ଦୃଷ୍ଟିପ୍ରଣାଶୋ ଭୂତାନାଂ ଦିଵସ୍ପୃକ୍କୁରୁସତ୍ତମ ।। 8 ।। ତଦନୀକମଥୋ ଵୀକ୍ଷ୍ଯ ଗଜାଶ୍ଵରଥସଂକୁଲମ୍
ଏହି ଧୂଳି ସମସ୍ତ ପ୍ରାଣୀଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିକୁ ଅନ୍ଧାର କରିଦେଲା, ହେ କୁରୁମଧ୍ୟରେ ଶ୍ରେଷ୍ଠ; ତାପରେ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା ଓ ରଥରେ ଭରିଥିବା ସେନାକୁ ଦେଖିଲେ—
କର୍ଣଦୁର୍ଯୋଧନକୃପୈର୍ଗୁପ୍ତଂ ଶାନ୍ତନଵେନ ଚ । ଦ୍ରୋଣେନ ସହ ପୁତ୍ରେଣ ମହେଷ୍ଵାସେନ ଧୀମତା ।। 9
ଯାହାକୁ କର୍ଣ୍ଣ, ଦୁର୍ୟୋଧନ, କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ ଏବଂ ଶାନ୍ତନୁପୁତ୍ର, ଡ୍ରୋଣ ଓ ତାଙ୍କ ଶକ୍ତିଶାଳୀ, ବୁଦ୍ଧିମାନ ପୁଅ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ—
ହୃଷ୍ଟରୋମା ଭଯୋଦ୍ଵିଗ୍ନୋ ନିମୀଲ୍ଯ ସ୍ଵଦୃଶୌ ତଦା। କମ୍ପମାନଶରୀରଶ୍ଚ ପାର୍ଥଂ ଵୈରାଟିରବ୍ରଵୀତ୍ ।। 10
ଭୟରେ ଭିତରେ ରୋମାଞ୍ଚ ହୋଇ, ଚକ୍ଷୁ ମୁଦି, ଶରୀର କାପି କାପି, ବିରାଟ୍ ପାର୍ଥଙ୍କୁ କହିଲେ—
ନୋତ୍ସହେ କୁରୁଭିର୍ଯୋଦ୍ଧୁଂ ରୋମହର୍ଷଂ ହି ପଶ୍ଯ ମେ। ବହୁପ୍ରଵୀରମତ୍ଯୁଗ୍ରଂ ଦେଵୈରପି ଦୁରାସଦମ୍। ପ୍ରତିଯୋଦ୍ଧୁଂ ନ ଶକ୍ନୋମି କୁରୁସୈନ୍ଯଂ ଭଯାନକମ୍ ।। 11
'ମୁଁ କୁରୁମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବିନି; ଦେଖ, ମୋ ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଉଛି। ସେମାନଙ୍କ ସେନାରେ ବହୁ ଶୂରବୀର ଅଛନ୍ତି, ଏତେ ଭୟଙ୍କର ଯେ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ସାମ୍ନା କରିପାରିବେନି। ମୁଁ ଏହି କୁରୁ ସେନାକୁ ସହିପାରିବିନି।'
ନାଶଂସେ ଭାରତୀଂ ସେନାଂ ପ୍ରଵେଷ୍ଟୁଂ ଭୀମକାର୍ମୁକାମ୍। ଦେଵୈରପି ସହେନ୍ଦ୍ରେଣ ନ ଶକ୍ଯଂ କିଂପୁନର୍ନରୈଃ ।। 12
'ଭୀମଙ୍କ ଧନୁଷ୍ ଧାରଣ କରିଥିବା ଭାରତ ସେନାକୁ ମୁଁ ପ୍ରବେଶ କରିପାରିବି ବୋଲି ଆଶା କରେନି। ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ଏହା କରିପାରିବେନି—ତେବେ ମଣିଷମାନେ କେମିତି କରିପାରିବେ?'
