍ତ୍ରୈସ୍ତୀକ୍ଷ୍ଣୈରର୍ପଯିତ୍ଵା ପାତଯିଷ୍ଯାମି ଭୂତଲେ । କଥମେକତରସ୍ତେଷାଂ ସମସ୍ତାନ୍ଯୋଧଯେତ୍କୁରୂନ୍ ।। 50
ଅନ୍ୟ କେହି ଯଦି ନପୁଂସକ ବେଶରେ ଗୋମାନ୍ୟଙ୍କ ନିକଟକୁ ଆସିବ, ତେବେ ମୁଁ ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଅସ୍ତ୍ର ଦ୍ୱାରା ତାଙ୍କୁ ପୃଥିବୀରେ ପତିତ କରିଦେବି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଏକ ଲୋକ କିପରି ସମସ୍ତ କୌରବଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବ?
ଛନ୍ନଂ ତଥା ତଂ ଵେଷେଣ ପାଣ୍ଡଵଂ ପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ ସୈନିକାଃ। ଅର୍ଜୁନେତି ଚ ନେତ୍ଯେଵ ନ ଵ୍ଯଵସ୍ଯନ୍ତି ତେ ପୁନଃ। ଇତି ସ୍ମ କୁରଵଃ ସର୍ଵେ ଵିମୃଶନ୍ତଃ ପୁନଃ ପୁନଃ ।। 51
ଏଭଳି ବେଶରେ ସେଇ ପାଣ୍ଡବଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେନାମାନେ ଏହା ଅର୍ଜୁନ କି ନୁହେଁ ନିଶ୍ଚିତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ, ଏହିପରି ସମସ୍ତ କୌରବ ପୁନିପୁନି ଆଲୋଚନା କରୁଥିଲେ।
ଦୃଢେଵଧୀ ମହାସତ୍ତ୍ଵଃ ଶକ୍ରତୁଲ୍ଯପରାକ୍ରମଃ । ଅଦ୍ଯାଗଚ୍ଛତି ଚେଦ୍ଯୋଦ୍ଧୁଂ ସର୍ଵଂ ସଂଶଯିତଂ ବଲମ୍ ।। 52
ଯଦି ଆଜି ସେ ଦୃଢ଼ ନିଶ୍ଚୟ ଓ ବିପୁଳ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ, ଇନ୍ଦ୍ର ସମାନ ପ୍ରତାପଶାଳୀ ଯୋଦ୍ଧା ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିବେ, ତେବେ ଆମ ସମସ୍ତ ସେନା ଅସ୍ଥିର ହୋଇଯିବ।
ନ ଚାପ୍ଯନ୍ଯତରଂ ତତ୍ର ଵ୍ଯଵସ୍ଯନ୍ତି ଧନଞ୍ଜଯାତ୍ ।। 53
ତଥାପି, ସେମାନେ ଧନଞ୍ଜୟ ଛାଡ଼ି ଅନ୍ୟ କେହି ଅଟେ ବୋଲି ନିଶ୍ଚିତ କରିପାରିଲେ ନାହିଁ।
ଉତ୍ତରଂ ତୁ ପ୍ରଧାଵନ୍ତମନୁଦ୍ରୁତ୍ଯ ଧନଞ୍ଜଯଃ। ଗତ୍ଵା ଶତପଦଂ ତୂର୍ଣଂ କେଶପକ୍ଷେ ପରାମୃଶତ୍ ।। 54
ଉତ୍ତର ଭାଗିଯିବାକୁ ଲାଗିଲେ, ଧନଞ୍ଜୟ ତାଙ୍କୁ ତୀବ୍ର ଗତିରେ ଧାଉଥିଲେ। ସେ ଶତ ଦୌଡ଼ିବା ପରେ, ଧନଞ୍ଜୟ ତାଙ୍କର କେଶ ଧରି ଧରିଲେ।
ମା ମା ଗୃହାଣ ଭଦ୍ରଂ ତେ ଦାସୋଽହଂ ତେ ବୃହନ୍ନଲେ। ଇତି ଵାଦିନମେଵାଶୁ ଧାଵନ୍ତଂ ତରସାଽଗ୍ରହୀତ୍। ଵିରାଟପୁତ୍ରଂ ବୀଭତ୍ସୁର୍ବଲଵାନରିମର୍ଦନଃ ।। 55
ଉତ୍ତର କହିଲେ, 'ମୋତେ ଧରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଆପଣଙ୍କ ଭଲ ହେଉ। ମୁଁ ଆପଣଙ୍କର ଦାସ, ବୃହନ୍ନଳା!' — ଏଭଳି କହି ଏବଂ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ବେଳେ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ଶତ୍ରୁଙ୍କୁ ଦଳନ କରୁଥିବା ବୀଭତ୍ସୁର ଉତ୍ତରଙ୍କୁ ଜୋରରେ ଧରିଲେ।
ସୋଽର୍ଜୁନେନ ପରାମୃଷ୍ଟଃ ପର୍ଯଦେଵଯଦାର୍ତଵତ୍ । ବହୁଲଂ କୃପଣଂ ଚୈଵ ଵିତ୍ତଂ ପ୍ରାଵେଦଯଦ୍ବହୁ ।। 56
ଅର୍ଜୁନ ତାଙ୍କୁ ଧରିବା ପରେ, ଉତ୍ତର ବଡ଼ ଦୁଃଖରେ କାନ୍ଦିଲେ ଏବଂ ଦୁଃଖିତ ହୋଇ ନିଜ ଧନସମ୍ପତି ବିଷୟରେ ବହୁତ କଥା କହିଲେ।
ସୁଵର୍ଣମଣିମୁକ୍ତାନାଂ ଯଦ୍ଯଦିଚ୍ଛସି ଦଦ୍ମି ତେ। ହସ୍ତିନୋଶ୍ଵାନ୍ରଥାନ୍ଗାଵଃ ସ୍ତ୍ରିଯଶ୍ଚ ସମଲଙ୍କୃତାଃ ।। 57
ସୁନା, ମଣି, ମୁକ୍ତା ଯେଉଁଠି ଆପଣ ଚାହାନ୍ତି, ମୁଁ ଦେଇଦେବି। ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ରଥ, ଗାଈ ଏବଂ ଭଲଭାବେ ଶୃଙ୍ଗାରିତା ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟ ଦେଇଦେବି।