ରଥନାଗାଶ୍ଵକଲିଲଂ ପତ୍ତିଧ୍ଵଜସମାକୁଲମ୍ । ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ହି ପରାନୀକଂ ମନଃ ପ୍ରଵ୍ଯଥତୀଵ ମେ ।। 13
'ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦୀ ସେନାରେ ରଥ, ହାତୀ, ଘୋଡ଼ା, ପଦାତି ଓ ପତାକା ଭରିଥିବା ଦେଖି, ମୋ ମନ ଭୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଅଶାନ୍ତ ହେଉଛି।'
ଯତ୍ର ଦ୍ରୋଣଶ୍ଚ ଭୀଷ୍ମଶ୍ଚ କୃପଃ କର୍ଣୋ ଵିଵିଂଶତିଃ । ଅଶ୍ଵତ୍ଥାମା ଵିକର୍ଣଶ୍ଚ ସୋମଦତ୍ତଶ୍ଚ ବାହ୍ଲିକଃ । ଦୁର୍ଯୋଧନସ୍ତଥା ରାଜା ଵୀରୋ ଦୁର୍ମର୍ଷଣଃ ପରଃ ।। 14
'ସେଠାରେ ଡ୍ରୋଣ, ଭୀଷ୍ମ, କୃପାଚାର୍ଯ୍ୟ, କର୍ଣ୍ଣ, ବିବିଂଶତି, ଅଶ୍ୱତ୍ଥାମା, ବିକର୍ଣ୍ଣ, ସୋମଦତ୍ତ, ବାହ୍ଲିକ, ରାଜା ଦୁର୍ୟୋଧନ ଓ ଶୂରବୀର ଦୁର୍ମର୍ଷଣ ଅଛନ୍ତି।'
ନୀତିମନ୍ତୋ ମହେଷ୍ଵାସାଃ ସର୍ଵେ ଯୁଦ୍ଧଵିଶାରଦାଃ । ମତ୍ତା ଇଵ ମହାନାଗା ଯୁକ୍ତଧ୍ଵଜପତାକିନଃ ।। 15
'ସମସ୍ତେ ନୀତିଜ୍ଞ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର, ଯୁଦ୍ଧରେ ପାରଙ୍ଗତ, ମଦ ଚଢ଼ିଥିବା ବଡ଼ ହାତୀମାନେ ପରି, ତାଙ୍କର ରଥ ପତାକା ଓ ଧ୍ୱଜରେ ଶୋଭିତ।'
ନୀତିମନ୍ତୋ ମହେଷ୍ଵାସାଃ ସର୍ଵାର୍ଥକୃତନିଶ୍ଚଯାଃ । ତାଞ୍ଜେତୁଂ ସମରେ ଶୂରାନ୍ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧିରହମାଗତଃ ।। 16
'ସମସ୍ତେ ନୀତିଜ୍ଞ, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଧନୁର୍ଧର, ସମସ୍ତ କାମରେ ଦୃଢ଼ ସଙ୍କଳ୍ପୀ। ଏମିତି ଶୂରବୀରମାନେ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ ଆସିବା ମୋର ଅବିବେକ ହେଲା।'
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵୈଵ ହି କୁରୂନ୍ସର୍ଵାନ୍ଵ୍ଯୂଢାନୀକାନ୍ପ୍ରହାରିଣଃ । ହୃଷିତାନି ଚ ରୋମାଣି କଶ୍ମଲେନାହତଂ ମନଃ ।। 17
'ସମସ୍ତ କୁରୁମାନେକୁ ଯୁଦ୍ଧ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଦେଖି, ଯୁଦ୍ଧ ପାଇଁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିବା ଦେଖି, ମୋର ଶରୀର ରୋମାଞ୍ଚିତ ହେଉଛି ଓ ମନ ଅସ୍ତିର ହେଉଛି।'
ଦୃଷ୍ଟ୍ଵା ତୁ ମହତୀଂ ସେନାଂ କୁରୂଣାଂ ଦୃଢଧନ୍ଵିନାମ୍। ପରିଦେଵଯତେ ମନ୍ଦଃ ସକାଶେ ସଵ୍ଯସାଚିନଃ ।। 18
କୁରୁମାନେ ଯେଉଁଠି ବଡ଼ ସେନା ଏବଂ ଦୃଢ଼ ଧନୁର୍ଧାରୀ ମାନେ ରହିଛନ୍ତି, ସେଠାରେ ଏହି ଅବିବେକୀ ଲୋକଟି ସବ୍ୟସାଚୀଙ୍କ ସମ୍ନିପାତରେ ଦୁଃଖ କରୁଛି।
ତ୍ରିଗର୍ତାନ୍ମେ ପିତା ଯାତଃ ଶୂନ୍ଯେ ଵୈ ପ୍ରଣିଧାଯ ମାମ୍। ସର୍ଵାଂ ସେନାମୁପାଦାଯ ନ ମେ ସନ୍ତୀହ ସୈନିକାଃ ।। 19
ମୋର ବାପା ଟ୍ରିଗର୍ତ୍ତମାନଙ୍କ ପଛରେ ଯାଇଛନ୍ତି, ମୋତେ ଏଠାରେ ଏକାକି ଛାଡ଼ିଦେଇ; ସେ ସମସ୍ତ ସେନାକୁ ନେଇଯାଇଛନ୍ତି, ଏଠାରେ ମୋ ପାଖରେ କୌଣସି ସେନା ନାହିଁ।
ଅହମେକୋ ବହୂନ୍ବାଲଃ କୃତାସ୍ତ୍ରାନକୃତଶ୍ରମଃ। ପ୍ରତିଯୋଦ୍ଧୁଂ ନ ଶକ୍ନୋତି ନିଵର୍ତଯ ବୃହନ୍ନଲେ ।। 20
ମୁଁ ଏକା, ଅଧିକ ଯୁବକ, ଯୁଦ୍ଧରେ ଅଭ୍ୟାସ ନାହିଁ, କଷ୍ଟ ଭୋଗିବାରେ ଅପରିଚିତ; ଏତେ ଲୋକଙ୍କ ସାମ୍ନାରେ ମୁଁ ଯୁଦ୍ଧ କରିପାରିବି ନାହିଁ—ବୃହନ୍ନଳା, ତୁମେ ଫେରିଯାଅ।
ତଂ ତଥା ଵାଦିନଂ ତତ୍ର ବୀଭତ୍ସୁଃ ପ୍ରତ୍ଯଭାଷତ। ସଂପ୍ରହସ୍ଯ ପୁନସ୍ତଂ ଵୈ ସର୍ଵଲୋକମହାରଥଃ ।। 21
ସେଠାରେ ସେ ଏଭଳି କହିଥିବାବେଳେ, ବୀଭତ୍ସୁ ହସି ହସି ତାଙ୍କୁ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ସେ ମହାରଥୀ ଯିଏ ସମସ୍ତ ଲୋକରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ।
ଭଯେନ ଦୀନରୂପୋଽସି ଦ୍ଵିଷତାଂ ହର୍ଷଵର୍ଧନଃ । ନ ଚ ତାଵତ୍କୃତଂ କିଂଚିତ୍ପରୈଃ କର୍ମ ରଣାଜିରେ ।। 22
ଭୟରେ ତୁମେ ଦୁଃଖିତ ଦେଖାଯାଉଛ, ଏହା ଦୁଶ୍ମନଙ୍କୁ ଖୁସି ଦେଉଛି; ଯେଉଁଥିରେ ଯୁଦ୍ଧ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଶତ୍ରୁମାନେ କିଛି କରିନାହାନ୍ତି।
ସ୍ଵଯମେଵ ଚ ମାମାତ୍ଥ ନଯ ମାଂ କୌରଵାନ୍ପ୍ରତି । ସୋହଂ ତ୍ଵାଂ ତତ୍ର ନେଷ୍ଯାମି ଯତ୍ରୈତେ ବହୁଲା ଧ୍ଵଜାଃ ।। 23
ତୁମେ ନିଜେ ମୋତେ କହିଥିଲ, 'ମୋତେ କୌରବମାନଙ୍କ ସାମ୍ନାକୁ ନେଇଯାଅ'; ତେଣୁ ମୁଁ ତୁମକୁ ସେଠାକୁ ନେଇଯିବି, ଯେଉଁଠି ଏତେ ଧ୍ୱଜ ଉଠିଛି।
ମଧ୍ଯମାମିଷଗୃଧ୍ରୂନାଂ କୁରୂଣାମାତତାଯିନାମ୍ । ନେଷ୍ଯାମି ତ୍ଵାଂ ମହାବାହୋ ମା ତ୍ଵଂ ହି ଵିମନା ଭଵ। ସମୁଦ୍ରମିଵ ଗମ୍ଭୀରଂ କୁରୁସୈନ୍ଯମରିନ୍ଦମ ।। 24
ମହାବାହୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ କୁରୁମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ନେଇଯିବି, ଯେଉଁମାନେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ମାଂସ ପାଇଁ ଲୋଭୀ; ଶତ୍ରୁଦମନ, ଭୟଭିତ ହେଉନି, କୁରୁ ସେନା ସମୁଦ୍ର ପରି ଗଭୀର।
ସ୍ତ୍ରୀସକାଶେ ପ୍ରତିଜ୍ଞାଯ ପୁରୁଷାଣାଂ ହି ଶୃଣ୍ଵତାମ୍। ଵିକତ୍ଥମାନୋ ନିର୍ଯାତ୍ଵା ବ୍ରୂଷି କିଂ ନାତ୍ର ଯୁଦ୍ଧ୍ଯସେ ।। 25
ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଏବଂ ପୁରୁଷମାନେ ଶୁଣୁଥିବା ସମୟରେ ଉଦ୍ଧତ ଭାବରେ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କରି, ଚାଲିଯିବାବେଳେ ଗର୍ବ କରିଥିଲ; ଏବେ କାହିଁକି କହୁଛ, ଯୁଦ୍ଧ କରିବି ନାହିଁ?
ତଥା ସ୍ତ୍ରୀଷୁ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତ୍ଯ ପୌରୁଷଂ ପୁରୁଷେଷୁ ଚ। ରଥମାରୁହ୍ଯ ନିର୍ଯାତ୍ଵା କିମର୍ଥଂ ନାଵବୁଧ୍ଯସେ ।। 26
ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ପୁରୁଷମାନେ ମଧ୍ୟରେ ପୌରୁଷ ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଇ, ରଥରେ ଚଢ଼ି ବାହାରିଲ, ଏବେ କାହିଁକି ଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱରେ ପଡ଼ିଛ?
ନ ଚେଦ୍ଵିଜିତ୍ଯ ଗାସ୍ତ୍ଵଂ ହି ନଗରଂ ପ୍ରତିଯାସ୍ଯସି। ପ୍ରହସିଷ୍ଯନ୍ତି ଵୀରାସ୍ତ୍ଵାଂ ନରା ନାର୍ଯଶ୍ଚ ସଂଗତାଃ ।। 27
ଯଦି ତୁମେ ଗାଁ ଫେରାଇ ନେଇପାରିବ ନାହିଁ ଏବଂ ସହରକୁ ଫେରିବ, ତେବେ ସଂଗ୍ରହୀତ ବୀର, ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ତୁମକୁ ହସିବେ।
ଅହମପ୍ଯସ୍ମି ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯା ସ୍ତୁତଃ ସାରଥ୍ଯକର୍ମଣି । ନାହଂ ଶକ୍ନୋମ୍ଯନିର୍ଜିତ୍ଯ ଗାଃ ପ୍ରଯାତୁଂ ପୁରଂ ପ୍ରତି ।। 28
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କ ଠାରୁ ରଥଚାଳନାରେ ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇଛି; କିନ୍ତୁ ଗାଁ ଫେରାଇ ନେଇନଥିଲେ, ମୁଁ ସହରକୁ ଫେରିପାରିବି ନାହିଁ।
ସ୍ତୋତ୍ରେଣ ଚୈଵ ସୈରନ୍ଧ୍ର୍ଯାସ୍ତଵ ଵାକ୍ଯେନ ଚୋଦିତଃ । କଥଂ ନ ଯୁଦ୍ଧ୍ଯେଯମହଂ କୁରୂନେତାନ୍ସ୍ଥିରୋ ଭଵ ।। 29
ସୈରନ୍ଧ୍ରୀଙ୍କ ପ୍ରଶଂସା ଓ ତୁମ ଉତ୍ସାହ ଦେଇଥିବା କଥାରେ ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ, କୁରୁମାନଙ୍କ ନେତାଙ୍କ ସହ ଯୁଦ୍ଧ କରିବାକୁ କିପରି ମୁଁ ମନା କରିପାରିବି? ଦୃଢ଼ ହେଉ।
କାମଂ ହରନ୍ତୁ ମାତ୍ସ୍ଯାନାଂ ଭୂଯାଂସଃ କୁରଵୋ ଧନମ୍। ପ୍ରହସନ୍ତୁ ଚ ମାଂ ନାର୍ଯୋ ନରା ଵାଽପି ବୃହନ୍ନଲେ ।। 30
କୁରୁମାନେ ଚାହିଲେ ମାତ୍ସ୍ୟମାନଙ୍କ ଧନ ସମ୍ପତ୍ତି ନେଉନ୍ତୁ; ବୃହନ୍ନଳାର ପୁରୁଷ ଓ ନାରୀମାନେ ମୋତେ ହସନ୍ତୁ।
ସଂଗ୍ରାମେଣ ନ ମେ କାର୍ଯଂ ଗାଵୋ ଗଚ୍ଛନ୍ତୁ ଚାପି ମେ । ନଗରଂ ଚ ପ୍ରଵେକ୍ଷ୍ଯାମି ପଶ୍ଯତସ୍ତେ ବୃହନ୍ନଲେ ।। 31
ମୋତେ ଯୁଦ୍ଧର କୌଣସି ଆବଶ୍ୟକତା ନାହିଁ; ଗାଁ ଯାଉନ୍ତୁ, ମୁଁ ସହରକୁ ପ୍ରବେଶ କରିବି—ବୃହନ୍ନଳା, ତୁମେ ନିଜେ ଦେଖ।
ଇତ୍ଯୁକ୍ତ୍ଵା ପ୍ରାଦ୍ରଵଦ୍ଭୀତୋ ରଥାତ୍ପ୍ରସ୍କନ୍ଦ୍ଯ କୁଣ୍ଡଲୀ। ତ୍ଯକ୍ତ୍ଵା ମାନଂ ସୁସଂତ୍ରସ୍ତୋ ଵିସୃଜ୍ଯ ସଶରଂ ଧନୁଃ ।। 32
ଏଭଳି କହି, ଭୟଭିତ କୁଣ୍ଡଳୀ ରଥରୁ ଝାପି ପଳାଇଗଲେ, ଭୟରେ ମାନ ଛାଡ଼ି, ଧନୁଷ ଓ ବାଣ ଫେଲିଦେଲେ।
ନୈଷ ଶୂରୈଃ ସ୍ମୃତୋ ଧର୍ମଃ କ୍ଷତ୍ରିଯସ୍ଯ ପଲାଯନମ୍। ଶ୍ରେଯୋ ହି ମରଣଂ ଯୁଦ୍ଧେ ନ ଭୀତସ୍ଯ ପଲାଯନମ୍ ।। 33
ବୀରମାନେ କ୍ଷତ୍ରିୟଙ୍କ ପାଇଁ ପଳାଇଯିବାକୁ ଧର୍ମ ଭାବେ ମନେ କରନ୍ତି ନାହିଁ; ଭୟରେ ପଳାଇଯିବାଠାରୁ ଯୁଦ୍ଧରେ ମରିଯିବା ଭଲ।
ଏଵମୁକ୍ତ୍ଵା ତୁ କୌରଵ୍ଯଃ ସୋଽଵପ୍ଲୁତ୍ଯ ରଥୋତ୍ତମାତ୍। ତମନ୍ଵଧାଵଦ୍ଧାଵନ୍ତଂ ରାଜପୁତ୍ରଂ ଧନଞ୍ଜଯଃ । ଦୀର୍ଘାଂ ଵେଣୀଂ ଵିଧୂନ୍ଵାନଃ ସାଧୁ ରକ୍ତେ ଚ ଵାସସୀ ।। 34
ଏଭଳି କହି, କୌରବ ଉତ୍ତମ ରଥରୁ ଝାପି ପଡ଼ିଲେ; ଧନଞ୍ଜୟ ଦୀର୍ଘ ବେଣୀ ହଲାଇ ଏବଂ ରକ୍ତବର୍ଣ୍ଣୀ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ପଳାଇଯାଉଥିବା ରାଜପୁତ୍ରଙ୍କ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଲେ।
ଵିକ୍ରମନ୍ତଂ ପଦନ୍ଯାସୈର୍ନମଯନ୍ତଂ ଚ ଭୂତଲମ୍ । ଵିଧୂଯ ଵେଣୀଂ ଧାଵନ୍ତମଜାନନ୍ତୋଽର୍ଜୁନଂ ତଦା। ସୈନିକାଃ ପ୍ରାହସନ୍କେଚିଦ୍ଯୋଷିଦ୍ରୂପମଵେକ୍ଷ୍ଯ ତମ୍ ।। 35
ସେ ଦୃଢ଼ ପଦକ୍ଷେପରେ ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ, ଭୂମିକୁ ଅଳ୍ପ ହେଉଥିଲେ, ବେଣୀ ହଲାଇ ଦୌଡ଼ୁଥିଲେ, ତାକୁ ଅର୍ଜୁନ ବୋଲି ଜାଣିନଥିଲେ; କିଛି ସେନା ତାଙ୍କୁ ଜଣା ଯୌବନା ରୂପରେ ଦେଖି ହସିଲେ।
ତଂ ଚ ଶୀଘ୍ରଂ ପ୍ରଧାଵନ୍ତଂ ସଂପ୍ରେକ୍ଷ୍ଯ କୁରଵୋଽବ୍ରୁଵନ୍ । କୋଽଯଂ ଧାଵତ୍ଯସଙ୍ଗେନ ପୂର୍ଵଂ ମୁକ୍ତ୍ଵା ରଥୋତ୍ତମମ୍ ।। 36
ସେଉଁଠି ତାଙ୍କୁ ତେଜରେ ଦୌଡ଼ୁଥିବା ଦେଖି, କୌରବମାନେ କହିଲେ, 'ଏ କିଏ, ଏକା ଏକା ଦୌଡ଼ିଯାଉଛି, ଶ୍ରେଷ୍ଠ ରଥକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇ?'
କ ଏଷ ଵେଷସଂଚ୍ଛନ୍ନୋ ଭସ୍ମନେଵ ହୁତାଶନଃ। କିଂଚିଦସ୍ଯ ଯଥା ପୁଂସଃ କିଂଚିଦସ୍ଯ ଯଥା ସ୍ତ୍ରିଯଃ ।। 37
ଏଠି କିଏ, ଅଜଣା ପୋଷାକ ପିନ୍ଧିଛି, ଅଗ୍ନି ଭସ୍ମ ଭିତରେ ଲୁଚିଥିବା ପରି ଦେଖାଯାଉଛି? କେତେକ ଦିଗରେ ପୁରୁଷ ପରି ଲାଗେ, କେତେକ ଦିଗରେ ମହିଳା ପରି ମନେହୁଏ।